De grote Boston, baby! blogenquête: resultaten

Zodoende zodus. Vorig jaar was een vreemd jaar voor mij. En misschien daarom ook net een vreemd jaar voor mijn blog. Ik kwam uit de ziekste periode van mijn leven, en had na wat wikken en wegen besloten daar openhartig over te schrijven – maar enkel als de energie het toeliet, wat niet zo vaak was.

Nadien bouwde ik dat weer op; die energie en de blog. Het was zo fijn om weer over ‘gewone’ dingen te kunnen schrijven, ‘gewone’ dingen die weer plaats kunnen innemen in je dag, omdat je niet de hele tijd slaapt of in het ziekenhuis aan een baxter hangt. Heerlijk was dat, weer tijd en energie hebben om te koken, te spelen, saaie dingen te doen.

Met de blog wilde ik wat experimenteren. In het najaar ging ik wat meer schrijven, ik kreeg ook opeens voorstellen om producten uit te testen, ik schreef een aantal gastblogs voor andere bloggers en ik zette een samenwerking op met Fieke van Fiekefatjerietjes: zij gaf me een veganistisch menu en ik maakte het klaar zonder het aan manlief te vertellen.

Maar goed, ik besef wel dat ik nog steeds over alles en nog wat schrijf, dat er niet veel lijn in zit, dat het gaat van totaal banaal tot behoorlijk serieus.

Daarom nog een klein experiment: een blog enquête. Het stond héél lang op mijn ‘to blog’-list, en uiteindelijk baseerde ik me op de enqûete die Kathleen van De Verbeelding eerder al gedaan had. Nu besef ik dat ik beter mijn eigen vragen had uitgedacht, maar kijk, we leren bij!

Een kort (enfin, niet zo kort) overzichtje van de resultaten

De basis

51 mensen vulden de enquête in, en ik had gehoopt op 20, dus ik ben in elk geval al blij!

86% van die mensen is vrouw. Nu lezen vrouwen over het algemeen meer blogs, ik had het percentage zelfs nog hoger ingeschat. Een vuistje voor mijn mannelijke lezers!

Meer dan 6 op 10 (65%) van de mensen is tussen de 31 en de 40 jaar oud. Niet zo gek aangezien ik zelf ook in die categorie val. En je merkt al gauw dat je lezers eigenlijk stiekem wel wat op je lijken.

Daarom had ik eigenlijk ook graag willen weten of deze lezers kinderen hebben, maar kijk, dat heb ik niet gevraagd, dus het zal een mysterie blijven!

37% woont in Vlaams-Brabant, 14% buiten België en 1 persoon woont op een geheime locatie, waarbij ik mij nu keihard een kasteel met ophaalbrug bij voorstel.

Er lezen heel wat mensen al mee sinds het begin (29%) of in elk geval al langer dan een jaar (31%). Dat vind ik wel plezant, maar even goed is het leuk om te zien dat 26% minder dan 6 maanden meeleest. Een frisse blik is altijd goed.

Een kleine helft (49%) haalt aan altijd mijn berichten te lezen – waar ik ook alleen maar blij om kan zijn.

Een bericht verschenen?

Dan nog eentje waarbij ik mijn haar moest krabben: ‘Hoe kom je te weten dat er een nieuw bericht is verschenen?’. Meer dan 35% ziet dat via Facebook, fijn, want Boston, Baby! heeft nog niet zo lang een eigen pagina, en 20% krijgt mijn schrijfsels in de mailbox. Maar even goed meldt 20% dat ze het op een ‘andere’ manier te weten komen. Dus nu vraag ik me af, lieve mensen: hoe dan? Rooksignalen? Glazen bol? SMS alarm? Please tell me!

Dat op een blog meer mensen stilletjes mee lezen dan reageren, is meestal wel duidelijk. Hey, ik ben zelf zo iemand! Maar kijk, 55% meldt dat ze ‘af en toe’ of ‘regelmatig’ een reactie achterlaten – en dat, mijn waarde, is gewoon één van de coolste dingen die er zijn aan bloggen! Bedankt dus! Enneu… die andere 45%… altijd welkom he!

Waarom lees je mee?

En dan de vraag ‘waarom lees je Boston, baby!’. Ik had niet verwacht dat ik op zo’n open vraag zoveel antwoorden zou krijgen. En zo lief, mannekes, als ik eens een slechte dag heb, dan ga ik dat lijstje nog eens lezen.

Samenvattend komt er vaak terug: de echtheid, schrijfstijl, herkenbaarheid, en het schrijven over kleine dingen. Ook waren er enkele kapoenen die schreven dat ze wel moesten, omdat ze me kenden. Ik kan je verzekeren dat er geen lijfstraffen staan op het overslagen van deze blog! Maar even goed: toch tof dat je mee leest.

  • Soms schrijf je dingen uit je hart die mij echt raken en soms schrijf je dingen die mij doen blij zijn met het alles wat ik heb
  • Interessant hoe andere mensen in het leven staan, en tips over bepaalde dingen.
  • Om op de hoogte te blijven van je avonturen, gedachten… jouw mooie blogs die altijd eerlijk en af en toe ook heel pakkend zijn. Je kan je emoties zo mooi verwoorden
  • Het gevoel van “niets moet, alles mag” spreekt me aan. Je komt eerlijk over, gewoon alsof je schrijft om iets uit je hoofd te krijgen.
  • Oorspronkelijk: de reisavonturen van een koppel dat ik ken; nu: de gewoonte
  • Herkenbaarheid, je optimisme, een hele tijd in gedachten voor je mee supporteren, je fijne manier om dingen te verwoorden,…

Welke blogberichten lees je het liefst? (meerdere antwoorden mogelijk)

Met grote voorsprong kwamen hier de persoonlijke verhalen naar voor (80%). De uitdagingen (onder het motto: Wat doe ik mezelf aan? Ha!) zoals Dagen Zonder Vlees, of No Sugar November volgden met 39%. En 25% haalt aan dat ze gewoon alles lezen wat ik schrijf, wat ik een ongelooflijk compliment vind.

Zijn er andere categorieën of thema’s die bij Boston, baby! zouden passen?

Nu ik die vraag opnieuw lees, denk ik bij mezelf dat ik die voor een andere blog niet zou kunnen beantwoorden. Ik heb in elk geval nog nooit een blog gevolgd en dan gedacht: ‘weet je wat hier nu echt ontbreekt? Een wekelijkse horoscoop (ofzo)’. Bij deze dus mijn excuses voor de lastige vraag.

Een paar ideetjes kwamen wel naar boven, nl. kinderanekdotes, uitstapjes en mijn interesse in wetenschapscommunicatie (tot nu toe vrij onbelicht, maar wie weet?). De prijs van grappigste antwoord gaat naar: ‘Gezien mijn bijna pathologische afkeer van het internet, helaas niet veel tips’.

Mocht ik de naam Boston, baby! veranderen, wat denk je daarvan?

Sinds we terug zijn uit Amerika, heb ik zo af en toe een existentiële crisis (nou ja, een kleintje dan). We zijn niet meer in Boston, en onze baby is momenteel een reusje van 110 cm, dus who am I kidding?

Maar kijk, hier heb ik dus wel iets aan: 45% zegt dat het mag blijven zoals het is, en exact evenveel mensen geven aan dat het niet uitmaakt.

Dus conclusie: Boston, baby! it is! And stays!

Verder is mijn gevoel dat ik vaak (te) lange berichten schrijf, onterecht (we laten deze even buiten beschouwing) en dat de frequentie alle kanten op gaat, is mij ook vergeven.

Mocht ik af en toe een gesponsord bericht schrijven, zou je dit dan lezen?

Dit is op zich een louter hypothetische vraag, want ik heb nog nooit geld ontvangen om iets te schrijven – en ik weet ook niet of ik dat wel wil. Een aantal mensen haalden aan als opmerking dat je als schrijver wel objectief moet blijven, en kan dat eigenlijk als je betaald wordt? Ik ben daar nogal principieel in, dus ik denk het wel, maar ik snap dat je de schijn tegen kan hebben. En dat gesponsorde tekst echt behoorlijk irritant kan zijn, daar ben ik het ook wel mee eens.

Geen zorgen, ik ben een klein garnaaltje die alles voor het plezier uittikt! En de fijnste samenwerkingen die ik al gedaan heb, waren ook helemaal ‘van de voor-niets, gewoon toffe afspraken met andere bloggers (je weet wel, elkaar uitdagen, iets schrijven op elkaars blog…).

Ik heb wél al een paar keer een product ontvangen in ruil voor een eerlijke review (met name 5 keer op 317 blogposts, dus 1,57% van de schrijfsels). Dat vind ik best leuk, maar ik ben er ook wel kieskeurig in.

In december 2018 had ik enkele interessante aanbiedingen en heb ik zo een maand lang elke zaterdag iets weggegeven. Een beetje in een kerstsfeer, zal ik maar zeggen, maar dat was vrij atypisch binnen mijn blog. Het viel niet altijd in goede aarde, want iemand haalde aan dat de berichten ‘echt geëvolueerd zijn van leuke persoonlijke berichten naar belerende berichten met reclame’.

Enfin, dat is dus iets dat mij wat bezighoudt, maar 80% zegt dat het niet veel uitmaakt.

Random fotootje van mijn ventjes

Werkpuntjes en tips

De antwoorden bij de vraag naar werkpuntjes en tips waren echt hartverwarmend om te lezen. Eigenlijk komt het erop neer dat zowat iedereen zegt: doe er je goesting mee, en doe zo voort. Dat is denk ik ook dé les die ik meeneem uit deze enquête: je blog is je koninkrijk.

Trouwens, zonder al te sentimenteel te willen worden (of is het al te laat?): mensen die mij bedanken omdat ik schrijf, dat is…. Allez ja, dat is gewoon schoon. (Excuseer, efkes iets in mijn oog).

Een greep uit de opmerkingen:

  • Leuk dat je je man gastberichten laat posten! (Ja, en hij laat het momenteel stevig afweten die gastschrijver van mij, maar dat komt goed! Beloofd!)
  • De blog evolueerde van iets dat persoonlijk is, naar iets met een onecht kantje. Spijtig.
  • De taal is ‘verhollandst’ en dat vind ik echt niet OK.
  • Vind de afwisseling heel leuk. Soms luchtig, soms serieus en diep.
  • Ik vind het heel fijn en persoonlijk geschreven dus houden zo.
  • Het gaat wel héél erg over gezonde voeding
  • Geniet van het schrijven! En doe vooral waar jij goesting in hebt.
  • Ik wens je veel blogplezier! Ik kom altijd graag lezen bij je.
  • Ik vind de blog de laatste maanden minder interessant. Je bent echt een heel andere richting aan het uitgaan, extreem en belerend. En ik vind dat niet boeiend. Maar goed, als dat de richting is die je in wil gaan dan is dat jouw keuze.
  • Doe maar lekker verder zoals je bezig bent, want je bent goed bezig!
  • They are the only articles in Dutch that I read from start to finish. No matter what the subject, I like your style!
  • Je bent een ‘straffe’ madam die op haar eigen fijne, realistische, humoristische manier ook over gevoelige onderwerpen kan schrijven! Respect!

Lessons learned

Eigenlijk heb ik drie dingen geleerd door deze enquête – nee, vier!

  1. Ik heb geen duizenden lezers. Maar wel heel warme, toffe lezers
  2. Ik behoud de naam, de lengte, de niet constante frequentie en de wisselende onderwerpen
  3. Een enquête over een blog is nuttig, maar eigenlijk komt het neer op: doe geen enquête en doe gewoon je goesting!
  4. Je kan nooit goed doen voor iedereen. Wat de één graag leest, vindt de ander extremistisch. Alles evolueert natuurlijk, en ik schrijf hier andere dingen dan in Boston. Maar eigenlijk is dat helemaal niet erg. Wie wilt komen lezen, altijd welkom. Wie dat niet wilt, totaal ok. En ik schrijf gewoon verder. Want: zie punt 3.

Merci aan iedereen die de vragenlijst heeft ingevuld. Het was een interessant experiment!

Ik eindig nog even met een citaat van een warme opmerking, die helemaal samenvat wat ik eigenlijk wil doen hier op dat stukske internet:

Je vertelt zo mooi over de kleine dingen des levens die eigenlijk groot zijn, want daar draait het in essentie echt gewoon om.

Dag van het geluk

Vandaag is het de Internationale Dag van het geluk.

Als je al een aantal moeilijke dingen hebt moeten doorworstelen, is het soms verleidelijk te denken dat je helemaal geen geluk hebt. Dat Murphy intrek heeft genomen in jouw hoofd en het gewoon een kwestie van tijd is tot de volgende ramp je leven komt overspoelen.

Niet dat ik zo denk hoor. .

OK, soms wel dus.

Gelukkig duurt die bui meestal niet lang. Ik moet dan gewoon heel even eerlijk nadenken over alles wat ik heb en mag beleven, en dat brengt me weer bij de realiteit: geluk, dat moet je zien, en dat moet je zelf maken. En naast de grote klassiekers die mijn familie, vrienden, manlief en Krullenbol zijn, zijn er heel wat dingen die mij toch doen glimlachen.

Ik heb mijn kleine gelukjes al vaker opgesomd, onder de noemer ‘Microscopisch fijn’ (hier, hier en hier).

Maar speciaal voor deze eerste dag van de lente, toch nog zo’n lijstje #Kleingelukske

  • Ik heb vorig jaar uitgebloeide narcissen achteraan in de tuin gegooid, en nu bloeien die weer! Het is dubbel zo mooi omdat het onverwacht was.
  • Die eerste dag zonneke na ik-weet-niet-hoeveel regen en storm
  • Ik heb een heel fijn cadeau-idee voor manlief zijn verjaardag over een paar weken (sjjjjt, niet verklappen)
  • Ik was heel fier op de Nijntjes-taart die ik voor de verjaardag van ons nichtje heb gemaakt
  • Er komen weer blaadjes aan de bomen. En katjes aan de wilgen.
  • Gisteren was het om 18u30 nog totaal niet donker
  • Ik heb een superlekkere deca koffie gevonden
  • De complimentjes van manlief over de pompoencurry van gisteren (‘topgerechtje’!)
  • Krullenbol kan sinds eergisteren zelf een rits toedoen!
  • Vrijdag hebben we date night! Hoera!

En wat waren jouw kleine gelukskes deze week?

Dag van de dertiger

Mijn dag vandaag?

Ontbijt gemaakt, brooddoos gevuld, fruit gesneden, koffie en thee gezet, gegeten, douche genomen, aangekleed, opgemaakt, opgeruimd, ingepakt, afscheid genomen, file gereden, mails gecheckt, drie meetings gehad, geluncht, nog mails verstuurd, mensen gebeld, dingen uitgezocht, gesmst met een vriendin over onze brunch dit weekend (ligt vast sinds begin februari), opgeruimd, babysit gezocht voor uitje binnen twee weken, file gereden, gespeeld met Krullenbol, gegeten, Krullenbol in bad gedaan, avondritueeltje, slaapwel gezegd, omgekleed, opgeruimd, pijnstiller genomen tegen de hoofdpijn, rekeningen betaald, naar de planning van het trouwfeest van vrienden gekeken om feedback te geven.

Waar dertigers zoal mee bezig zijn?

In één woord: met jongleren!


In ongeveer 500 woorden: te vinden als gastblog bij Anne van Zonderdank.be.

20 dingen die ik graag doe

Ik lees zelf eigenlijk niet zo veel blogs, maar als er dan twee hetzelfde idee opperen, hebben ze wel mijn aandacht.

Bij Prinses op de kikkererwt en bij Trijnewijn vond ik een lijstje terug van 20 dingen die je graag doet (met de vermelding hoe lang het geleden is dat je ze gedaan hebt).

Het is een opdracht uit ‘The Artist’s way’, en het is de bedoeling dat je ook meteen twee van die dingen inplant.

Geen volgorde hier, maar los wat er in me opkomt.

  1. Koken – twee uur
  2. Lekker en gezond eten – anderhalf uur
  3. Joggen – tien dagen
  4. Naar de sauna – vijf maanden
  5. Een massage krijgen – vijf maanden
  6. Knuffels geven en krijgen – tien minuten
  7. Koffie drinken met een vriend/vriendin en bijpraten – negen uur
  8. Op date gaan met manlief – vier maanden (oh lieve help. Gelukkig staat er nog eentje gepland volgende week!)
  9. Een boek lezen – een paar uur
  10. Bij een open haard of kachel zitten – een paar weken
  11. In de Albert Heijn gaan winkelen – drie weken
  12. Schrijven – nu
  13. Vrienden helpen met de planning van hun huwelijk – drie weken
  14. Uitwaaien aan zee  – 4,5 maand
  15. Met zoonlief op uitstap gaan – zes dagen
  16. Een brunch voor familie of vrienden organiseren – drie dagen
  17. Zingen in een grote groep – drie maanden
  18. Een klein gebaar waarvan je weet dat het voor de ander veel betekent – een paar uur
  19. Buiten eten – een paar maanden (kom maar snel, zomer!)
  20. Reizen – een week

Ik moet toegeven dat ik toch een beetje ben geschrokken van hoe lang sommige dingen geleden zijn. Ik bedoel… vier maanden sinds mijn laatste maandelijkse date met manlief? Confronterend.

Wat ga ik inplannen deze week? Die sauna en dat toertje joggen dat er zo dringend van moet komen (maar die wind he… is dat geen excuus?).

Ik ben heel benieuwd naar jullie lijstje!

Vlaamse week tegen pesten

Ik zag het een paar keer passeren op de sociale media, ik hoorde over de campagnes en ik las getuigenissen. Maar toch heeft het me dagen gekost om tot dit punt te komen. Waarop ik me achter mijn laptop zet, waarop ik probeer te bedenken wat ik wil zeggen. De Vlaamse week tegen pesten.

Zou ik toch niet over koken schrijven, of over de resultaten van mijn blogenquête (die is trouwens nog steeds HIER in te vullen, warme uitnodiging! Nog 2 mensen nodig voor een mooi rond getal!)?

Acties

Ik merk dat er wel wat gedaan wordt tegen pesten. Je hebt de babbeljuffen en -meesters. Scholen die volgens het KiVa-principe werken.  Je hebt de vier stippen op de handen – voor het geval dat je hierin niet thuis bent, elke stip staat voor een ander engagement nl.:

  • Ik vind pesten niet oké en zal er nooit aan meedoen.
  • Ik praat erover als pesten mij verdrietig of bang maakt.
  • Ik sluit niemand uit, voor mij hoort iedereen erbij!
  • Ik zal altijd proberen op te komen voor iemand die gepest wordt.

Ik denk dat ik veilig kan stellen dat er acties zijn tegen pesten.

In elk geval is er véél meer dan toen ik op de middelbare school zat. Want toen was er helemaal niks. En dat heb ik zelf mogen ondervinden.

Zelf gepest

Want ja, ik ben ook gepest. Jarenlang, en vrij serieus. Op dit moment word ik gezien als een zelfverzekerde madam met doorzettingsvermogen, iemand die de schouders recht en het hoofd omhoog houdt. Ik zie mezelf ook wel zo. Maar dat is dus wel anders geweest. En dat toegeven voelt eigenlijk als een soort bekentenis, alsof het iets is dat ik verkeerd gedaan heb.

Ik weet niet precies wanneer het begonnen is, en waarom – omdat ik krullen had, omdat ik altijd goede punten haalde – moet er eigenlijk een reden zijn? Of anders gezegd: moet er een reden zijn die bij mij ligt?

Punt is dat ergens eind lagere school/begin secundaire school ik steeds vaker verwijten naar mijn hoofd kreeg. Uitgesloten werd. Genegeerd. Soms zelfs fysiek aangevallen. En dat dan vaak door de meisjes die ik eigenlijk als mijn vriendinnen zag, en dus veel tijd mee spendeerde.

Genegeerd op school

Ik merk dat ik me er niet zo veel meer van herinner, dat ik heel wat moet weggeduwd hebben. Maar een paar dingen staan me nog heel helder bij. Huilen als ik thuis kwam, of ’s avonds in bed, en mijn moeder die dingen zei als ‘ze zijn allemaal jaloers’, ‘je moet gewoon niet reageren’ en ‘ik ben ook gepest vroeger’. Wat natuurlijk helemaal niet helpt.

En het totale negeren vanuit de school. Werd je genegeerd door de klasgenoten, dan deden de volwassenen er een schepje bovenop. Er werd echt niets gedaan. De leerkrachten deden niets, de directie deed niets. Of ze hadden één gesprek met de pesters, waarna alles alleen maar erger werd.

Op een bepaald moment was ik zo verkouden dat ik tijdens de speeltijden mocht binnenblijven. Dat was ZO rustig voor me, want de speeltijden waren het vervelendste. Ik kon gewoon lekker binnenblijven, en las boeken over de maan, het heelal, dieren, wat ik maar te pakken kreeg.

Die ‘verkoudheid’ heeft toen maanden geduurd, mijn moeder schreef gewoon steeds een briefje. En dan was dan ook gewoon zo. Niemand stelde zich daar vragen bij, niemand vroeg me hoe dat kwam. Ik mocht binnen blijven, en dat was dat.

Genoeg geweest

Ik weet ook nog glashelder wanneer ik besloot dat het genoeg was geweest. Ik had het zo lang genegeerd, en dat verbeterde helemaal niets. En als je 50 keer per dag te horen krijgt dat je lelijk en dik en unlovable bent, dan ga je dat uiteindelijk ook zelf geloven. Het kruipt onder je huid als een stiekeme teek die zich op je zelfvertrouwen voedt.

Maar zelfs lelijk, dik en unlovable, besloot ik dat het genoeg geweest was, en dat ik dit niet verdiende. Ik ging terug bijten. Zonder schrik voor de consequenties, want wat zouden ze doen, mij laten vallen? Ik wilde niet liever. En op school bleef ik goede punten halen, ik kreeg behoorlijk wat krediet van de leerkrachten.

Ik ben letterlijk scheldwoorden van buiten gaan leren. Heb geoefend voor de spiegel. De volgende keer dat ik belachelijk werd gemaakt, antwoordde ik. Heel fel. Ze schrokken zich een ongeluk.

En de jongen die mij op de bus aan het pesten was, maakte ik met de grond gelijk. ‘Ik ben misschien lelijk, maar iets is me niet duidelijk. Is dat jouw hoofd of heeft je nek overgegeven?’ De hele bus gierde het uit, en die vent heeft me nooit meer iets nageroepen.

Gevolgen

Ik zeg niet dat iedereen dit moet doen, maar voor mij werkte het. Ik wil daar niet fier op zijn, maar ik ben het stiekem wel. Ik scheurde me helemaal af van die meisjes, en zocht nieuwe vrienden. Dat was niet makkelijk, want mijn zelfvertrouwen was tot nul gereduceerd. Maar het lukte wel, langzaamaan.

Daarmee was het verhaal niet af. Ik ben nooit echt mezelf geweest die jaren. Dat kon echt niet meer. Er was een dikke muur gegroeid, en heel veel stekels. Oh, wat wilde ik verder gaan studeren. Opnieuw beginnen, heerlijk.

Het heeft mijn man heel wat tijd gekost om die muur af te breken, het zelfvertrouwen op te bouwen, om de stekels af te vijlen. Maar het is zijn verdienste, samen met enkele goede vrienden. Zonder hen was ik er nooit zo bovenop gekomen.

Word je sterker van gepest worden? In mijn ogen helemaal niet. Je wordt anders. Het verandert je.

Ik geloof veel minder in de goede bedoelingen van mensen. Ik krijg sneller argwaan. Ik heb heel lang een laag zelfbeeld gehad. Ik ben allergisch aan onrecht en aan mensen anders behandelen omdat ze ‘anders’ zijn. Ik vind dat niemand – écht NIEMAND – tegen mij hoeft te schreeuwen. Onder geen beding.

Ik denk niet dat ik ben wie ik ben dankzij dat pesten.
Ik ben wie ik ben, ondanks.

Koffie Klasj februari

Toch super dat ik eens niét de voorlaatste dag van een maand bedenk dat we nog een Koffie Klasj te goed hebben. We zullen het maar niet steken op mijn (hopelijk tijdelijk) weggevallen inspiratie en energie om te schrijven.

Nee nee, positief blijven. Ik ben blij je te zien. Februari is in alle opzichten toch al een zonniger maand geweest dan januari, niet?

Wat kan ik je schenken? En heb je gezien dat de paaseitjes al in de winkel liggen? ZOT! Ik probeer ze zo lang mogelijk niet te kopen, uit eigenbelang, maar voor jou wil ik die verleiding wel even trotseren hoor.

What’s new?

Een nieuwe jaartje op mijn teller, ik had wat stress omdat het vorig jaar zo een moeilijke dag was, maar we hebben zo fijn gevierd. ’s Morgens een serenade van mijn twee ventjes, ’s middags kwam er familie en ’s avonds de vrienden, kan niet beter toch?

En ik heb SUPER leuke cadeautjes gekregen, waarover later meer (want er zijn kookdingen bij die ik ABSOLUUT DRINGEND wil uitproberen).

Work work work

Op het einde van de week moet ik weer gaan evalueren of ik twee dagen blijf werken, of toch iets meer opneem. Ik zit hier echt in tweestrijd.

Enerzijds blijven die twee dagen pittig. Zo had ik vorige week heel wat afspraken. Maar eigenlijk betekende dat dat mijn dagen eruit zagen zoals ze er zouden MOETEN uitzien, want dat is echt ‘normaal’.

Voor mij voelde het spijtig genoeg niet normaal. Ik werd letterlijk misselijk, en duizelig en ik ben om 19u thuisgekomen en om 20u30 in bed gekropen.

Dus dan denk je: dat kan niet de bedoeling zijn. Maar anderzijds: als ik dan wat meer werk, kan ik de work load wat beter verdelen. TENZIJ er gewoon meer work load bij komt natuurlijk. AAAAHH… moeilijk!

(BTW: volgens de controle arts van de groepsverzekering kan ik dus met gemak 75% gaan werken. Gelukkig heeft die niets te zeggen, en vond de CM arts dat ik goed bezig was met rustig opbouwen).

De heerlijke krullenbol

Ik ben de eerste om toe te geven dat dat niet altijd makkelijk is, zo met kindjes. Er zijn fases waarin je de deur amper uitgeraakt, je constant kwaad maakt omdat een sok aandoen blijkbaar een werk van uren is, in bad gaan een ramp is, enfin ja, vul maar aan.

Maar momenteel is het gewoon zalig met Krullenbol. Hij heeft altijd zin om mee te gaan, dingen te doen, we krijgen samen wat gedaan, zoals eens langs de bib gaan, eens wat cakejes bakken, zelfs boodschappen doen of nieuwe schoenen kopen, of langs de kapper (beetje kortwieken van zijn wilde manen).

Misschien omdat ik ook voldoende ‘niks’-tijd voorzie? Gewoon thuis zijn en spelen of een filmpje kijken? Dat moet ook kunnen, hij vraagt er ook naar, dat het eens even ‘stil’ is. Ik kan dat ook goed gebruiken.

Nog een paar weken aftellen en dan is hij jarig. Hij kijkt er ook al naar uit! (Al zegt hij soms dat hij nog eens 3 gaat worden, ik heb hem uitgelegd dat ‘dubbel tellen’ een truukje is dat je pas moet toepassen als je wat ouder bent *FOROVER 32!*).

Scotty en Jane

Ja, daar is dus weer nieuws op dat front. Op vrijdagavond zat Scotty boven, en wat bleek? Hij kon de trap niet meer af. En maar jammeren en manken. Alle hens aan dek natuurlijk, al wonen we in een rustige doodlopende straat, je weet toch maar nooit.

Dus we besloten toch met hem naar de dierenarts van wacht te gaan (bleek onze eigen dierenarts, handig).

Scotty vond dat niet zo’n peachy idee en stribbelde enorm tegen om in het kooitje te gaan, dus veel gegrommel en geschreeuw (van mij want hij had me – per ongeluk – gekrabd), waarvan onze Krullenbol dan weer helemaal over zijn toeren geraakte. Hij was er echt van aangedaan dat Scotty pijn had aan zijn pootje.

Maar na mijn eerste ervaring met een Röntgenfoto bij dieren, bleek dat zijn poot niet gebroken was en hij ook geen interne bloedingen leek te hebben. Hij bleef nog een nacht daar en de diagnose was – ALWEER MAAR EENS – gevochten met een andere kat.

Potverdekke, Scot, kan je nu eens niet gewoon een compromis vinden? Dat is zowat de elvendertigste keer dat je bij de dierenarts eindigt omwille van je oorlogswonden. ‘You should have seen the other cat’ is echt geen excuus, maat.

Moeilijk boos zijn op dit snoetje

.

.

Ondertussen heb ik volop genoten van de zonnige vroege lente die ons overvalt de laatste dagen. We hadden er allemaal nood aan, niet? Zullen we anders eens gaan wandelen?

.

Hoe gaat het met jullie op deze zonnige lentedag?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

De nieuwe keuken challenge- januari ’19

Met een beetje vertraging laat ik graag in mijn bord kijken.

Januari was een pittige maand vond ik (en ik heb het gevoel dat ik daar niet alleen in ben), maar dankzij een goede planning en vaak al vooraf koken (meal prep, zoals ze dat dan zeggen) is het toch gelukt om gezonde, gevarieerde en lekkere dingen op tafel te zetten.

En misschien kan ik daar wel enkele puntjes mee aanstippen uit mijn Nieuwe Keuken Challenge, die ik op 1 januari lanceerde. Ik heb hier en daar gemerkt dat enkele keukenprinsen en -prinsessen het ook een leuk idee vonden om op die manier eens wat anders te koken, of wat klassiekers te herontdekken.

Wat heb ik zoal klaargemaakt in januari? Enkele smakelijke hoogtepunten.

Broodpudding/Bodding

Ik haat het om eten weg te gooien maar ons brood is ons vaak te snel af: voor je het weet wordt het een toastje zonder ooit een broodrooster gezien te hebben. Ik vries dan vaak sneetjes in. Wij hebben daar zelfs een aparte schuif voor in onze diepvries – zegt ook al hoe vaak dit voorkomt.

Als de schuif vol is, moet er plaats geruimd worden en dat kan maar één ding betekenen: broodpudding! Ik maak dat met véél gedroogd fruit, chocola, kortom alles erop en eraan.

Misschien is dit mijn signature dish? Ik ben er niet zeker van, maar ’t is een kanshebber!

Oh, en ik maakte een stuk voor mijn collega’s, en voor de collega’s van mijn man. Zo kan ik ook nr 17 schrappen: ‘Maak een gerecht voor iemand die niet bij jou woont’.

Slow Cooker Spaanse kip

Een nieuw gerechtje dat heel goed in de smaak is gevallen. Ik ben dol op onze slow cooker, sinds ik er in Amerika mee leerde koken. We hebben het gegeten met pasta en courgettesliertjes (ofte: courgetti).

Nieuwe recepten: 1/5

Pompoen lasagne

Lasagne is natuurlijk altijd een topper in de winter.

Ik had al wel eerder pompoen lasagne gemaakt, maar nooit eerder de lasagnebladen écht vervangen door pompoen. Toen ik de sneetjes zag liggen bij de Albert Heijn, dacht ik, dat moeten we toch eens proberen, en het resultaat was echt overheerlijk – manlief heeft het ondertussen ook nog eens klaargemaakt.

Nieuwe recepten: 2/5

Gegrilde wintergroenten met geitenkaas

Niets zo makkelijk als een hoop groenten (vaak restjes hier) in een ovenschotel gooien en met wat lekkere olijfolie bakken in de oven. Op de foto: raapjes, aardappeltjes, zoete aardappel, courgette, koolrabi, rode biet en aardpeer. Aardpeer was voor mij een nieuw ingrediënt, omdat ik er een muffe smaak mee associeerde. Maar in deze combo viel dat reuze mee!

Nieuwe ingrediënten: 1/5

Soep met radijzenblaadjes

Ik ben altijd op zoek naar manieren om minder afval te hebben, in de eerste plaats voedselafval.

Mijn weekmenu’s opstellen is een eerste punt, maar nu vond ik een boekje in de bib over het gebruiken van ongebruikelijke stukken van groenten en fruit, zoals aardappelschillen, de groene blaadjes rond een bloemkool en radijzenblaadjes.

Ik heb de radijzenblaadjes in een soepje gedraaid met courgette, spinazie en ui en dat was echt lekker! De radijzenblaadjes smaken een beetje als sla, vrij neutraal. (Misschien is een soep maken een beetje valsspelen, want zo kan je heel wat kwijt natuurlijk. Maar kijk, we zijn onze eigen jury, toch?).

Nieuwe ingrediënten: 2/5

Zo, dat schiet al goed op! Ik hoop deze maand wat aandacht te schenken aan wintergroenten, ik geef toe dat ik kool en dergelijke niet héél vaak op het menu zet.

Een tussenstand van mijn Nieuwe keukenchallenge kan je hier vinden.

Hebben jullie iets nieuws geprobeerd in januari?

Een speciale verjaardag

Gisteren was het dikke truiendag. En wieltjesdag (met fiets of step naar school). En Wereld Darwin dag.

Ik geef toe, ik heb met geen van alle veel gedaan vandaag. Ik vierde een speciale verjaardag.

Gisteren is het 1 jaar geleden dat ik mijn laatste chemo kreeg. Eén vol jaar. En meestal lijkt het al een bizar horrorverhaal dat ik nu aan mensen vertel – of niet vertel, want ondertussen zijn er heel wat mensen in mijn omgeving die mijn geschiedenis totaal niet kennen. En soms is dat wel prettig zo.

Ik zou zo graag willen zeggen dat het na één jaar ook helemaal achter de rug is. Dat ik er niet vaak meer aan denk. Of dat het geen impact meer heeft.

Maar dat is natuurlijk niet zo.

Ik zeg wel ‘natuurlijk’ maar ik merk dat een jaar lang is. Of heel lang lijkt, soms. En geheugens zijn kort. Heel kort, soms.

Die combinatie, samen met hoe hard ik gewerkt heb om er niet meer ‘ziek’ uit te zien, maakt dat ik vaak het gevoel heb dat ik me moet verantwoorden. Verklaren. Verdedigen. Dat ik er nog niet ben. Dat bepaalde dingen (nog) niet gaan zoals daarvoor. Dat energie een kostbaar en eindig goed is  —

(Nu ik die laatste zin schrijf, denk ik, ‘wat toepasselijk, zo met al die klimaatmarsen’. Ik ben zoals het klimaat, mijn energie is kostbaar goed. Ha!)

Tegelijk doet die verjaardag me beseffen hoeveel kan veranderen in een jaar. Hoe ver ik gekomen ben. Speekmedaille voor mezelf!

Er is nog een hele weg te gaan, een onzichtbare weg – onzichtbaar voor wie niet goed kijkt of luistert, vermoed ik. Onzichtbaar voor mensen met een kort geheugen.

Maar da’s oké. Want weet je hoe dat zit met nachtmerries en horrorverhalen?

Je leert wie wel goed kijkt en luistert. Het maakt niet uit dat ik er nog niet ben. Ik heb supporters langs de weg.

Regenweer? Tien luchtige Netflix series om te bingen

Als ik één ding kan zeggen over het voorbije anderhalf jaar dan is het: ik had tijd.

Eerst spendeerde ik zo’n 50 dagen in het ziekenhuis (verspreid over 6 maanden): in die uren wilde ik vooral NIET nadenken, afgeleid worden, indien mogelijk opgevrolijkt.

Mijn computer, en dan vooral Netflix, bood uitkomst. Ik had geen zin in zware drama’s, te realistische thrillers of ingewikkelde plots. Ik wilde vermaakt worden, ontspannen.

Ik volgde de tips van een paar vrienden en heel wat interessante, vrolijke series passeerden de revue. En omdat iedereen wel eens een dag heeft waarop het allemaal wat grappiger en luchtiger mag:

Mijn top 10 van grappige series op Netflix

(Nota: oorspronkelijk ging het een lijstje van 5 zijn maar ik besefte dat er wel meer pareltjes ontdekt waren.)

  1. The Good Place (IMDb 8,2/10)

Kristen Bell en Ted Danson in een onwaarschijnlijk van de pot gerukt plot, nl. hoe ziet de hemel eruit, wordt je echt gekoppeld aan je soul mate en waarom verkopen ze op elke hoek frozen yoghurt? Zeker in het eerste seizoen zijn de plot twists geweldig en vrij onvoorspelbaar.

Yes please: je van creatieve, grappige series houdt, waar niets is wat het lijkt

No thanks: als je Ted Danson al niet kon uitstaan in Cheers of je je series graag lineair en logisch heb

2. Jane the Virgin (IMDb 7,8/10)

Een rasechte telenovella, ofte Spaanse soap, die ondertussen het genre zelf wel stevig op de korrel neemt. Het verhaal start wanneer een Jane, een 23-jarige Latina maagd, per ongeluk wordt geïnsemineerd door haar gynaecologe die een drankprobleem heeft.  

Yes please: Als je stiekem van soaps houdt maar daar zelf wel wat moet om lachen (ja jij daar die de finale van Thuis opneemt).

No thanks: Als soap alleen iets is dat je in de badkamer wilt vinden

3. Grace and Frankie (IMDb 8,3/10)

Twee heel verschillende vrouwen ontdekken dat hun mannen al jaren iets méér zijn dan enkel ‘partners op het werk’ en proberen van een nood een deugd te maken.

Yes please: Omdat het ongelooflijk is om te zien hoe Jane Fonda er nog steeds volledig voor gaat (81 ondertussen) – en het toont dat bepaalde thema’s van alle leeftijden zijn

No thanks: als je vindt dat het gedaan moet zijn met al dat liefdesgedoe eens je 65+ bent

4. Unbreakable Kimmy Schmidt (IMDb 7,7/10)

Geschift verhaal (Tina Fey zit daar voor iets tussen) over een vrouw die bevrijd wordt na 15 jaar in een bunker waar ze geloofde dat de wereld was vergaan. Ze trekt naar New York en probeert ondanks alle bagage een leven op te bouwen.

Yes please: Ondanks het ‘zware’ thema is Kimmy een positivo die dingen zegt als ‘Life beats you up. You can either crawl up in a ball and die or you can stand up and say ‘we are different and you are not going to break us’’. Oh, en er gebeuren compleet maffe dingen.

No thanks: als overdreven optimisme, ironisch bedoelde clichés en compleet maffe dingen je de kriebels geven (and not in a good way).

5. One day at a time (IMDb 8,2/10)

Drie generaties van een Cubaans-Amerikaanse familie onder één dak, dat zorgt voor de nodige spanningen.

Yes please: als je houdt van de klassieke opstelling van een serie (recht in de woonkamer kijken, ouderwetse oma voor de komische noot), maar gecombineerd met een paar (licht gebrachte) hete hangijzers, zoals migratie, homofobie, en veteranentrauma’s.

No thanks: Als bovenstaande thema’s volgens jou niet thuishoren in een komedie en Rita Moreno (die de oma speelt, en 87 is) al op je zenuwen werkte toen ze ‘America’ zong in West Side Story.

6. The Kominsky Method (IMDb 8,2/10)

Michael Douglas is een ouder wordende acteur die momenteel een bekende acteercoach is. Maar is het niet: they who cannot do, teach?

Yes please: omdat Michael Douglas hier een degelijke prestatie neerzet en het verfrissend is dat iemand eens zijn eigen leeftijd mag spelen

No thanks: jij denkt: ‘oudjes moeten geen series maken. Het is interesseert me niet te zien dat ze last hebben van hun gewrichten.’

7. Crazy ex-girlfriend (IMDb 7,7/10)

Een jonge vrouw – die een topleven heeft maar misschien niet 100% stabiel is – verlaat haar carrière en haar thuis om haar liefje van de middelbare school terug te winnen. Oh, en ze begint soms te zingen. Zomaar.

Yes please: Als het allemaal niet heel realistisch moet zijn, en je musical-reeksen zoals Glee ook wel prettig vond. (Ik kreeg de tip echt verder te kijken na de eerste aflevering, en dat is wel de moeite)

No thanks: Als je al die liedjes (soms ook behoorlijk geschift) niet wilt doorspoelen, zoals ik vaak deed, en je geen serie wilt bekijken met een hoofdpersonage die je soms behoorlijk op de zenuwen kan werken.

8. The letdown (IMDb 7,4/10)

Héél herkenbare serie waarin een jonge moeder met een baby van twee maanden en een overwerkte partner haar best doet om dat hele mama-gedoe onder de knie te krijgen, en tegelijk te blijven geloven dat er nog een leven is buiten de baby.

Yes please: omdat het on-ge-loof-lijk herkenbaar- en toch wat grappig – is als je zelf een baby hebt gehad (okee, ik kwam zelf geen drug dealer tegen).

No thanks: al dat gedoe met baby’s enzo, zo moeilijk is dat toch allemaal niet? Ik moet geen serie zien die me van het tegendeel wilt overtuigen

9. Disjointed (IMDb 6,7/10)

Oudere dame heeft een medicinale marihuana-shop en stelt een aantal heel bijzondere figuren tewerk. ‘Speciale’ serie waar soms – out of the blue– een stukje tekenfilm tussenkomt, bijvoorbeeld om de flashbacks van de tewerkgestelde veteraan weer te geven.

Yes please: Als je je over het ‘rare’ karakter van de serie kan zetten, blijkt het de draak te steken met onderwerpen als druggebruik, racisme en feminisme.


No thanks: Uhm, mensen die high worden en tekenfilms? Daar kijk ik al jaren niet meer naar.

10. Friends from college (IMDb 6,8/10)

Een soort opvolger van Friends maar dan 10 jaar later. Een hechte vriendengroep van op d’unief ziet elkaar terug na 20 jaar en merkt dat de dingen er niet makkelijker op worden. Soms heb ik bij deze wel een ‘Close but no sigar’– gevoel.

Yes please: Omdat het herkenbaar is als je zelf in die leeftijdscategorie zit en dingen zoals tienerkinderen, IVF en ‘uit elkaar groeien’ nu eenmaal niet in Friends zaten.

No thanks: als je wenst dat Robin uit ‘How I met your mother’ hier ook zo grappig is

Waar kijken jullie zoal naar?

Een jaar verschil

Ooit zei ik het aan mijn schoonzusje, die in een lastige situatie zat.

‘Wacht maar af hoeveel een jaar kan veranderen’.

En zaterdag besefte ik weer dat dat behoorlijk wijs was, van mij.

En waar.

Op 2 februari 2018 had ik geen vrolijke dag. Ik zat in de laatste fase van mijn chemobehandeling. Die had zijn tol al geëist op mijn lijf en mijn zijn. Ik probeerde zoveel mogelijk de horror van dag tot dag door te komen, maar was toch aan het aftellen geslagen: die week zou mijn laatste cyclus van start gaan.

Maar nee: mijn immuunsysteem, dat zo lang had stand gehouden, crashte. Net voor de eindmeet. Ik kreeg 39,8°C koorts en bleef drie dagen in het ziekenhuis zonder dat ze echt wisten wat ik had, en hoe ze dekoorts konden laten dalen.

En toen mocht ik eindelijk naar huis op donderdag, om maandag terug te keren om dan ‘hopelijk’ de laatste reeks zakken gif in mijn lijf te laten pompen.

En toen kwam vrijdag – en ik was jarig.

Mensen wensten mij een gelukkige verjaardag.

Ik haatte het.

Gelukkige verjaardag? Ik wilde in mijn bed kruipen en ergens onder die dekens verdwijnen en pas opstaan als alles voorbij was, en ik mij feniks-gewijs opnieuw durfde te vertonen. Ik verklaarde aan iedereen dat ik pas een maand later jarig zou zijn (en dat hebben we ook enigszins zo gevierd).

Maar toen mijn tante belde, die drie weken voordien de man waar ze 60 jaar van haar leven mee had gedeeld, had moeten afgeven, haalde ik een Oscar-waardige performance boven. Zij wist niet dat ik ziek was. En ik ging haar dat niet vertellen.

Een mens kan maar zoveel horror verdragen.

Op 2 februari 2019 had ik een vrolijke dag.

Ik stond op en manlief, mijn held, en krullenbol, mijn schat, hadden het huis versierd. Ze zongen me toe en ik kreeg een lekker ontbijtje.

De berichtjes en de filmpjes met zingende neefjes en nichtjes stroomden toe en ik bedankte iedereen uitbundig.

’s Middags kwam mijn familie een pistoletje met soep eten, en als dessert een lekkere pannenkoek – je bent jarig op lichtmis of je bent het niet, natuurlijk. Ik kreeg een e-reader cadeau en kijk al uit naar een vakantie waar de helft van de bagage niet uit kleppers bestaat.

’s Avonds kwamen enkele goede vrienden eten. Het was gewoon… gezellig. We hebben goed gelachen, goed gegeten, en niet als een wrak gaan slapen.

Nog een beetje kaas over…

Mijn lieve tante heeft niet gebeld. Zij is twee maanden na mijn vorige verjaardag haar man gaan vervoegen. Ik miste haar. En nog wel wat mensen. Ik hoop dat ze er eentje hebben gedronken op mijn gezondheid.

Wacht maar af hoeveel een jaar kan veranderen.

Ik heb het berekend. Deze verjaardag was precies 1 345 760 keer beter dan de vorige.

Gedichtendag 2019

Vijfjarenplan – Herman de Coninck

Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan.
Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken.
Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken
in mijn armen. Jij van je moed. Ik van je zwakte
nu en dan.

Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan.
Hou jij van de honderd levens die je wilde leven.
Ik hou van dat ene dat is overgebleven
en van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht
tegen me aan.

Ik hou van wat is. Jij van wat zou.
Hou jij van mij. Ik hou van jou

Koffie Klasj – januari

Ik ben tot de conclusie gekomen dat er iets raars aan de hand is met januari.

Aan de ene kant dacht ik: ‘het is nog te vroeg voor een koffie klasj, zo midden in de maand’.

Tegelijk zag ik vandaag een quote verschijnen: ‘het voelt alsof het 74 januari is’ – en boy oh boy, ik vond het zo herkenbaar. Die kerstvakantie is precies een half jaar geleden.

Tijd voor een koffie klasj dus!

Onder de kerstboom lag een french press voor mij. Heerlijk ding. Ik laat nu cafeïnevrije bonen vrij grof malen, speciaal voor mijn nieuwste gadget.

Kopje? Oh, en ik heb bananencakejes gebakken met krullenbol. Zonder suiker, maar wel met dadels. Echt geslaagd, al zeggen we het zelf!

Maar dus… de update.

Werk

Sinds begin januari werk ik nu twee volle dagen. Ik moet zeggen, die heropstart was best pittig. Het was echt weer een stap achteruit qua energiepeil enzo. Dat mijn hardnekkige verkoudheid al meer dan twee maanden hardnekkig is, helpt ook niet.

Gelukkig kan ik nog vrij goed recupereren tijdens mijn vrije dagen.

Dat mag ik dan ook niet té rooskleurig voorstellen, wanneer ik nog maar eens langs ga bij de controlearts van de groepsverzekering van mijn werk, én die van de CM. Want die beoordelen mijn gezondheid louter op wat ik zeg, en daar krijg ik dan wel weer wat stress van.

(De vorige arts die me in augustus zag, en die ik zelf heb uitgelegd hoe dat nu zat met die mola en dat je daar dus soms wel chemo voor nodig hebt, oordeelde op basis daarvan dat ik best al 75% zou kunnen gaan werken, zo acht maanden na de laatste baxter.)

Gezondheid…ook die van anderen

Hoeveel ik ook van sneeuw hou, de vlokjes hebben toch een paar slachtoffers geëist.

Mijn zus ging onderuit met de fiets, brak haar enkel en moest geopereerd worden. Mijn pa maakte ook een duik (gelukkig zonder veel erg, of hij wilt het niet toegeven) en mijn buurvrouw glipte vlak naast me de grond op, en heeft nu een duimbrace als elegant accessoire.

Niks met de sneeuw te maken, maar mijn nicht kroop door het oog van de naald en hield ons enkele dagen in serieuze spanning. Gelukkig ziet het er nu alweer beter uit. Iets met pollekes en kussen.

Bij onze vorige koffie klasj vertelde ik dat ik de eindejaarscorrida van Leuven zou lopen (4 km). En ik heb dat ook gedaan, in 28 minuten. Dat was stukken beter dan ik had gedacht, en het was eigenlijk best een emotionele toer.

Ik voelde dat het ging, dat ik het zou halen, en dat maakte dat ik af en toe een traantje moest wegslikken.

Toen mijn ventjes aan de finish stonden te juichen, was er geen wegslikken meer aan. Bijzonder gevoel wel, na het jaar dat wij gehad hebben.

Ik geef toe dat ik geen grote fan ben van in de regen of sneeuw joggen, maar we blijven toch de sportschoentjes aantrekken.

Die schatjes van mij

Manlief heeft het druk en dat zal nog wel even zo blijven. Ik probeer zoveel mogelijk op te vangen, gezond te koken, kortom de perfecte huisvrouw te zijn.

(Whahahahhaa, sorry, dat kon ik zelfs niet schrijven zonder te grijnzen. Laat ons het houden op: de perfecte thuiskok.)

Krullenbol is de max maar heeft het wat moeilijk met afscheid nemen – zelfs al is dat voor 20 minuutjes joggen. Het zal ook wel weer een fase zijn he. Als ik voor de vierde keer moet terugkeren voor ‘ééééécht het laatste kusje’ denk ik dat er ooit, veel te snel, een tijd komt dat het ‘hee maaaaaam, neee geen kus’ zal zijn.

Scotty en Janie

Op een woensdag wandelde ik met Krullenbol naar huis, en werden we gevolgd door een klein, ros katje. Ik kende dat katje al, want die volgt zowat iedereen in de buurt, en staat daar ook voor bekend – geen probleem dus.

Maar toen we binnen kwamen, zat dat katje ook gewoon in onze living! ‘Hij gaat mijn spoortjes opeten’ riep Krullenbol. Ik dacht gewoon aan hoe Scotty en Janie zouden reageren op de indringer. Not happy.

Dus gauw buiten gezet. En mij omgedraaid, en daar was ie weer, langs het kattenluikje gewoon naar binnen, en hup, de zetel op. Scotty kwam er toen net aan. Oh-owwww.

En keek en snuffelde.

En besloot dat het zijn energie niet waard was.

Ik was blij dat er geen mega cat fight van gekomen is, maar heb de indringer toch vriendelijk maar kordaat buiten gesmeten. En het kattenluikje op slot gedaan.

Je weet toch nooit, met die spoortjes.

Keihard aan het inspannen, dat zie je zo.

Maar vertel eens, heb jij januari goed overleefd? Niet te veel last van blauwe maandagen, witte dinsdagen, en regenachtige vrijdagen?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Vakantieplannen

Eens het stof op de nieuwjaarsbrieven is neergedwarreld, begint het zo al wat te kriebelen.

En dan, bij het eerste straaltje zon van januari, weten we het wel zeker: het is tijd om vakantie te plannen!

Vader en zoon in toscane, aan het wandelen bij zonsondergang

Ondertussen staan er al een paar fijne uitstapjes op de kalender.

Begin maart ga ik met mijn schoonzusjes en schoonmama naar Londen (Londen, baby!), in juni gaan we met vrienden een paar dagen naar Stockholm (Stockholm, baby!), en dan hebben we nog die goeie vriend die trouwt met een Litouwse schone (eeeuh… Vilnius, baby! Ja, dat hebben we ook moeten googlen).

Ik ben nog nieuw in de wondere wereld van het ‘kampjes-gebeuren’. Het heeft een paar honderd berichtjes op de ‘mama-chat’ geduurd (zoals: wat gaan jullie doen met de krokus, wie gaat er naar de wildgym, wat denken jullie van kleuterkantklossen e.d.) maar ondertussen zijn we zelfs daar op de kar gesprongen: zoonlief is al ingeschreven voor een turnkampje. (Excuses aan de mensen die grijs haar krijgen van het woord ‘kampje’, voor mij is dat een kamp waar je niet blijft slapen).

Maar dan… die negen weken in de zomer overbruggen, met onze tegen-dan-vierjarige! De rondreismicrobe steekt wel weer de kop op (geen antibiotica tegen bestand), maar met onze actieve krullenbol moeten we toch rekening houden met voldoende ‘rust- en leef-je-uit-tijd’.

Ik wil ook graag nog eens onbekende oorden opzoeken. Scandinavië misschien? Of eens een minder bekend deel van Italië, Frankrijk, Duitsland?

Of gewoon toch naar de Belgische kust, je kan tenslotte niet beter zitten als het mooi weer is. Maar ja, wie zegt dat het mooi weer gaat zijn?

Gelukkig hebben we nog even tijd, en is het gewoon ook wel leuk om na te denken over de zomer. Tegelijk lijkt het me wel nodig om iets vast te leggen…

Hebben jullie al vakantieplannen dit jaar? Nog tips voor een vakantie met een actieve kleuter?

Sneeuw

Elk jaar opnieuw komt het er wel eens van. Op zich is het dus niet eens zo uitzonderlijk.

En toch.

Elk jaar opnieuw vind ik die eerste sneeuw… bijna magisch.

Er dwarrelen bevroren vlokken water naar beneden. En alles wordt wit.

En ja, in België betekent dat ook dat het halve land op zijn kop staat, vervoersmiddelen massaal in staking gaan, we een paar ton zout de natuur in kappen, het nieuwsbericht alleen daarover lijkt te gaan…

Maar als ik dan naar buiten kijk, is het alsof de winterplooien zijn gladgestreken.

Alles klinkt stiller, als er een tapijt ligt.

Het licht is anders.

Alsof sneeuw het ene vasthoudt, en het andere weerkaatst.

Als je dan nog een zonnetje krijgt, en je helemaal ingeduffeld naar buiten stapt, klaar om je voetafdrukken achter te laten op de wereld –

– dan kan je toch niet anders dan denken

‘Die winter is zo slecht nog niet’.

Tot het de volgende dag geen licht lijkt te worden, alles vol smurrie ligt, en het de hele tijd drasht. Dan denk ik als bij toeval andere dingen (*niet voor publicatie*).

Houden jullie van de sneeuw?

#10yearchallenge

Ik zag de voorbije dagen onwillekeurig vaak een soort ‘voor en na’ compilatie verschijnen op de sociale media. Het bleek om een foto van tien jaar geleden te gaan, en een foto van nu. Ik heb nog even gezocht in mijn archief, en vond een foto waar manlief en ik stonden te blinken op een trouwfeest, in 2008.

En ik dacht: ‘ik heb dat kleed nog’.

Terwijl het stukken minder oppervlakkig zou geweest zijn om te denken: ‘ik heb die vent nog’ – maar dat geheel terzijde.

Ik ben iemand die eerder vooruit wilt kijken. Maar kom, voor één keertje. Want ja, ik ben veranderd op tien jaar tijd. Maar ik denk (of hoop) niet dat dat volledig van mijn gezicht af te lezen valt.

Januari 2009

  • Ik heb één van de zwaarste periodes van mijn leven achter de rug.
  • Ik heb nog niet zo lang geleden mijn doctoraat afgerond – waar ik heel fier op ben, want: zie nr 1.
  • Ik denk dat het nu alleen maar steil bergop kan gaan met die carrière van mij en zie me binnen tien jaar absoluut als manager ergens
  • Ik heb mijn streefgewicht bereikt en heb voor het eerst in mijn leven 10 km gelopen.
  • Ik werk aan de VUB in Jette als wetenschapscommunicator en ik pendel ongeveer 2,5u per dag (als alles goed gaat tenminste)
  • Ik volg een postgraduaat ‘Wetenschapsonderwijs en -communicatie’ en merk dat studeren na zoveel jaar voelt als het reanimeren van een verroeste schrootbak
  • We wonen in een appartement in het centrum van onze universiteitsstad maar hebben, na een lange zoektocht, een grond gekocht. We bespreken onze huisplannen met iedereen die er zin in heeft (en ook een aantal mensen die er mogelijk geen zin in hebben, sorry daarvoor nog).
  • In onze vriendenkring zijn heel wat mensen getrouwd vorig jaar en wordt er aan kindjes begonnen. Ik wil dat ook allemaal wel, maar die krater is gewoon nog té aanwezig.
  • Ik ben bijna 10 jaar samen met mijn beste vriend

…..Fast forward voorbij de reclameblokken….

Januari 2019

  • Ik heb één van de zwaarste periodes van mijn leven achter de rug.
  • Ik heb minder dan een jaar geleden mijn chemo afgerond.
  • Ik werk al zes jaar op een uitgeverij op 7 km van bij mij thuis- met 1 jaar tijdskrediet omdat we tijdelijk naar Boston verhuisden
  • Ik heb bijna mijn streefgewicht bereikt, want ik ben 11 kg afgevallen sinds punt nr 2. En ik loop weer 5 km, het maximum dat ik mag lopen sinds een serieuze rugoperatie.
  • Ik heb al mijn energie nodig om terug te keren naar mijn job (ook al werk ik op dit moment 40%) en heb nog weinig illusies over carrière. Ik ben manager geweest in een ander bedrijf en dat liep aardig mis omdat ze iemand zochten die altijd ‘ja’ knikte en news flash: ik ben dat niet.
  • We wonen bijna 9 jaar in ons huisje, in een heerlijk rustige wijk, met onze krullenbol die elke dag mooier maakt.
  • Ik ben bijna 20 jaar samen met mijn beste vriend (en 7 jaar getrouwd)

Jaaaaa, dat laatste decennium…. Van de diepste dalen naar de mooiste dagen. Het is enigszins geschift hoeveel we hebben meegemaakt. Soms denk ik dat ik in een soap speel, voor aliens ofzo. Very ‘Truman Show’.

Hoe dankbaar ik ook ben voor die mooiste dagen, ik denk dat ik met dat voorbije decennium alleen al een hele autobiografie kan schrijven. ’t Is wel genoeg geweest. Ik wéét het, ik ben bad ass. No need to proof it any more.

Ik hoop van harte dat ik in het volgende hoofdstuk kan schrijven:

“en de volgende tien jaar waren gevuld met heerlijk gezapige dagen en we genoten van elkaar en die kleine dingen die al lang niet meer vanzelfsprekend waren.”

En nog totaal niet the end.

Kleuterpraat #2

Eén van de meest fantastische dingen aan een driejarige vind ik de ontwikkeling van humor en creativiteit. Oeps, dat zijn twee dingen. Nu ja, ze hebben beiden te maken met mijn volgende lijstje: enkele uitspraken van krullenbol, die ik noteerde om ze zeker niet te vergeten.

Hier zijn ze dus, een greep uit de kleuterpraat van onze 3,5-jarige krullenbol.

*5 december*

I: okee, schat, we zetten alles klaar voor Sint en Piet. Een glaasje water, een suikerklontje, een worteltje, een koekje, je schoen…

K: Nee mama, een schoen dat lust piet niet.

kleuterpraat

*Nadat hij de dagen van week geleerd heeft*

I: Papa is vier dagen weg. Vandaag is het zondag. Hij komt weer terug op donderdag.

Er breekt een onweer uit.

K: Oh mama, het is al donderdag!

.

*aan het spelen*

I: Wat doe je?

K: ik wil weerkalendertje spelen

.

De poetsvrouw: Bonjour, Krullenbol.

K: Nee, ik ben niet bonsjoer, ik ben Krullenbol!

.

*Ik wil een schriftje kopen*

K: Nee mama, dat is niet voor jou, dat is voor mensen.

I: Maar ik ben toch een mens?

K: Nee mama, jij bent een meisje.

I: dat klopt, maar meisjes zijn toch ook mensen?

K: Neu-euh.

.

*met de meetlat*

I: Hoe groot is mama?

K: dertig en veertig.

I: En hoe groot is papa?

K: vijftig en zeven

I: En jij?

K: dertig en veertig en zeven.

.

*Op het potje*

’t Is leeg. (hij, niet het potje).

.

*’s avonds*

I: We moeten je nageltjes knippen.

K: Nee mama, niet de naveltjes knippen!

.

*aan tafel*

K: ik wil niet meer eten mama. Anders word ik veel te groot.

.

*het is al zover*

I: schat, je broek is te kort geworden.

K: Nee mama kijk. Ik trek mijn sokken op. Dan is die niet meer te kort

(Nota voor alle mannen: dat is schattig als je drie bent, maar daarna niet meer!).

’t Is geen wedstrijd, maar dat kind van ons is toch één van de grootste komieken die ik ken! Prettige week iedereen!

Meer kleuterpraat lezen?

  • kleuterpraat #1

Hoe dankbaarheid goed is voor je gezondheid

Vandaag is de Internationale dag van de dankbaarheid. Yep. It’s a thing. En het is niet eens Thanksgiving! Ik geloofde het ook eerst niet, maar als het internet zegt dat het waar is, zal dat wel zo zijn, toch?

Niet dat het veel uitmaakt, trouwens. Dankbaarheid is op elke dag goed voor je gezondheid. Nee serieus. Dat is wetenschappelijk bewezen.

Er zijn letterlijk wetenschappelijke studies die hebben aangetoond dat dankbaarheid de activiteit in je hypothalamus verhoogt. Laat dat nu in verband staan met je metabolisme, eetlust en slaap.

Een kleine merci voor het slapengaan, kan dus effectief werken. (Nee lieve schoonzusjes, NIET het chocolaatje. Hoewel… ook het testen waard. Ik wil wel directeur worden van die onderzoeksinstelling).

Het wordt nog gekker. Door dankbaarheid te voelen komt er dopamine vrij, waardoor je je gelukkiger voelt en beter tegen pijn kunt. Het zou zelfs je immuunsysteem versterken, stress verminderen en angstgevoelens aanpakken.

Het is dus even nuttig om een toertje te gaan joggen, dan om tien dingen op te sommen waar je dankbaar voor bent. En geef toe, met het weer zo tegenwoordig: welke lijkt je het meest haalbaar (nu je voor de tv zit in je pyjama, want heeeee het is wel al 20u op een vrijdagavond)?

Ik voel me momenteel nogal verkreukeld. Aanhoudende verkoudheid, meer gaan werken, wat slechter slapen, misschien ook wel wat januari-blues

Dus kijk, baat het niet, dan schaadt het niet.

Tien dingen waar ik deze week dankbaar voor was.

  1. De prachtige zonsopgang van donderdag, die de hele hemel roze kleurde
  2. Hoe fijn Krullenbol het vond om weer naar school te kunnen
  3. Naar het werk vertrekken en dat wel zien zitten
  4. Opnieuw naar huis vertrekken van het werk. Oef, even rust.
  5. Mijn papa die Krullenbol op school ging oppikken, en hoe leuk die twee het samen hebben
  6. Spaghetti bolognaise, die 6u heeft staan pruttelen in de slowcooker. GISTEREN! (Niks zo goed als spaghetti van gisteren, toch?)
  7. Even binnenspringen in de Albert Heijn, altijd prettig (ja, raar kantje van me)
  8. Manlief die me nog even laat slapen
  9. Naar de yoga en daar bekenden tegenkomen
  10. Nog cadeautjes onder de boom omdat er nog een gezellig familiefeestje aankomt.

Ha. Ik voel me toch een tikje beter. En niet eens aan de chocola gezeten!

Waar waren jullie dankbaar voor, deze week?

Goede voornemens + nieuwjaarsbloghop met winactie – AFGESLOTEN

Goede voornemens!

Vind je er niets aan? Heb je ze wel gemaakt? Maak je ze openbaar? Een grote speech op Facebook? Vraag je mensen om je erop aan te spreken (‘Zeg hoe gaat het nog met die 5 kilo?’ op het moment dat je net een pizzapunt wilt binnensteken). Of hou je ze stiekem ergens achteraan in je gedachten?

Ik zal maar even eerlijk zijn: ik heb ze wel degelijk. Ze hangen niet op mijn koelkast. Maar ik ga me er wel voor inzetten.

2017/2018 waren behoorlijk heftige jaren voor me. Jaren waarin ik een aantal dingen die ik misschien als te vanzelfsprekend nam, ben verloren. Zoals mijn gezondheid.

Mijn voornaamste voornemen is dan ook: er zijn voor mezelf. Verder werken zoals ik dat al even aan het doen ben. Gezond denken, gezond sporten, gezond eten.

Maar zoals zovelen worstel ik soms wel met dat laatste. Het is niet altijd eenvoudig om elke dag opnieuw iets gezond en lekker voor te schotelen, met voldoende variatie. Ik merk dat ik daar wel wat hulp bij kan gebruiken.

Een nieuwe uitdaging

In het verleden ben ik al een paar keer een uitdaging aangegaan, zoals 40 Dagen zonder Vlees, een week vegan koken (zonder dat mijn man het merkte) en suikervrij gaan eten. Deze keer dacht ik de uitdaging zelf op te zetten. Om eens iets ander te denken over koken. Een nouvelle cuisine, een nieuwe keuken.

De lijst met uitdagingen vind je >>>HIER<<<

Nieuwjaarsbloghop

Kom je hier voor het eerst aangehopt via lifebyxenia dan: welkom op mijn stukje internet!

Lifebyxenia heeft als tagline: All about love, happiness and enjoying life. Daar kan ik me zeker in vinden! Zij geeft een spel weg waar ik zelf ook nieuwsgierig naar ben: het Monopoly Gamer Mario Kart spel. Zeker eens kijken!

Er doen niet minder dan 25 blogs mee aan de Nieuwjaarsbloghop, dat betekent ook 25 mogelijkheden om iets leuks te winnen.

Boston, baby! samenvatten is geen eenvoudige klus. Ik schrijf over heel uiteenlopende dingen, van een grappige tag naar wat me echt raakt, maar ik hoop altijd het zilveren lijntje te vinden.

Bij mij kan je vandaag, in het teken van mijn nieuwe keuken challenge, een gepersonaliseerde schort winnen t.w.v. 19,95 eur. Je kan hierbij als winnaar je naam, gekozen kleur en zelfs een foto doorgeven! (Edit: deze wedstrijd is afgesloten)

Hoe kan je kans maken op deze coole schort?

  • Laat een reactie achter dat je wilt deelnemen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 12 januari  23u59. Op 13 januari maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan. – AFGESLOTEN

En nu… verder hoppen!

Met veel plezier stuur ik jullie door naar Website4mama. Hier schrijven 10 moeders over opvoeding, dagjes uit, vakanties, speelgoed, kindermode en nog veel meer. Dat kan gaan van een opinie over kussen op nieuwjaarsdag, over zindelijkheid tot bespaartip in het nieuwe jaar.

Esmée, de hoofdredactrice, geeft twee kinderboeken weg!

Veel plezier!

De nieuwe keuken challenge- meer koken en met meer plezier

De meest gestelde vraag bij ons thuis?

Het is een nek-aan-nek race tussen ‘welk weer wordt het vandaag’ – daar heeft Siri een antwoord op– en ‘wat eten we vanavond‘ – daar weet Siri helaas niets van.

Ik moet de eerste (thuis-)kok nog tegen komen die nooit op zoek is naar inspiratie voor het weekmenu. Het is ook erg gemakkelijk om gewoon naar de klassiekers terug te grijpen, en hoewel je variatie op je bord heel fijn vindt, lijkt het er maar niet van te komen om eens iets nieuws te proberen.

Klinkt bekend? Bij mij ook. Daarom maakte ik een lijstje van kookuitdagingen. Zo combineer ik mijn liefde voor lijstjes (vooral het afstrepen van een puntje dan) met mijn nood aan ideeën.

En wie weet, misschien kan jij dat ook wel gebruiken? Ik heb alles zo ruim mogelijk geschreven, zodat het voor iedereen haalbaar is, van carnivoor tot vegan, van starter tot topkok. Doe er gewoon lekker je zin mee!

Er zijn 26 uitdagingen, voor de volgende 52 weken. Dat wilt helemaal niet zeggen dat je 26 nieuwe dingen moet gaan koken. Je zal zien dat sommige puntjes sowieso de revue zouden passeren, zoals bij mij bijvoorbeeld het koken met 4 ingrediënten of minder.

Andere puntjes zullen iets meer planning en werk kosten. Mijn favoriete soep ter wereld is Thaise kippensoep. Dat heb ik nog nooit gemaakt. Zo kan ik meteen eentje van puntje 2 en 5 samen afstrepen (én 22!).

Door eens even uit mijn comfortzone te treden, en de dingen eens anders aan te pakken, hoop ik op een nieuwe keuken-ervaring (je weet wel, nouvelle cuisine en al! Héhé).

  1. Kook met 5 ingrediënten die je nooit eerder gebruikte
  2. Kook 5 recepten die je nooit eerder probeerde
  3. Volg een recept dat al minstens 2 generaties in je familie zit
  4. Maak je signature dish – het gerecht waar jij bekend voor staat
  5. Maak je favoriete soep ter wereld
  6. Kook voor minstens 20 personen
  7. Organiseer een brunch met vrienden
  8. Kook met iemand waarmee je nog nooit gekookt hebt
  9. Kook een driegangen menu
  10. Maak een gerecht uit je jeugd
  11. Maak een gerecht uit je streek
  12. Maak een gerecht dat oorspronkelijk afkomstig is van: Afrika – Noord-Amerika – Zuid-Amerika – Azië – Australië
  13. Maak een gerecht met 4 ingrediënten of minder
  14. Gebruik een ingrediënt dat je als kind echt niet lustte
  15. Bereid een hoofdgerecht waar fruit in verwerkt is
  16. Gebruik een techniek die je nooit eerder probeerde
  17. Maak een gerecht voor iemand die niet bij jou woont
  18. Maak een gerecht met een (eetbare) bloem
  19. Maak een drankje dat je nooit eerder probeerde
  20. Maak een vegan gerecht – voor de veganisten onder de deelnemers, maak jullie favorietje.
  21. Kook met iemand jonger dan 10 jaar
  22. Maak een gerecht dat je normaal als take out zou laten komen/afhalen
  23. Bereid een volledige maaltijd op je barbecue
  24. Maak het lievelingsgerecht van je beste maatje, en nodig die uit.
  25. Maak een maaltijd met minstens 6 verschillende kleuren
  26. Zet elke seizoen één week lang enkel seizoensgroenten op het menu: lente – zomer – herfst – winter

Ik denk dat ik zo af en toe een update zal geven van hoe ver ik sta met mijn lijstje. Verder: gene stress. Lukt het alle 26 puntjes uit te voeren? Schitterend! Lukt er eentje niet of heb ik er geen zin in? Ook okee!

Heb je zin om mee te doen? Heel fijn!

Ik hoor heel graag via de reacties wat jullie al gemaakt hebben, of schrijf erover op je eigen blog, je Facebookprofiel, of social media -kanaal naar keuze. Gebruik dan de hashtag #nieuwekeukenchallenge, dan kunnen we dat volgen. Postduif mag ook, maar pas op, ik kan die gebruiken voor nr 2. Oh, en voor 14.

2018 in vogelvlucht

Met 2019 in het vizier wilde ik toch even terugkijken. 2018 was het jaar van de renaissance, zoals een vriendin het zo mooi zei, nadat ik in 2017 behoorlijk ben neergemaaid.

In januari was ik ziek. Heel ziek. En werd ik nog zieker.

In februari had ik mijn laatste behandeling. De heropbouw kon beginnen!

In maart gingen we een paar dagen naar Centerparcs, en dat was heerlijk.

In april durfde ik voor het eerst mutsjes en sjaaltjes achterwege te laten. Krullenbol ging voor het eerst naar school en dat ging al gauw heel goed.

In mei was manlief even op zakenreis, begon ik aan weight watchers om het extra behandelingsgewicht kwijt te raken en werkte ik vooral aan mezelf – wandelen, wandelen, wandelen, kine, rusten.

In juni gingen we een paar dagen naar de zee en was ik dankbaar wat ik daar allemaal alweer kon. Maar ik liep ook geregeld tegen een muur als ik te ver wilde gaan.

In juli genoten we van het heerlijke weer en kon ons sociaal leven weer wakker worden.

In augustus gingen we op vakantie naar Italië met de hele schoonfamilie en we genoten hier alle drie zo enorm van, dat we beseften dat een échte vakantie alweer te lang geleden was.

In september kon ik alweer wat meer hebben, ging ik een kookuitdaging aan en begon ik héél heel voorzichtig weer met Start to Run.

In oktober ging ik met een vriendin naar Lissabon en stond ik versteld dat ik meer dan 20 km kon wandelen op twee dagen. Dat we daarna de wellness in doken, dat verbaasde me dan weer minder.

In november hakte ik de knoop door en begon ik opnieuw te werken, na een jaar ziekteverlof. Het was erg spannend, ook al ging ik maar 30% werken. Het lukte wonderwel, al is de day after best pittig en gedwongen uitrusten geblazen. Ik ging suikervrij eten en dat beviel me prima – na het afkicken toch.

In december botste ik op mijn grenzen van wat al gaat en kan. Ik keek enorm uit naar de feestdagen, en genoot met volle teugen van de gezelligheid. Ik probeerde wat nieuwe dingen uit op mijn blog, verse rubrieken, gaf producten weg, organiseerde een enquête

En ik liep de Eindejaarscorrida in Leuven uit in 1 keer (dat was het doel) in minder dan 30 min (dat was niet het doel want ik had nooit geloofd dat dat zou lukken). Over de streep gaan en beginnen snotteren, het is weer eens wat anders – want ik was zo zo dankbaar.

Een enorme opsteker, op de valreep van een vreemd jaar.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk einde en een schitterend begin.