Mijn man vertelt: Waarom mannen niet moeten helpen in het huishouden

In de rubriek ‘Mijn man vertelt’ vertelt… wel ja, mijn man. Over wat hem bezig houdt. Over waar hij zich vragen bij stelt. Over wat hij bijzonder vindt. 

Vandaag gaat het over de rolverdeling in het huishouden.

 

‘Schat, zeg maar wat er moet gebeuren’

“En dan vraagt die ‘Zeg maar wat er moet gebeuren’.”

Er valt even een stilte.

Er wordt met ogen gerold.

‘Ja en daar word ik dan zot van he’.

 

We hebben het over de verdeling van huishoudelijke taken. Eén van onze bezoekers moest even ventileren.

Het valt mij op dat deze verzuchting veel voorkomt in onze vriendenkring. En ja, het is dan meestal de vrouw die er zot van wordt.

En weet je wat? Ik snap dat.

Je zou kunnen denken: maar de man vraagt toch waar hij kan helpen? Dat is toch net goed?

Maar naar mijn gevoel zit het dan toch stevig scheef.

 

Eén van de partners gaat er op die manier vanuit dat de andere de volledige regie van het huishouden in handen heeft. De ander heeft het overzicht, de ander is alwetend.

Maar het is het huishouden van allebei, dus die regie zou bij allebei moeten liggen, toch? Het is niet zo dat de ene de andere ‘helpt’ door zijn/haar eigen huishouden te doen. Net zo min als je kan babysitten op je eigen kinderen!

Dat is toch raar dat er maar één iemand zou weten dat het kot in brand staat, bij wijze van spreken. En dan vragen ‘zeg maar wat er moet gebeuren’.

broom-1324469_1920

Vanwaar de ongelijkheid?

Er zijn uiteraard ook veel gezinnen waar de rolverdeling wél oké is. Waar beide partners een evenwaardige plaats hebben, en de taken gelijkaardig (daarom niet gelijk) verdeeld zijn. Maar het valt op dat het vaak toch niet helemaal zo is.

Ik vraag me af hoe dat eigenlijk komt. Mannen en vrouwen hebben tegenwoordig dikwijls allebei een full time job. Vaak hebben beiden heel wat verantwoordelijkheden. Toch zijn er veel meer mannen die thuis komen en verwachten dat ze de voetjes onder tafel kunnen schuiven dan omgekeerd. Vrouwen werken dan misschien vaker deeltijds maar dit mag ook geen vrijgeleide zijn om alle taken zo maar af te schuiven.

Soms denk ik ook dat vele vrouwen het in eerste instantie niet zo erg vinden, dat bepaalde dingen ook zo groeien. En dat is oké, als je er tenminste over kan praten als één van beide partners het toch te stresserend begint te vinden.

Is het dan iets dat we hebben overgeërfd van vorige generaties? Waar de vrouw wel vaker als zorgende thuis was? Ondertussen is er toch al veel veranderd denk ik.

Want wat wil je je kinderen meegeven? Toch niet dat mama altijd poetst en strijkt en papa mee gaat fietsen? Dat papa niet weet hoe de wasmachine werkt? Dat mama de enige is die een ei kan bakken?

teleurgesteld

Hoe gaat het bij ons?

Bij ons is het zeker niet perfect, maar ik denk wel dat we er altijd kunnen over praten. Veel is organisch gegroeid, en zeker ingegeven door het feit dat Vrouwlief

1/ Niet kon koken, poetsen en strijken toen ik haar leerde kennen.

2/ Heel goed aangaf dat zij dat wel wilde leren, maar niet om dat allemaal alleen te trekken.

3/ veel beter is in aan de kleine dingen denken dan ik, maar ik doe mijn best!

 

En dat we elkaar goed aanvullen, maakt ook dat ieder van ons al eens kan zeggen: normaal doe ik dit of dat, maar nu lukt het even niet, kan jij dat doen?

Het voorbije jaar, met alle ziekenhuisbezoeken en vermoeidheid, is dat heel goed van pas gekomen.

 

Oproep!

Vandaar mijn oproep aan alle mannen: neem eens een taak op waar je partner zich niet meer mee moet bezig houden. Bijvoorbeeld: zorgen dat de kinderen eten hebben om mee te nemen naar school.

lunchbox-2752175_1920.jpg

Dit betekent dus NIET: ’s ochtends vragen aan je partner ‘hey wat moet ik klaarmaken’ (of nog erger: wat eten ze eigenlijk ’s middags?). Dit betekent ook NIET: zeg waar is het lijstje voor de winkel? En waarom is er geen brood meer, had jij dat niet gezien dat dat bijna op was?

Al was het maar voor een week. Om eens te voelen wat dat betekent.

 

It takes a village to raise a child… it is your child and you are the village.

 

dad-and-son-1432772_1920.jpg

 

 

 

 

 

 

Eerder lazen we ‘Mijn partner helpt niet in het huishouden en dat vind ik prima‘ bij Misses Lee blogt.

Kerst Bloghop 2018

kerstbloghop

Als je al wat langer woorden op het internet zaait, komen er soms verrassende bloemetjes op je pad. Ik heb al collega-bloggers ontmoet, heel wat leuke dingen gelezen, veel geleerd over online schrijven…

En recent kreeg ik de kans om mee te doen aan een bloghop.

 

Een bloghop?

Een bloghop is een soort van carrousel van bloggers, waarbij de ene naar de andere doorverwijst, en waarbij je als je de hele ketting afgaat, eindigt waar je bent begonnen.

Op die manier kunnen twee dingen gebeuren:

1/ Je leert nieuwe blogs kennen

2/ Je kan de plek onder je kerstboom vullen, want op ELKE BLOG is er iets te WINNEN.

Inderdaad, bij elk van de 15 deelnemers staat er een winactie online. Dat betekent dat je al die cadeautjes nog net op tijd kan ontvangen voor Kerst!

kerstboom

Welkom!

Als je hier al vaker ben langs geweest: zo fijn dat je er weer bent!

Wie hier nog niet eerder heeft gelezen, is hier waarschijnlijk terecht gekomen via Ingrid van BlogsbyIngrid.com. Ingrid blogt over allerlei fijne dingen zoals haar gezin met twee dochters, kindermode, kinderboeken, en tips voor alles van traktaties tot leuke vakanties.

Ikzelf blog nu een jaar of drie op Bostonbaby.org, een naam die ontstond toen Manlief en ik met ons viermaandertje voor een jaar verhuisden naar Boston. Een geweldig avontuur! Maar ook na onze terugkomst bleef het kriebelen om te schrijven over ons dagelijks leven, onze (kook)avonturen, en alle kleine dingetjes die groots kunnen zijn.

Een paar staaltjes van mijn blog:

blogger

Winactie

Maar goed! Zoals ik al zei valt er vandaag dus wat te winnen. Dat is trouwens elke zaterdag van deze maand nog het geval (zoals ik vorige week uitlegde). Deze week heb ik een mooi pakketje, ideaal voor wie eventjes wilt ontspannen. Vier heerlijke verzorgingsproducten, in een luxe, milieuvriendelijke bewaardoos.

Ik geef een Luxe geschenkset van Rituals weg, nl. The ritual of Dao,

 

img_7463

Deze cadeauset bevat

  • 1 x Balancing foaming shower gel, 50 ml
  • 1 x Mindful Body Scrub, 70 ml
  • 1 x Be kind to your skin body cream, 70 ml
  • 1 x 24h anti-perspirant spray

Ter waarde van 20,5 euro.

Dat klinkt toch als eersteklas relaxen, niet?

 

Deelnemen?

Wat moet je doen om kans te maken op deze luxe geschenkset?

  • Laat hieronder een reactie achter dat je wilt deelnemen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

 

Je kan deelnemen tot zaterdag 15 december 23u59. Op 16 december maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan.

 

En we klikken verder…

Met veel plezier stuur ik jullie door naar Mamascrapelle. Ellen is een creatieve duizendpoot die houdt van koken en uitstapjes. Ze schrijft heel wat DIY blogjes maar wat ik vooral grappig vond was het tekstje waar ze beschrijft dat je een groter dekbed nodig hebt als je vader of moeder bent. Ha! Herkenbaar!

Zij geeft trouwens een Vtech Tante Jet theeset weg!

 

Ik wens jullie nog heel veel hop & win plezier!

 

 

Kleuterpraat #1

Eén van de meest fantastische dingen aan een driejarige vind ik de ontwikkeling van humor en creativiteit. Oeps, dat zijn twee dingen. Nu ja, ze hebben beiden te maken met mijn volgende lijstje: enkele uitspraken van krullenbol, die ik noteerde om ze zeker niet te vergeten.

Ik probeer zoveel mogelijk op te schrijven, maar af en toe raken we in zo een absurde discussie – want ik zou durven zeggen dat ik ook enige creativiteit en improvisatietalent bezit – dat het niet samen te vatten valt.

Maar vaak doe ik toch een poging. En als ik dan terugblader in die notities, valt me op hoe fel zijn taal erop vooruit gegaan is, alleen al het laatste half jaar. Ongelooflijk.

Hier zijn ze dus, een greep uit de kleuterpraat van onze 3,5-jarige krullenbol.

 

*over de kat*

I: Waar is Janie?

K: Janie is weg mama. Ze is op vakantie met het vliegtuig. Zo vloog ze weg.

I: En waar is ze naartoe?

K: Naar het park. En de marktplaats.

 

*wijst naar zijn buik*

K: Dat is Doda. Doda is mijn buik. En hoe heet jouw buik?

(geen idee eigenlijk, we zijn niet zo’n goeie maatjes)

 

*Maakt een tekening en krabbelt er dan overheen*

Dat is de hond die je niet kan zien.

 

*We gaan pannenkoeken bakken*

K: Ik wil een eitje afbreken.

Of, op een andere keer

K: ik wil een eitje plukken.

 

I: Nog één keer slapen en we gaan je tractor kopen.

*Legt zich op de grond met zijn ogen dicht*

K: ik heb één keer geslaapt!

 

*In de zomer*

I: Kom schatje, de zon schijnt, ik smeer je in op je tractor.

K: Neen mama, niet op mijn tractor smeren!

 

*’s Avonds buiten op het terras*

K: Mama, de maan is heel hoog. Ik kan er niet aan.

I: Nee dat klopt, schat, de maan is echt heel heel hoog. Onze armen zijn te kort.

K: Ja.

Denkt even na.

Papa, wil je mij oppakken?

 

*Eet een hele sappige peer, het sap druipt op de grond*

K: Oh nee, mijn peer smelt.

 

*Hij kan ergens niet aan*

K: Mijn arm is heel super klein.

 

*Laat een scheetje*

K: Pardon voor mijn poepje.

 

*Maakt een proestgeluid*

K: Mijn mond liet een protje

 

*Drie stappen van het vakantiehuisje*

K: Oh nee, wij zijn gedwaald!

 

*Er liggen allemaal blokjes op de grond*

K: Hier ligt krullenbol. Ik heb die gemaakt.

(Hij had een ‘sneeuwengel’ gemaakt in de blokjes).

 

*Sinterklaas*

K: De pieten hebben zo veel rommel gemaakt, dat er een mandarijn in mijn schoen was, mama!

 

*in de auto*

K: Mama er zit een beer achter ons!

I: Oei, maar ik geef gas, en ik rij 50km/u, zo snel kan de beer niet.

K: Deze wel, hij heeft rolschaatsen aan.

bear-422682_1920

 

En met dat beeld…. Wens ik jullie een prettige avond!

 

 

Eerdere uitspraken lezen?

No Sugar November – het menu van week 4

no-sugar-november-41.png

Niet te geloven dat ik ondertussen al vier weken suikerarm eet. Ik zou willen zeggen ‘suikervrij’ maar dat is ook niet helemaal waar: ik eet nog fruit (al probeer ik niet in de druiven of bananen te duiken), heb hier en daar een scheutje honing of agavesiroop door de vingers gezien, en al die synthetische suikers zijn ook nergens goed voor.

Vandaar: suikerarm.

Suikerarm eten heeft me tot nu toe wel wat bijgebracht.

1/ De eerste week lijkt je lijf het bijltje erbij neer te leggen en gigantisch in staking te gaan

2/ Eens je voldoende vervangproducten hebt gevonden voor je dagelijkse ‘gewoontekes’, valt het wel mee (ik heb nu wel lekkere ontbijtgranen gevonden, ik vond bouillon zonder suiker, ik heb snackjes…). Maarrrrr het kan even duren voor je lekkere varianten vindt.

3/ Hoewel ik nog steeds niet 10% van het energieniveau van mijn 3-jarige haal, merk ik wel dat ik minder dipjes heb in de namiddag. Zelfs op de dagen dat ik ga werken – en dus veel vraag van mijn brein, dat het laatste jaar meer mistig is geweest dan opgeklaard – lukt dit aardig.

4/ Note to self: BLIJF AANDACHTIG! ‘Zomaar even’ iets knabbelen is gewoon uit den boze. Vergeet niet dat de zoete vijand op de raarste plaatsen opduikt (I’m looking at you, vinaigrette!)

Ik kreeg meer dan eens de vraag wat ik dan zo eet op een dag. Dat is helemaal niet zo een raar menu geworden, eerlijk gezegd. Hier een klein overzichtje.

Maandag:

  • Ontbijt: Eat Natural Coffee and Walnuts granooolala met sojayoghurt en kiwi
  • Lunch: bij een vriendin: kippengehaktballetjes met parelcouscous en gegrilde paprika
  • Diner: Wortelsoep met twee boterhammetjes en kippenwit

 

Dinsdag:

  • Ontbijt: Kellogg’s kussentjes met rozijnen, sojayoghurt en mango
  • Lunch: Wrap met gerookte zalm, philadelphia en salade
  • Diner: Maaltijdsoep met wortel, peterseliewortel en linzen

 

Woensdag:

  • Ontbijt: zelfde als gisteren
  • Lunch: salade met gekookt eitje en gekookte hesp
  • Diner: pasta met vegetarische reepjes, champignons en een currysausje

 

Donderdag:

  • Ontbijt: Eat Natural speculaas spices granooolala met sojayoghurt en appel
  • Lunch: salade met kip, kaas, en appel.
  • Diner: Wokje met kip, sojasaus en mie (foutje gemaakt door ook zoete sojasaus toe te voegen)

 

Vrijdag:

  • Ontbijt: Crunchy muesli met stevia, sojayoghurt en appel
  • Lunch: bloemkoolsoep met een boterhammetje
  • Diner: uit eten: Thais (dus mogelijk niet suikervrij, maar toch beetje opgelet)

 

Zaterdag:

  • Ontbijt: havermoutpannenkoekjes met banaan
  • Lunch: Bloemkoolsoep met boterhammetje
  • Diner: Bij vrienden; sushi (ja, wat een gastronomisch weekje was me dat wel!)

 

*Ook een weekmenu opmaken? lees hier: een weekmenu opstellen in vier stappen

Bij het uit eten gaan of bij vrienden gaan eten, probeer ik goeie keuzes te maken, maar ik ga niemand iets opleggen.

De maaltijden vallen eigenlijk heel goed mee, ik maak vaak gerechten from scratch  en was me er vroeger al bewust van dat dingen zoals tomatensaus behoorlijk wat suiker kan bevatten, als je niet oplet.

De tussendoortjes waren iets moeilijker, maar ik eet heel graag fruit, en ook yoghurt, skyr, rijstwafels met wat pindaboter, een paar nootjes, wat zoute popcorn, … ik maakte zelf koekjes zonder suiker om ook eens wat te snoepen. Ook snacks zoals ‘energy balls’ kunnen, maar deze bevatten gedroogde dadels en noten en zijn dus niet bepaald calorievriendelijk.

 

Deze week nog ontmaskerd als suikerdragers:

  • Zowat elke vinaigrette die ik vond, behalve eentje van de Albert Hein met komkommer en dille (ALL HAIL to the Albert Heijn)
  • Zoute koekjes, oa kaaszoutjes (met glucosesiroop, mjam mjam).
  • Ketchup
  • Onze lekkere kruiden die we op onze patatjes doen, ‘Country potatoes’.

Deze week gevonden als suikervrije alternatieven:

  • Fruit- en notenbars van het merk ‘Yes!’ en van het huismerk van Albert Heijn (de laatste is wel met honing)
  • Blije biscuitjes van Verkade (super voor krullenbol)
  • Jordan’s low sugar granola met amandel en hazelnoot
  • Bamboo granola met quinoa en pindaboter of met gekarameliseerde amandel en pecannoten – deze zijn wel met ahornsiroop

We doen nog even verder, want dat vrij stabiele energieniveau vind ik wel erg prettig.

 

 

***

Meer lezen over No Sugar November?

* Het plan: suikervrij eten
* Week 1: het afkicken
* Week 2: het begint te lukken
* Week 3: the good, the bad and the ugly

2 december: een half leven met jou

2 december 1999

Gisteren heb je tijdens de film mijn hand vastgehouden. Mijn hart sprong zowat uit mijn lijf. Ik heb niets meer van de film gezien, maar bleef schijnbaar geïnteresseerd star naar het scherm staren.

Na het praten op je kot, waarbij ik je alle mogelijke signalen stuurde, had je me bij het afscheid nog steeds niet gekust. Dus deed ik dat maar, heel snel, om daarna gauw weg te lopen, helemaal assepoesterig, naar mijn pompoen –euh, auto.

Vandaag kus ik je weer. Maar geen van beiden loopt weg.

2 december 2003

We zijn samen afgestudeerd en wonen onofficieel samen op een klein flatje in Leuven. Ik ben een paar maanden aan het werk op Buitenlandse Zaken. Het werk is onnoemelijk saai. Ik ben ondertussen een aggregaat aan het volgen, om lessen wetenschap in het middelbaar te kunnen geven.

Jij verdedigt vandaag je doctoraatsvoorstel voor een jury, en hoopt op een beurs. We gaan samen lunchen om te vieren dat het vrij goed ging. Ik zweer dat een doctoraat niets voor mij is.

2 december 2007

We werken allebei aan ons doctoraat, en wonen sinds vorig jaar in een ruim appartement in Leuven. Tien dagen geleden werd mijn mama niet meer wakker. Ik ben helemaal kapot, maar zo dankbaar dat jij haar ook goed gekend hebt. Jij bent mijn rots in een hele, hele donkere tijd.

2 december 2011

We zijn nog niet lang terug van een hemelse huwelijksreis in Thailand, en houden het gevoel van wittebroodsweken levend in ons huisje. We mogen ons allebei doctor noemen. We dromen van een kindje. Mijn rugpijn blijkt een serieuze hernia te zijn.

2 december 2015

We vragen MJ, onze nanny/babysit om een paar uur langs te komen en op onze acht maanden oude schat te letten. Wij gaan uit eten in Brookline centrum, onze thuisbasis sinds een half jaar. We houden van Boston, van ons leven daar, en van elkaar. Maar niet van de Vietnamees waar we gaan dineren. Amerika en goed eten, het blijft een uitdagende combo.

 

2 december 2016

We raken zo langzaamaan gewend aan opnieuw in België zijn. Jij hebt je droomjob te pakken, ik keer terug naar het bedrijf waar ik daarvoor al werkte. Er blijkt heel wat veranderd, en niet altijd in mijn voordeel. We dromen van een broertje of een zusje voor onze krullenbol.

 

2 december 2017

Ik zit midden in de loodzware chemobehandeling voor een mola zwangerschap – iets waar ik tot voor deze zomer nog nooit van gehoord had. De laatste maanden zijn we bedolven onder een tsunami van slecht nieuws – het leek altijd maar erger te worden.

Over twee dagen moet ik weer 50 uur aan een baxter gaan hangen in het ziekenhuis, maar vanavond eten we sushi.

 

2 december 2018

Een rustig weekend is welkom: jij hebt het superdruk en ik moet wat bekomen van mijn derde week opnieuw aan het werk, na een jaar ziekteverlof. Krullenbol rust uit van een week in de klas. De klas vindt hij heerlijk. Wij vinden krullenbol heerlijk. Ik ga joggen want ik kan dat opnieuw. Ik speel met onze schat, want ik kan dat opnieuw. We koken samen, want… ja.

Dromen hebben we nog altijd, illusies iets minder. 19 jaar zijn we samen vandaag, letterlijk een half leven. Mijn verhaal telt evenveel hoofdstukken zonder jou als met jou.

 

Vanaf morgen zijn er méér bladzijden met een gouden randje.

Want schat, daar zorg jij voor, elke dag.

boeket bloemen

 

 

 

 

***Het idee voor deze flashback post kreeg ik van Trijnewijn.

 

 

Weggeven in december – de omgekeerde advent

De warmste maand van het jaar is aangebroken. We kijken uit de gezellige dagen en hebben kerst en oudjaar in het vizier.  Morgen begint de advent, de aanloopperiode voor Kerstmis. Het woord ‘advent’ komt trouwens van het Latijnse ‘adventus’ wat komst betekent (tot zover deze lezing).

Omdat aftellen en aankondigen goed werkt met onze kleuter, hebben we voor het eerst een adventskalender gekocht. 24 vakjes waarvan er elke dag eentje open mag – om daar dan een klein cadeautje of iets lekkers te vinden.

adventskalender

De cadeautjes stromen wel vlotjes binnen in december: niet alleen thuis in de schoentjes door de Sint en onder de boom door de kerstman maar soms ook nog op verschillende plaatsen –  misschien gooit de goedheilig man ook nog wat door de schouw van oma en opa, van peter of meter. Die zijn uiteraard ook heel braaf geweest dit jaar.

Daarom bleef het hangen toen ik een paar dagen geleden ergens een idee zag passeren van een ‘omgekeerde adventskalender. In plaats van elke dag van de advent iets te krijgen, kan je ook elke dag van de advent iets weggeven.

Omdat je het niet meer nodig hebt. Omdat je het niet meer gebruikt. Omdat je gewoon genoeg hebt – en anderen misschien niet.

Ik vind het zo een mooi idee dat ik er echt mee aan de slag ga. Elke dag van de advent zal ik iets dat ik niet meer nodig heb in een doos leggen, en die zal ik naar de kringloopwinkel brengen.

boeken weggeven

Behalve op zaterdag.

Op zaterdag geef ik ook iets weg, maar het gaat niet in de doos.

Want op elke volgende zaterdag van december geef ik iets weg via mijn blog.

En het zal geen oude kookpot zijn, laat ik je dat alvast vertellen!

Hou dat blogje hier gewoon goed in het oog, en wie weet draag ik wel bij aan die mooie stapel cadeautjes onder de kerstboom!

 

Hebben jullie een adventskalender?

cadeau

 

Koffie Klasj – november

Koffie klasj

Ola pola! De laatste dag van november prijkt op de kalender, en wij hebben deze maand nog geen koffiedate gehad. Tijd om er werk van te maken! Schuif aan! Wat drink je?

Sinds ik gestopt ben met cafeïne vrees ik dat ik enkel nog deca in huis heb. Maar het is ‘deftige’ deca. Ik heb wel een verzameling thee om ‘u’ tegen te zeggen, dus misschien kan ik je daar plezier mee doen?

img_7350

Ja, en zoals je misschien al gehoord had, ben ik ook gestopt met suiker, dus koekjes… het is hier eigenlijk triestig gesteld als ik het zo schrijf. Grapje, ik heb ook al suikervrij gebak gemaakt – wil je een pepernootje met dadels?

 

Aan het werk

Ik denk dat het grootste nieuws deze maand is dat ik de sprong heb gewaagd, en weer aan het werk ben gegaan. In overleg met de artsen ben ik gestart aan 30%, dat wilt zeggen dat ik nu op dinsdagvoormiddag en de hele donderdag weer op mijn bureautje te vinden ben.

En weet je wat? I love it.

Mijn eerste dag was het hele bureau versierd met vlaggetjes en ‘welcome back’- slogans, en er stond een reusachtige fruitmand. Het was echt een hele fijne terugkeer. Die collegaatjes van mij toch, schatjes zenne.

Maar ja, het is natuurlijk zwaar en soms denk ik dat ik mijn hoofd letterlijk hoor kraken. Zo lang ik daar ben, lukt het wonderwel om de concentratie erbij te houden – ik ben dan ook heel vastberaden, al is dat echt tanden bijten op donderdagnamiddag na vier uur strategische meeting.

De dag(en) erna zijn wel minder. Spierpijn, hoofdpijn, moe. Gelukkig geraak ik daar ook wel weer door. Maar het is wel even terugschakelen op die momenten.

En natuurlijk is het een beetje een gevecht tegen mezelf – ik wil er zo graag induiken en vanalles afwerken en dacht dag 1 al ‘oh, dat maakt ik vanavond wel eventjes af, anders moet het weer blijven liggen’. Maar ja, dat mag ik natuurlijk niet doen. Dat is niet de bedoeling. Ik moet grenzen afbakenen en ‘nee’ zeggen. Pfft… niet altijd makkelijk!

 

Gezondheid

Ik voel me goed, dank je wel. Ja, je ziet het goed, mijn polsbrace is er af. Zot verhaal weeral. Ik deed die sowieso af om te koken, omdat ‘ik me anders wel kon bezeren’. Springt daar een klodder hete olie uit de pan, recht op mijn duim. Aaaaahhh!

Direct 40 min onder koud water gehouden, ik zag al doembeelden van lelijke littekens, want ja, olie….

De volgende dagen zat er een dik verband op en kon ik mijn brace dus niet dragen. Toen merkte ik dat de pijn nagenoeg weg was. De pijn van de overbelaste pees, niet van de brandwonde. Die deed nog wel even pijn. Maar ook die is uiteindelijk mooi genezen. Water water, de rest komt later!

 

Verder voel ik me best wel goed, zo zonder suiker. Nee, echt moeilijk is het niet meer. Ik voel me ‘licht’, ik kan het niet beter omschrijven. Niet dat de weegschaal dat heel erg bevestigt, nu ja, ik ben wel een beetje afgevallen (zo’n 800g op drie weken) maar ik was natuurlijk al wel aan het opletten en puntjes aan het tellen.

 

Krullenbol

Het was grootouderfeest op de school van krullenbol en mijn schoonmoeder is gegaan. Ik kreeg een zalig filmpje van een rij kindjes die aan het dansen waren – of niet aan het dansen, want velen zaten gewoon op de grond of wiegden wat op de muziek – maar die van ons stond daar ‘gaaz’ te geven, vollenbak! Hahahaha! De moves van zijn vader en grootvader, zoveel is duidelijk.

Het is zo fijn te weten dat hij zich daar goed voelt, in de klas. Toch eens werk maken van die fanclub voor zijn juf.

 

Scotty en Jane

Scotty en Jane zijn gezond en wel, en komen opmerkelijk meer bij ons zitten, nu de dagen wat kouder worden. Vind ik wel gezellig zo, al ben ik al een keer of vier bijna over Scotty gevallen, die het blijkbaar nodig vindt om steeds net voor mijn voeten te parkeren.

Krullenbol vindt het nu ook wel okee als één van de pluisballen zich in de buurt installeert. Het is nog een beetje een ‘wij tolereren elkaar maar verder hoeft het niet te gaan’- soort van relatie.

img_7371

Scotty eist alleenrecht over het ‘bakske’

Maar zeg! Ik ben hier aan het ratelen! Tell me about you? Hoe gaat het nu met dat ding? En die verkoudheid? Goed voor jezelf zorgen he!

 

Ruimtevader

Soms hoor ik iets en versta ik iets anders. En wat ik versta, gaat een eigen leven leiden in mijn hoofd. Ik raak er van overtuigd dat dat andere woord echt zou moeten bestaan.

Dit keer klonk het liedje van Kommil Foo – ‘Ruimtevaarder’.
Dat hoorde ik, maar ik verstond iets anders.

Ruimtevader

 

De gedachten en associaties tuimelden over elkaar.

Ik dacht aan moeders en vaders, aan hoe mensen die een zwangerschap verliezen, geen naam hebben. Kinderen zonder ouders zijn wezen, maar wat zijn ouders zonder kinderen? Of die nog een kindje wensen?

Wensouders. Ik wens, ik wens…. Met een kaarsje. Wereldlichtjesdag.
Ik wacht op een vallende ster –

Sterretjesouders. Ik vind het moeilijk dat op ons toe te passen. Ik ken sterretjes, en sterretjesouders. Maar hebben wij recht op die term? Onze verliezen waren altijd zo vroeg. We hebben geen namen, geen beeld. Het klinkt alsof ik me dat niet kan/mag toe-eigenen.

 

Hoe er bij verlies vaak aan de mama wordt gedacht, maar zoveel minder aan de papa. Die toch ook een boel hoop en dromen is verloren.

Mijn man als papa. Dat is van de mooiste dingen die ik ooit mocht meemaken. Weet ik eigenlijk hoe hij met al onze struggles omgaat? Anders dan ik, da’s zeker. Rationeler. En ik vind mezelf al een vrij rationeel persoon.

Is hij dan een sterretjespapa?

Of misschien wel –

Ruimtevader.

 

ruimtevader

No Sugar November – week 3: the good, the bad and the ugly

no sugar november 3

De derde week suikervrij eten. Het begon met een ontbijtbuffet op hotel en eindigde met een etentje onder vrienden. Jaaaa…. Makkelijk was dat niet. Een overzicht van ‘the good, the bad and the ugly’  van deze week van No Sugar November.

The good

Laat ik beginnen met ‘the good’:

  • de afkickverschijnselen zijn achter de rug, en ik heb de indruk dat mijn metabolisme zich geschikt heeft naar de nieuwe gewoonte.
  • Ik heb minder ‘cravings’, onbeheersbare goestingskes naar zoet, en voel me gewoon voldaan na een maaltijd – en nog een hele tijd erna ook.
  • Ik heb ook de indruk dat ik minder nood heb aan snacken tussendoor, al kan je natuurlijk ook perfect snacken zonder suiker, het hoeft niet zo.
  • Ik begin voldoende suikervrije alternatieven te vinden voor de dingen die ik echt miste of niet wilde opgeven, zoals ontbijtgranen en bouillon. Ik heb zelfs enkele lekkere snacks gevonden op basis van noten en dadels, heerlijk!
  • Ik liep – toegegeven, met wat moeite – voorbij de proevertjes in de winkel én ik bakte wafels voor het grootouderfeest op school zonder er ook maar eentje te testen.

 

The bad

Uiteraard was het niet allemaal geweldig dus hier ook ‘the bad’:

  • Af en toe werd ik slordig met het lezen van de ingrediëntenlijst. Ik had een soort rijstwafeltjes met kaassmaak in huis die ik gecheckt had (yup! Suikervrij!), en grabbelde gehaast een andere smaak (barbecue) mee. Het pakje was leeg voor ik zag dat daar dus wél suiker in zat.
  • Ik was met momenten nog steeds heel moe dus ben nog ‘in blijde verwachting’ van al die ongebreidelde energie
  • Het blijft moeilijk in een sociale setting om dat suikervrije door te drukken. Mijn grootste toegeving van de voorbije drie weken was dan ook het opeten (én ontzettend genieten) van het dessert dat vrienden hadden gemaakt. Het was een suikerbom, het smaakte heerlijk, en het gaf maar een klein beetje buikpijn.Eigenlijk is dat laatste niet echt ‘bad’ – ik heb heel bewust gekozen om te genieten van dat dessert.

 

The ugly

En dan hebben we nog ‘the ugly’:

  • Ik blijf me verbazen waar allemaal suiker in zit. Ik wilde zelf brood gaan bakken maar dan wel op de ‘makkelijke’ manier met een broodmix. – zit suiker in. Maar ook weer niet héél veel. Ik moet dus echt gaan nadenken over een bepaalde limiet die ik aanvaardbaar vind.
  • Een open deur waarschijnlijk, maar vetarme dingen zitten tjokvol suiker. Ugh.
  • Dat suiker zowat overal in zit, betekent ook wel dat je zelf heel veel moet gaan voorbereiden. Je kan er echt niet op aan dat je een suikervrij alternatief gaat vinden in de take away of de soepbar of waar dan ook. Nu ben ik wel een fan van zelf gemaakt, maar daar kruipt uiteraard ook wel tijd en planning in!

 

De hele clou van No sugar November is voor mij wel de bewustwording. Ik WIST wel dat er zowat overal suiker in verborgen zat, maar als je je neus letterlijk in die ingrediëntenlijsten duwt, ga je het pas echt beseffen.

En ook dat het best zonder kan. En dat dingen dan vanzelf zoeter gaan smaken. Ik deed één scheutje agavesiroop in een thee en schrok echt van wat voor een effect dat had.

Bij het horen van mijn plan hoor ik vaak van mensen ‘dat zou ik echt niet kunnen’. Uiteindelijk gaat het bij mij nog vrij vlot (al denkt manlief daar misschien anders over, hij moet het humeur verdragen…), al is het natuurlijk wel een inspanning en constant waakzaam zijn over wat je in je mond stopt.

Maar wie weet, misschien helpt het wel dat ik al twee zoetjes thuis heb!

Kijk jij wel eens op een ingrediëntenlijst?

 

 

Lees meer over mijn No Sugar november:

  • hier over de uitdaging
  • hier over de eerste week, met alle afkickverschijnselen
  • hier over de tweede week waar ik op dreef kwam

Hoe wetenschap je leven kan veranderen

Dag van de Wetenschap

Vandaag is het in Vlaanderen en Brussel Dag van de Wetenschap.

Het valt niet samen met de Werelddag van de Wetenschap (10 november, dus niet gek lang geleden), maar dat ligt misschien ook wel aan het opzet: Op de Dag van de Wetenschap kan je een blik achter de schermen  werpen in verschillende bedrijven, universiteiten, hogescholen, musea, doe-centra en onderzoeksinstellingen.

Door workshops, demonstraties, toffe experimenten en interessante tentoonstellingen willen wetenschappers je graag een idee geven waar ze mee bezig zijn en waarom dat werk ongetwijfeld razend interessant is, en je leven kan veranderen.

children-1578206_1920

Zelf wetenschapper

Ik kan het niet laten een beetje scheef te grijnzen en een wenkbrauw op te trekken als ik een wetenschapper word genoemd. Maar kijk, een half leven geleden koos ik wel degelijk een erg wetenschappelijke richting om te gaan studeren.

Dat kwam ook niet helemaal uit de lucht vallen – Ik had goeie scores op wiskunde en wetenschappen in de middelbare school. Toch twijfelde ik.

Want ik had ook goeie scores op taal en ik wilde ook wel gaan schrijven. Misschien wel schrijven over wetenschappen?

apotheekflesjes

Uiteindelijk haalde de studie wetenschappen het. Ik bedacht me dat ik schrijven altijd nog kon leren, maar dat wetenschappen inhalen een grotere uitdaging zou zijn. Omdat ik nog onbeslist was over welke richting ik op wilde, koos ik een studie die zowat alle wetenschappen samen combineerde.

En als ik heel eerlijk ben, is dat misschien ook niet helemaal gek. Ik herinner me een kleine microscoop als heel enthousiast onthaald cadeautje. Een groot volume aan kinderencyclopedieën en weetjesboeken sierde mijn kast. En ook nu nog, kan ik zo enthousiast worden van uitzoeken hoe en waarom dingen werken.

Uit het labo

Ook al sta ik niet meer in het labo, ook al betekenen diploma’s vrij weinig met wat ik nu doe, ik ben wel tevreden met de wetenschap dat dat allemaal in mijn rugzakje zit.

En ik vond me daar in een aula nog een knap wetenschapstudentje ook!

Wetenschap kan dus écht je leven veranderen.

 

Waarom heb jij voor je studie gekozen?

Krater in je hart

Vrijdag 23 november.

 

Elf jaar geleden was het ook een vrijdag. De vrijdag die ons leven in een voor en een na hakte. De vrijdag die alles veranderde. De vrijdag die een krater sloeg.

Op elf jaar is de krater opgevuld. Met ons huwelijk, met vrienden, familie, met een prachtzoon. Met een heerlijk jaar in het buitenland. Met brunches, barbecues, feestjes, koffies, en zo veel meer. Voor het ongeoefende oog lijkt het misschien een vlak veldje.

Maar het is er nog. De randen zijn niet meer zo brokkelig, ik val er niet zo makkelijk meer in, want ik ken de weg er omheen. De kransen zijn bloemetjes geworden.

Maar het is er nog. Het zal er altijd zijn.

 

Vannacht droomde ik van haar.  Manlief had een verrassing voor mij – misschien was ik jarig ofzo? – en ik ging ergens binnen en daar stond een soort fanfare te spelen en zij stond daar ook en ik gaf haar een knuffel.

Toen werd ik wakker en zei manlief dat hij een verrassing voor mij had – ben ik jarig vandaag? – en ik ging ergens binnen daar stond een soort fanfare te spelen en zij stond daar ook en ik zei ‘hey dit heb ik net gedroomd, kom hier dat ik je een knuffel geef’.

En toen werd ik echt wakker.

 

En de aarde ging nog een keer rond de zon en ik kan haar niet knuffelen.

Want dit is ‘na’. Dit is leven met de krater.

 

En ‘nooit meer’ is nog nooit zo hard geweest.

 

klaproos

Dankbaar zijn 2018

Een van de fijnste dingen aan ons jaar als Bostonianen, was dat we de Amerikaanse way of life van dichtbij konden beleven. Ik heb natuurlijk honderden films gezien, maar toch is het bijzonder om ondergedompeld te worden in een andere cultuur.

Ik heb vooral erg genoten van de feestdagen. Een ECHTE Halloween, ja, dat was wat. Hoe iedereen daar in opgaat, ongelooflijk tof.

Drie weken na Halloween diende de moeder aller Amerikaanse feestdagen zich aan: Thanksgiving.

thanksgiving turkey

Een donderdag waarop heel Amerika vrij heeft (en dat wilt wat zeggen in een land waar de gemiddelde werknemer 10 dagen vakantie krijgt), waarop iedereen zijn familie wilt bezoeken (meer nog dan met Kerst). En als het niet lukt om aan de familiedis aan te schuiven, dan wordt er onder vrienden iets georganiseerd, een Friendsgiving (lees alles over onze Friendsgiving hier).

 

Morgen is het weer zover. Thankgiving. Dankbaar zijn.

Ik ben dankbaar. Heel dankbaar. Ook al is het vreselijk irritant en zijn mijn gevoelens gemengd als iemand anders zegt: ‘je hebt zo veel om dankbaar voor te zijn’, toch is het gewoon zo.

Ik ben dankbaar…

 

… voor mijn gezondheid.

… voor onze gezondheid

… voor mijn leger aan vrienden

— voor mijn gezondheid

 

… voor mijn familie

… voor mijn werk

… voor mijn buren

— voor mijn gezondheid

 

… voor onze thuis

… voor mijn aangeboren positivisme

… voor deca koffie die niet vreselijk is

— voor mijn gezondheid.

 

Ik voel me natuurlijk niet altijd 100% dankbaar. Soms ben ik geïrriteerd, boos om alles wat ons overkomen is, triest om alles wat we zijn kwijt geraakt.

Maar recent zag ik onderstaande langskomen op de sociale media, en ik heb er sindsdien al vaak aan terug gedacht.

Het is een sterk staaltje omdenken – waar we misschien niet altijd de energie voor hebben. Ik zou zeggen, ga dan gauw iemand knuffelen die je graag ziet, leen een beetje energie van deze persoon, en zet alles even in het juiste perspectief.

grateful for

@Lacey Lee Elliot

Vorige donderdag was mijn eerste volledige werkdag.

Vorige vrijdag lag ik in bed, met een kop van hout en een lijf van prikkeldraad. Maar hey!  I’m still alive! And working! And so so grateful for that.

 

Waar ben jij dankbaar voor? Sta je daar wel eens bij stil?

 

 

Jetlag

Wat ik klaarzet, zet hij opnieuw in de kast

Wat opgeruimd moet worden, blijft staan

Ik heb het uitgelegd, en hij onthoudt het één seconde

Misverstanden, niet gehoord,

fout gelegd, wat verstoord

Wat was ook alweer de vraag?

Denken wordt wel heel diffuus

Maar klagen kan ik niet vandaag

Want jetlag is een echt excuus.

 

vliegtuig

 

No sugar november – week 2

no sugar november 2Dat ik de eerste week van mijn 30 dagen zonder suiker niet doorbracht met een helder hoofd, en stuiterend van de energie, is een kleine understatement (lees hier hoe het me verging vorige week).

De tweede week kondigde zich vooraf al uitdagend aan. Deze week zou ik nl. opnieuw gaan werken.

Jaja, na een 1 jaar thuis, waarvan de eerste vier maanden in behoorlijk erbarmelijk omstandigheden (of hoe moet ik >50 zakken chemo noemen?), de volgende vier maanden kampend met allerlei nevenverschijnselen en de laatste vier waar ik mezelf toch hier en daar weer herkende, besloot ik om de sprong te wagen, aan anderhalve dag per week. (Hoe spannend ik dat vond, beschreef ik al eens eerder hier.)

In wetenschappelijke termen zou mijn suikerexperiment hierdoor serieus de mist in gaan. nu kan ik natuurlijk niet aantonen of mijn ervaringen van deze week (positief of minder positief) het gevolg zijn van het afkicken van de suiker, of het…euh…OPkicken van het werk (is er een woord voor hoe je je voelt als je opnieuw ergens aan begint, i.p.v. ergens mee stopt?).

Maar goed – een overzicht van mijn tweede suikervrije week.

 

Maandag

Maandag was mijn eerste dag op het werk, ik werd fijn verwelkomd door mijn collega’s. Het was wennen, en een meeting over de middag maakte dat ik best laat kon eten. Ik was heel de namiddag draaierig en mijn hersenen werden traag.

Al bij al voelde ik me wel redelijk.

 

Dinsdag

Hoewel ik een weerslag had verwacht van het werken gisteren, was vandaag een vrij goeie dag. Ik had wel wat hoofdpijn, maar niets wereldschokkends. Wel leek ik de hele dag te willen grazen, altijd had ik wel zin om iets te knabbelen. Gelukkig heb ik zo langzamerhand een aantal fijne snacks in huis waarmee dat dan ook zonder probleem kan.

 

Woensdag

Man man man…. Ik ben echt doodmoe vandaag. Ik spring even binnen bij de Spar, en vind alweer een aantal dingen waarvan ik niet verwacht had dat ze suiker zouden bevatten, zoals volkoren cracottes en kleine toastjes. Het toppunt vond ik wel de gegrilde kippenstukjes van de Weight Watchers (ja! Van de ww! Mager en weinig punten en al) bekeek… WHYYYYYYYY! DAMN YOU SUGAR!

En raad eens wat er tussen de ingrediënten van mijn kippenbouillonblokje stond? Ellende! En al helemaal toen bleek dat ik geen énkele bouillon in huis had waar geen suiker in zat. Pfffft.

Ik ben in de namiddag twee uur in mijn bed gekropen en voor het eerst in maanden heb ik écht geslapen. Overdag dan bedoel ik.

Donderdag

De eerste volle dag werken, en gelukkig voel ik me na een goeie nacht al stukken beter.

Om me voor te bereiden op eventuele dipjes heb ik allerlei suikervrij lekkers mee. Niets kan me echter behoeden van een meeting over de middag, die dan ook nog eens een uur uitliep (van 10u tot 14u dus). Nu, hier ligt het niet aan mij, alle collega’s lagen zowat van hun stoel, scheel van de honger.

’s Avonds ben ik moe, maar niet kapot zoals verwacht. Gelukkig is mijn papa krullenbol gaan oppikken en helpt hij ook met het koken. Ik heb niet veel honger en ga vroeg slapen.

Dat het me vandaag gelukt is zonder suiker en cafeïne (op 2 koppen thee na dan), vind ik een hele prestatie, al zeg ik het zelf.

Vrijdag

Super slecht geslapen, maar dat was niet zo vreemd na zo’n intense dag als gisteren. Ik ben thuis en navigeer door de dag zonder al te veel dipjes. Ik doe een toegeving door wat honing in mijn koffie te doen. Lekker, maar het hoeft niet. De tweede koffie (deca he) drink ik zonder.

Mijn hoofd zoemt en mijn spieren doen pijn, maar alweer, dat is niet zo heel gek. Ik heb niet de neiging te gaan snoepen om me beter te voelen, merk ik.

’s Avonds eet ik wat restjes van de voorbije dagen.

 

Zaterdag

Manlief is op congres dus ik sta er alleen voor maar ik barst van de energie. Tenminste, ’s ochtends. Ik maak alles klaar voor de dag en lever krullenbol mooi op tijd af op de turnles.

Van het uur dat hij ‘oefeningetjes doet’ – zoals hij zelf zegt – maak ik gebruik om snel een lesje van Start to run af te werken. Ik doe het snelste kattenwasje in de geschiedenis, spring in andere kleren en ben nét op tijd aan de turnzaal. Oef! Goed bezig ik!

We rijden naar de Colruyt waar ik de boodschappen heb laten klaarzetten via Collect and Go, maar ik besef dat ik een paar dingen vergeten ben, dus ik rij alsnog met krullenbol in de winkelkar naar binnen.

Krullenbol is héél actief en ik kom ogen tekort. We praten zowat non-stop (soms de meest absurde conversaties over niet-bestaande groenten die hij dan heel uitgebreid omschrijft: ‘de kookaarie is zo met lange stengels en een bol eraan, mama. Néééé, geen knolselder. Een kookaarie.’– ook geen koolrabi btw, ik heb gecheckt).

Dan nog de boodschappen van de Collect and go oppikken. Ik merk dat ik eigenlijk alweer geen tienuurtje heb gegeten, en dat nu toch moet bekopen. Ik moet dat dus echt beter plannen, dju toch. Eens thuis eet soep met boterhammen en krullenbol zijn batterijtjes zijn leeg. De mijne toch ook.

 

’s Avonds gaan we nog op een lichtjeswandeling voor de school, en ondanks alle lampjes, is mijn kaarsje uit. Je kan hotdogs en pasta eten, of pannenkoeken, allemaal dingen die ik beter niet eet, en ik doe het dan ook niet. Het is niet dat ik er veel zin in heb, maar ik baal wel dat ik nu alweer niet op tijd kan eten. Back up plans, ik moet daar echt meer mee bezig zijn.

Ik merk wel dat ik minder hangry word als ik honger krijg, er zijn toch geen gewonden gevallen deze week, terwijl ik vaak veel later at dan gewoonlijk.

Zondag

Ik heb een ontbijtrecept gemaakt van Sandra Bekkari waarbij ik een klein scheutje agavesiroop heb toegevoegd en ik merk meteen hoe zoet ik dat vind. Verbazend dat letterlijk enkele druppetjes al zo een effect geven. Of zou dat liggen aan mijn afkicken?

img_7150

We lunchen in mijn ouderlijk huis, waar traditioneel gebraden kip op het menu staat. Met rauwe groentjes, en geen sausje, want… jawel, in mayonaise en consoorten zit suiker! Ik vloek eerst nogal, maar eigenlijk smaakt het me wel, alles gewoon zo zonder saus.

In de namiddag eet ik enkele mandarijntjes en die zijn gewoon héérlijk! Zou het gewoon een goeie batch zijn, of zou fruit nu ook zoeter beginnen smaken? Moet ik toch even op letten!

Eigenlijk vind ik het voor het eerst echt moeilijk om niet te snoepen, omdat ik op zondagmiddag wel vaker een koekje of een stukje chocolade eet daar. Terwijl ik dat thuis eigenlijk zelden doe. Dus ja, gewoontes he… ’t is even op de tanden bijten.

Ik maak wafelbeslag voor het grootouderfeest deze week op school, en had bijna de kloppers van de mixer afgelikt. Whaaaaa! Damn you, motorisch geheugen!

 

 

Conclusie: het was een bijzondere week voor mij, omdat ik weer ben gaan werken. Dat kostte veel energie en heeft voor hoofd- en spierpijn gezorgd. Ik heb hier en daar wat natuurlijke suikers toegevoegd (honing, agave) en merkte meteen hoe zoet dat smaakte. Idem voor fruit.

 

Het blijft degoutant om te merken waar allemaal suikers in zitten, en ik heb geleerd dat ik me beter moet voorbereiden op onverwachte omstandigheden, door bijvoorbeeld altijd een snackje of wat noten ofzo bij te hebben.

 

Nemen jullie altijd een snackje mee naar het werk? En wat dan?

 

***

Meer lezen over No Sugar November?

10 vragen over desserts

Vorige maand heb ik met veel plezier 10 vragen over koffie (een ‘koffie-tag’) beantwoord. Om in dezelfde afdeling te blijven, wilde ik deze keer graag over dessertjes praten.

Misschien is dat ook gewoon wishful thinking om tien dingen te vertellen over zoetigheden in de maand dat ik ervoor kies geen suiker te eten.

 

  1. Kies je op restaurant eerder een dessertje of een voorgerecht?

Ik kies eerder een dessert omdat ik na een voorgerecht vaak al genoeg gegeten heb.

  1. Wat kies je: de kaasschotel of het zoete dessert?

    Manlief gaat vaak voor de kaas, maar ik zal zeker het zoetje kiezen.
    .

  2. Aten jullie bij je ouders thuis wel eens een dessert?

    Nee, eigenlijk niet. Maar op zondag eten we een uur of twee na de lunch wel een ijsje of koekje ofzo.
    .

  3. Maak je zelf wel eens dessert thuis?

    Ik maak eigenlijk alleen een dessertje klaar als er mensen komen eten.
    .

    pancakes-2291908_1920

    .

  4. Wat is je favoriete dessert?

    Suikervrij: fruitsalade die ik idealiter niet zelf heb moeten snijden. Niet suikervrij: iets van Roger Van Damme, meester patissier.
    .
    fruitsla

  5. Bak je zelf wel eens wat?

    Ja! Het is echt één van mijn hobbies en het beurt me altijd op.
    .

  6. Wat is je grootste blunder op dessert-gebied?

    Goh… aangezien ik al heel wat heb gemaakt, zijn er de nodige blunders gepasseerd. Dingen die ingevallen zijn, verbrand, niet smakelijk… een enkeltje richting vuilbak. We hebben ooit ook een vliegtuigcake gemaakt voor een neefje en hadden die de dag voor het feestje helemaal versierd met suikerpasta. Maar tegen de volgende ochtend was dat half gesmolten in de onderliggende crème… helemaal opnieuw begonnen.

    DSC_3069

  7. Wat lust jij niet dat iedereen wel lijkt te lusten?

    Chocomousse… niet mijn ding, té veel chocola. Idem voor chocolade-ijs eigenlijk.
    .

  8. Waar haal je je inspiratie?

    Van het internet, pinterest, de njam-website, boekjes van winkels…. Van overal eigenlijk!
    .

  9. Nooit meer suiker of nooit meer zout eten?

Aangezien het niet zo gezond is om alle zout te schrappen, en behoorlijk gezond om alle suiker te schrappen (na alle afkickverschijnselen, vermoed ik), kies ik voor ‘nooit meer suiker’ (maar mijn huidig voornemen is maar een maand hoor!!).

 

Vind je dit een leuke reeks vragen, neem gerust over!

Wat is jullie favoriete dessert?

 

 

 

No Sugar November: week 1 zonder suiker

no sugar november 1Okee, ik ben dus duidelijk totaal geschift geworden, of ben eigenlijk stiekem een SM’er (not really), want zoals iemand me vorige week vroeg:

Als je november al geen fijne maand vindt, WAAROM ga je net dan suikervrij leven EN minder cafeïne drinken?

Het was een geschreven vraag, maar ik kon me er zo de verbaasde toon en de opgetrokken wenkbrauw bij voorstellen.

Het klinkt inderdaad totaal van de pot gerukt (en dat is het eigenlijk ook, kom, ik zal het maar toegeven).

Maar aan de andere kant: waarom zou ik een andere maand gaan afkicken, dan de maand die ik op zich al triestig vind? Ik ga er maar vanuit dat ik na 30 dagen dankbaar zal zijn dat ik die droevige donkere dagen en koude stormen niet heb proberen weg te eten met een paar kilo chocolade en sloten koffie.

Ik begon dus aan mijn No Sugar November op maandag.

Voorbereiding is alles, werd me gezegd, door gelijkgestemde (lees; equally insane) zielen. Op zondagavond maakte ik dus een batch suikervrije granola, omdat alle ontbijtgranen in onze kast behoorlijk wat suiker bevatten.

Hier een verslag van mijn eerste suikervrije week.

 

Maandag

De suikervrije granola is op dit moment vooral smaakvrije granola. Ik vervloek mezelf al dat ik ook honing of agave wilde beperken. Maar goed, met heel wat fruit en yoghurt lukt het wel. Daarna drink ik een kopje cafeïnevrije koffie, voor de smaak, en de warme handen.

Ik bekijk de groenteburger voor morgenavond van dichterbij en merk dat er suiker in zit. Verdorie! Gelukkig hebben we nog een versie in de diepvries die bestaat uit groenten. Wat een revolutionair idee.

Tegen de avond komt er hoofdpijn opzetten. Ik ben moe, geïrriteerd, en er klopt een hamertje in mijn achterhoofd. HALLOOOOO AFKICKVERSCHIJNSELEN, ik had jullie niet zo snel verwacht.

Ik kruip slechtgezind in bed met een paracetamolletje. En manlief. Die waarschijnlijk vreest voor de volgende 29 dagen.

 

Dinsdag

Ik sta op met hoofdpijn, en ben de hele voormiddag eigenlijk gewoon in een pestbui. Ik zou zelfs meer zeggen, ik zit echt in een dipje. Ik probeer mezelf wat op te vrolijken met muziek, zingen, een lekkere groene smoothie – zonder suiker weliswaar – maar het helpt allemaal niet echt.

Krullenbol gaan halen beurt me een beetje op. Even buiten zijn ook. Ik geef hem een wafel en voor ik het besef, heb ik zelf bijna een hapje genomen. Nee! Nee, af!

Het avondeten van geroosterde groenten met een groenteburger die géén suiker bevat, smaakt heerlijk. Ik neem evenwel nog een paracetamol. Hopelijk morgen beter!

img_6987

Woensdag

Wanneer ik opsta is mijn hoofdpijn verdwenen, en de pestbui is tenminste gedeeltelijk opgeklaard. Zelfs mijn suikervrije granola smaakt nu wel okee. Toch maar straks eens langs de winkel om te kijken of ze daar geen andere opties hebben.

Ik merk dat ik droge plekjes heb op mijn gezicht, en een uitslag in mijn nek. Dat kan toch ECHT NIET zijn van suikervrij te eten? Ik las altijd dat je daar zo een mooie huid van krijgt, en bij bibi zal het dan wel weer het tegenovergestelde gaan geven. Enfin, we zien wel.

Ander nieuws – excuses vooraf al – ik voel me de hele dag enorm opgeblazen. Vrij oncomfortabel.

Mijn uitstapje naar de Carrefour heeft me een aantal nieuwe inzichten geleverd.

  1. Er zijn ontbijtgranen zonder geraffineerde suikers. Hoera!
  2. Er zit suiker in dingen die je totaal niet verwacht. Zoals mager ontbijtspek. I kid you not.
  3. Suikervrije limonade kan soms behoorlijk chemisch smaken, maar aangelengd met wat spuitwater is het best okee. De suikervrije grenadine die ik kocht is echter om het met een professioneel woord te zeggen: GOOR.

img_6984

Donderdag

De nieuwe ontbijtgranen zijn wel okee. In elk geval beter dan de zelfgemaakte. Het zijn kussentjes gevuld met rozijnen. De rozijnen smaken opmerkelijk zoet.

img_7003

Ik moet ’s ochtends wat mentaal werk verzetten, en dat lukt wonderwel. Ik heb behoorlijk wat energie en kan me redelijk goed concentreren (blijft een puntje bij mij over het algemeen).

Ik drink nog een groene smoothie voor ik naar de boekenbeurs vertrek. Ik kan daarna vrij laat eten (rond 15u pas) maar merk dat ik dat wel behoorlijk trek.

Ik spring binnen bij de Albert Heijn omdat ik

  1. ZOT BEN op de Albert Heijn en dus geen reden nodig heb om daar langs te gaan. ’t Is een hobby!
  2. daar altijd wel wat interessante producten vind (CHECK DIE GRANOLA!). En ja hoor, lekkere zoute popcorn, enkele snacks met noten, straciatella yoghurt (echt! Geen suikers!) en de bloemkoolpizzabodems die onze vrijdagavond opvrolijken, bevatten God zij dank geen suikers.

Tegenvallers: de groentewraps waar we zo van houden, en die ik standaard in de vriezer hou, hebben ‘glucosestroop’ in de ingrediëntenlijst staan. Bleiten. Misschien kan ik hier wel een uitzondering voor maken, want het totale aantal suikers per wrap blijft wel ontzettend laag.

Idem voor het zakje gerookte vleesstukjes die we soms kopen als snack. Dextrose… maar wel maar 0,7g suiker per 100g. En een zakje is 50g.  Ik moet eens nadenken over een maximale hoeveelheid die ik tolereer ofzo.

 

Vrijdag

Ik eet weer de eerste ontbijtgranen die ik kocht en ze smaken best wel zoet. In de voormiddag neem ik geen snackje. Vlak voor de middag krijg ik enorme maagkrampen, ik plooi er echt dubbel van. Het gaat gelukkig over door te lunchen.

In de namiddag krijg ik echt een enorme energiedip. In andere omstandigheden zou ik ZEKER naar koffie met iets zoet grijpen. Maar nu, … bijt ik door. Ik maak me een theetje, ik drink nog wat water… maar eigenlijk blijft het aanmodderen.

Tegen 17u lig ik bijna te pitten in de zetel. De hoofdpijn heeft ook zijn weg terug gevonden, ik neem weer een pilletje.

 

Zaterdag

Ik ontbijt met de granola van de Albert Heijn en die smaakt echt fantastisch. Niet te geloven dat er geen suiker in zit.

Ik begin zo wat in te zien dat suiker echt in de gekste dingen zit. Het is bijna een complot. Ik zie bijvoorbeeld reclame passeren van iets ‘suikervrij’ waar dan wel gewoon kokosbloesemsuiker in zit. Nu is dat misschien iets hipper en bevat het iets meer mineralen, maar verder is het geen haar beter dan gewone witte suiker. Maar ja, wel geadverteerd als ‘suikervrij’.

img_6986

Ik begin ook te denken dat ik beter de natuurlijke suikers iets meer toe laat (agave, honing) en strenger word op de synthetische suikers. Die Zero drankjes helpen eigenlijk ook niet. Eens kijken of ik daar verder kan afbouwen (niet dat ik meer drink dan 1 blikje per dag maar toch).

Ik ga inkopen doen in de Colruyt en leg de ontvette gekookte ham netjes terug bij het zien van de ingrediëntenlijst. Ongelooflijk. De hummus (niet meer dan kikkererwtenpuree in feite) die ik kocht als aperitiefhapje? Je raadt het…

Waarom toch? Heeft suiker nog geheime krachten waar ik niets van weet? Waarom zit dat in zowat alles?

’s Avonds sushi met een vriendin – niet suikervrij want aan sushirijst wordt suiker toegevoegd. Maar dat mocht van mezelf. En het smaakte geweldig!

 

Zondag

Het ontbijt is een stuk minder troosteloos als manlief er een schilderijtje van maakt. Met de granola. En yoghurt. En rood fruit. Het smaakt zo lekker als het eruit ziet.

img_7022

We hebben een familiefeest in een all you can eat restaurant. Ik weet natuurlijk niet precies waar suiker in zit en waar niet. Maar als dessert eet ik fruit. En alleen fruit. En ja, er was een chocoladefontein. Er waren er zelfs twéé (melk en wit).

Maar het ging. Ja, het ging. Ik MOEST dat niet eten. Ik was voldaan. En trots op mezelf.

 

Van die aangekondigde voordelen van suikervrij eten – zoals veel energie, geen namiddagdips en een zuivere huid – heb ik deze week dus bijster weinig gemerkt. Wie weet, na week 2? Ik ben me wel bewust geworden van hoeveel suiker wij ongemerkt consumeren. En dat geeft dan weer een bittere smaak in de mond…

 

Let jij wel eens op hoeveel suiker er in je eten zit?

Een kleutercrisis in het openbaar? Dit deed ik

Ik sta aan mijn auto op de parking van het kinderdagverblijf, en mijn zoon krijgt een crisis. Een tantrum, zoals ze dat in het Engels zeggen. Een epic tantrum, zoals ik dat zou zeggen.

peuter

Ik heb hem net opgepikt na een dagje spelen waarop alles normaal verlopen is, volgens de verzorgsters. Hij was blij om mij te zien.

Maar toen.

Toen viel er een verdwaalde regendruppel op zijn schoen. En die maakte een vlek. Een VLEK mensen!

 

ALL. HELL. BREAKS.LOOSE.

 

Hij huilt hard en de tranen biggelen over zijn wangen. Geen sprake van dat hij met KLETSNATTE schoenen in de wagen stapt. Nee. Hij blijft wel hier, alsjeblieft, dankjewel. Hij blijft hier wel naast de auto zitten.

Omkopen met een koekje? Moeder, wat denk je wel? Zo goedkoop is ie niet hoor.

 

Ik zou hem kunnen zeggen dat hij moest ophouden met huilen. Ik zou kunnen sussen (of een poging doen). Ik zou boos kunnen worden, en roepen. Ik zou hem in de autostoel kunnen wringen (toen kon ik dat nog).

Maar dat deed ik niet.

Wat ik wel deed? Het enige dat hielp – ik deed niets.

 

Ik ging een halve meter van hem zitten, en zei dat als hij een knuffel wilde, hij het maar moest zeggen. Ik raakte hem niet aan. Ik keek niet zijn kant op.

Er passeerde mensen. Die keken, ja. Maar ik schaamde me niet. Waarom zou ik? Omdat mijn kind overprikkeld is na een drukke dag? Omdat hij dat mag uiten? Omdat ik hem de tijd geef om te razen?

Nee, daar schaam ik mij niet voor.

kind alleen

Dat is een parel van een tip die ik zou geven aan kersverse ouders – voor zover iemand tips van mij zou willen.

 

Niets doen is soms het beste wat je kan doen.

 

Mijn zoon was iets rustiger geworden, aanspreekbaar. Ik vroeg of hij een knuffel kon gebruiken. Hij knikte. Ik nam hem op schoot, we zaten zo nog even. Toen vroeg ik of we samen naar huis konden gaan. Hij knikte weer, en ik zette hem zonder moeite in de autostoel.

Dit heeft alles bij elkaar een paar minuten geduurd, en ik kwam- redelijk opgetogen – thuis met een vrolijk kwebbelende peuter. Denk je dat roepen, dreigen, en forceren, tot een beter resultaat hadden geleid?

Ik ook niet.

 

Lees bij Misses Lee Blogt mijn gastblog in de reeks ‘Bewust maar niet perfect’ met de vijf andere supereenvoudige mantra’s die me al ontelbare keren hebben geholpen bij pittige ouderschapsmomentjes! Omdat iedereen soms wel een reddingsboei kan gebruiken in de stormen van onze kinderen (en van ons!).

boei

Hoe ga jij om met een crisis van je kind in het openbaar?

Nieuwe rubriek: manlief doet een boekje open

‘Kan jij werk en gezin goed combineren?’

 

Plots heeft de media door wat alle moeders al eeuwen weten: dat die vraag nooit aan de papa’s wordt gesteld.

Enerzijds zijn er natuurlijk meer moeders die zorgtaken op zich nemen, en bijvoorbeeld minder gaan werken (of net niet) als er kinderen komen.

Anderzijds ken ik veel vaders die er ook willen zijn voor hun kroost. Dan stelt de uitdaging van de dagelijkse puzzel zich toch ook voor hen? De volwassen puzzel van gezin en carrière (en gezondheid en vrienden en familie en….).

IMG_6889 (1)

Ik wil het woord geven aan de puzzelaar waar ik stukjes mee deel. En hij wilt dat woord ook nog aannemen! Heerlijk!

Er komt een nieuwe rubriek aan – een reeks van gastblogs door manlief. Blogland is overwegend vrouwelijk. Of de wereld er heel anders uitziet door mannelijke ogen?

nieuwe rubriek

Ik ben benieuwd!

 

Zijn er topics waar jullie graag zouden over lezen? Geef ze gerust door!

Food Challenge: No Sugar November

NO sugar november

Vaststellingen

Ik deed enkele vaststellingen vorige week.

Vaststelling 1: Binnen exact een maand worden kilo’s suiker onder de vorm van chocolade mannetjes, marsepeinen varkentjes en pepernoten aangesleept. Misschien liggen er ook een paar mandarijntjes, maar laat ons eerlijk zijn, dat is hoofdzakelijk voor de schijn. En die wortel is eigenlijk voor Slechtweervandaag.

chocolate-santa-claus-490825_1920

Vaststelling 2: Ik heb besloten te springen. Het is te zeggen: ik ga opnieuw aan het werk. Vanaf half november hoor ik weer bij het werkvolk, iets waar ik erg naar uit kijk, maar wat ook ontzettend spannend is. Ongetwijfeld gaat dat veel energie kosten. Ik wil dan ook in topvorm zijn, of toch: in de best mogelijke vorm.

 

Vaststelling 3: Ik ben de laatste maanden weer wat meer bezig met gezonde voeding, probeerde een weekje vegan en zet vaker veggie op tafel. Het doet me deugd dat dat weer kan, en dat het resultaat er mag wezen.

 

Vaststelling 1 + 2 + 3 = NO SUGAR NOVEMBER.

snoepjes

Jep, dat heb je goed gelezen. In november, of beter gezegd, in de maand vlak voor het bezoek van de goedheilig man (van 5 november tot en met 5 december) ga ik suikervrij eten.

Het plan

Dat is mijn doel. En ik wil me daarvoor inzetten.

Wat ik niet wil, is mezelf slecht voelen bij een mindere dag. Het hoofdidee is de geraffineerde suikers zoveel mogelijk vermijden, en zuinig te zijn met natuurlijke suikers, zoals honing en esdoornsiroop (die in se even veel commotie veroorzaken in je bloedsuikerspiegel dan witte suiker).

Dus ja, mijn man zet zich alvast schrap.

Ik heb uitgemaakt voor mezelf dat ik ook één keer sushi mag eten, en wel om de reden dat ik volgend weekend een vriendin heb uitgenodigd om exact dat te doen. Niet dat die sushi nu in een suikerjasje zit, maar het wordt wel toegevoegd aan de rijst. Maar het moet allemaal nog redelijk aangenaam blijven he. Ik vooral ook.

Maar kijk, ieder zijn regels natuurlijk. Zo ga ik ook fruit blijven eten – met mate – omdat het leven gewoon te triestig is voor mij zonder fruit. En november vind ik over het algemeen al triestig genoeg.

 

Benieuwd

Ergens ben ik ook wel benieuwd wat dat zo met je doet, suiker laten. Ik weet dat suiker zo goed als overal stiekem en minder stiekem wordt ingepropt. Ik heb gehoord dat je eerst wel wat afziet, maar daarna meer energie hebt en niet meer van die vervelende dips in de namiddag. Laat het heldere hoofd en de fantastische flow maar komen!

Ik vind van mezelf dat ik eigenlijk al behoorlijk weinig suiker eet (letten op de lijn enzo, en ook eerder last met de zoute snacks te laten dan de zoete), en alcohol drink ik al helemaal niet, dus ik vraag me af of ik veel ga moeten aanpassen, en of het veel effect gaat hebben. Benieuwd!

hartsnoepje

Naar goede gewoonte heb ik een weekmenu gemaakt, waarbij ik zoveel mogelijk zelf maak om verborgen suikers te vermijden:

 

Maandag: restje van de ovenschotel van dit weekend – pompoenpuree met champignons en gegrilde paprika

Dinsdag: Groentenburger met wintergroenten en gepofte aardappel

Woensdag: Spaghettipompoen gevuld met tomaatjes en spinazie

Donderdag: Lamsfilet met couscous en geroosterde paprika, courgette en champignons

Vrijdag: Zelfbelegde bloemkoolpizza

 

 

Is NO SUGAR NOVEMBER ook iets dat je zou overwegen? Of No sugar *een andere maand* ?

Halloween: pure commercie of niet?

halloween-costumes-3743795_1920

Halloween, you love it or you hate it

Vanavond is het Halloween. Onze kostuums liggen klaar.

Dat was een vijftal jaar geleden echt wel anders; toen vond ik dat hele gedoe de avond voor Allerheiligen behoorlijk belachelijk. Je zag wat in Amerikaanse films en de commercie sprong erop en wilde er een cent uitslaan. Nee, Halloween, daar deden we niet aan mee.

pompoen.jpg

Maar straks ben ik een duiveltje, manlief is een gevaarlijke piraat en krullenbol is het schattigste draakje dat je je kan indenken.

Wat er veranderd is? We hebben een échte Halloween meegemaakt, in Boston. En ik vond het ge-wel-dig.

We wandelden die avond rond in een wijk waarbij letterlijk élk huis een totale make over ondergaat die avond.  Iedereen gaat er in de VS zo enorm in op, en omdat ze daar geen carnaval hebben, hoeven de kostuums niet altijd griezelig te zijn. Ja, er zijn grote spinnen, dansende skeletten en zombies à volonté, maar even goed zie je robots, een vrouw als een aap en haar baby als het banaantje, en trekken twee koks een omgebouwde bolderkar, die nu een soeppot met een kindjes-kreeft is. De traditie is dat een kindje voor zijn of haar eerste Halloween als pompoen verkleed is.

En al vind ik dat niemand een snoepje verdient die niets gezongen heeft, is ‘Trick or treat’ wel een algemeen aanvaarde uitdrukking over de oceaan.

zombie-278755_1920

Oorspong van Halloween

Hoewel we het nu zien als een typisch Amerikaanse feestdag, is Halloween ontstaan in Schotland. De Kelten vierden op 31 oktober Samhain, een soort eindejaarsfeest, omdat op 1 november het oogstseizoen eindigde, en de winter begon. Winter is coming, inderdaad!

Op Samhain stond de deur naar de onderwereld op een kiertje. De zielen van de overledenen konden een kijkje komen nemen. Daarom werden er feestmalen georganiseerd, waarbij een plaats aan de tafel werd vrijgehouden.

Maar ook demonen en ander creeps konden door de deur, en die moesten afgeschrikt worden – vandaar het gebruik om je te verkleden. Al geef ik toe dat een banaankostuum weinig afschrikwekkend is.

Christenen bakten op de vooravond van Halloween zielenkoeken, die opgehaald werden door kinderen en armen. Elke gegeten koek stond voor een ziel die bevrijd werd uit het vagevuur.

 

Feestje

Dus je begrijpt, waarom wij nu in vol ornaat naar het Halloweenfeestje van onze buren vertrekken. ’t Is een kwestie van geen keus hebben. Er zijn brownies. En zielen die wat hulp nodig hebben.

 

Vieren jullie Halloween?

pumpkin-1838545_1920