Onze vakantie 2019 – over emmers en tanken

Iedereen kijkt uit naar de vakantie, ik ken niemand die het tegendeel beweert.

Dit jaar waren de weken voor onze vakantie behoorlijk zwaar voor mij, dat vertelde ik al. Aan de ene kant verwonderde het mij niet dat ik echt uitgeput geraakte – ik werd zo een beetje gedwongen een maand meer dan 80% te werken, terwijl ik me net comfortabel voelde bij 50%, de taken waren bijzonder intensief en de druk lag hoog. Logisch dus, dat ik om 21u ging slapen. Logisch dus, dat mijn hoofd niet kon volgen.

Aan de andere kant was ik toch geschrokken, hoe snel een langzaam en moeizaam opgevulde emmer energie leeg is, en wat een impact dat heeft.

Daar liep ze weg, dat kostbaar goed, en alles begon net méér energie te vragen, zelfs de eenvoudigste taken in het huishouden. Het frustreerde mij enorm.

Natuurlijk waren er ook momenten dat het emmertje gevuld werd. Een collega, mogelijks oud en zeker wijs, herinnerde mij eraan dat er zo veel dingen het emmertje ook opnieuw vullen. Familie. Vrienden. Rust. Tomatenplanten die goed groeien. Honderd en één kleine dingen. Maar het evenwicht zat niet goed.

Ik moet bijtanken, dacht ik. Als de emmer leeg is, moet je gaan tanken.

Daar dacht ik aan, toen ik door het glooiende landschap van Umbrië snorde. Ons vakantiehuis lag dan wel in Toscane, te midden van wijngaarden en olijfbomen, de uitstap op de warmste dag van het jaar bracht ons naar Umbrië, veel ruwer en groener naar mijn gevoel.

We stapten op een Vespa (125 cc, ik had toch wat zenuwen) en aan een toer begonnen van meer dan 130 km.

Die roze is voor mij!

Mijn schoonvader, schoonbroer en -zus, manlief, en ik. Vier Vespa’s, de mijne paste bij mijn bloesje en mijn helm: knalroze.

We zoefden langs kleine dorpjes waar ik nog nooit van gehoord had, maar die postkaart-mooi waren. Pittoresk, is misschien een beter woord. Af en toe hielden we halt om te genieten van de Italiaanse keuken, of onze liters zweet te compenseren. Het grootste deel van de rit zagen we amper auto’s.

Zo reed ik achter mijn schoonbroer en -zus (die laatste had vooraf twijfels maar genoot ook volop van de rit). Mijn schoonvader leidde het peloton, op een Vespa die de driekleur van Italië had (heel toepasselijk voor een italofiel).  Af en toe leek de lucht uit een droogoven te komen. Langs bomen rijden was dan weer een heerlijke verkoeling. Manlief reed achter mij, zodat ik niet de laatste wilde zijn (zorgzaam als hij is).

Was het de zon, de wind, het groen? Het ruwe zicht van Umbrië? Het fijne gevoel van samen iets te doen met deze groep mensen, die ik al een half leven mijn familie mag noemen?

Wat het ook was, ik nam een mental picture en borg die netjes op in het kabinet van mijn herinneringen- want het was glashelder: in tijden van stress wordt dit er eentje om uit te tanken.

Onze vakantie 2019 – het vertrek

‘Zo, alles past erin’.

Het is dankzij uren en uren Tetris dat manlief zo goed geworden is in ons halve huishouden in de auto krijgen. Tenminste, dat denk ik dan.

Bij het voorbereiden van een reis hebben we een vaste taakverdeling. Ik zorg dat alles geregeld is (de buurvrouw komt de katjes eten geven, de plantjes staan samen om water te krijgen, de sleutel van de brievenbus ligt klaar) en dat alles er is – wat vaak betekent dat ik al weken lijstjes aan het maken ben, na heel wat onderzoek een nieuwe autostoel koop, de postvrouw elke dag minstens drie online bestellingen langsbrengt (aftersun, zwembandjes, soldenkoopjes want nu blijk noch ik noch Krullenbol nog shortjes te hebben die passen)

En Manlief zorgt dat alles mee kan. Ja, ook de bak met speelgoed. Ook de twee ventilatoren. Ook de grote nieuwe elektrische koelbox. Ook onze hoofdkussens, want elk vakantiebed valt beter mee als je op je eigen kussen kan pitten. Ook de tien flesjes bier die we meenemen als cadeau voor Franse vrienden die we pas over twee weken gaan zien. Ook een oversized opblaasbare eenhoorn. Enfin ja, de essentials, je hoort het al.

De dagen ervoor waren aftellen en tandenbijten. Het was hoog tijd, voor ons allemaal. Manlief was moe, Krullenbol werd kregelig en ik had elke dag wel iets nieuws: hoest, lopende neus, buikkrampen, een nek die vast zat, hoofdpijn door de nek die vast zat…

Ik weet het, ik weet het, nog even volhouden’ zei ik aan mijn lijf. Het grommelde eens en zorgde dat de kinesist ook de rechterkant van mijn gezicht moest losmaken. ‘Ik heb lang genoeg volgehouden, wie niet horen wil zal voelen’, leek het antwoord.

Het was dus geen opgave om om 3u30 op te staan die vrijdagochtend. Om de laatste spulletjes uit de koelkast te vissen en weg te steken. Om ons ventje in zijn pyjama over te hevelen naar zijn autostoel. Zodat we om 4u20 finaal onze oprit afrijden.

De vakantie is begonnen. Jawel.

.

Uiteindelijk doen we 20 uur over 1350 km. Er lijkt geen einde aan te komen. Maar eerlijk: we hebben er ons weinig in opgejaagd. ‘We komen er, ooit’, zeiden we tegen elkaar, als de GPS nog maar eens een uur optelde, of het zoveelste ongeval op de weg aankondigde.  En zo kwamen we er dus inderdaad, om half één ’s nachts.

De vakantie is begonnen. Jawel.

Koffie Klasj- juli

Hallieee hallooo! Hoe gaat het? Aan het bekomen van de hittegolf, of nog aan het dobberen in een zuiders zwembad?

Je treft me in elk geval in Toscane, voor deze koffieklasj. We zitten in een dorpje, enfin, niet eens een dorpje, een paar huizen, op een onwaarschijnlijke locatie – waar ik later zeker nog meer over vertel.

Wat wil je drinken? We hebben niet zo veel in huis vrees ik – al kan ik altijd koffiezetten, en heb ik toch een paar light limonades op de kop weten te tikken. Onder andere eentje met gember, als je je avontuurlijk voelt. Oh, maar ik heb wel een alcoholvrije ‘gin’, die heet ‘No ghost in a bottle’ en is echt wel een aanrader. Saluté!

WORK & HOLIDAY

Het is al duidelijk: juli valt uit elkaar in twee delen: het deel voor de vakantie (tot de 18de), en de vakantie. Die eerste weken waren nog best wel pittig- het overwerken van juni liet zich nog erg voelen, en ik had gehoopt om in de iets rustiger periode wat administratieve achterstand in te halen, maar helaas pindakaas, werd me gevraagd een paar stevige analyses te maken die me dan weer zoet hebben gehouden tot vlak voor ik mijn out of office instelde.

En toen stouwden we de wagen vol en vertrokken we om 4u20 ’s morgens naar Toscane. Ik zou hier graag heel idyllisch over doen, over dat ‘de vakantie op dat eigenste ogenblik al begonnen was’, maar we kwamen van de ene file in het andere ongeval terecht en hebben 20 uur gereden over 1350 km. Het is dat Krullenbol zo immens flink was, dat we hebben kunnen doorrijden. Anders hadden we zeker ergens moeten blijven logeren.

Wij zijn er wel redelijk zen bij gebleven, wat het toch minder irritant maakte dan het klinkt.

(Ja, dat blijven logeren onderweg hebben we ooit nog wel eens gedaan, maar dat was me eerlijk gezegd niet bevallen. Ik had het gevoel twéé volle dagen onderweg te zijn. Daarom probeerden we het nu op één dag. Da’s niet helemaal gelukt, aangezien we om half één ’s nachts zijn aangekomen).

KRULLENBOL

De eerste week van juli ging Krullenbol naar een turnkampje van zijn turnclub, samen met zijn beste vriendje. Gelukkig was het toen nog geen 40 graden, het was nl. de hele dag in een sporthal te doen. Op vrijdag deden ze een kleine dansvoorstelling waarbij nog maar eens gebleken is dat ritme zeker langs vaderskant wordt doorgegeven – er stond er maar één zo te shaken met zijn achterste en te zwaaien met zijn armen, en dat was die van ons natuurlijk!

Dan had ik twee dagen voor ons vertrek een dubbele afspraak gemaakt bij de oogarts, voor Krullenbol en mezelf. Voor hem, omdat op het CLB (medisch onderzoek) gezegd werd dat het een randgeval was, maar dat we misschien toch zijn vertezicht eens moesten laten checken. Voor mezelf, omdat ik merkte dat ik de laatste tijd toch ook niet meer zo perfect zag.

Krullenbol telde de dagen af, want sinds zijn beste vriendje een bril draagt, heeft hij natuurlijk oooooook een bril nodig. Ik was ervan overtuigd dat ik het ging mogen uitleggen dat ik wél een bril zou krijgen, en hij niet.

Nu, daar kreeg ik mooi ongelijk. Er werd een licht astigmatisme vastgesteld, en mijnheertje mag dus een bril gaan uitkiezen na de vakantie (alweer worden de dagen hier afgeteld tot we in België de bril- zéker een RODE, mama – kunnen gaan kiezen). Ikzelf mag er ook eentje, maar eigenlijk is het beter gesteld met mijn ogen dan ik dacht, en zal de vermoeidheid ook wel parten gespeeld hebben in mijn wazige blik op de wereld.

FEESTJES

Ook in juli hadden we wat feestjes op ons programma.

Mijn schoonouders waren 40 jaar getrouwd en dat werd natuurlijk gevierd. Uiteraard werd er voor zo’n gelegenheid nog één en ander in elkaar gebokst, zijnde een krantje met allerlei getuigenissen over het paar en weetjes over hen en over huwelijken in het algemeen, en een liedje, gebracht door de kinderen en schoonkinderen.

De week nadien was het de babyborrel voor ons jongste neefje en had ik, als fiere tanti, beloofd wat taarten te bakken. Het werd een koekiemonstertaart met M&M’s als verrassing binnenin, en een oreo cheesecake, iets dat ik al wilde maken sinds ik het voor het eerst zag in Amerika, en wat ik nu ook van mijn back it lijstje kan schrappen.

En wat nog meer was – het werd geen nachtwerk en er waren geen zenuwinzinkingen nodig om de taarten af te krijgen. Manlief was zo trots op mij. Héhé.

RUST

Soms kijk je zo hard uit naar je vakantie, je telt de dagen af, je bereidt het weken voor (mannen niet natuurlijk, die verwachten dat alles gewoon op ‘magische wijze’ in huis is de avond voor je vertrek, hoezo, voorbereidingen?), je verwacht dat het de stress van de weken en maanden voordien gaat wegwassen… en dan kan het wel eens dat je daarin wat teleurgesteld wordt. Hoe kan een vakantie alles zijn wat je ervan gehoopt hebt?

Tenzij… het dat toch gewoon is.

Maar zoals gezegd, Toscane bezing ik zeker nog op een later momentje.

Nu ga ik me hier met mijn voetjes omhoog onder een parasolletje zetten, en naar jou luisteren. Tell me all – hoe gaat het ermee?

.

Wil je de vorige koffie klasjes lezen? 

Dat kan hier: koffie klasj september – oktober – november – december – januari – februari – maart – april/mei juni

De orgineelste manier om te reizen

Leven om te reizen

Ik heb dit jaar het geluk dat er een aantal citytripjes op het programma stonden. In maart ging ik naar Londen met mijn schoonzussen en – moeder. Het regende veel en zo heb ik Londen voor het eerst kunnen bewonderen vanuit een Hop on/Hop Off bus en vanuit een bootje op de Thames.

Een paar weken geleden bezocht ik Stockholm, samen met manlief en twee vrienden. We wandelen rond, we namen voor het eerst een elektrische step en we genoten van het weer dat beter was dan in België.

Krullenbol verbleef dan weer een weekendje bij oma en opa.

Bagage

Zo kwam het dat we allemaal wel eens een koffertje nodig hadden, de voorbije maanden. Liefst eentje waar voldoende in kan, maar die niet ingecheckt hoeft te worden. Of, in het geval van Krullenbol, waar zijn doekjes en zijn wolkenkussentje en zijn pyjamaatje in passen.

Enter, een hele fijne tip voor de vakantiemaanden: de meest originele en persoonlijke trolley die je ooit gezien hebt! Namelijk: eentje met je eigen foto naar keuze op.

Ik stootte op dit idee toen ik op zoek was naar een uniek cadeau voor mijn schoon-grootmoeder. Uiteindelijk heb ik er eentje voor mezelf besteld, bij Smartphoto.

Het idee is heel eenvoudig: je laadt een eigen foto naar keuze op, en zij plaatsen die in hoge resolutie op de trolley, zodat er nooit meer verwarring is aan de bagageband. Als je hem echt WILT inchecken, natuurlijk, want de trolley is perfect als handbagage in het vliegtuig, met de afmetingen 55 x 35 x 20 cm.

Dankzij de vier zwenkwieltjes is snel tussen de reizigers laveren ook geen enkel probleem (altijd nét te laat, wie ik?).

Ik wilde eerst een foto van ons gezin, maar toen leek het me plots toch wat gek om rond te lopen met een koffer met je eigen gezicht op. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een foto van twee jaar terug, toen Krullenbol en ik door de velden liepen. Het was een heel gelukkige periode (van voor ik ziek werd) en de foto straalt vakantie uit, ook al was het een gewone weekenddag.

Eens ik een foto had gekozen, was het zwaarste werk eigenlijk al achter de rug, want via de website van Smartphoto is het opladen en verder bestellen niet meer dan enkele muisklikken. De foto wordt dan UV bestendig en watervast achter een laag polycarbonaat geplaatst. Dat is wel interessant, want dat betekent ook dat de foto zelf later ook nog vervangen kan worden!

Een weekje later kreeg ik de trolley al thuis. Die bleek van het Nederlandse merk Princess Traveller te zijn. Met een inhoud van 36 liter kan je er al behoorlijk wat in kwijt, en ik vind ook de indeling handig: er is een tussenschot met rits zodat je met twee compartimenten kan werken (vuile was… ik zeg maar wat).

De trolley kost bij Smartphoto normaal 94,95 eur. Momenteel (juni 2019) loopt er een actie waarbij je 20% korting krijgt op elke bestelling. Ideaal dus, vlak voor de zomervakantie.

Twee mindere puntjes, want eerlijk is eerlijk.

  • De foto had van mij nog iets scherper gemogen. Je moet natuurlijk een foto opladen van voldoende kwaliteit omdat deze behoorlijk wordt uitvergroot. Mijn foto voldeed daaraan, maar ik vind bijvoorbeeld dat de kleuren hier en daar wat vreemd aandoen (waardoor mijn haar één zwarte vlek lijkt en niet een kapsel met een dot, om maar iets te zeggen).
  • Smartphoto is niet de enige die zo een originele koffer aanbiedt. Zoals steeds kan het internet een interessante tool zijn om prijzen te vergelijken. De korting van Smartphoto is momenteel natuurlijk een hele fijne deal!

Ik vind het in elk geval een hele fijne trolley en denk dat deze ons nog vele vakanties en citytrips zal vergezellen!

.

.

NB: Ik heb deze trolley gekregen in ruil voor mijn eerlijke opinie. Deze heb ik in deze post dan ook weergegeven.

Koffie Klasj- juni

Blub blub.

Het geluid dat ik het meeste maakte in de maand juni, geloof ik.

Man man, wat was me dat?! Een wervelwind, op alle vlakken. Maar heeeee, juni is voorbij, onze koffie klasj is way overdue en ik heb een nieuwe verslaving van bij Starbucks, nl. een deca latte met kokosmelk. Suikervrij maar zo lekker. Zo lekker! Als een engeltje dat… allez ja.

Nu nog proberen het zelf te fabriceren. Hoe moeilijk kan het zijn?

WORK

Ik ga beginnen met het deel van juni dat niet zo lekker liep – en ik ga er kort over zijn. Ik ben in het begin van de maand overgeschakeld op 3 volle dagen werken. Dit werd ook ingegeven omdat er een paar projecten op het programma stonden die heel veel tijd zouden innemen – dus ik wist dat ik sowieso meer ging werken dan mijn 2,5 dag. Maar het werd nog veel meer dan 3 dagen, vaak was het 4 of meer, en dat was gewoon niet OK.

Ik ben te vaak om 21u in bed moeten kruipen, ik ben niet tevreden met hoe het is gelopen, en hoe het is aangepakt (vanuit mijn werkgever, maar ook vanuit mezelf. Allez mens, leer een grenzen trekken, denk ik dan).

Nu is het rustiger en aftellen naar onze vakantie. Nog negen dagen…

CITYTRIP EN EENS ZOT DOEN

Het lang weekend van Pinsteren zijn we erop uit getrokken. We gingen met twee vrienden naar Stockholm. Ja, omdat dat een leuke stad is. Ja, omdat we daar nog niet geweest waren (ik toch niet). Maar ook, en misschien wel VOORAL, om daar een hele dag te gaan spelen in Boda Borg.

Boda Borg? Het was iets dat manlief had leren kennen als team building activiteit in Boston.

Ik noem het soms een gigantische escape room, maar eigenlijk klopt dat niet. Het is een beetje Fort Boyard van vroeger meets een levensecht videospel. Zoek het zeker eens op (www.bodaborg.com). Het is super. Er waren 27 uitdagingen, van meer intellectueel tot super fysiek. Het is enigszins moeilijk om kort uit te leggen, maar het was echt een dag spelen, zoeken, quizzen, klauteren… ik zag bont en blauw, had overal pijn en was vooral meer ontspannen dan ik in maanden ben geweest.

Maar Stockholm was ook tof hoor!

VIEREN

Juni was ook een feestmaand. Fijn, want ik hou wel van een feestje. Tegelijk was het ook behoorlijk vermoeiend.

Het einde van het schooljaar brengt altijd wel wat emoties met zich mee. Het voorbereiden van een cadeau voor de juffen vanuit de hele klas kwam op een miraculeuze wijze weer bij mij terecht (Hoe komt dat toch altijd? Oh ja, ik weet het weer, ik heb het zelf voorgesteld. DOH!). Het was een heel gedoe, maar uiteindelijk werd het enorm geapprecieerd. Ook Krullenbols zelfgemaakte koekjes!

En toen was zijn eerste kleuterklasje om. Snif.

Dan hadden we allebei nog de vrijgezellenfeestjes van twee vrienden die in het huwelijksbootje stapten. De dames hadden het stukken rustiger gehouden dan de heren, maar het voorbereiden kostte de nodige energie.

Alle leuke dingen leken toch eerder mijn vaatje leeg te halen dan te vullen.

Behalve het trouwfeest van goede vrienden dat manlief absoluut wilde afsluiten omdat hij er getuige was. Ik was de dag ervoor ziek geweest (stress? Iets verkeerd gegeten?) en dacht dus al dat ik om middernacht ergens onder een tafel discreet een dutje zou doen. Zeker omdat ik overdag ceremoniemeester van dienst was.

Maar nee, ik heb gedanst en gevierd tot en met de laatste dans om 3u45, en de volgende dag nog redelijk fris doorgebracht (na we tot de middag hebben geslapen, hoera voor de lieve vrienden waar Krullenbol mocht gaan logeren en zich rot geamuseerd heeft).

Ik verbaasde mezelf! Dan kan dus nog, na 28 jaar (hum. HuMMMMMM).

SCOTTY EN JANE

Ik vrees dat ik in herhaling moet vallen. Vorige keer vertelde ik nog hoe Scotty thuiskwam als een hamster, maar de wonde gelukkig genas. Deze maand hadden we weer prijs. Hij kwam thuis en zijn wang was letterlijk aan het druipen van het bloed en de pus en de weet-ik-veel-wat -voor-goors.

Nét iets te degoutant om af te wachten, meteen naar de dierenarts dus. Mocht ie weer een nachtje blijven. Maar gelukkig was het gewoon wat ontsmetten voldoende, en kon hij de volgende dag alweer naar huis. Om ongetwijfeld snel weer tegen diezelfde steen, euh kat, aan te lopen… zucht….

NOG EEN PAAR KLEINE DINGEN DIE MIJN HART DOEN ZINGEN

  • We hebben al framboosjes van onze fruithaag gegeten!
  • Hoe fijn om Krullenbol te zien spelen met zijn beste vriendje en zijn favoriete neefje.
  • Ik ben voor het trouwfeest in het wilde weg spelden in mijn haar beginnen steken en IK KAN HET OPSTEKEN. Ik weet niet of ik kan uitleggen hoe gelukkig ik daarvan werd. Ik kon in elk geval bijna herbeginnen met mijn make up.

Ik wil uiteraard ook weten hoe het met jou is… maarrrr….

Het is 22u30, eigenlijk al ver voorbij mijn bedtijd, maar morgen is het een vrije dag voor me, en Krullenbol is bij mij dus we gaan dolle dingen doen, zoals naar de car wash gaan! Ik kijk er al naar uit!

.

Wil je de vorige koffie klasjes lezen? 

Dat kan hier: koffie klasj september – oktober – november – december – januari – februari – maartapril/mei

Beter een goeie buur

We hebben getekend. Het is officieel sinds vandaag.

Ik denk dat ik 5 centimeter kleiner ben geworden. En niet omwille van de hittegolf.

Maar wel omdat onze lieve buurvrouw bevestigt dat ze binnen een paar maanden een uur verderop gaan wonen. Daar zijn allemaal goeie redenen voor. En dus moet ik vooral blij zijn, dat ze zo snel een leuk huis hebben gevonden, met een grote tuin voor de honden.

Alleen ben ik niet zo blij. En dat is super egoïstisch. Maar kijk, het is nu eenmaal zo.

Want ik ken onze straat niet zonder onze buurvrouw. Zij was de eerste die tien jaar geleden in de nieuwe verkaveling kwam wonen. Wij volgden een jaar later. Ze had toen al foto’s genomen van onze bouw vanuit haar raam, omdat ze dacht dat we dat leuk zouden vinden en anders nooit zo’n perspectief zouden hebben.

We vonden het heerlijk.

In mijn ouderlijke straat kenden wij onze buren niet. Ik vond het dan ook zalig dat onze doodlopende straat een jaarlijkse barbecue begon te organiseren, waarbij iedereen bleef hangen tot lang na zonsondergang.

En de buurvrouw, die door een vreselijk ongeval niet meer kon werken, die was er altijd.

Altijd om pakjes aan te nemen, altijd om te kijken of alles wel in orde was in de straat, altijd om de katjes eten te geven als wij op vakantie gingen, altijd om wat groenten of rabarber te geven die ze te veel had, als ze kon helpen dan zou ze het niet laten.

Ze is super creatief, heeft graag volk rond haar heen, en dat resulteerde in een paar van de beste Halloween-feesten die je je kan voorstellen. De hele tuin werd omgetoverd in een griezelpaleis, en alle buren kwamen volledig uitgedost genieten van de pompoensoep en de enge hapjes. Voor elk kindje had ze een gepersonaliseerd cadeautje klaar.

(Hebben ze allemaal zelf gemaakt, nota bene).

En toen ik ziek werd, en op sommige dagen echt het huis uit moest maar gewoon niet ver geraakte, en dan was ze er ook. Wat heb ik daar veel gezeten, koffie drinkend, uitgeput of opgefokt, maar zo blij dat ik even naar haar mega installatie kerstlichtjes kon kijken en niet verder hoefde na te denken.

Ja, we hadden een buurvrouw van goud.

Maar nu komt er dus iemand anders wonen.

Ze zeggen: beter een goeie buur dan een verre vriend.

Zou het één het ander kunnen worden?

Interview met mezelf

Halloooooo het is al juni.

Elk jaar denk ik dan: ‘waar is dat voorjaar heen?’.

Weggeregend waarschijnlijk…. wat deed dat lange, zonovergoten weekend deugd!

Ik vraag me af waarom ik die zonne-energie niet langer kan bewaren in de drukke weken die eraan komen.

Ik vraag me wel meer af. Da’s ook mijn job. Ik stel mensen heel wat vragen.

Daarom is het wel leuk om zelf eens wat vragen voorgeschoteld te krijgen. In een soort interview door een andere blogger bijvoorbeeld. Samenwerkingen met andere bloggers vind ik altijd een beetje spannend, maar ook heel leuk. Ook al ken je elkaar niet, je weet in elk geval dat je allebei het schrijven gemeen hebt.

Zo liet ik me een paar weken geleden interviewen door Joanne van Inspiration NL.

Wil je dus wel eens weten wat de belangrijkste levensles is die ik geleerd heb, wat me het eerste opviel bij Manlief en wat ik zou doen als ik de lotto zou winnen…. neem dan zeker HIER eens een kijkje.

Als uitsmijter een beeld van hoe we dat zonnige weekend hebben doorgebracht!

Luie leeuwen kijken in Planckendael

Koffie Klasj – april/mei

Weet je wat ik geleerd heb de laatste weken?

Koorddansers schrijven niet.

Het is eind mei en de laatste keer dat we samen een kopje koffiedronken, was het maart. Ik heb niet op mijn gat gezeten, daar niet van. Maar schrijven, dat lukte even minder.

Daarom – zet je, de zon staat nog op het terras, laat ons van die zeldzame straaltjes genieten. Dan kan ik je mijn radijsjes en de pompoenplanten laten zien. Wat drink je? Homemade ice tea? Ik heb net een workshop gevolgd, en geloof het of niet, maar de limonade met venkel en peer was mijn favorietje!

Workshop limonades en ice teas

Laat ons even bijkletsen!

BUSYBEE

Ik ben wel een volleerd koorddanser geworden. Halftijds werken met voltijds overzicht van de projecten (wat dan eigenlijk vaak neerkomt om 60% en meer). Veel activiteiten en tegelijkertijd zo hard proberen om jezelf niet voorbij te lopen (wat soms moeilijk is, want mensen, ik loop traag. Slakkentempo.).

Stiekem in het weekend de mails al bijwerken, en toch proberen aanwezig te blijven voor die prachtig Krullenbol, die vaak ook gewoon moe is.

En net nu ik een béétje het gevoel heb weer wat adem te krijgen, dat ik niet in overdrive moet gaan om het te bolwerken, net nu moet ik gaan beslissen of ik weer wat meer ga werken. Eigenlijk wordt dat verwacht. Maar daar zou ik mij niets van aan mogen trekken.

Ik ga dat proberen, maar ik kan niets beloven.

KRULLENBOL

Hij is vier en wij zijn fier. Fier op onze lieve kerel, waarvan de juffen ons vertelden dat hij met iedereen overeenkomt en de kleintjes helpt als ze iets nog niet goed kunnen.

Tegelijk is hij moe, we merken dat het best zwaar is nu er meer dan 30 kindjes in zijn klas zitten. Het einde van het schooljaar komt eraan, en af en toe wordt zijn enthousiasme wat getemperd door ‘ik weeeeeeet niet hoee-oe-oe’ buien waarop hij plots niet meer ‘weet’ hoe hij moet eten, op het potje gaan zitten, zich omkleden. Wij snappen dat, want wij zijn ook moe. Een mens zou voor minder vergeten (- al zal ik niet snel vergeten hoe te eten).

Op stap gaan met hem – al is het maar naar de winkel – is nog steeds iets waar ik helemaal niet tegenop zie, integendeel. Onze gesprekken zijn zalig, ik zou er nog meer van willen opschrijven of opnemen, maar probeer er sowieso van te genieten.

HUISJE BOOMPJE

Heb jij dat soms ook, dat er opeens 2/3 dingen tegelijk kapotgaan? Hier zijn dat vaak de rolluiken (hoe veel geld dat we daar al aan gegeven hebben), nu was het ook nog eens het ventilatiesysteem. Argh.

Maar in onze tuin ziet het er dan weer een stuk beter uit, want we (lees: manlief) hebben een stukje omgetoverd tot een toekomstige fruithaag! Dat wilde ik al zo lang, dus ik had netjes opgezocht welke cultivars van welke bessen ik wilde.

Toen gingen we (alweer: hoofdzakelijk manlief) naar de plantenwinkel, kochten een koffer vol, bestelden een aanhangwagen vol houtsnippers, verdeelden die over de tuin, kregen gemene blaren op onze handen want ‘geheugen van een olifant, maar velleke van een pêche, maar beter zo dan omgekeerd’ (zoals mijn mama dat altijd zei).

En toen hadden we onze fruithaag!! Whoeeeep! Enfin, in wording. Over een jaar of wat. Ooit wel! Dan hebben we blauwe bessen, rode bessen, witte bessen, kruisbessen, jostabessen, frambozen, bramen en frambramen! Ik kijk er al naar uit!

Sorry, in onze tuin word je normaal niet zeeziek

BEWEGING

Het joggen is een beetje stilgevallen, maar heeft plaatsgemaakt voor wandelen. Met dat wandelen probeer ik de storm in mijn hoofd te bedwingen, ik luister dan naar rustige muziek, een interessante podcast of ook wel eens naar positieve affirmaties.

Dus ja, als je ’s avonds iemand tegenkomt die dingen prevelt als ‘ik verdien geluk. Ik ben gezond. Ik zorg goed voor mezelf’, dan zou ik dat wel eens kunnen zijn. Als die persoon dan ook nog een Diana Ross-achtige krullenbos heeft, heb je bijna 100% kans. (Krullen laten groeien, een avontuur op zich. Maar mij hoor je niet klagen – al vrees ik wel een beetje dat ik binnenkort in een Fellaini-stadium ga komen).

Ook de yoga is even stilgevallen. De lessen die ik volgde, waren extreem rustig. Dat was een paar maanden geleden ook echt wat ik nodig had, maar nu wil ik misschien iéts actiever aan de slag. Dus moet ik even rondkijken waar dat kan, en hoe dat in de planning past.

SCOTTY EN JANE

ONZE SCOTTY DID IT AGAIN! Komt hij op een bepaald moment thuis, ziet hij er aan één kant uit als een misvormde hamster! Jawel, mijnheer had alweer gevochten.

Ik merkte het op een vrijdagavond en omdat de wonde er niet al te erg uitzag, besloten we nog even af te wachten. We hebben hem wel wat pijnmedicatie gegeven, en het goed in de gaten gehouden. Hij leek er echt totaal geen last van te hebben, maar misschien was dat gewoon zijn cool cat attitude.

Na een paar dagen was de zwelling helemaal weg, gelukkig. Echt, wij kunnen een abonnement nemen op de dierenarts op deze manier. Ik zou zeggen, Scotty, ofwel stop je met vechten, ofwel word je er beter in, man!

Janie kwam even van haar plaatsje onder de aardbeienbak en vond dat haar broer zich weer mooi aan het aanstellen was.

Maar…. Enough about me!

Hoe gaat het met jou? Kijk je uit naar een paar lange weekends in juni? Leuke dingen gepland?

.

Wil je de vorige koffie klasjes lezen?

Dat kan hier: koffie klasj september – oktober – november – december – januari – februarimaart

Kleuterpraat #3

Eén van de meest fantastische dingen aan een vierjarige vind ik de ontwikkeling van humor en creativiteit. Oeps, dat zijn twee dingen. Nu ja, ze hebben beiden te maken met mijn volgende lijstje: enkele uitspraken van krullenbol, die ik noteerde om ze zeker niet te vergeten.

Hier zijn ze dus, een greep uit de kleuterpraat van onze 4-jarige krullenbol.

*Omkleden*

I: Doe je broekje en je shirt maar uit schat.

K: Ja, maar mijn hoofd mag aan blijven he.

*Vreemd tellen*

K: Vijf is het beste vriendje van vier en drie. En red is de beste vriendin van orange en yellow.

*Logica*

K: de krokodillen zijn in hun huis

Papa: welk huis?

K (vragend): het krokodillenhuis?

*Kleur*

K: Zwart vind ik geen mooie kleur. Dat is te zwarterig.

*In de zoo*

K: De neushoorn gaat naar de yoga nu.

*Zingend ’s morgens*

We moeten haasten

We moeten haasten

Maar nog niet helemaal

*In de Hubo*

I: vind je dit een mooie keuken?

K: Ja, maar mama, die past niet in onze koffer.

*Ik nies*

K: Heb je kou gevallen, mama?

*Er valt een zakdoekje in het toilet*

K: Oh nee, dat is om mee te neuzen.

*Planning*

I: Wat gaan we dit weekend doen?

K: Geen school!

I: Ja, dat klopt maar wat gaan we doen dan?

K: Knuffels en kusjes geven!

En daarom kijk ik altijd zo uit naar het weekend, natuurlijk! ❤

.

.

Meer kleuterpraat lezen?

Dit was 1 mei

Op woensdag ben ik momenteel altijd thuis, maar als de beide ventjes er ook zijn, is het toch extra bijzonder.

Het leek alsof het weekend opeens een kindje gekregen had in het midden van de week – en de mogelijkheden waren eindeloos.

8u10: misschien kunnen we vandaag gaan fietsen en joggen

8u30: misschien kunnen we naar die tuinwinkel die open is

9u10: we moeten ook in bad vandaag

9u20: ik zou het terras kunnen kuisen, het is mooi weer

9u45: we hebben nog kruidenzaadjes die we kunnen uitplanten, dat zal Krullenbol wel leuk vinden

10u: ik zal nog gauw de was doen dan

10u12: ik zal straks nog wat broodjes bakken

11u: ‘Kom, we gaan naar die tuinwinkel’. Bleek dat half België dat idee had. Of zo leek het toch. Iedereen dacht ‘1 mei, dé dag om iets in de tuin te gaan doen‘. Of: ‘mijn nood aan een hark is nu toch onhoudbaar groot‘.

Anyways, we kwamen thuis en aten wat.

13u: ‘Ik ben echt zo zo moe. Ik ga even liggen.’

13u30-15u30: alle inwoners van huisje weltevree deden een dutje. De katten heb ik niet gezien, maar het zijn onze katten, dus het is veilig te stellen dat ze meededen.

Uiteindelijk zijn we nog naar buiten geweest – manlief jogde en Krullenbol en ik fietsten er langs.

Er werd nog in de tuin gewerkt, en gespeeld. Een klein beetje gekookt en een klein beetje gewassen.

Niet alles van wat kon, is gebeurd.

Maar wat gebeurd is, was zo fijn.

Wat ik deed toen ik geen 40 dagen blogde

Ik lees je niet meer’? zei een vriendin bij de koffie. Het vraagtekens zweefde zo wat achter de zin.

Dat klopt ja, het schrijven is tussen de mazen van het net geglipt. Terwijl collega-bloggers meededen aan de 40 dagen bloggen-challenge (die ik ooit voltooide), was het hier opvallend stillekes.

Niet dat hier niets gebeurd is, ten huize Krullenbol

  • Ik ging drie dagen naar Londen met schoonzussen en schoonmama.
  • Ik bezocht ons kleine nichtje dat door een secundaire infectie op de windpokken niet minder dan 10 dagen in het ziekenhuis verbleef
  • We hielpen met opruimen van het grote huis van mijn schoon-oma, die naar een flat verhuisde – ik kreeg al haar bakspullen
  • We organiseerden een brunch voor de hele familie
  • Ik deed aan yoga
  • Ik ging eten met twee ex-collega’s waar ik er eentje al lang niet van gezien had
  • Ik praatte bij met een buurvrouw (ook al een tijd geleden)
  • Ik maakte een Nijntje-in-het-zwembad taart voor het nichtje (net op tijd uit het ziekenhuis om haar verjaardag te vieren)
  • Ik werkte 2,5 dag per week en moest daar zwaar van bekomen met momenten
  • Ik verraste manlief met een restaurantje
  • Ik zag zoonlief tijdens de turnshow zijn beste moves boven halen als oermensje
  • Ik ruimde kasten op
  • Ik organiseerde twee feestjes op één dag voor onze krullenbol- eentje met de vriendjes, eentje met de familie (met auto-taart)
  • Ik vergat ook manlief niet, die een dagje later jarig was
  • Ik ging 3u naar een privé-sauna met manlief
  • Ik ging heel vaak heel vroeg slapen
  • We werden uitgenodigd door mijn schoonouders om eens samen lekker te gaan eten
  • Ik begon weer met de kine omdat rug, schouders en nek helemaal vastzitten
  • Ik kookte, ook voor een koppel in de buurt die net ouders zijn geworden (kraamkost for president)
  • Ik trok met een vriendin naar de binnenspeeltuin (en met Krullenbol en haar dochters, uiteraard)
  • We gingen naar een kindervoorstelling met Krullenbol
  • Ik sprak af met vrienden om mee aan hun trouwdag te bouwen
  • Ik sprak af met vriendinnen om het vrijgezellenfeest van bovenstaande bruid te bespreken
  • Ik zag mijn computer crashen en zat dus dagenlang zonder, voor ik bij de winkel geraakte. En bloggen op mijn werkcomputer is toch… raar
  • Ik nam één dagje verlof in de paasvakantie en genoot van een ontbijt met een vriend die in het buitenland woont
  • Ik kreeg een berichtje met verschrikkelijk nieuws en reed naar mijn familie om er voor hen te zijn. Ik weet jammer genoeg hoe het is om je mama veel te vroeg te moeten afgeven.

Vanmorgen vond onze Krullenbol een heleboel eitjes in het gras. Hij was zo enthousiast, het was heerlijk. Hij verklaarde dat hij zes eitjes zelf zou eten, en dat de rest mocht opgegeten worden door de familie – die deze namiddag kwam.

Hij blies zeepbellen in de zon, verkleed als brandweerman.

En ook al hangt er een donkere wolk in mijn hoofd, ik dacht vooral; geniet, geniet ervan. Zoals zij gedaan zou hebben.

Ontspanning door kleine dingen

Ik wil er niet veel woorden aan vuilmaken, maar ik heb stress.

De kinesiste die voor de derde week op rij probeerde om iets los te krijgen in mijn nek, schouders, en samengevat eigenlijk de hele linkerhelft van mijn bovenlichaam, bevestigde dit.

Ik merk dat ik daardoor snak naar ontspanning. En ik dacht dat ik die kreeg door bijvoorbeeld vroeg te gaan slapen, Netflix te bingen of Pinterest leeg te pinnen.

Vandaag kreeg ik nog een alternatief.

Vandaag was ik thuis, en Krullenbol ook.

We hadden allebei nog eens goed geslapen, dat helpt ook met alles. En het zonnetje schijnt. Ook al gewonnen natuurlijk.

We zijn samen naar de plantenwinkel geweest. Hebben daar een uur rondgecruist om uiteindelijk thuis te komen met een paar potten lavendel, zakjes zaad van pompoen,  verschillende soorten kerstomaatjes, regenboog snijbiet en kruiden, en twaalf aardbeiplantjes.

Oh, en we vonden eindelijk ook tuinhandschoentjes in kindermaat, en bijhorende tuinschoentjes. Kortom, we waren allebei in onze nopjes.

Daarna moest ik bloed gaan laten nemen, zoals ik nu maandelijks moet doen (en niet meer tweewekelijks, zoals het hele vorige jaar het geval was). Dat is twee keer niks, maar toch ook weer een klein effortke om lelijke gedachten weg te duwen (‘wat als…’).

Ik hoorde dat kennissen van ons, die vlakbij wonen, een nieuwe wereldburger hadden thuisgebracht, dus ik maakte twee soorten soep en bakte vrij gezonde koekjes met chocoladestukjes. Kraamkost, dat is toch gewoon de max?

Tussendoor werd er duchtig verpot en gezaaid, in het zonnetje.

Krullenbol vond het super, maar na de eerste 10 potten was het wel genoeg geweest. Ik had er energie van gekregen, zodat bepaalde klusjes in de tuin opeens niet meer onhaalbaar leken – ja, misschien zou ik echt wel eens dat oude bankje afschuren en schilderen. Dat zou zomaar eens kunnen!

Daarna moest er wat grond weggespoeld worden in bad.

En werden soep en koekjes afgeleverd.

Wat een heerlijke, ontspannende dag. En tegelijk heb ik zoveel gedaan!

Mijn schouders voelen alweer een klein stukje lichter. (Kan ook aan de tape liggen natuurlijk, maar ik gok op de Krullenboltherapie).

Een kersverse 4- jarige

Deze morgen werd je wakker toen ik zachtjes je kamer binnen kwam om ‘Happy Birthday’ te zingen.

Je ogen sprongen open en voor alle zekerheid vroeg je het toch nog maar eens: ‘Ben ik nu 4 jaar?’.

Ja, mijn lieve schat, vandaag word je vier jaar. Vier jaar, da’s echt al groot.  Je telt er nu al zo lang naar af, maar vandaag is het zover!

Het spoor van ballonnen viel je meteen op. Je lachte luid toen de hele living versierd bleek. Wauw, een kroon, overal slingers, ballonnen en kaartjes!

Maar, wat zit er onder dat witte doek daar?

Jaaaaaaa, het is die grote fiets waar je al zo lang van droomde! Met een bel, en een poot en twee remmen en alles erop en eraan!

Vandaag brachten we je allebei naar school, met een grote doos vol versierde cupcakes (ja, een klas van 27 kindjes, daar is mama eventjes zoet mee geweest!). Iedereen die je tegenkwam mocht het weten: Jij bent jarig vandaag! En je hebt een grote fiets gekregen!

Ik weet dat je een super dagje tegemoet gaat met al jouw vriendjes, en vanavond eten we pizza. Zaterdag volgt dan het échte feest.

Maar lieve schat, 2 april of niet, met jou is het eigenlijk elke dag een feestje. Het is zo ongelooflijk om jou te mogen zien opgroeien, te zien bijleren. Het is ongelooflijk wat een sprongen jij maakt – letterlijk én figuurlijk.

Vier jaar geleden ging onze mooiste wens in vervulling. Wat hebben wij uitgekeken naar je komst, jarenlang. Héél soms, als we durfden dromen, dachten we: ‘wie weet, wie weet, mogen we ooit mama en papa worden. En wie weet, wordt het wel kindje met blonde krulletjes’.

Daar denk ik nu zo vaak aan. En dan ben ik zo dankbaar dat jij er bent.

Van in het begin was het voor mij duidelijk: wij, met ons drietjes, wij doen dit samen. Wij zoeken het samen uit, dat baby-gedoe, de moeilijke momentjes, het slaapgebrek, de borstvoedingsperikelen, de frustraties, de woede omdat het koekje gebroken is.

En dat doen we nog steeds. Al leidt dat soms tot een aanpak die niet iedereen ideaal vindt. Niet straffen, maar bespreken. Niet afzonderen, maar aanhalen. Niet roepen, maar rust doorgeven. Niet minimaliseren, maar serieus nemen.

Voor ons voelt dat goed, voelt dat alsof we het samen aanpakken. Ik hoop dat jij er later ook met een warm gevoel op terug kijkt, op dat nest van ons.

Als ik jou in één woord zou moeten omschrijven, zou het – buiten schattig natuurlijk – ‘goed’ zijn. ‘Flink’ zeggen je juffen, maar ik zou dat anders noemen.

Jij bent zo intrinsiek goed, dat je altijd de regels wilt volgen, en anderen erop aanspreekt als zij dat niet doen. Dat je je zorgen maakt dat bloemen dood gaan als je ze plukt, dat je je het niet kan voorstellen dat je iemand expres zou pijn doen. Dat je je eigen doekjes uitleent als ik zeg dat ik ergens pijn heb. Dat je andere kindjes helpt als zij iets niet kunnen wat jij wel onder de knie hebt.

Soms denk ik dat we je ook nog wat ‘scherpe randjes’ gaan moeten leren, maar dan bedenk ik me dat de wereld daar vanzelf wel voor zorgt.

Daarom kan ik alleen maar blij zijn dat jij zo enthousiast wordt van… ja, van bijna alles eigenlijk. Van spelen, van turnen, van samen bakken, van samen boodschappen doen, van kleuren, van diertjes, van auto’s, van treinen, van cijfers en sinds kort ook van letters.

Jij slorpt alles op als een spons en verbaast ons elke keer met wat je oppikt en meeneemt.

En ja, dat perfectionistisch trekje, waarbij je kwaad kan worden als iets dan niet van de eerste keer lukt, of niet goed genoeg naar jouw mening… dat is een spiegel, je hebt niet alleen de krulletjes van mij geërfd, vrees ik.

Ik vond drie een heerlijke leeftijd. De ontwikkeling van jouw humor is geweldig. Je verhaaltjes die altijd langer werden, die onverwachte gedachtesprongen of links die je soms legt. Je voelt je sneller op je gemak in een groep. Je ontwikkelt je eigen smaak in kleren (jammer genoeg niet altijd datgene dat mama dan net zo leuk vond).

Ik kijk al uit naar dat volgende jaar.

Gelukkige verjaardag, lieve schat. Vier jaar, da’s echt al groot.

Koffie Klasj – maart

Het is zondag, we zitten in de zetel met het grote raam open, het zonnetje schijnt. De vorige weken leek het soms wel Siberisch winter, maar vandaag… vandaag is het LENTE!

Ik hóór gewoon de batterijtjes opgeladen worden (okee, het kan ook de grasmaaier van de buurman zijn).

Hoe gaat het met jou? Kopje deca groene thee? Nu ik de cafeïne links laat liggen, heeft het een gigantisch effect op mij als ik dan wel eens een kopje drink – en niet altijd in de aangename zin (denk: konijn op speed), dus ik laat het maar even zo.

En ja… ik heb al paaseitjes gekocht! ’t Is het seizoen dus ze zijn op hun best (zie mijn vorige post)! Wil je er stiekem eentje? (of twee…).

In maart heb ik de buien gevoeld. Wat er allemaal gebeurd is?

Uitstapje

Begin maart ben ik drie dagen naar Londen geweest, met mijn schoonzusjes en schoonmama. Het was een hele leuke trip, we hebben best veel gezien (met een hop on/hop off bus, en vanop het water, wegens hoogzwangere schoonzus), we zijn naar de musical Alladin geweest die fan-tas-tisch was én we hebben lekker gegeten.

Twee dingen overschaduwden de leut een beetje: het slechte weer (nog een reden om op die hop on/hop off bus te blijven zitten) en het feit dat de jongste spruit van een schoonzusje de windpokken had. Nu denk je misschien – net als ik – “ah, ja de windpokken moeten ze door he”.

Maar na dagen van hoge koorts, werd er toch maar besloten om naar het ziekenhuis te gaan, en daar bleek er een secundaire infectie lelijk huis te houden. Wat maakte dat schoonzusje meteen de Eurostar uitstapte richting ziekenhuis en daar de volle tien dagen mocht doorbrengen voor ons nichtje er weer wat bovenop was!

Gelukkig net op tijd om haar verjaardag te vieren.

Work

Goed, vorige maand had ik nog gezegd dat ik twijfelde of ik een halve dag meer zou gaan werken. Ik heb toen besloten dat te gaan doen. Die extra halve dag werk ik wel van thuis uit en doe ik de administratie die er op de andere dagen van tussen valt.

Nu na een maandje, kan ik wel zeggen dat me dit een beter overzicht geeft over de projecten, ik heb ook minder het gevoel dat er dingen echt blijven liggen.

Maar verder moet ik er geen doekjes om winden: ik ben moe. Ik probeer elke dag voor 22u te gaan slapen (toch een dik uur vroeger dan mijn normale routine), en merk dat als ik daar eens van afwijk, ik de dag erna echt het verschil voel.

Een Krullenbolletje dat zich ’s nachts even niet lekker voelt en vanaf 4 uur niet meer slaapt, hakt er enorm op in. (Gelukkig was het maar een 24 uur- bug).

Ik hoop echt dat het opnieuw routine wordt en de energie dan een beetje terug keert. Manlief werkt op dit moment nog harder dan gewoonlijk, en ik wil hem daar wel in steunen, dingen thuis wat meer opvangen, maar soms… is het vaatje leeg.

Krullenbol

Krullenbol doet het prima en heeft een enorme interesse in letters gekregen (‘Kijk mama, de letter van mijn naam! En die van jouw naam! En is dat rondje een ‘o’?). Hij is bijna jarig en telt mee de dagen af. Ik kan het bijna niet geloven dat hij 4 wordt. Vier jaar, dat is echt al wel serieus.

Hij krijgt een nieuwe – grote- fiets, aangezien hij bij zijn huidig modelleke met zijn knieën tegen zijn stuur kletst.

Ik ben begin maart met hem naar het medisch onderzoek van het CLB (centrum voor leerlingenbegeleiding) geweest – tegenwoordig vragen ze ouders om die eerste keer mee te gaan, en daar bleek mijnheertje 110 cm te zijn. Zo viel hij nog nét niet van de curve.

Wat me ook verbaasde, was dat hij van ver misschien niet heel goed ziet… wat je niet meteen merkt bij een kindje dat nog niet leest ofzo natuurlijk. Maar op te volgend dus.

Nu moet ik je laten, want ik heb nog een feestje te plannen! Maar snel, vertel nog gauw in de ‘comments’ hieronder hoe het met jou gaat!

Tot gauw he!

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Een week seizoensgroenten eten: lukt dat in de winter?

Je hoort het zo vaak – ‘eet groenten uit het seizoen’! Met alles wat er op elk moment van het jaar in de winkel te vinden is, zou je bijna gaan vergeten dat er wel degelijk iets is als een optimaal seizoen voor groenten en fruit.

Maar wat zijn nu eigenlijk de voordelen van seizoensgroenten eten? Ik ploos dat even voor je uit.

  1. Groenten en fruit zijn gewoon het lekkerste in hun seizoen. Ik eet zo graag aardbeien, maar als ik me te vroeg laat verleiden, hebben ze zo goed als geen smaak. Nog even geduld en dan zijn die heerlijke vitaminebommetjes er weer!
  2. Groenten en fruit kopen in hun seizoen is ook goed voor de portemonnee. Je betaalt een stuk minder als ze lokaal geteeld zijn.
  3. Dat maakt seizoensgroenten ook beter voor het milieu. Boontjes die vanuit Kenia worden overgevlogen… als mijn eten verder reist dan ikzelf, heb ik er toch bedenkingen bij.
  4. Je lijf is erop ingesteld. Geef toe, zo een lekkere dampende ovenschotel, je kijkt er naar uit in de winter, maar gruwt ervan in de zomer.
  5. Het zorgt voor variatie op je bord. Als je de seizoenen (een beetje) volgt, word je uitgedaagd om ook eens iets anders klaar te maken. Zo kan je nieuwe dingen leren kennen én enkele puntjes van je Nieuwe Keuken Challenge afchecken!

Dat laatste wilde ik graag aanpakken, al moet ik toegeven dat de winter niet het makkelijkste seizoen is om mee te starten.

Om de groenten van het seizoen te kennen, baseerde ik me op de groentenkalender van velt.

Voor februari stond daar bijvoorbeeld het volgende: aardappelen, aardpeer, groene selder, knolselder, koolraap, paddenstoelen, pastinaak, pompoen, prei, raap, rammenas, rode biet, rodekool, savooikool, schorseneren, spruiten, uien, veldsla, witloof, witte kool, wortelen.

Mijn uitdaging bestond eruit om een week te koken met (hoofdzakelijk) deze groenten. Ik heb er echt even over gedaan! Maar uiteindelijk was dit ons menu van 11 tot 17 februari.

Maandag: Rodekoolschotel uit het kookboek ‘Gezonde, gezellige goesting’ van Steffi Vertriest. De ovenschotel wordt opgebouwd uit een laagje gehakt, een laagje rode kool met appel en een puree van zoete aardappel. Groot succes hier.

Dinsdag: Kalkoen met spruitjes en pompoenpuree (recept hier).

Woensdag: Witloof met hesp in de oven, met bloemkoolsaus, naar Sandra Bekkari.

Donderdag: Hutsepot met knolselder en een worstje (recept hier).

Vrijdag: Zalm met geroosterde wintergroenten (dit waren worteltjes, pompoen, aardpeer, venkel…)

Zaterdag: Gingen we naar een feestje en hebben we dus niet gekookt.

Zondag: witloof/courgette lasagne met gerookte zalm (recept hier).

Ik ben hier zeker uit mijn comfortzone gekomen (rode kool! spruitjes! Aaaarrghhhhh, jeugdtrauma’s!), maar we hebben echt lekker gegeten.

Ik merk wel dat wintergroenten heel vaak in een puree terecht komen, waar Krullenbol dan wel tevreden mee is, maar de volwassenen van het gezin wilden ook wel eens wat anders. Roosteren was hier wel een goeie oplossing.

En ik had graag 2 vegetarische receptjes toegevoegd, maar dat is die week niet gelukt. Heb daarna wel een heerlijk pompoencurry gemaakt, die zeker niet had misstaan in het weekmenu.

Wat is jullie favoriete wintergroente? Of jullie favoriet recept hiermee? Ideetjes altijd welkom!

De naam is Tanti. Super Tanti

Mijn moeder was met vier thuis. Mijn vader komt uit een gezin met zeven kinderen.

Dat maakt dat ik opgroeide met een hele verzameling tantes. En nonkels/ooms natuurlijk ook, maar vandaag wil ik het over de tantes hebben.

Sommigen zagen we bijna wekelijks, sommigen 2 keer per jaar. Sommigen noem ik tante, sommigen gewoon bij hun naam. Met sommigen heb ik hele fijne herinneringen opgebouwd, met anderen heb ik nooit een écht gesprek gevoerd.

Wat natuurlijk logisch is, binnen een groep van een tiental dames.

Dat maakte dat er een vraag in me opborrelde, toen ik in 2012 een telefoontje kreeg met de melding dat een schoonzusje zwanger was – wat voor tante wil ik worden?

Ik geef toe, ik ben niet de vrouw die hoge kreetjes laat als er een baby gespot wordt. Ik zal hooguit eens glimlachen, maar in zwijm hoef ik daar niet van te vallen. Ik heb heel lang gedacht dat ik geen ‘kind-persoon’ was, maar ik merkte wel dat kinderen over het algemeen best wel graag bij me in de buurt waren. Misschien omdat ik ‘gewoon’ deed? Of omdat ik me met dezelfde ernst helemaal kan smijten in een fantasiewereld?

Hoe dan ook, manlief straalt wél 100% ‘kind-persoon’ uit, zijn scoutsverleden kwam hem goed van pas. Hij werd dan ook vaker als babysit gevraagd dan ikzelf. Niet dat ik me nu opeens kandidaat stel he mensen! Het is louter een vaststelling.

Dus toen mijn nichtje geboren werd, gingen we naar het ziekenhuis, en noemden we elkaar ‘nonkel’ en ‘tante’ voor de gein. Maar het klonk wel goed, moet ik zeggen.

Ik had alleen niet verwacht wat er toen zou gebeuren.

Ik had helemaal niet gedacht dat ik me zo betrokken zou voelen bij dat kleine hummeltje. Dat ik meteen een gevoel zou hebben van ‘ja, jij hoort bij de clan’.

Dat ik zo ontroerd zou zijn, toen ze me voor het eerst bij mijn naam noemde (en het landde op ‘Tanti’ want Tante Isabelle is zo lang en moeilijk uit te spreken en ik ben ook nog geen 100). Ze gaf er mij een high five’je bij en ik smolt daar ter plekke.

Ondertussen ben ik de fiere Tanti van vier nichtjes, een neefje en een neefje op komst. Ik ben altijd blij als ik hen zie, ook al omdat het zo heerlijk is om Krullenbol te zien verbroederen – hij is nog steeds enig kind en het doet iets met een mens om hem dan te horen gieren van het lachen met het neefje, te zie hoe hij vol bewondering opkijkt naar de oudere nichtjes, of te merken dat hij het jongere nichtje aan het commanderen is, en zij zich dat (even) laat welgevallen.

Ik heb zelf goeie herinneringen aan opgroeien met mijn neven en nichten (al is een deel ervan 20 jaar ouder dan ik), dus ik hoop dan deze generatie te kunnen meenemen.

Dus ja, wat voor Tanti wil ik zijn? De Tanti die coole taarten bakt als ze jarig zijn. De Tanti die samen koekjes of cake maakt. De Tanti die brieven schrijft, als zij het alfabet leren. Die hen meeneemt naar de speeltuin met een rugzak vol lekkers.

Ik heb de meest geduldige ouders gehad, maar hey, zelfs ik heb ooit mijn koffers gepakt om ‘bij mijn tante te gaan wonen’. Zij ontving me met open armen, luisterde naar mijn verhaal, gaf me een pakje chips en bracht me gekalmeerd terug naar huis.

Wel, bij deze Tanti zal er ook altijd een plekje zijn.

(en geen chips, moet ik toegeven, maar chocola wel. Er zal altijd chocola zijn).

De grote Boston, baby! blogenquête: resultaten

Zodoende zodus. Vorig jaar was een vreemd jaar voor mij. En misschien daarom ook net een vreemd jaar voor mijn blog. Ik kwam uit de ziekste periode van mijn leven, en had na wat wikken en wegen besloten daar openhartig over te schrijven – maar enkel als de energie het toeliet, wat niet zo vaak was.

Nadien bouwde ik dat weer op; die energie en de blog. Het was zo fijn om weer over ‘gewone’ dingen te kunnen schrijven, ‘gewone’ dingen die weer plaats kunnen innemen in je dag, omdat je niet de hele tijd slaapt of in het ziekenhuis aan een baxter hangt. Heerlijk was dat, weer tijd en energie hebben om te koken, te spelen, saaie dingen te doen.

Met de blog wilde ik wat experimenteren. In het najaar ging ik wat meer schrijven, ik kreeg ook opeens voorstellen om producten uit te testen, ik schreef een aantal gastblogs voor andere bloggers en ik zette een samenwerking op met Fieke van Fiekefatjerietjes: zij gaf me een veganistisch menu en ik maakte het klaar zonder het aan manlief te vertellen.

Maar goed, ik besef wel dat ik nog steeds over alles en nog wat schrijf, dat er niet veel lijn in zit, dat het gaat van totaal banaal tot behoorlijk serieus.

Daarom nog een klein experiment: een blog enquête. Het stond héél lang op mijn ‘to blog’-list, en uiteindelijk baseerde ik me op de enqûete die Kathleen van De Verbeelding eerder al gedaan had. Nu besef ik dat ik beter mijn eigen vragen had uitgedacht, maar kijk, we leren bij!

Een kort (enfin, niet zo kort) overzichtje van de resultaten

De basis

51 mensen vulden de enquête in, en ik had gehoopt op 20, dus ik ben in elk geval al blij!

86% van die mensen is vrouw. Nu lezen vrouwen over het algemeen meer blogs, ik had het percentage zelfs nog hoger ingeschat. Een vuistje voor mijn mannelijke lezers!

Meer dan 6 op 10 (65%) van de mensen is tussen de 31 en de 40 jaar oud. Niet zo gek aangezien ik zelf ook in die categorie val. En je merkt al gauw dat je lezers eigenlijk stiekem wel wat op je lijken.

Daarom had ik eigenlijk ook graag willen weten of deze lezers kinderen hebben, maar kijk, dat heb ik niet gevraagd, dus het zal een mysterie blijven!

37% woont in Vlaams-Brabant, 14% buiten België en 1 persoon woont op een geheime locatie, waarbij ik mij nu keihard een kasteel met ophaalbrug bij voorstel.

Er lezen heel wat mensen al mee sinds het begin (29%) of in elk geval al langer dan een jaar (31%). Dat vind ik wel plezant, maar even goed is het leuk om te zien dat 26% minder dan 6 maanden meeleest. Een frisse blik is altijd goed.

Een kleine helft (49%) haalt aan altijd mijn berichten te lezen – waar ik ook alleen maar blij om kan zijn.

Een bericht verschenen?

Dan nog eentje waarbij ik mijn haar moest krabben: ‘Hoe kom je te weten dat er een nieuw bericht is verschenen?’. Meer dan 35% ziet dat via Facebook, fijn, want Boston, Baby! heeft nog niet zo lang een eigen pagina, en 20% krijgt mijn schrijfsels in de mailbox. Maar even goed meldt 20% dat ze het op een ‘andere’ manier te weten komen. Dus nu vraag ik me af, lieve mensen: hoe dan? Rooksignalen? Glazen bol? SMS alarm? Please tell me!

Dat op een blog meer mensen stilletjes mee lezen dan reageren, is meestal wel duidelijk. Hey, ik ben zelf zo iemand! Maar kijk, 55% meldt dat ze ‘af en toe’ of ‘regelmatig’ een reactie achterlaten – en dat, mijn waarde, is gewoon één van de coolste dingen die er zijn aan bloggen! Bedankt dus! Enneu… die andere 45%… altijd welkom he!

Waarom lees je mee?

En dan de vraag ‘waarom lees je Boston, baby!’. Ik had niet verwacht dat ik op zo’n open vraag zoveel antwoorden zou krijgen. En zo lief, mannekes, als ik eens een slechte dag heb, dan ga ik dat lijstje nog eens lezen.

Samenvattend komt er vaak terug: de echtheid, schrijfstijl, herkenbaarheid, en het schrijven over kleine dingen. Ook waren er enkele kapoenen die schreven dat ze wel moesten, omdat ze me kenden. Ik kan je verzekeren dat er geen lijfstraffen staan op het overslagen van deze blog! Maar even goed: toch tof dat je mee leest.

  • Soms schrijf je dingen uit je hart die mij echt raken en soms schrijf je dingen die mij doen blij zijn met het alles wat ik heb
  • Interessant hoe andere mensen in het leven staan, en tips over bepaalde dingen.
  • Om op de hoogte te blijven van je avonturen, gedachten… jouw mooie blogs die altijd eerlijk en af en toe ook heel pakkend zijn. Je kan je emoties zo mooi verwoorden
  • Het gevoel van “niets moet, alles mag” spreekt me aan. Je komt eerlijk over, gewoon alsof je schrijft om iets uit je hoofd te krijgen.
  • Oorspronkelijk: de reisavonturen van een koppel dat ik ken; nu: de gewoonte
  • Herkenbaarheid, je optimisme, een hele tijd in gedachten voor je mee supporteren, je fijne manier om dingen te verwoorden,…

Welke blogberichten lees je het liefst? (meerdere antwoorden mogelijk)

Met grote voorsprong kwamen hier de persoonlijke verhalen naar voor (80%). De uitdagingen (onder het motto: Wat doe ik mezelf aan? Ha!) zoals Dagen Zonder Vlees, of No Sugar November volgden met 39%. En 25% haalt aan dat ze gewoon alles lezen wat ik schrijf, wat ik een ongelooflijk compliment vind.

Zijn er andere categorieën of thema’s die bij Boston, baby! zouden passen?

Nu ik die vraag opnieuw lees, denk ik bij mezelf dat ik die voor een andere blog niet zou kunnen beantwoorden. Ik heb in elk geval nog nooit een blog gevolgd en dan gedacht: ‘weet je wat hier nu echt ontbreekt? Een wekelijkse horoscoop (ofzo)’. Bij deze dus mijn excuses voor de lastige vraag.

Een paar ideetjes kwamen wel naar boven, nl. kinderanekdotes, uitstapjes en mijn interesse in wetenschapscommunicatie (tot nu toe vrij onbelicht, maar wie weet?). De prijs van grappigste antwoord gaat naar: ‘Gezien mijn bijna pathologische afkeer van het internet, helaas niet veel tips’.

Mocht ik de naam Boston, baby! veranderen, wat denk je daarvan?

Sinds we terug zijn uit Amerika, heb ik zo af en toe een existentiële crisis (nou ja, een kleintje dan). We zijn niet meer in Boston, en onze baby is momenteel een reusje van 110 cm, dus who am I kidding?

Maar kijk, hier heb ik dus wel iets aan: 45% zegt dat het mag blijven zoals het is, en exact evenveel mensen geven aan dat het niet uitmaakt.

Dus conclusie: Boston, baby! it is! And stays!

Verder is mijn gevoel dat ik vaak (te) lange berichten schrijf, onterecht (we laten deze even buiten beschouwing) en dat de frequentie alle kanten op gaat, is mij ook vergeven.

Mocht ik af en toe een gesponsord bericht schrijven, zou je dit dan lezen?

Dit is op zich een louter hypothetische vraag, want ik heb nog nooit geld ontvangen om iets te schrijven – en ik weet ook niet of ik dat wel wil. Een aantal mensen haalden aan als opmerking dat je als schrijver wel objectief moet blijven, en kan dat eigenlijk als je betaald wordt? Ik ben daar nogal principieel in, dus ik denk het wel, maar ik snap dat je de schijn tegen kan hebben. En dat gesponsorde tekst echt behoorlijk irritant kan zijn, daar ben ik het ook wel mee eens.

Geen zorgen, ik ben een klein garnaaltje die alles voor het plezier uittikt! En de fijnste samenwerkingen die ik al gedaan heb, waren ook helemaal ‘van de voor-niets, gewoon toffe afspraken met andere bloggers (je weet wel, elkaar uitdagen, iets schrijven op elkaars blog…).

Ik heb wél al een paar keer een product ontvangen in ruil voor een eerlijke review (met name 5 keer op 317 blogposts, dus 1,57% van de schrijfsels). Dat vind ik best leuk, maar ik ben er ook wel kieskeurig in.

In december 2018 had ik enkele interessante aanbiedingen en heb ik zo een maand lang elke zaterdag iets weggegeven. Een beetje in een kerstsfeer, zal ik maar zeggen, maar dat was vrij atypisch binnen mijn blog. Het viel niet altijd in goede aarde, want iemand haalde aan dat de berichten ‘echt geëvolueerd zijn van leuke persoonlijke berichten naar belerende berichten met reclame’.

Enfin, dat is dus iets dat mij wat bezighoudt, maar 80% zegt dat het niet veel uitmaakt.

Random fotootje van mijn ventjes

Werkpuntjes en tips

De antwoorden bij de vraag naar werkpuntjes en tips waren echt hartverwarmend om te lezen. Eigenlijk komt het erop neer dat zowat iedereen zegt: doe er je goesting mee, en doe zo voort. Dat is denk ik ook dé les die ik meeneem uit deze enquête: je blog is je koninkrijk.

Trouwens, zonder al te sentimenteel te willen worden (of is het al te laat?): mensen die mij bedanken omdat ik schrijf, dat is…. Allez ja, dat is gewoon schoon. (Excuseer, efkes iets in mijn oog).

Een greep uit de opmerkingen:

  • Leuk dat je je man gastberichten laat posten! (Ja, en hij laat het momenteel stevig afweten die gastschrijver van mij, maar dat komt goed! Beloofd!)
  • De blog evolueerde van iets dat persoonlijk is, naar iets met een onecht kantje. Spijtig.
  • De taal is ‘verhollandst’ en dat vind ik echt niet OK.
  • Vind de afwisseling heel leuk. Soms luchtig, soms serieus en diep.
  • Ik vind het heel fijn en persoonlijk geschreven dus houden zo.
  • Het gaat wel héél erg over gezonde voeding
  • Geniet van het schrijven! En doe vooral waar jij goesting in hebt.
  • Ik wens je veel blogplezier! Ik kom altijd graag lezen bij je.
  • Ik vind de blog de laatste maanden minder interessant. Je bent echt een heel andere richting aan het uitgaan, extreem en belerend. En ik vind dat niet boeiend. Maar goed, als dat de richting is die je in wil gaan dan is dat jouw keuze.
  • Doe maar lekker verder zoals je bezig bent, want je bent goed bezig!
  • They are the only articles in Dutch that I read from start to finish. No matter what the subject, I like your style!
  • Je bent een ‘straffe’ madam die op haar eigen fijne, realistische, humoristische manier ook over gevoelige onderwerpen kan schrijven! Respect!

Lessons learned

Eigenlijk heb ik drie dingen geleerd door deze enquête – nee, vier!

  1. Ik heb geen duizenden lezers. Maar wel heel warme, toffe lezers
  2. Ik behoud de naam, de lengte, de niet constante frequentie en de wisselende onderwerpen
  3. Een enquête over een blog is nuttig, maar eigenlijk komt het neer op: doe geen enquête en doe gewoon je goesting!
  4. Je kan nooit goed doen voor iedereen. Wat de één graag leest, vindt de ander extremistisch. Alles evolueert natuurlijk, en ik schrijf hier andere dingen dan in Boston. Maar eigenlijk is dat helemaal niet erg. Wie wilt komen lezen, altijd welkom. Wie dat niet wilt, totaal ok. En ik schrijf gewoon verder. Want: zie punt 3.

Merci aan iedereen die de vragenlijst heeft ingevuld. Het was een interessant experiment!

Ik eindig nog even met een citaat van een warme opmerking, die helemaal samenvat wat ik eigenlijk wil doen hier op dat stukske internet:

Je vertelt zo mooi over de kleine dingen des levens die eigenlijk groot zijn, want daar draait het in essentie echt gewoon om.

Dag van het geluk

Vandaag is het de Internationale Dag van het geluk.

Als je al een aantal moeilijke dingen hebt moeten doorworstelen, is het soms verleidelijk te denken dat je helemaal geen geluk hebt. Dat Murphy intrek heeft genomen in jouw hoofd en het gewoon een kwestie van tijd is tot de volgende ramp je leven komt overspoelen.

Niet dat ik zo denk hoor. .

OK, soms wel dus.

Gelukkig duurt die bui meestal niet lang. Ik moet dan gewoon heel even eerlijk nadenken over alles wat ik heb en mag beleven, en dat brengt me weer bij de realiteit: geluk, dat moet je zien, en dat moet je zelf maken. En naast de grote klassiekers die mijn familie, vrienden, manlief en Krullenbol zijn, zijn er heel wat dingen die mij toch doen glimlachen.

Ik heb mijn kleine gelukjes al vaker opgesomd, onder de noemer ‘Microscopisch fijn’ (hier, hier en hier).

Maar speciaal voor deze eerste dag van de lente, toch nog zo’n lijstje #Kleingelukske

  • Ik heb vorig jaar uitgebloeide narcissen achteraan in de tuin gegooid, en nu bloeien die weer! Het is dubbel zo mooi omdat het onverwacht was.
  • Die eerste dag zonneke na ik-weet-niet-hoeveel regen en storm
  • Ik heb een heel fijn cadeau-idee voor manlief zijn verjaardag over een paar weken (sjjjjt, niet verklappen)
  • Ik was heel fier op de Nijntjes-taart die ik voor de verjaardag van ons nichtje heb gemaakt
  • Er komen weer blaadjes aan de bomen. En katjes aan de wilgen.
  • Gisteren was het om 18u30 nog totaal niet donker
  • Ik heb een superlekkere deca koffie gevonden
  • De complimentjes van manlief over de pompoencurry van gisteren (‘topgerechtje’!)
  • Krullenbol kan sinds eergisteren zelf een rits toedoen!
  • Vrijdag hebben we date night! Hoera!

En wat waren jouw kleine gelukskes deze week?

Dag van de dertiger

Mijn dag vandaag?

Ontbijt gemaakt, brooddoos gevuld, fruit gesneden, koffie en thee gezet, gegeten, douche genomen, aangekleed, opgemaakt, opgeruimd, ingepakt, afscheid genomen, file gereden, mails gecheckt, drie meetings gehad, geluncht, nog mails verstuurd, mensen gebeld, dingen uitgezocht, gesmst met een vriendin over onze brunch dit weekend (ligt vast sinds begin februari), opgeruimd, babysit gezocht voor uitje binnen twee weken, file gereden, gespeeld met Krullenbol, gegeten, Krullenbol in bad gedaan, avondritueeltje, slaapwel gezegd, omgekleed, opgeruimd, pijnstiller genomen tegen de hoofdpijn, rekeningen betaald, naar de planning van het trouwfeest van vrienden gekeken om feedback te geven.

Waar dertigers zoal mee bezig zijn?

In één woord: met jongleren!


In ongeveer 500 woorden: te vinden als gastblog bij Anne van Zonderdank.be.

20 dingen die ik graag doe

Ik lees zelf eigenlijk niet zo veel blogs, maar als er dan twee hetzelfde idee opperen, hebben ze wel mijn aandacht.

Bij Prinses op de kikkererwt en bij Trijnewijn vond ik een lijstje terug van 20 dingen die je graag doet (met de vermelding hoe lang het geleden is dat je ze gedaan hebt).

Het is een opdracht uit ‘The Artist’s way’, en het is de bedoeling dat je ook meteen twee van die dingen inplant.

Geen volgorde hier, maar los wat er in me opkomt.

  1. Koken – twee uur
  2. Lekker en gezond eten – anderhalf uur
  3. Joggen – tien dagen
  4. Naar de sauna – vijf maanden
  5. Een massage krijgen – vijf maanden
  6. Knuffels geven en krijgen – tien minuten
  7. Koffie drinken met een vriend/vriendin en bijpraten – negen uur
  8. Op date gaan met manlief – vier maanden (oh lieve help. Gelukkig staat er nog eentje gepland volgende week!)
  9. Een boek lezen – een paar uur
  10. Bij een open haard of kachel zitten – een paar weken
  11. In de Albert Heijn gaan winkelen – drie weken
  12. Schrijven – nu
  13. Vrienden helpen met de planning van hun huwelijk – drie weken
  14. Uitwaaien aan zee  – 4,5 maand
  15. Met zoonlief op uitstap gaan – zes dagen
  16. Een brunch voor familie of vrienden organiseren – drie dagen
  17. Zingen in een grote groep – drie maanden
  18. Een klein gebaar waarvan je weet dat het voor de ander veel betekent – een paar uur
  19. Buiten eten – een paar maanden (kom maar snel, zomer!)
  20. Reizen – een week

Ik moet toegeven dat ik toch een beetje ben geschrokken van hoe lang sommige dingen geleden zijn. Ik bedoel… vier maanden sinds mijn laatste maandelijkse date met manlief? Confronterend.

Wat ga ik inplannen deze week? Die sauna en dat toertje joggen dat er zo dringend van moet komen (maar die wind he… is dat geen excuus?).

Ik ben heel benieuwd naar jullie lijstje!