Boston bucket list- revisited

5381867-tumblr-bucket-list-quotes

Vanmiddag had ik afgesproken om te gaan lunchen. Als je in centrum Leuven werkt, is dat één van de voordelen: stap je kantoor uit en er ligt meteen een wereld aan keuzes van gezonde, lekkere lunches aan je voeten.

Het werd soep vandaag.

Met iemand die we het laatst gezien hebben toen we op een zonnige vrijdagavond pizza aten in een park in Boston, en dit een picknick noemden (Wat zeg ik? Dit was een picknick. Een perfecte picknick). Die picknick buddies waren na twee jaar Oostkust naar het Belgenlandje teruggekeerd, en hadden ook al gemerkt dat er zoiets bestaat als de omgekeerde cultuurshock.

 

En terwijl wij deze zomer braafjes een weekje naar de kust trekken, gaan zij een maand terug naar Boston en omstreken, om daar verder te verkennen waar ze nog niet de kans toe hadden. Wat een heerlijk idee!

 

Het deed me denken aan alles wat we in ons jaar Boston gedaan hebben, maar ook aan wat we (nog) niet gedaan hebben.

In augustus 2015 schreef ik een blogje over alles wat we graag wilden doen en zien: onze Boston bucket list. Nieuwsgierig ben ik dit gaan opduikelen om na te gaan wat we kunnen afstrepen, en wat we bij een volgend bezoek (want ja, dat komt er, ooit) op de planning moeten zetten.

 

Is gelukt:

  • Ongegeneerd de toerist uithangen in Boston hebben we op meer dan één gelegenheid gedaan. Van de lijst ’50 best things to do in Boston’ hebben we er geen 30 gehaald – ook al omdat een deel mij niet aansprak – maar de lentebloesems in de parken, de Freedom Trail en de Harvard Tour kan ik ondertussen dromen. We brachten ook een bezoekje aan de Museum of Science (en keken op een avond door een telescoop naar sterren en planeten), de Franklin Zoo en de schildpadden van de New England Aquarium. We wandelden over Castle Island, bezochten de Boston Public Library, en gingen schaatsen op Frog Pond (of liever; zagen mensen schaatsen).
    .
  • Hoewel we niet van alle typische Amerikaanse sporten een match of game hebben bijgewoond, was het heerlijk spannend om de Boston Celtics een basketbalmatch te zien winnen, en heerlijk on(t)-spannend om naar een Red Sox-game te gaan. Of zoals onze babysitter het zei: naar baseball gaan kijken is zo interessant als ‘watching paint dry’.
    .
  • Een jaar meer tijd hebben om te koken heeft zeker zijn vruchten afgeworpen. Ik heb meer dan 20 nieuwe ingrediënten leren kennen en werd verliefd op de handigheid van een slowcooker (over beiden later meer). De pizza’s met butternut squash, ricotta en cranberry én die met geroosterde kip, gekarameliseerde peer en fontina kaas, werden getest en goedgekeurd.
    .
  • We hebben Halloween en Thanksgiving gevierd zoals het hoort, en hebben daar enorm van genoten! Ons ventje was zonder twijfel het schattigste draakje in de wijde omtrek.

Zoals we ons hadden voorgenomen, hebben we in november 2016 ‘Friendsgiving’ naar België gehaald: we nodigden vrienden uit voor een lekker etentje en even stilstaan bij de lange lijst van dingen waar we dankbaar voor mogen zijn.

  • Ik heb me wel degelijk verdiept in het extreme couponing verhaal, en heb daar enkele kleine succesjes mee gehaald. Uiteindelijk was onze conclusie dat dit wel enorm veel tijd kost, en met onze ontdekking van de Aldi-winkel en de markt met betaalbare groenten en fruit, werden de bonnetjes enkel geknipt wanneer ik ze toevallig tegenkwam.

 

Er is zeker nog veel meer te beleven in Boston, maar vooral ook in de omstreken, waar we eigenlijk (bijna) niet geweest zijn. Maine, Vermont, Cape Cod, dat zijn zeker ook bestemmingen die ik nog niet meteen van ons lijstje wil schrappen.

 

Maar ook hier in België kan een bucket list de moeite zijn. Het kan aan mijn gekende verslaving aan lijstjes liggen, maar als je eens verder nadenkt over wat je graag wilt doen/halen/beleven, dan is de kans groter dan dat ook gebeurt. Noemen ze dat geen visualisatie of zoiets?

boston tekening

Advertenties

In de krant – deel 1

‘Je staat in de krant’, stuurde een vriend me recent als berichtje. Met daarbij een foto van een tekst uit De Standaard. Nu was ik me niet bewust van enige heldendaad van mijnentwege, noch van krantwaardig schandelijk gedrag, dus het was met grote nieuwsgierigheid dat ik de foto bestudeerde.

Het bleek om een artikeltje te gaan, getiteld ‘Rare jongens, die Europeanen’ waarbij 12 punten werden opgesomd die Amerikanen vreemd vonden aan Europa. Neen, ik had het niet geschreven, maar ja, het was wel een onderwerp dat in mijn pen zou kunnen leven. Ik heb hier al rondgevraagd naar clichés over Europeanen namelijk, in de hoop wat stof voor een blogpost te kunnen verzamelen. Helaas kwamen de meesten niet verder dan de gewone clichés als  ‘Fransen zijn snobs’ en ‘Duitsers zijn strikt’.

Nu was deze lijst opgesteld aan de hand van blogs van Amerikanen, die door Europa reisden en zich verbaasden over die kleine dingen die telkens nét anders zijn. Nu is België niet ‘heel Europa’ en Boston niet ‘alle Verenigde Staten’ maar het loont de moeite het even af te checken met onze dagelijkse beslommeringen (hier deel 1, van 1 tot 6. Binnen enkele dagen verschijnen vragen 7 t.e.m. 12).

 

  1. Europeanen ontbijten slaapverwekkend saai.

 

Recent hoorde ik een moeder zuchten dat het niet evident was om altijd drie gezonde maaltijden op tafel te zetten. Vooral dat warm ontbijt was een ellende. Warme havermout is toch écht wel een minimum en ‘gelukkig’ bestaan er kant-en-klare oplossingen zoals wafels, wafels met een kipfilet tussen of de Kellogg’s breakfast sandwich (twee pita’s met een omelet, spek en spinazie tussen) die je allemaal in de vriesafdeling van elke supermarkt vindt.

Pardon? U eet gewoon een boterham of een koffiekoek? De Amerikaanse varianten daarvan zijn echt niet om over naar huis te schrijven, helaas. Magere vleeswaren, buiten kip- en kalkoenfilet, zijn niet te vinden en op de gekookte ham staan dingen als ‘slechts 15% water toegevoegd’. Of nog beter, op een soort rosbief voor op de boterham: ‘10% karamelkleur toegevoegd’. Geen wonder dat ze dat hun kinderen niet willen aandoen.

kellogs

  1. Onze Europese koffies zijn belachelijk klein.

En ze zijn vaak niet eens mee te nemen. Ellende troef dus! Al moet ik toegeven dat ik de gratis refills wel ga missen. Al is dat enkel en alleen omdat je drie keer moet bijvullen om een Europese hoeveelheid caffeïne binnen te krijgen. Zo goed als iedereen loopt te slurpen uit een gigantische beker, of handige waterfles-met-inklapbaar-teutje. De angst voor dehydratatie is blijkbaar reëel.

 

  1. Onze belegde broodjes zijn zo goed als onbelegd.

Inderdaad, op onze belegde broodjes ligt gemiddeld één tot twee sneetjes kaas. Of ja, een sneetje hesp. Of allebei. Dat valt in het niets tegenover het pak ham of de blok kaas die hier tussen de witte boterhammetjes worden geduwd. Elke keer moet manlief vragen om 90% van het beleg er weer af te halen. Om helemaal voor gek versleten te worden, want wie wilt er nu niet een half varken op het blaadje sla vinden?

IMG-20160526-WA0009

Manlief krijgt lunch aangeboden op een congres

  1. Onze winkels zijn zo goed als nooit open.

Oh, wat ga ik de Amerikaanse openingsuren missen! Op zondagavond 20u op het gemakje inkopen gaan doen? Geen probleem! Thuis sluit de bakker op de middag – toen beseften we dat we niet meer in een stad woonden.

 

  1. In Europa zijn geen bag boys en je groenten weeg je zelf.

Toch even nuanceren. Je kan hier ook je eigen groenten wegen. Alleen kan dat tot een acute migraine-aanval leiden. Er is geen duidelijk scherm met fotootjes van de groenten en het fruit. Er zijn codes. Die codes staan ergens, verborgen op het prijsplaatje. Of niet. Een doorwinterde schattenzoeker die het niet opgeeft na de courgettes, de paprika’s en een tomaat of drie.

Dat iemand je boodschappen voor je inpakt, kan inderdaad handig zijn. Het gaat wel vlotter. Maar hoe goed de mannen (en madammen) van de Colruyt ook leren stapelen, de bag boys (en ladies) hebben niet dezelfde cursus gevolgd. Néé alsjeblieft niet de melk bovenop mijn verse kruiden. En de eieren mogen van boven, dank je wel.

Je zal ook steeds zien dat de inpakker (of zakkenvuller? Klinkt toch verkeerd…) steeds een pauze neemt als ik aan de beurt kom. Al zal de kassier dan mee helpen inpakken, ik zie het in de Delhaize niet zo snel gebeuren.

 

  1. Onze obers verwachten geen fooi, maar zijn wel onvriendelijk

Eerlijk? Ik vind dat fooi-systeem stresserend. Wanneer wel, wanneer niet? Hoeveel? De pizzajongen die mijn bestelling brengt, die doet toch gewoon zijn werk? Moet ik hem belonen omdat hij de doos niet heeft laten vallen? En dat er zo maar even 15 tot 20% bij de rekening komt, is soms wel even slikken. Nu is het voorstel op tafel gegooid om obers gewoon beter te betalen, in plaats van echt af te hangen van fooien omdat ze ocharme $2/uur verdienen. Ik stem in elk geval al voor!

 

(hier het originele artikel)

http://www.standaard.be/cnt/dmf20160517_02293060

 

Vrienden en courgettebrood

I made a friend today. And zucchini bread. I also made zucchini bread.

 

Mensen leren kennen loopt niet van een leien – of zelfs niet van een strooien – dakje in de Verenigde Staten. Hoewel dat een verzuchting was van de voorbije maanden, is het misschien niet te verwonderen. Recent vatte een vriend het heel mooi samen: je huidige vriendenkring in België is het resultaat van meer dan 30 jaar sociale interactie en investeren. Hoe kan je dan verwachten dat het op een paar maanden gebakken is?

 

Juist. Laat bakken nu net iets zijn waar ik goed in ben (ja, ik mag dat zeggen hé, weet je nog). Dus toen ik in de ‘mamagroep’ Michelle en haar zoontje Wes leerde kennen, met wie ventje en ik het best goed konden vinden, nodigden we hen uit voor resp. koffie en met blokjes spelen. En om samen iets te bakken.

 

Het werd courgettebrood, omdat we dat allebei nog nooit geprobeerd hadden. Een vrij gezonde versie van een cake, waar stiekem nog een portie groenten in verstopt zit. Wat blijkt? Samen bakaanwijzingen volgen met één oog en je zoon in de gaten houden met het ander, is niet alleen een recept voor schele hoofdpijn, maar ook voor een fijne namiddag vol prettige- zij het op tijd en stond onderbroken omdat je echt niet met blokjes op de ander zijn hoofd mag slaan help nee daar niet opkruipen hey niet aan de lamp rammelen wie wilt er een stukje fruit – gesprekken.

 

En omdat het baksel ook écht de moeite was, deel ik het graag met jullie.

 

Het recept:

Ingrediënten

 

1 1⁄2 cups volgranenbloem

3⁄4 cup suiker

1⁄4 theelepel bak soda

1⁄2 theelepel bakpoeder

1⁄4 theelepel zout

1 1⁄2 theelepel kaneel

2 eieren

2 1⁄4 cups courgette, geraspt (ongeveer 2 medium courgettes)

1⁄4 cup olie

1 1⁄2 theelepel vanilla extract

1⁄4 cup gehakte walnoten

 

Jep, het is een Amerikaans recept. Gelukkig heb ik maatlepels die ervoor zorgen dat ik niet elke hoeveelheid moet gaan googlen.

spoons

Zoals ik al eerder aanhaalde, is 1 cup bloem namelijk niet hetzelfde als 1 cup suiker. Nu is de website waar ik de mosterd (of in dit geval, het brood) haalde, zo vriendelijk een extra knopje bij hun ingrediëntenlijst te voorzien. Zo kan je switchen tussen ‘US measurements’ met alle lepels en kopjes vandien, of ‘Metric measurements’. Ja, ik was ook enthousiast. Hoe handig! Hoe praktisch! Wat een goed idee! Maar toen ik alles eventjes snel wilde overzetten naar ons geliefd metrisch systeem, kreeg ik dit aangeboden:

 

354.88 ml volgranenbloem

177.44 ml suiker

1.23 ml bak soda

2.46 ml bakpoeder

1.23 ml zout

7.39 ml kaneel

2 eieren

532.32 ml courgette

59.14 ml olie

7.39 ml vanilla extract

59.14 ml walnoten

 

Hum. Humhum. Die eieren, olie en vanille komen helemaal goed. Over de rest moet ik even diep nadenken….

 

Over de uitvoering hoeven we gelukkig niet lang na te denken. Meng natte ingrediënten. Meng droge ingrediënten. Meng alles samen. Doe in ingevette cakevorm. Zet 40-45 min in een voorverwarmde oven op 180°C. Klets wat verder terwijl de oven het werk doet.

brood

Et voilà. Lekker als dessert of zelfs als ontbijt. De courgette zou je zo vergeten, maar het maakt het brood erg fris. De walnoten zijn een extra knapperige toets die ik zeker niet zou weglaten bij het bakken. De koffie en de –klets tijdens, ook niet.

 

 

Bron: http://www.food.com/recipe/low-fat-healthy-zucchini-bread-375809?photo=324389

Liefdadigheid

Vrijgevigheid. Liefdadigheid. Het blijkt belangrijk in de Verenigde Staten. Heel wat research wordt gesteund door giften. Er bestaat een hele marketing rond. Soms is dat wat aan de overdreven kant. Een paar maanden geleden hebben we 50 dollar gestort voor het kankeronderzoek, en ik overdrijf niet als ik zeg dat we daarover ondertussen zes brieven hebben gekregen. Om ons te bedanken. Om ons adresstickertjes toe te sturen. Om ons nog maar eens te vragen misschien wat meer te storten. Om ons een persoonlijk verhaal van een patiënte te sturen, die geholpen door onze gift, nu richting genezing kan klauteren. Dan willen we toch nog wel eens storten?

 

Ik koop in België ook wel een sticker van het Rode Kruis en een plantje voor Kom op tegen Kanker, maar hier wordt dit alles naar een ander niveau getild. Er worden bake sales georganiseerd, loop- en wandelwedstrijden, pick nicks – allemaal voor het goede doel.

Tja, wij blijven daar niet ongevoelig voor. Wij willen ook mensen helpen. Wij willen ons inzetten, jazeker, wij steken de handen uit de mouwen.

Dus gingen we vorige week naar de Scooperbowl. Nee, niet de Superbowl (de American football-finale), de Scooperbowl. Een ‘scoop’ is een schep. Van ijscrème.

jimmy fund

Het is een evenement waar zes roomijsverkopers verschillende smaken aanbieden. En waar je voor 10 dollar à volonté van het ene naar het andere kraampje mag dwalen, van ‘zomerse kers’ naar ‘cookies and cream’, van ‘zoute karamel’ naar ‘Belgische chocolade’ en ‘blauw knispersnoep’… alles werd aan een grondig onderzoek onderworpen. Mijn absolute favoriet bleek ‘Butter crunch’ – een rijke smaak als een zachte boterkaramel waar hier en daar een knapperig nootje te ontdekken viel. Jep. Alles voor het goede doel. Mijn hemel is verdiend.

ijscreme

Vaderdag

In België valt vaderdag traditioneel op de tweede zondag van juni. Dit jaar is dat dus 12 juni. Tenminste, als je niet ‘van ’t stad‘ bent, want daar wordt het gevierd op 19 maart, wat ik verder ook een prachtige dag vind, maar laten we ons even aansluiten bij de meerderheid.

In Amerika daarentegen volgen ze het vaderlijk advies om het rustig aan te doen, en vieren ze het pas op 19 juni. Voor één keer is Boston geen zes uur vòòr op het Belgenlandje, maar een weekje later. (Onze noorderburen volgen hier trouwens, net als vele andere landen).

De vraag is dus: wanneer vieren Belgische papa’s in Boston dat? Ik ben getrouwd met zo’n exemplaartje, en met een beebje van 14 maanden in huis zal ik zelf de macaroni op het toiletrolletje moeten plakken (een kunstzinnig en nuttig voorwerp, handig als presse papier, pennenhouder, vliegenmepper, deegrol…, kortom typisch vaderdag!).

Ik was nog een beetje in dubio, tot ik deze quote voorbij zag komen:

advice

Check.

Double check.

We vieren het 2 keer. No doubt.

 

 

Goede voornemens

Vanavond. Vanavond ga ik op tijd slapen. Echt. Ah, ik kijk er al naar uit.

Vergeet 1 januari, dit staat ongetwijfeld in de top 3 van dagelijkse mama (en waarschijnlijk ook papa)-voornemens, naast:

  • Ik ga gezonder eten
  • Ik ga weer meer sporten

 

En eigenlijk is het de makkelijkste om waar te maken. In theorie. Maar zoals we weten, is theorie en praktijk in theorie hetzelfde, maar zelden in de praktijk. Want ’s avonds gaat ventje op tijd zijn bedje in, na een flesje, een verhaaltje en een gedichtje (20u30 – 21u), en denk ik: fantastisch, nu kan ik nog snel de keuken opruimen, dan moet ik dat morgen niet doen. En dan hebben we nog een hele avond we-time. Heerlijk. Oh, weet je wat, ik dek ook nog even de ontbijttafel. Ach, ik doe dat afwasje nog wel. Oh, manlief is ondertussen nog iets administratief aan het afwerken. Dan nog wat ‘gezichtjes boeken’ en sociaal doen op andere media.  ‘Zullen we nog een serietje kijken, schat?’ Oh, Netflix speelt meteen ook de volgende aflevering, ach ja, …

 

En toen was het half 12. Véél te laat voor een langeslaper als ik. Véél te laat met een ventje dat wekker speelt om 5u30. Hoofdpijn. Nekpijn. Watten in mijn brein.

 

Maar vanavond. Vanavond ga ik op tijd slapen. Echt.

In de twintig

It will be in the twenties.

Na acht maanden aan deze kant van de oceaan, pik je al eens wat taalkruimels op. Nee, de twenties in kwestie refereren niet naar een jeugdige leeftijd. Het gaat ook niet over het volgende decennium van de eeuw. Het gaat over sjaals en wanten.

Nul graden Celsius staat gelijk aan 32 graden Fahrenheit. Een temperatuurtje ‘in de twintig’ betekent vriesweer.  De omzetting van Celsius naar Fahrenheit is belachelijk complex – naast onze oven hangt dan ook een tabelletje en bij het bespreken van het weer heb ik enkele richtgetallen in het hoofd (32= 0°C, 50= 10°C, 68= 20°C etc). Mij gaan ze niet meer liggen hebben! (Al is het problematischer wanneer je Amerikaanse recepten wilt gebruiken in België. Iedereen die ooit een lasagne probeerde af te bakken op 350°C , zal dit beamen).

 

Zoals wel vaker het geval is met eenheden in de US, is de temperatuurschaal van mijnheer Fahrenheit niet meteen opgebouwd uit standaard referentiepunten. Het nulpunt, 0° F, werd verkregen door de thermometer in een mengsel van ijs, water en ammoniumchloride te plaatsen. Persoonlijk nog nooit geprobeerd. Het tweede referentiepunt was 32°F, Screen Shot 2016-04-04 at 10.57.36wanneer water bevriest. Een derde punt was 96°F, de lichaamstemperatuur van een gezond persoon (maar welke persoon? Ochtendmens? Avondmens? Warmbloedig? Voor de koffie? 96°F komt overeen met 35,5°C).

 

Water kookt op 212°F. Zo liggen er 180°F tussen het bevriezen en het koken van water (212 – 32). De schaal is bijgevolg bijna 2 keer zo ‘breed’ als die van Celsius, waar er maar 100° ligt tussen het bevriezen en koken (OK, ik weet dat het allemaal verwarrend kan lijken, maar als dit laatste als een verrassing komt, is het tijd voor caffeïne). Ik hoorde een wetenschapper dan ook beweren dat hij Celsius nogal ‘beperkend’ vond. Fahrenheit was zo veel preciezer. Toch logisch?

 

Zo logisch als het weer in Boston. Donderdag was het bijna 70°F. Zondagochtend vielen donzige sneeuwvlokjes uit te hemel. Monday it will be in the twenties.

Screen Shot 2016-04-04 at 10.57.24

Belgium strong

Mijnheer de terrorist,

Ik werd vanmorgen wakker en mijn telefoon meldde mij dat 32 van mijn vrienden zich als ‘veilig’ hadden aangemeld op Facebook. Ik begreep er niets van. In België is iedereen veilig, elke dag. België is Amerika niet.

Tot ik na enkele muisklikken inzag, dat er een België is van voor 22 maart 2016, en van erna.

 

Waarom dat zo is, valt niet te begrijpen. Kende u België eigenlijk? Wij zijn een vredelievend landje, bourgondiërs, wij maken chocolade, brouwen bier, bakken wafels. Wij zijn binnen onze kleine grenzen al zo verschillend, dat diversiteit en compromissen sluiten onze tweede natuur is geworden. Een Belgische wereldleider wordt door Britse lomperiken ‘een dweil’ genoemd, en wij halen onze schouders op.  Ons nationaal symbool is een ventje dat aan het plassen is.

Wij hebben vrijheid van religie. Al zijn we over het algemeen zelf niet zo religieus, onze kerktoren ligt ons nauw aan het hart: we blijven er graag onder wonen, dicht bij familie en vrienden. Wij geloven in praten (in één van onze vele landstalen), niet in vechten.

En in dat land besloot u chaos te scheppen. In dat land rukt u zoveel mensen weg van hun familie.

 

Een paar maanden geleden stond ik met mijn kinderwagen in die vertrekhal in Zaventem. Een paar maanden geleden zat ik op de metro. Ik word misselijk als ik eraan denk.

Ik word misselijk van u. En ik ben niet de enige. Alleen uw moeder huilt om u, zij die u gewiegd heeft als baby, zij die opgestaan is ’s nachts, zij die zoveel moois voor u gedroomd heeft. Nu houdt u haar ook wakker ’s nachts. Net als de getroffen families.

 

Ik geloof niet in de hel. Maar als er een hemel is, dan kan ik u verzekeren dat wie die keet open houdt – hetzij God, Jahwe, Allah, …- niet opgezet zal zijn met uw komst. Ga niet langs ‘start‘. U ontvangt geen 72 maagden.

 

Ik zal u nog iets vertellen over België. Wij mogen dat rustige praters zijn met een zoete tand, wij zijn een taai volk. Menig veldheer heeft zijn tanden al gebroken op de Belgen. Van Julius Caesar, die ons de dappersten noemde, tot Napoleon, aan de leeuw, wij zitten tussen grote naties zoals Duitsland en Frankrijk om die blaffende honden uit elkaar te houden. En al zijn we dan zelf eerder een Bouvier de Flandre zo groot als een chihuahua, als het moet, dan zullen we van ons af bijten.

Klein, maar niet klein te krijgen.

De ‘Boston marathon bombings’ zijn nog geen drie jaar geleden. Daaruit is de slogan ‘Boston strong’ ontstaan.

Wel, hoe hard we nu ook staan de trillen op onze benen, hoeveel chaos er momenteel in Brussel heerst, één ding is glashelder.

BELGIUM STRONG.

hartjes

 

belgie

Het voordeel van routine

Ik had het in mijn agenda gezet, dus nu ging het zeker gebeuren. Het was gepland, dus er kon niets tussenkomen. Zo ongeveer om de vijf à zes dagen zou ik even in die creatieve vijver in mijn hoofd duiken om een postje op te diepen. Tijd genoeg om er voldoende zuurstof aan te geven, niet te lang zodat de wieren van vergeetachtigheid geen enkel klein ideetje kunnen verstikken.

limelife-planner

Ok, betrapt. Dit is niet mijn planner.

En dan… dan gaat manlief vijf dagen naar België, ben ik een dag out met maagpijn en zegt de babysitter de volgende dag af om dezelfde reden. (Gelukkig is ons ventje gespaard gebleven van het virus dat blijkbaar de ronde doet in Boston, maar we hebben de speelgroep op vrijdagochtend toch maar even overgeslagen).

Dan worden dutjes van anderhalf uur plots een hazeslaapje van 30 minuten, dan moet er elk uur van de nacht eventjes getroost worden (een minuutje maar, mama is hier, maar mama ligt weer even wakker), dan regent het na dagen van zon zodat we niet naar buiten kunnen – kortom, dan valt de routine in elkaar en komt er helemaal niets van mijn mooie plannen.

 

Hoe ik opeens besef dat routine best iets moois kan zijn! De gewone gang van alledag! Manlief was ook blij om weer thuis te zijn, weer ‘gewoon’.

 

Af en toe mag ‘gewoon’ gekruid worden met iets nieuws natuurlijk. Een nieuwe hobby, een nieuwe vriendschap, een nieuw recept. Of in het geval van manlief: een nieuwe titel, die van peter. Nu is het dus even wakker liggen omdat hij ligt te blinken van trots.

 

Ps- uiteraard blinkt hij ook van trots over onze happy baby. Maar aangezien ik dat zelf ook doe, merk ik daar minder van – misschien is het zoals look eten?

Smakelijke vrienden

Ik was eigenlijk een ander postje aan het schrijven. Over het Amerikaanse schoolsysteem. Hoe meer ik erover hoor, hoe meer het me verbaast. Dat tekstje komt er waarschijnlijk nog wel. Er is iets anders dat nu al een paar dagen in mijn hoofd ronddwarrelt. Het gaat, misschien niet verbazingwekkend, over eten.

Een week terug gingen manlief en ik uit eten om te vieren dat ik een (kort) tijdje geleden geboren ben. Vlakbij ons appartement is een Frans restaurant open gegaan, waarover ik niets dan goed las. De koks zijn echte Fransen en het menu was eveneens in het Frans opgesteld, met een Engelse verklaring van woorden als ‘terrine’, ‘tarte tatin’ en ‘île flottante’. Wij hebben het uitgetest en het was een verademing. Het brood was heerlijk! De wijn idem! Het hoofdgerecht werd niet op tafel gezet terwijl je net je vork neerlegde na het voorgerecht. Er werd niet raar gekeken toen manlief zijn biefstuk bijna rauw bestelde (en hij kreeg geen preek over mogelijke ziektes die voortkomen uit niet doorbakken voedsel….). De rekening werd je niet passief agressief opgedrongen. Het was duidelijk dat niet alleen de Franse gerechten, maar ook de Franse stijl van dineren was geïmporteerd en wij genoten met volle teugen (ook weer niet té volle teugen, want dat glas wijn was wel $15).

 

 

Het deed me opnieuw beseffen hoe wij (Belgen, Fransen, …en wel meer Europeanen) eten zien als zo veel meer dan brandstof. Hoe samen dineren niet alleen betekent dat je niet zelf hoeft te koken. En hoe veel lekkers herinneringen meebrengt aan bepaalde mensen.

 

Ik kan nu eenmaal geen cupcake eten zonder aan mijn schoonzusje-het-zelfverklaarde-cookiemonster te denken, al is het maar even. Kinderchocolade, tja, dat zijn mijn zussen. Manlief lacht elke keer om de ‘huisregel’ dat je die reepjes altijd in een even aantal moet eten (maar hij maakt er graag gebruik van als ik hem maar één reepje chocola breng- “hela, je kent de regels”). Gestoofd witloof, goh, dat is mijn vader, en wel omdat dat het enige is dat hij écht niet lust. Het moest in de keuken op het fornuis blijven staan, of de geur benam hem zijn eetlust. We gaven hem ooit een versierde wasknijper als vaderdagcadeau, maar het was zijn maat niet denk ik. Witloof met hesp in de oven, da’s mijn groottante, wiens legendarische saus ik nog steeds niet heb kunnen evenaren, en de wafeltjes waarvan ik er 12 000 moet gegeten heb en die ik nu nog met veel plezier maak, naar haar recept.

Courgettesoep en een broodje met kaas… – de vriendin die dit maakte bij gezellige onderonsjes tijdens de studententijd. Koffie(klasj) en belegde broodjes – de vriend die zijn krabsla zelf moet maken nu hij in Mexico woont. Pikante Tikka Massala saus – mijn lieve huisgenote en getuige die voor mij kookte toen ik dat zelf nog niet kon, en er zo voor zorgde dat ik geen 100 kg woog aan het einde van m’n studies. Maar die de hele pot spicy marinade voor een lichte saus aanzag waardoor we allebei vuur spuwden terwijl de tranen ons over de wangen rolden; van pittigheid én van het lachen.

Worteltjes… die zijn oranje. Geweldig, Ge-WEL-Dig ORANJE. Dat heb ik geleerd van zoonlief (nu zijn slabbertje, zijn lepeltje, en zijn bordje ook geweldig, geweldig oranje zijn gebleven).

Starbucks koffie met hele lange namen (skinny iced decaf caramel soy latte, bijvoorbeeld) doet me denken aan de ‘was-collega-werd-vriendin‘ die me een koffiekaart van Starbucks cadeau deed en me als eerste liet weten dat ze opnieuw zwanger was.

Chocolade met nootjes én rozijntjes – wat ik heerlijk vind – en witte paaseitjes met pistachevulling – de enige die altijd overblijven en die je dan opeet omdat er écht niks anders meer is; mijn moeder, eigenlijk niet eens zo’n zoetekauw.

En zo kan ik nog even doorgaan (ferrero rocher! matinnettekes! mignonetjes! chocomousse!). Allemaal zo’n fijne herinneringen, wie heeft er nog foto’s nodig? Al moet ik dringend vrienden maken over appels en rijstwafels. De weegschaal geeft niet om nostalgie.

5 keer mythe of waarheid

Het lijkt alsof er met de kalender is geknoeid, maar toch is het zo: we wonen ondertussen al zes maanden in Boston.

Op zes maanden hebben we Boston en de Bostonianen net iets beter leren kennen. Al is er nog zo veel dat onontgonnen terrein blijft. Laat ons zeggen dat als je tijdens een vakantie bovenop de toeristische ijsberg staat, wij toch al eens ons hoofd onder water hebben gestoken om te kijken wat er onder het oppervlak leeft. Nu hebben we nog een half jaar om onze innerlijke pinguin aan te spreken, en het allemaal wat dieper te gaan onderzoeken.

Ik bedacht me deze week dat ik – en waarschijnlijk iedereen wel – vooraf een heel aantal ideeën had over Boston en Amerikanen in het algemeen. Enkele van die clichés (want dat zijn ze wel) bleken te kloppen. Bij anderen sloeg ik de bal dan weer enorm mis (een beetje zoals de Patriots die recent verloren van de Bronco’s en daardoor niet in de Super Bowl zullen spelen volgend weekend, Boston in rouw).

Bij deze een kort overzicht van een aantal clichés met de analyse: mythe of waarheid? Ik heb altijd al een mythbuster willen zijn!

 

  1. Amerikanen zijn erg oppervlakkig en het is moeilijk ze beter te leren kennen

 

Mythe of waarheid?

Dat eerste kan ik niet bevestigen of ontkennen. Ik vind het eerlijk gezegd wel heel leuk dat er in de winkel wordt gevraagd hoe het met mij gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het die man of vrouw waarschijnlijk niet veel kan schelen, maar toch, het geeft een prettig gevoel. Idem voor de standaard ‘have a nice day’ als je vertrekt.

Het tweede blijkt dan wel weer te kloppen: het is erg moeilijk om als buitenstaander echt Amerikaanse vrienden te maken. Ik ontmoet nu elke week enkele andere mama’s en hun 2015 babies, en dat is heel gezellig. Maar er zijn er weinigen waarmee ik verder nog zou afspreken. Het zijn dus misschien niet de Amerikanen, dan wel de contacten, die oppervlakkig blijven. Nu ja, ik geef de moed zeker nog niet op!

 

  1. Amerikanen kunnen niet koken

 

Mythe of waarheid?

Zeker niet voor iedereen zo, maar ergens wel waar. Ze hebben ook gewoon een ander idee over koken. Een Amerikaan is al snel onder de indruk van een zelfgekookte maaltijd of zelfgemaakt gebak. Vooral als je verduidelijkt dat de Europese betekenis van ‘zelfgemaakt’ betekent dat er bloem, suiker en andere échte ingrediënten aan te pas komen. Want ‘zelfgemaakt’ kan hier evengoed betekenen dat je zelf het pakje deeg hebt opengeknipt en het zelf in de oven hebt gezet. Recepten die je op een pakje pasta vindt, bijvoorbeeld, zijn vaak niet meer dan: doe de pot saus open. Warm op. Kook de pasta. Bedelf onder een pond kaas. Smakelijk. Dat brengt ons bij nr. 3.

 

  1. Amerikanen eten enorm ongezond en zijn dan ook allemaal te dik

 

Mythe of waarheid?

Hier vallen twee groepen van mensen op, die eigenlijk lijnrecht tegenover elkaar staan. Ja, je hebt de chubbies die chips eten als middagmaal, bovenop een pizza en met een frisdrankje van een liter erbij. En ja, die mensen denken vaak nog dat ze goed bezig zijn, want chips = aardappel = groente en op die pizza ligt ook één olijf en olijfolie = gezond.

 

Er is ook enorm veel kant-en-klaar gemaakt. En gefrituurd. En met kaas, veeeeeel kaas.

 

Aan de andere kant is het aanbod aan ‘bijzondere’ voeding/recepten ook erg groot: vegetarisch, veganistisch, kosjer, glutenvrij en vooral ORGANISCH – je vindt het allemaal gemakkelijk terug. (Btw, ik besef dat glutenvrij zeker niet hoort bij de keuze-dieten, al denken sommigen hier dat gluten de duivel zijn en dat ze 126 gaan worden als ze die vermijden). Vaak komen mensen dan ook aan met een lijst van alles wat ze niet wensen te eten.

‘Gewoon gezond en gevarieerd’ eten, is blijkbaar niet zo een optie. Ofwel bij je bij team Donut ofwel bij team Don’t.

 Oh, en in Boston valt het aantal écht dikke mensen geweldig goed mee! Dat komt misschien door nr. 4…

 

  1. Boston is de meest Europese stad van Amerika

 

Mythe of waarheid?

Dat blijkt te kloppen. Het is de oudste stad van de VS en dat zie je vooral aan wijken zoals Little Italy, met kronkelige kleine straatjes en pleintjes en niet het klassieke dambordpatroon. Boston is ook een erg groene stad, met vele parken en grasvelden. Het is niet moeilijk je hier thuis te voelen – en veilig. Er wonen veel expats en je vangt gemiddeld een 5-tal talen op als je een half uurtje gaat wandelen.

 

  1. Amerikanen zijn behoorlijk wereldvreemd

 

Mythe of waarheid?

Mja, deze kunnen we vaak toch niet ontkennen…Is België een mooie stad? Spreken jullie dan Belgisch? – OK, we kunnen nog argumenteren dat België wel echt heel klein is, dus dat dat misschien geen verplichte leerstof is. Maar dit is een land waar Spaans de tweede taal is. En waar ze in de Spaanse les ‘happy birthday’ voor mij zingen = Feliz Compleaños. En de dame naast mij dan fluistert: oh jee, de lerares denkt dat je ‘Feliz’ heet.

Ohh well… ik heb al ergere bijnamen gehad!

Sneeuw

Een tijdje terug las ik een artikel waarin de vraag werd gesteld waarom stormen en orkanen altijd vrouwennamen krijgen. Hier zijn ze er in elk geval van afgestapt, want vorig weekend maakten we kennis met Jonas, de sneeuwstorm die een groot deel van Midden- en Oost-Amerika van een wit tapijt voorzag. Mensen werden opgeroepen hun generator in de aanslag te houden, voorraden in te slaan en vooral binnen te blijven. Boston lag gelukkig enkel op de grens van het sneeuwfront, bij ons begon het op zaterdagavond te sneeuwen en lag er zondag zo’n 15 cm te blinken onder een staalblauwe hemel met zonnetje.

Geen stormtaferelen dus zoals elders in de States, of zoals hier vorig jaar. Iedereen die we hierover al hoorden, spreekt van de ergste winter in 50 jaar. Het begon te sneeuwen in januari/februari en elk weekend was er wel een storm, wat al snel opbouwde naar sneeuwhopen van anderhalve tot twee meter hoog. Mensen zijn echt getraumatiseerd, zijn waarschijnlijk nu nog in hun slaap aan het sneeuwscheppen (want: na elke sneeuwval heb je maar een beperkt aantal uren om de stoep vrij te maken… it’s the law).

De foto’s van vorige winter zijn behoorlijk hallucinant: mensen die in witte gangen lijken voort te bewegen, waarvan je alleen de bovenste helft, in een donzen jas geduffeld, boven de sneeuwmuur ziet uitkomen. Mensen naast een witte berg, hun auto. Auto’s die moeten uitgegraven worden. Die mensen waren op weg naar hun werk. Want de stad valt niet stil omdat er een sneeuwvlok is gespot. Het openbaar vervoer blijft rijden, en het aantal sneeuwdagen voor scholen is in die drie maanden dat alles letterlijk ondergesneeuwd was, beperkt gebleven tot zes.  Dus die 15 cm dit weekend, met temperaturen die met het vriespunt flirten… tja, dat is bijna strandweer voor de inwoners van New England he.

Wij toch blij dat we ons ook al donzen jassen hebben aangeschaft. Ik had er namelijk coupons voor*.

 

*Hey niet lachen, de jas van manlief, 450 dollar zo maar even, heeft er nog 85 gekost!

Boston Christmas

Ik zal het maar bekennen: ik ben gek op de kerstdagen. De geur van de kerstboom (zelfs van de plastieken, die komt dan na een jaar kelder opnieuw uit zijn doos gesprongen), de pakjes, zelfs de eindeloze kerstliedjes, … maar vooral het samen zijn, lekker eten, koken voor een hele bende, weer wat bijpraten met familie en vrienden die je misschien al even niet meer hebt gezien: heerlijk. Love it!

 

Dit jaar waren verschillende factoren echter wel wat anders. Om te beginnen: de kerstboom was écht dit jaar. In België zeg ik altijd dat er geen boom voor ons hoeft te sterven, maar hier zijn we (en de boom) toch voor de bijl gegaan. We hebben een auto gehuurd om er eentje te gaan kopen, en het moet gezegd: de bomen zijn hier prachtig. Ze komen uit Canada en hebben een nagenoeg perfecte ‘kerstboomvorm’. Manlief werd helemaal enthousiast en van ons voornemen ‘een klein boompje te kiezen’ bleef niets meer over – we sleepten al gauw een 2m hoge kanjer naar het appartement. Nu hadden we dit jaar ook wel hoge eisen te stellen, want we hadden een uitdaging aanvaard. De schoonouders in België hadden namelijk een intercontinentale wedstrijd opgezet: de ‘Kwistmastwie challenge’. De foto’s van de bomen dienden opgestuurd te worden en alle deelnemers konden hun stem uitbrengen. Je begrijpt dat de spanning een piekhoogte bereikte (pun intended). Het is dan ook met trots dat ik kan meedelen dat wij de eerste prijs wonnen voor onze kwistmastwie! Hoewa! Dwiewewf hoewa!

2015-12-25 08.46.49

The winning design

 

Op kerstavond waren wij het niet die kookten voor de hele bende, dus we besloten naar een kerkdienst te gaan. Sinds een paar weken hebben we een babysitter, en haar vader is de pastor van een baptist church bij ons in de buurt. Ze vertelde dat hun dienst op kerstavond om 18u doorging (ideaal, nog voor bedtijd van babylief), en dat er heel wat families met kindjes zouden zijn. Dus wij erheen. Het was een fijne dienst, heel levendig, met veel liedjes (waar we er toch nog enkele van kenden, en waarvan de tekst werd geprojecteerd op een groot scherm), en kindjes die het kerstverhaal uitbeelden (ik was vooral fan van de 4-jarigen die op sublieme wijze een koe of een schaap in de stal uitbeeldden.). OK, er staken mensen hun armen in de lucht en riepen ‘Amen’ op de raarste momenten, en OK, we hebben af en toe onze wenkbrauwen gefronst, maar na de dienst waren er koekjes en warm appelsap in een lokaaltje ernaast – iets dat ik toch zou willen introduceren de volgende keer dat ik nog eens een kerkdienst bijwoon in België.

2015-12-24 18.36.34.jpg

Druk in de stal

 

De sfeer hier? De winkels gaan wel redelijk zot qua versieringen, maar het blijft nog binnen de perken. En terwijl in België de paasbloemen open gaan voor kerstmis, kregen wij heel vaak de vraag of we nu een witte kerst zouden hebben. Kort gezegd: nee. Op kerstavond was het hier 21°. Mensen liepen in t-shirt en op slippers. In plaats van dampende warme chocolademelk, werd er plots weer Ice coffee gedronken. Dat was absoluut wel wat bizar. Maar het Bostoniaanse weer kan heel grillig zijn. Twee dagen na Kerstmis gaf de thermometer 28° aan. Maar die staat wel in fahrenheit. Kleine tip: het nulpunt is dan 32° F. Dan ga je dus van zomerpulletje naar donzen frak en oorwarmers op drie dagen tijd, het is eens wat anders.

Oudejaar staat voor de deur, en valt hier 6 uur later dan in het Belgenlandje binnen.

Wij gaan in elk geval vieren op de zetel, in onze pyjama, met een grote pizza met alles erop en eraan. Een heel gelukkig nieuwjaar iedereen, en niet te zat vannacht!

Jaarlijkse verrassing

Het was niet zonder waarschuwing, oh nee. De boom staat er al even, zoals dat hoort van nét na de doortocht van de Sint. Drie honderd lichtjes zitten erin, jawel 300! En een hele nieuwe uitzet aan versieringen, want die hadden we uiteraard niet in onze koffers gemoffeld deze zomer. Er hebben zich zelfs enkele pakjes onder de boom genesteld.

 

De dagen worden zoveel korter, de Amerikaanse buren slepen tonnen lichtjes naar buiten, er staan kerstbomen aan en zelfs in de winkels, Jingle Bells klinkt constant op de radio en op elke straathoek staat iemand van het Leger des Heils met een bel te zwaaien (behoorlijk irritant trouwens, dat laatste).

 

In het straatbeeld duiken rode mutsen op. Mensen vragen aan andermans kinderen of ze wel braaf geweest zijn. We hebben al twee kaartjes met besneeuwde coniferen in de bus gekregen, in de supermarkt zeggen mensen niet langer Have a good one, maar wel Merry Christmas.

 

Het was dus ALLESBEHALVE zonder waarschuwing. Het is niet komen aansluipen zoals zoonlief tegenwoordig met militaire precisie en snelheid doet.

 

En toch, en toch.

 

Toch schoot dit weekend door mijn hoofd: Volgende week is het Kerstmis. HOEZO VOLGENDE WEEK IS HET KERSTMIS? Waar komt dat opeens vandaan?

 

Als ze dat nu eens elk jaar op dezelfde dag zouden organiseren, dan zou me dat misschien niet zo overvallen…. Owww…. Wacht….

A few of my favorite things

Soms zijn uitdrukkingen een beetje vreemd. Zoals ‘nou breekt m’n klomp’. Of ‘nu komt de aap uit de mouw’. Maar soms verwoorden ze exact wat je denkt. Zoals ‘een foto zegt meer dan 1000 woorden’. Dat klopt.

Duizend woorden is dan ook niet zo veel. Een vrouw gebruikt gemiddeld 20 000 woorden per dag. Dus met die 1000 kom ik niet verder dan halfweg het ontbijt. En dan nog een doordeweeks ontbijt, met wat corn flakes en een kiwi, don’t get me started over pakweg een pannenkoekenbrunch. Of over de écht grote momenten- daar zijn vaak niet eens woorden genoeg voor. Of niet de juiste woorden. Zoals dat moment dat je mama of papa wordt. Of het moment dat je beséft dat je mama of papa bent. Want die twee vallen niet noodzakelijk samen. Bij mij toch niet, maar ik ben dan ook uitzonderlijk traag van begrip. Ik had wat tijd nodig, zoals ze het zo mooi in het Engels zeggen ‘to wrap my head around it’. Zo voelt het ook echt, dat je je hoofd, al je gedachten en emoties,  rond dat idee moet draperen, dat moet opnemen.

 

Maar we wijken af. Ik had het over foto’s. En het verhaal dat die vertellen. Of het gevoel dat ze overbrengen. Dat blijkt heel wat te kunnen zijn. Bijvoorbeeld het gevoel van een warme knuffel. En met Thanksgiving achter de rug en Kerstmis in aantocht, kreeg ik een opstoot (niet besmettelijk, doet geen pijn) van een gevoel van fluffy blij zijn. Er zijn veel mensen die me blij maken. Van hen is geen lijstje te maken, hoogstens een kunstzinnige collage. Maar daar ga ik niet aan beginnen, kunstig als een koala dat ik ben. Naast personen, zijn er veel dingen die me blij maken.  Eén van de tips uit van die geluksboeken is dat je foto’s moet maken van zaken die je opvrolijken. Elke dag 1 foto, een jaar lang. Om te beseffen dat het ook de kleine dingen kunnen zijn waar vrolijkheid in schuilt. Een mooi projectje, maar ik hou het lijstje vandaag iets korter – het doet me aan ‘The sound of music’ denken: These are a few of my favorite things.

 

    • Herfstkleuren/de eerste sneeuw/nieuwe blaadjes aan de bomen/lange avonden, kortom de charme van het seizoen

       

    • Cappuccino met tekeningetjes in de melk (ook als die wat mislukt zijn)
      2015-11-29 16.45.38
    • Brunch – in goed gezelschap. Brunch is de beste maaltijd van de dag. Je eet allerlei lekkers door elkaar en je krijgt en goeie koffie bij. Of cappuccino. Dubbel gewonnen.brunch
    • Zoetigheid bakken – cake is de perfecte wetenschap. Volg het protocol en je krijgt een goeie cake. Volg het protocol én voeg nog een snuifje eigen touch toe, en je krijgt een zalige cake.
      P1120262
    • Baby-piekhaar. Want het is een baby. Met haar dat rechtop staat. Het blijft hilarisch.
P1110729


OK, nog niet veel haar, maar dat komt nog wel.

  • De zee – ik weet niet waarom, golven zijn gelinkt aan rust en vakantie.
    P1120857
  • (Mijn) katjes – wie meent dat je geen vriendschap krijgt van katten, heeft er nog nooit eentje in huis gehad (ik zeg bewust niet: ‘heeft geen kat’ want zo werkt het niet met katten, natuurlijk).
  • All things Snoopy- Snoopy was mijn eerste knuffel en die hond met zijn apart filosofie (‘Be yourself. No one can say you are doing it wrong.’) heeft nog steeds een plekje in mijn hart.
    P1120070
  • Kaartjes/smsjes/kleine gesprekjes – ik ben zo’n zeem die dat allemaal bijhoud.

DSC_0381

Waar worden jullie blij van?

10 keer net iets anders

Elk land is anders. Dat merk je als buitenlander in de grote en kleine dingen. Die eerste oogopslag lijkt het vaak ‘zoals thuis’. Maar dan knipper je één keer, en opeens vind je het gek dat de rekening al op tafel ligt nadat je je laatste hap hebt doorgeslikt, of vraag je nog een extra glaasje water want dat wordt gratis aangeboden en kost geen 8 euro per fles.

 

  1. Soms kom je merken tegen die je herkent. Dat is wel eens fijn. Al worden die merken vaak anders genoemd. Ik had eerder al aangehaald dat het ijsjesmerk ‘Ola’ hier ‘Good Humour’ heet. Wat me ook opviel was dat ‘Oil of Olaz’, wat me toch een Engelse term lijkt, hier ‘Olay’ heet. Misschien om een Spaans publiek aan te spreken? “Je ziet er goed uit, nieuwe dagcrème?” “OLAY!”.
  2. Wat kan er nu zo anders zijn aan liften? Wel, om te beginnen gaan ze niet van 0 naar pakweg 3. Het gelijkvloers is hier niveau 1. Dus het eerste verdiep is eigenlijk al 2. En de subniveaus zijn niet -1 of -2. Neen, die zijn vaak cryptisch omschreven als L, M, LL of P. Het is vaak gokken waar je dan gaat uitkomen, want ze staan ook niet altijd onder elkaar (zodat je nog uit de plaatsing zou kunnen afleiden hoe ze zich tegenover elkaar verhouden). Maar kom, wie houdt er nu niet van verrassingen?
  3. Minder fijn verrast waren we toen we door de buggy steeds de lift moesten nemen aan metrostations. Blijkbaar worden openbare toiletten en deze liften vaak verward. De stank is soms bijna niet te harden. Zouden deze ‘gebruikers’ dat niet vreemd vinden dat het urinoir op en neer beweegt?
  4. Soms zijn liftlobbies dan weer behoorlijk ‘fancy’. Daar hoort wat uitleg bij. Wetenschappelijk onderzoek wordt in de VS erg gesteund door financiële giften. Dat merk je al snel als je een ziekenhuis bezoekt. Elk gebouw, elke afdeling, elk sportevenement, het is gesponsord en draagt de naam van de wilde weldoener. The Arthur en Linda Gelb Center for translational research –> heel rijk. The Dana-Farber Building –> heel heel rijk. En als je dan niet stinkend rijk bent, maar ‘gewoon’ rijk, en je wilt ook je steentje bijdragen, dan moet je tevreden zijn met het gangetje aan de liften dat jouw naam draagt. Officieel met een koperen plaatje! Komt toch wel een beetje lullig over, vind ik. Waar zullen we afspreken? Bij de Familie Dinges-lift? Aan de Miranda Huppeldepup-toiletten?
  5. Iedereen kent de cijfers. Je wéét de 2 op de 3 Amerikanen overgewicht hebben of obees zijn. En toch vind ik het nog steeds shockerend dat mensen in de cafetaria van een ziekenhuis, die een uitgebreid koud buffet heeft en verschillende soepjes en andere gezonde maaltijden biedt, een punt pizza kiezen (tot daar aan toe) met als bijgerecht een pakje chips. En dan alles wegspoelen met een half litertje frisdrank. De dame voor me aan de kassa claimde echter op haar lijn (streep?) te letten, dus zij ging enkel voor twee pakjes Doritos. Oh ja, die kilo’s vliegen eraf, dat kan je al zo voorspellen. Ach, het was tenminste op de middag. Want ik heb hamburger en chips ook al zien verorberd worden als ontbijt. Met een flesje sportdrank erbij. Een mens moet zich goed hydrateren he. Da’s gezond!
  6. Als je in een labo werkt, dan is één van die algemene regels dat je geen voedsel of drank meebrengt naar je werkplek. Lijkt logisch. Dat je je labojas, waar god-weet-welke-dinges nog aanhangen, ook niet meeneemt waar je gaat eten, dat lijkt ook logisch, toch? Maar hier niet. Hier wandelt het medisch personeel vrolijk met de hele operatie-outfit de cafetaria in en uit en gaan ze er de straat mee op. Ook omgekeerd vind ik dat eigenlijk niet zo’n prettig idee- dat iemand aan mijn ziekenbed komt staan met een uniform waar een halve stad aan fijn stof op ligt. Maar wel elke 5 seconden hun handen ontsmetten. OK dan.
  7. Ik krijg graag post (hint hint). Maar we vroegen ons wel even af hoe dat ooit zou lukken hier. Onze postbus heeft namelijk geen gleuf. Helemaal potdicht is-ie. Tot ik merkte dat de postbode alle brievenbussen kan openen langs de bovenkant. En dan maar zoeken naar de naam van de eigenaar. Lijkt me niet zo efficiënt, maar ik heb natuurlijk geen post gestudeerd.
  8. Wanneer de bovenburen dan even geen basketbal in huis spelen, de meubels verhuizen of een tapdanslesje vervolledigen (OK, dat laatste is waarschijnlijk niet waar maar soms zou je toch denken…), dan slaat de verwarming aan en klinkt het alsof er overal knikkertjes vallen en buizen worden aangetimmerd. Heel erg vreemd.
  9. Ik dacht dat Amerika technologisch zo vooruitstrevend was, maar op sommige vlakken valt dat erg tegen. Self scanning in de supermarkt staat nu in zijn kinderschoenen, en gaat niet bepaald zonder slag of stoot (de enige keer dat ik het probeerde, liep het fout omdat ik een item wilde verwijderen – ja, wie doe dat nu, stel je voor!). Heteluchtovens zijn ook nog niet tot over de plas geraakt, en de fax is hier nog een veelgebruikt werkinstrument, en niet de grijze bak die stof staat te vergaren naast de printer, zoals wij hem kennen. Nu ja, wij betalen de elektriciteitsfactuur met een cheque, dus wat had ik verwacht?
  10. Ze zijn dan misschien niet technologisch vooruitstrevend, zuivelgewijs worden hier nieuwe toppen bereikt. Het is culinair gesproken dat ook zowat het enige dat ik zou verkiezen boven de Belgische variant: het roomijs is ge-wel-dig! Mijn favoriet is momenteel ‘Crazy sea turtle’: karamelijs met daarin kleine pretzeltjes met chocolade rond en kleine chocoladecupjes die openbarsten en zelf weer gevuld zijn met lopende karamel. Oordeel: Vijf sterren! Jep, ijssmaak-recensent is een harde job, maar je kent me he: ik offer me wel op.

 

 

Giving thanks

De vierde donderdag van november loopt heel Amerika eens niet de hele dag te grazen, zoals hier normaal gezien gebeurt, maar gaan ze rustig aan de eettafel zitten om samen te eten. Thanksgiving day, of kortweg Thanksgiving, is  het grootste familiefeest van het jaar, en mensen reizen vele duizenden kilometers om bij hun ‘loved ones’ te zijn. De wegen en de luchthavens zijn daarom druk druk druk, de straten des te leger. De winkels, die je op een gemiddelde zondag tot 22u30 ontvangen, zijn plots vroeger dicht, of zelfs heel de dag gesloten.

 

De avond voor Thanksgiving, Thanksgiving eve, zijn het de jongeren die de bloemetjes gaan buiten zetten- en dat zijn geen chrysantjes. Overal wordt uitbundig gefeest, de alcohol vloeit rijkelijk en er is geen taxi, Uber of huurauto meer te krijgen. Wij waren uitgenodigd op een sushi-en-gin-tonic-feestje bij vrienden, en trokken er heen met het reisbedje van ons ventje, vastbesloten ons niet te laten dirigeren door iets rudimentair als ‘bedtijd’. De gin-tonics heb ik aan me voorbij laten gaan, de sushi was geweldig maar wel geïnspireerd door het ‘in America everything is bigger’ adagio (met maki’s die ik in drie moest bijten om ze op te krijgen) en de happy baby vond al die mensen toch maar wat griezelig. En het reisbedje, dat een soort tentje is met een matrasje in, vond ie nog veel griezeliger. Het was dan ook pas na heel wat heen- en weer gewieg, zingen, neuriën en knuffelen dat hij zijn oogjes niet langer kon openhouden en zich gewonnen gaf – hij zou dan wel in de tent slapen. Een zoon van zijn moeder (eveneens geen tentenfan)!

 

We vonden toch een Ubertaxi om ons naar huis te brengen. De chauffeur vertelde ons dat Thanksgiving het moment herdacht dat de pelgrims in Amerika aankwamen, en dankzij de ‘natives’ nog een oogst hadden. Ze braken samen het brood. Later bleek dat manlief en ik op dat moment aan exact hetzelfde dachten, maar wijselijk onze mond hielden, nl. dat ze na dat brood de oorspronkelijke inwoners bedankten door hen in groten getale uit te moorden en hun land af te nemen.  Maar kom, details he.

 

Op Thanksgiving zelf waren we uitgenodigd door een Amerikaanse vriendin van onze Belgische vrienden hier, wat maakte dat het gezelschap bestond uit 6 Belgen, 1 Amerikaanse, en 1 Britse. Iedereen had iets meegebracht, en de gastvrouw toverde de klassieke kalkoen wel degelijk uit de oven. En ja, er waren veenbessen, geroosterde groenten, puree van zoete aardappel, macaroni en kaas met kreeft en pompoentaart (2 soorten!).  Het eten bleek fantastisch, de sfeer gezellig, ons ventje vrolijk en deze Thanksgiving-virgins waren dankbaar dat ze het konden en mochten meemaken. Het is dan ook een jaar geweest met zoveel om dankbaar voor te zijn. Af en toe mag een mens daar wel even bij stilstaan. En als dat dan moet bij heerlijk eten en goed gezelschap, tja, wie zijn wij om daar tegenin te gaan?

DSC_0314

Stop! Turkey Time!

DSC_0319

IMG_2724

The good stuff

10 keer glimlachen

A smile a day keeps the doctor away (or was that an apple?)

Lachen is gezond. Maar hoe werkt dat dan eigenlijk? Lachen verlaagt de bloeddruk en vermindert stress. Het verhoogt het zuurstofgehalte in het bloed en stimuleert de bloedsomloop. Het versterkt het immuunsysteem, doet endorfines vrijkomen waardoor je je goed gaat voelen en stress minder speelt. Lachen ontspant, maar het zet ook spieren in beweging – in je gezicht alleen al 15 stuks. Ook spieren in je buik en middenrif spannen aan – bye bye sit-ups!

Toch glimlacht een volwassen persoon maar zo’n 7 keer per dag. Is dat niet vreselijk weinig? Daarom hieronder een lijstje van 10 dingen die mijn mondhoeken hebben doen opkrullen, de voorbije weken. Wie weet werkt er ook eentje voor jou? Da’s dan meteen 15% meer gelachen vandaag!

  1. Grappige Halloweenversiering. En baby’s die verkleed zijn. Hoe kan je daar serieus bij blijven? Of waarom zou je dat überhaupt willen?
    HW2

    Verkeerde afslag genomen

    HW

     

    verklede baby

    Vlieg met me meeeeee

  2. Toen we in België waren in oktober, ben ik de Colruyt gaan leegkopen. Chocolade, mijn conditioner, vanillesuiker, thee, maar ook mijn favoriete koffie. Daar drink ik sinds we terug zijn (een goeie twee weken nu) elke dag plichtsbewust maar één kopje van – want je weet wel, te veel cafeïne, niet goed voor de baby enz. Tot ik vorige week de pot eens goed bekijk – blijkbaar voor het eerst goed wakker in 15 dagen – en zie dat het om deca koffie gaat. En dat de vijf potten die ik meegenomen heb, allemààl deca zijn. Oh welll…..
  3. Er liggen hier de vreemdste producten in de winkel. Sommigen zijn gewoon overbodig, zoals Veggie Wash – een ‘speciaal’ wasmiddel voor groenten en fruit. Anderen zijn dan weer het toppunt van gemakzucht, zoals gehalveerde en ontpitte avocado’s (voor mensen die niet met messen te vertrouwen zijn, vermoed ik), ontvelde knoflookteentjes (idem), gekookte en gepelde eieren (zo moeilijk te maken) of het totaal omgekeerde hiervan: spruiten, nog op de stok (What’s next? Appels nog aan de tak? Aardappels nog in de grond?). En ik moest zelfs lachen met een zakje zwarte-ogen-bonen (black eyed peas) omdat ik nu kan zeggen: ‘Ik heb de Black eyed peas gezien in de supermarkt’.
    blackeyed peas

    Geen handtekening gekregen

    calorievrij

    Zonder suikers, vet, koolhydraten, gluten, cholesterol of zelfs calorieën. Kortom wolk die naar honing dijon smaakt.

    hele eieren

    Een gekookt, gepeld eitje

  4. spruit

    Vanavond worst met spruitstronk

    veggie wash

    Veggie Wash, hoe nuttig!

    4. Ik was in de Stop N Shop aan het cruisen met mijn winkelkarretje tussen alle vreemde en opvallende producten door. Ik betrapte me erop dat ik ‘broem broem’-autogeluidjes aan het maken was. Zou minder vreemd geweest zijn als de baby er effectief bij was.

  5. De oudere dame aan de kassa die me zo’n drie keer per week met krakende stem over ons ventje informeert: ‘How Oooold?’ (‘Still six months’) en me vertelt over de eerste dokter die een harttransplantatie heeft uitgevoerd (en dezelfde voornaam heeft). ‘Did you know this?’ ‘Yes, you told me yesterday. And the week before. And the week before that’ — Neeuuuu grapje, ik zeg gewoon elke keer ‘nooooo, really’ met grote ogen.
  6. Er zijn behoorlijk grappige slogans en uithangborden te vinden in Boston. Maar zelfs de ingrediëntenlijst van voedingswaren kan de nodige humor bevatten, al was dat misschien niet echt de bedoeling.
    wortels

    Ingrediënten van de wortels: wortels. Ik hoop het van harte.

     

    grappige slogan

  7. Niet iedereen is zo creatief, en bij andere slogans kan je niet anders dan denken: Close, but no cigar.

    falafel

    Dat zou dus moeten rijmen blijkbaar

  8. De Bostoniaanse huizen zijn vaak van het traditionele Amerikaanse kaliber: reuzegroot, van hout en met een ‘porch’ (de open veranda, niet de auto). Sommigen wensen wat origineler of mogelijk ‘Europeser’ te gaan, maar dit is niet altijd even geslaagd. Of hebt u thuis veel kantelen te poetsen?
    DSC_0203

    ‘Europese stijl’ hmmm?

    IMG_20151104_174314

    Wie vindt nog dat dit huis op Darth Vader lijkt?

boston:tirol

Boston/Tirol

9. In België kan er al wel eens een verzonnen verhaaltje de voorpagina uitmaken van een roddelblaadje, maar dat is klein bier tegenover de populaire pers hier. Ze staan parmantig naast elkaar, de aankondiging dat bekend koppel huppeldepup uit elkaar gaat (na zwaar bedrog/een bijna-dood-ervaring/een slechte voorspelling van de huiswaarzegger), naast de melding dat zij zwanger is. Op haar 46ste. Van een tweeling. Drie maanden nu, maar ze weten al dat het meisjes zijn. Echo’s van beroemde baby’s zullen meer vertellen dan de plaatjes met witte vlekken van ons, waarschijnlijk.
kate

10. Ons ventje- behoeft geen uitleg, toch?

P1130463

Doordeweekse donderdag

Eén van de meest gestelde vragen sinds de start van het Bostonavontuur, is of ik me kan bezighouden overdag. Dat is natuurlijk een geldige vraag. Niemand wilt de oceaan oversteken om daar dan een jaar lang rondjes te rijden in hetzelfde park of elke dag papieren bootjes te vouwen (het enige wat ik origami-gewijs in de vingers heb, maar als ik me er een jaar op toeleg, zal een zwaantje ook wel lukken). Ook werd ik erop attent gemaakt dat mijn blog dan wel rake observaties bevat, maar niet duidelijk maakt hoe ik de dag nu eigenlijk vul – buiten het noteren van observaties uiteraard. Vandaar, mijn eerste post op aanvraag: de beschrijving van de doordeweekse donderdag. Met de nadruk op doordeweeks (kwestie van de verwachtingen wat te temperen, ik wil geen klachten krijgen).

Ergens tussen 7 en 8u: Opstaan met de mannen. Eigenlijk zetten we de wekker niet meer, onze happy baby wekt ons wel. Hij maakt redelijke nachtjes als er geen jetlag/tandjes/verkoudheid/groeispurt/ietsnietgedefinieerd in het spel is. Manlief geeft hem een flesje en maakt zich klaar om naar het werk te vertrekken.

Rond 9u30: Happy baby begint alweer stevig in zijn oogjes te wrijven en doet nog een ochtenddutje. In die ochtenduren kan ik dan ontbijten, douchen, de keuken opruimen (flesjes kuisen en steriliseren, afwasmachine leegmaken etc), en 1 huishoudtaak per dag (maandag stofzuigen, dinsdag de badkamers kuisen… zo kan ik mijn allergie – aan het huishouden – onder controle houden).

werk

Sinds kort een eigen bureautje!

Als er dan nog wat tijd over is, check ik mijn mailtjes, doe ik wat sociaal op de media en probeer ik wat te werken/schrijven.

hapje

Worteltjes en zoete aardappel voor ventje, portie fruit voor mama

Tussen 11 en 12u wordt ventje weer wakker met een reuzehonger. Sinds een paar weken krijgt hij een hapje groenten- of fruitpuree voorgeschoteld. Dat loopt met wisselend succes, het is een hele belevenis onze spruit aan allerlei nieuwe smaken te laten wennen.

 

 

12u – 13u We spelen/zingen/rollen/kruipen nog een uurtje, terwijl ik een boterham in mijn mond steek, of snel iets bij elkaar zoek als lunch. Soms volgt er dan nog een kort dutje. Jammer genoeg zelden door mij. Ik tokkel nog wat op de computer.

Let me take a selfie.

Let me take a selfie.

15u: Nu het nog mooi weer is, probeer ik elke dag even naar buiten te gaan, met ventje in de buggy of de draagzak.

op stap

Ready to go!

Vaak is dat inkopen doen, want zonder auto sleep je niet zoveel tegelijk naar huis, of dingen regelen zoals zaken van de bank, gsm, internet etc. Zoals al eerder aangehaald, weten verkopers of mensen aan het loket letterlijk nooit ergens van, of geven ze verkeerde info, dus een eenvoudige boodschap kan wel eens meerdere tripjes kosten. Of we gaan naar het park en ik lees een beetje.

 

 

 

Pampertjes kopen

Pampertjes kopen

17u: Thuis! Aan het eten beginnen. Manlief is meestal tussen 18u en 19u thuis en speelt dan nog wat met ventje, geeft hem een badje, nog een flesje en dan in bed – daarna kunnen wij dan rustig eten (af en toe nog eens een tutje of een knuffeltje geven) en een serietje kijken via de computer, of nog iets opzoeken, of toch nog een boodschapje doen (hier is alles tot 22u open. En op zondag. Ja, dat is wel praktisch!).
23u:  Alweer een dagje voorbij. Nog een droomvoeding voor ons ventje en dan voor alle drie oogjes dicht en snaveltjes toe. Nee, niet indrukwekkend, zoals ik had voorspeld. Maar gewoon ‘gewoon’ kan ook fijn zijn. En dat is het meestal wel.

Extreme couponing- de praktijk (slot)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik me verdiepte in de bizarre wereld van het bonnetjes knippen. Er bleek een hele theorie achter te zitten (hier te lezen) en mijn eerste pogingen waren niet allemaal een grote hit te noemen (hier te lezen).

Maar de aanhouder wint, en er werden ondertussen toch enkele succesjes geboekt. Al ging dat ook niet zonder slag of stoot.

Free pasta

Soms loopt het vlot. Een bepaalde soort pasta stond in reclame in de Stop N Shop. Vier dozen voor 5 dollar. Dit betekent in deze winkel niet dat je sowieso vier dozen moet kopen, maar wel dat je de doos  steeds aan 1,25 dollar zal krijgen.

Nu had ik een bon voor deze pasta gevonden van 70 cent korting voor een doos. MAAR! De trouwe, aandachtige lezer (met een extreem goed geheugen) weet misschien nog dat bij de Stop N Shop je bonnen onder de 99 cent zomaar voor niks verdubbeld worden. Dus deze bon was 1,40 dollar waard. Hocus pocus: 1 doos pasta kost $1,25 minus $1,40 korting = gratis pasta!

Ik kon de bon vijf keer afdrukken dus dat heb ik ook gedaan. SCOREEEEEEN! Mijn eerste freebie! Manlief kon het niet geloven (‘Hoe, is dat nu echt gratis? Ja maar echt allemaal?’). En ik kan je verzekeren: gratis pasta smaakt toch net dat tikje beter dan euh… niet-gratis pasta. Hmmmmmm….

Aldi

En soms heb je zelfs helemaal geen bonnen meer nodig. Wij hebben namelijk een geweldige ontdekking gedaan: Een Aldi. For real. Een echte Aldi. Ze zijn hier ook! Met hetzelfde concept: goedkopere merken, en aanzienlijk lagere prijzen. Wel zijn er ook enkele merkproducten te vinden (dus is het misschien eerder het Lidl-concept). Verder vallen de Amerikanen hier bijna achterover dat ze zelf hun zakken moeten meebrengen (of ervoor betalen), dat je er niet met kredietkaart kan betalen en dat je een muntje nodig hebt om de kar te ‘lenen’. Alles wordt in Amerika uitgebreid beoordeeld, dus ook winkels. De beoordelingen van de Aldi gaan van totaal lyrisch (‘De advocado’s kosten altijd maar 69 cent, love it!’) tot grote verbazing (‘Er zijn maar een paar organische producten’) en zware verontwaardiging (‘WAT? Al mijn groenten waren na een week slecht of verslenst!’). – Btw, wie ziet er nog de grote tegenstelling in deze laatste twee beweringen?

De Aldi ligt een eindje van ons af, maar zelfs als we een auto moeten huren om er inkopen te doen, halen we dat bedrag er nog ruimschoots uit. En ze nemen geen coupons aan wegens permanent lage prijzen! Wat een rust…

Het pamperverhaal

Alleen moet een mens soms nog wel naar een andere winkel en daar is niet alles zo eenduidig.

Het was me al langer duidelijk dat je best een wakkere burger bent in de wereld van ‘extreme couponing’. Is je bon nog niet vervallen, is die wel goed afgeprint, heb je exact dàt product in je kar geladen – juiste naam, juiste verpakking -, is de kassier voldoende alert en werkt de kassa wel naar behoren? Als één van deze zaken ontbreekt, kan je je grote winst wel vergeten. Hoewel…

Zoals elk jong gezin is er één ding dat we standaard in huis hebben: luiers. And lots of them. In tegenstelling tot wat ik had gehoopt, kosten ze hier meer dan in België (wat toch vreemd is, ik dacht dat dat het allemaal Amerikaanse producten waren die baby’s billetjes droog hielden). Als er ergens een slag te slaan is wat luiers betreft, dan trek ik er dus meteen op uit.

En op een bepaalde avond bleken de reclamesterren goed te staan, want op de website van de Walgreens, een drogisterij, zag ik volgende aankondiging: ‘TODAY FAMILY AND FRIENDS DAY: 20% DISCOUNT ON EVERYTHING’ – just print this coupon. Bovendien had ik gezien dat de grote pakken Huggies luiers BO GO50% off stonden (voor de mensen zonder extreem goed geheugen: Buy one, get one at 50% off, dus 25% korting bij aankoop van 2). En daarbovenop had ik nog een bon voor 4 dollar korting bij aankoop van 2 pakken Huggies. Uiteraard waren er kleine lettertjes. Die stelden dat de korting van de familie-dag alleen gold op items waar nog geen korting op gegeven was. Maar goed, dat betekende nog altijd dat ik op dat ene pak dat niet goedkoper was, nog 20% korting kon krijgen.

Het was 21u30 toen ik aan de kassa kwam (heerlijk toch, Amerikaanse openingsuren). De oudere dame die daar werkte, was misschien … hoe zeg ik dit vriendelijk… not the sharpest pen in the box. Eigenlijk deed ze me een beetje aan een jobstudente denken. Ze scande mijn aankopen, en na 1 pak luiers, scande ze de bon van 4 dollar.

Oeps, alles blokkeert. Wat nu? Na een twintigtal pogingen en haar uitleg dat ze de ‘terug’ knop nodig had, maar geen ‘terug’ knop zag staan (‘I need to get back to ‘back”), belt ze de manager. Die komt rustig aangewaggeld, en legt haar uit dat ze eerst alle aankopen moest scannen voor ze aan de bonnen begon. Lijkt me basiskennis als je aan een kassa werkt, maar goed, wie ben ik? Ik werk niet aan een kassa dus ik hou mijn mond en glimlach lieflijk. OK, dus alles weg en opnieuw beginnen. Oei, ze heeft op een verkeerd knopje gedrukt. Op de ‘terug’ knop, ah dat lukt deze keer. Gelukkig maar. Ah, nu kan ze de bonnen beginnen scannen. Ai deze bon wilt niet scannen. Nochtans is-ie goed afgedrukt. Nee, het lukt echt niet. Even de manager bellen. Waggel waggel. What’s up? Oh, als het niet wilt scannen, geef je maar gewoon het bedrag van de bon in als korting. OK! Vier dollar afgetrokken van de rekening. Dan nu nog de bon van de familiedag. Oh, die wilt ook niet scannen. Maar wat voor bon is dit? Familiedag? Nooit van gehoord! Hoezo? Het is 21u30 en het is al de hele dag familiedag, zoals aangegeven op de website van de winkel zelf, en niemand heeft deze bon al meegebracht? OK, het zal wel kloppen van die familiedag. Dus 20% op alles? Op het totaal van 36 dollar?

Op dit moment had ik natuurlijk kunnen zeggen: nee, niet op alles 20% korting, alleen op de zaken waar nog geen korting op gegeven is – zie je, zo staat het op de bon zelf ook. Maar kom, wees eerlijk, zou jij dat gedaan hebben? Ik stond daar al zo’n tien minuten en had mijn aankopen al twee keer in en uit geladen. Dus, ik geef het toe, ik zweeg.

Toen bleek er geen rekenmachine aan de kassa te liggen. Twintig procent van 36. Wacht, een staartdeling. Ze begint er aan, en ik zeg een keer of vier dat 20% niets anders is dan een vijfde. Dus niet delen door 20, maar door 5. Dus één vijfde. Gedeeld door 10, maal 2, dat kan ook. Gestaag blijft ze verder tellen (acht optellen, 2 onthouden,…) en komt ze op een korting van… 1,6 dollar.

Nee, sorry mevrouw, dat klopt niet. Twintig procent van 36 is 7,2 ziet u – ik heb het even voorgerekend op een blaadje. Ze kijkt naar het blaadje…. en neemt een beslissing: ‘Dit moet ik even navragen’. Ze verdwijnt met het blaadje richting bureau van de manager. Ik excuseer me bij de vrouw die nu al zo’n kwartier achter me staat bij de kassa. Zij is er erg rustig onder: ‘het is vandaag volle maan’ alsof dat alles eenvoudigweg verklaart. De kassière komt terug met de mededeling dat 20% van 36 effectief 7,2 is, en rekent me deze korting door.

Wat betekent dit uitje nu precies, buiten tijdrovend te zijn?

2 pakken luiers kosten normaal gezien zo’n 12,5 dollar elk, 25 dollar in het totaal.

BO GO50%: 1 pak luiers was 50% goedkoper. 18,75 dollar voor twee.

4 dollar korting bij aankoop van twee dus 14,75 dollar voor twee.

20% korting op alles (dank u mevrouw aan de kassa): 11,8 dollar voor twee pakken luiers.

11,8 dollar in plaats van 25 dollar = 52,8 % korting.

Niet slecht! Maar vooral grappig. Nu ja, de reclamesterren stonden goed en het was volle maan, dat verklaart natuurlijk alles.