10 vragen over desserts

Vorige maand heb ik met veel plezier 10 vragen over koffie (een ‘koffie-tag’) beantwoord. Om in dezelfde afdeling te blijven, wilde ik deze keer graag over dessertjes praten.

Misschien is dat ook gewoon wishful thinking om tien dingen te vertellen over zoetigheden in de maand dat ik ervoor kies geen suiker te eten.

 

  1. Kies je op restaurant eerder een dessertje of een voorgerecht?

Ik kies eerder een dessert omdat ik na een voorgerecht vaak al genoeg gegeten heb.

  1. Wat kies je: de kaasschotel of het zoete dessert?

    Manlief gaat vaak voor de kaas, maar ik zal zeker het zoetje kiezen.
    .

  2. Aten jullie bij je ouders thuis wel eens een dessert?

    Nee, eigenlijk niet. Maar op zondag eten we een uur of twee na de lunch wel een ijsje of koekje ofzo.
    .

  3. Maak je zelf wel eens dessert thuis?

    Ik maak eigenlijk alleen een dessertje klaar als er mensen komen eten.
    .

    pancakes-2291908_1920

    .

  4. Wat is je favoriete dessert?

    Suikervrij: fruitsalade die ik idealiter niet zelf heb moeten snijden. Niet suikervrij: iets van Roger Van Damme, meester patissier.
    .
    fruitsla

  5. Bak je zelf wel eens wat?

    Ja! Het is echt één van mijn hobbies en het beurt me altijd op.
    .

  6. Wat is je grootste blunder op dessert-gebied?

    Goh… aangezien ik al heel wat heb gemaakt, zijn er de nodige blunders gepasseerd. Dingen die ingevallen zijn, verbrand, niet smakelijk… een enkeltje richting vuilbak. We hebben ooit ook een vliegtuigcake gemaakt voor een neefje en hadden die de dag voor het feestje helemaal versierd met suikerpasta. Maar tegen de volgende ochtend was dat half gesmolten in de onderliggende crème… helemaal opnieuw begonnen.

    DSC_3069

  7. Wat lust jij niet dat iedereen wel lijkt te lusten?

    Chocomousse… niet mijn ding, té veel chocola. Idem voor chocolade-ijs eigenlijk.
    .

  8. Waar haal je je inspiratie?

    Van het internet, pinterest, de njam-website, boekjes van winkels…. Van overal eigenlijk!
    .

  9. Nooit meer suiker of nooit meer zout eten?

Aangezien het niet zo gezond is om alle zout te schrappen, en behoorlijk gezond om alle suiker te schrappen (na alle afkickverschijnselen, vermoed ik), kies ik voor ‘nooit meer suiker’ (maar mijn huidig voornemen is maar een maand hoor!!).

 

Vind je dit een leuke reeks vragen, neem gerust over!

Wat is jullie favoriete dessert?

 

 

 

No Sugar November: week 1 zonder suiker

no sugar november 1Okee, ik ben dus duidelijk totaal geschift geworden, of ben eigenlijk stiekem een SM’er (not really), want zoals iemand me vorige week vroeg:

Als je november al geen fijne maand vindt, WAAROM ga je net dan suikervrij leven EN minder cafeïne drinken?

Het was een geschreven vraag, maar ik kon me er zo de verbaasde toon en de opgetrokken wenkbrauw bij voorstellen.

Het klinkt inderdaad totaal van de pot gerukt (en dat is het eigenlijk ook, kom, ik zal het maar toegeven).

Maar aan de andere kant: waarom zou ik een andere maand gaan afkicken, dan de maand die ik op zich al triestig vind? Ik ga er maar vanuit dat ik na 30 dagen dankbaar zal zijn dat ik die droevige donkere dagen en koude stormen niet heb proberen weg te eten met een paar kilo chocolade en sloten koffie.

Ik begon dus aan mijn No Sugar November op maandag.

Voorbereiding is alles, werd me gezegd, door gelijkgestemde (lees; equally insane) zielen. Op zondagavond maakte ik dus een batch suikervrije granola, omdat alle ontbijtgranen in onze kast behoorlijk wat suiker bevatten.

Hier een verslag van mijn eerste suikervrije week.

 

Maandag

De suikervrije granola is op dit moment vooral smaakvrije granola. Ik vervloek mezelf al dat ik ook honing of agave wilde beperken. Maar goed, met heel wat fruit en yoghurt lukt het wel. Daarna drink ik een kopje cafeïnevrije koffie, voor de smaak, en de warme handen.

Ik bekijk de groenteburger voor morgenavond van dichterbij en merk dat er suiker in zit. Verdorie! Gelukkig hebben we nog een versie in de diepvries die bestaat uit groenten. Wat een revolutionair idee.

Tegen de avond komt er hoofdpijn opzetten. Ik ben moe, geïrriteerd, en er klopt een hamertje in mijn achterhoofd. HALLOOOOO AFKICKVERSCHIJNSELEN, ik had jullie niet zo snel verwacht.

Ik kruip slechtgezind in bed met een paracetamolletje. En manlief. Die waarschijnlijk vreest voor de volgende 29 dagen.

 

Dinsdag

Ik sta op met hoofdpijn, en ben de hele voormiddag eigenlijk gewoon in een pestbui. Ik zou zelfs meer zeggen, ik zit echt in een dipje. Ik probeer mezelf wat op te vrolijken met muziek, zingen, een lekkere groene smoothie – zonder suiker weliswaar – maar het helpt allemaal niet echt.

Krullenbol gaan halen beurt me een beetje op. Even buiten zijn ook. Ik geef hem een wafel en voor ik het besef, heb ik zelf bijna een hapje genomen. Nee! Nee, af!

Het avondeten van geroosterde groenten met een groenteburger die géén suiker bevat, smaakt heerlijk. Ik neem evenwel nog een paracetamol. Hopelijk morgen beter!

img_6987

Woensdag

Wanneer ik opsta is mijn hoofdpijn verdwenen, en de pestbui is tenminste gedeeltelijk opgeklaard. Zelfs mijn suikervrije granola smaakt nu wel okee. Toch maar straks eens langs de winkel om te kijken of ze daar geen andere opties hebben.

Ik merk dat ik droge plekjes heb op mijn gezicht, en een uitslag in mijn nek. Dat kan toch ECHT NIET zijn van suikervrij te eten? Ik las altijd dat je daar zo een mooie huid van krijgt, en bij bibi zal het dan wel weer het tegenovergestelde gaan geven. Enfin, we zien wel.

Ander nieuws – excuses vooraf al – ik voel me de hele dag enorm opgeblazen. Vrij oncomfortabel.

Mijn uitstapje naar de Carrefour heeft me een aantal nieuwe inzichten geleverd.

  1. Er zijn ontbijtgranen zonder geraffineerde suikers. Hoera!
  2. Er zit suiker in dingen die je totaal niet verwacht. Zoals mager ontbijtspek. I kid you not.
  3. Suikervrije limonade kan soms behoorlijk chemisch smaken, maar aangelengd met wat spuitwater is het best okee. De suikervrije grenadine die ik kocht is echter om het met een professioneel woord te zeggen: GOOR.

img_6984

Donderdag

De nieuwe ontbijtgranen zijn wel okee. In elk geval beter dan de zelfgemaakte. Het zijn kussentjes gevuld met rozijnen. De rozijnen smaken opmerkelijk zoet.

img_7003

Ik moet ’s ochtends wat mentaal werk verzetten, en dat lukt wonderwel. Ik heb behoorlijk wat energie en kan me redelijk goed concentreren (blijft een puntje bij mij over het algemeen).

Ik drink nog een groene smoothie voor ik naar de boekenbeurs vertrek. Ik kan daarna vrij laat eten (rond 15u pas) maar merk dat ik dat wel behoorlijk trek.

Ik spring binnen bij de Albert Heijn omdat ik

  1. ZOT BEN op de Albert Heijn en dus geen reden nodig heb om daar langs te gaan. ’t Is een hobby!
  2. daar altijd wel wat interessante producten vind (CHECK DIE GRANOLA!). En ja hoor, lekkere zoute popcorn, enkele snacks met noten, straciatella yoghurt (echt! Geen suikers!) en de bloemkoolpizzabodems die onze vrijdagavond opvrolijken, bevatten God zij dank geen suikers.

Tegenvallers: de groentewraps waar we zo van houden, en die ik standaard in de vriezer hou, hebben ‘glucosestroop’ in de ingrediëntenlijst staan. Bleiten. Misschien kan ik hier wel een uitzondering voor maken, want het totale aantal suikers per wrap blijft wel ontzettend laag.

Idem voor het zakje gerookte vleesstukjes die we soms kopen als snack. Dextrose… maar wel maar 0,7g suiker per 100g. En een zakje is 50g.  Ik moet eens nadenken over een maximale hoeveelheid die ik tolereer ofzo.

 

Vrijdag

Ik eet weer de eerste ontbijtgranen die ik kocht en ze smaken best wel zoet. In de voormiddag neem ik geen snackje. Vlak voor de middag krijg ik enorme maagkrampen, ik plooi er echt dubbel van. Het gaat gelukkig over door te lunchen.

In de namiddag krijg ik echt een enorme energiedip. In andere omstandigheden zou ik ZEKER naar koffie met iets zoet grijpen. Maar nu, … bijt ik door. Ik maak me een theetje, ik drink nog wat water… maar eigenlijk blijft het aanmodderen.

Tegen 17u lig ik bijna te pitten in de zetel. De hoofdpijn heeft ook zijn weg terug gevonden, ik neem weer een pilletje.

 

Zaterdag

Ik ontbijt met de granola van de Albert Heijn en die smaakt echt fantastisch. Niet te geloven dat er geen suiker in zit.

Ik begin zo wat in te zien dat suiker echt in de gekste dingen zit. Het is bijna een complot. Ik zie bijvoorbeeld reclame passeren van iets ‘suikervrij’ waar dan wel gewoon kokosbloesemsuiker in zit. Nu is dat misschien iets hipper en bevat het iets meer mineralen, maar verder is het geen haar beter dan gewone witte suiker. Maar ja, wel geadverteerd als ‘suikervrij’.

img_6986

Ik begin ook te denken dat ik beter de natuurlijke suikers iets meer toe laat (agave, honing) en strenger word op de synthetische suikers. Die Zero drankjes helpen eigenlijk ook niet. Eens kijken of ik daar verder kan afbouwen (niet dat ik meer drink dan 1 blikje per dag maar toch).

Ik ga inkopen doen in de Colruyt en leg de ontvette gekookte ham netjes terug bij het zien van de ingrediëntenlijst. Ongelooflijk. De hummus (niet meer dan kikkererwtenpuree in feite) die ik kocht als aperitiefhapje? Je raadt het…

Waarom toch? Heeft suiker nog geheime krachten waar ik niets van weet? Waarom zit dat in zowat alles?

’s Avonds sushi met een vriendin – niet suikervrij want aan sushirijst wordt suiker toegevoegd. Maar dat mocht van mezelf. En het smaakte geweldig!

 

Zondag

Het ontbijt is een stuk minder troosteloos als manlief er een schilderijtje van maakt. Met de granola. En yoghurt. En rood fruit. Het smaakt zo lekker als het eruit ziet.

img_7022

We hebben een familiefeest in een all you can eat restaurant. Ik weet natuurlijk niet precies waar suiker in zit en waar niet. Maar als dessert eet ik fruit. En alleen fruit. En ja, er was een chocoladefontein. Er waren er zelfs twéé (melk en wit).

Maar het ging. Ja, het ging. Ik MOEST dat niet eten. Ik was voldaan. En trots op mezelf.

 

Van die aangekondigde voordelen van suikervrij eten – zoals veel energie, geen namiddagdips en een zuivere huid – heb ik deze week dus bijster weinig gemerkt. Wie weet, na week 2? Ik ben me wel bewust geworden van hoeveel suiker wij ongemerkt consumeren. En dat geeft dan weer een bittere smaak in de mond…

 

Let jij wel eens op hoeveel suiker er in je eten zit?

Een kleutercrisis in het openbaar? Dit deed ik

Ik sta aan mijn auto op de parking van het kinderdagverblijf, en mijn zoon krijgt een crisis. Een tantrum, zoals ze dat in het Engels zeggen. Een epic tantrum, zoals ik dat zou zeggen.

peuter

Ik heb hem net opgepikt na een dagje spelen waarop alles normaal verlopen is, volgens de verzorgsters. Hij was blij om mij te zien.

Maar toen.

Toen viel er een verdwaalde regendruppel op zijn schoen. En die maakte een vlek. Een VLEK mensen!

 

ALL. HELL. BREAKS.LOOSE.

 

Hij huilt hard en de tranen biggelen over zijn wangen. Geen sprake van dat hij met KLETSNATTE schoenen in de wagen stapt. Nee. Hij blijft wel hier, alsjeblieft, dankjewel. Hij blijft hier wel naast de auto zitten.

Omkopen met een koekje? Moeder, wat denk je wel? Zo goedkoop is ie niet hoor.

 

Ik zou hem kunnen zeggen dat hij moest ophouden met huilen. Ik zou kunnen sussen (of een poging doen). Ik zou boos kunnen worden, en roepen. Ik zou hem in de autostoel kunnen wringen (toen kon ik dat nog).

Maar dat deed ik niet.

Wat ik wel deed? Het enige dat hielp – ik deed niets.

 

Ik ging een halve meter van hem zitten, en zei dat als hij een knuffel wilde, hij het maar moest zeggen. Ik raakte hem niet aan. Ik keek niet zijn kant op.

Er passeerde mensen. Die keken, ja. Maar ik schaamde me niet. Waarom zou ik? Omdat mijn kind overprikkeld is na een drukke dag? Omdat hij dat mag uiten? Omdat ik hem de tijd geef om te razen?

Nee, daar schaam ik mij niet voor.

kind alleen

Dat is een parel van een tip die ik zou geven aan kersverse ouders – voor zover iemand tips van mij zou willen.

 

Niets doen is soms het beste wat je kan doen.

 

Mijn zoon was iets rustiger geworden, aanspreekbaar. Ik vroeg of hij een knuffel kon gebruiken. Hij knikte. Ik nam hem op schoot, we zaten zo nog even. Toen vroeg ik of we samen naar huis konden gaan. Hij knikte weer, en ik zette hem zonder moeite in de autostoel.

Dit heeft alles bij elkaar een paar minuten geduurd, en ik kwam- redelijk opgetogen – thuis met een vrolijk kwebbelende peuter. Denk je dat roepen, dreigen, en forceren, tot een beter resultaat hadden geleid?

Ik ook niet.

 

Lees bij Misses Lee Blogt mijn gastblog in de reeks ‘Bewust maar niet perfect’ met de vijf andere supereenvoudige mantra’s die me al ontelbare keren hebben geholpen bij pittige ouderschapsmomentjes! Omdat iedereen soms wel een reddingsboei kan gebruiken in de stormen van onze kinderen (en van ons!).

boei

Hoe ga jij om met een crisis van je kind in het openbaar?

Nieuwe rubriek: manlief doet een boekje open

‘Kan jij werk en gezin goed combineren?’

 

Plots heeft de media door wat alle moeders al eeuwen weten: dat die vraag nooit aan de papa’s wordt gesteld.

Enerzijds zijn er natuurlijk meer moeders die zorgtaken op zich nemen, en bijvoorbeeld minder gaan werken (of net niet) als er kinderen komen.

Anderzijds ken ik veel vaders die er ook willen zijn voor hun kroost. Dan stelt de uitdaging van de dagelijkse puzzel zich toch ook voor hen? De volwassen puzzel van gezin en carrière (en gezondheid en vrienden en familie en….).

IMG_6889 (1)

Ik wil het woord geven aan de puzzelaar waar ik stukjes mee deel. En hij wilt dat woord ook nog aannemen! Heerlijk!

Er komt een nieuwe rubriek aan – een reeks van gastblogs door manlief. Blogland is overwegend vrouwelijk. Of de wereld er heel anders uitziet door mannelijke ogen?

nieuwe rubriek

Ik ben benieuwd!

 

Zijn er topics waar jullie graag zouden over lezen? Geef ze gerust door!

Food Challenge: No Sugar November

NO sugar november

Vaststellingen

Ik deed enkele vaststellingen vorige week.

Vaststelling 1: Binnen exact een maand worden kilo’s suiker onder de vorm van chocolade mannetjes, marsepeinen varkentjes en pepernoten aangesleept. Misschien liggen er ook een paar mandarijntjes, maar laat ons eerlijk zijn, dat is hoofdzakelijk voor de schijn. En die wortel is eigenlijk voor Slechtweervandaag.

chocolate-santa-claus-490825_1920

Vaststelling 2: Ik heb besloten te springen. Het is te zeggen: ik ga opnieuw aan het werk. Vanaf half november hoor ik weer bij het werkvolk, iets waar ik erg naar uit kijk, maar wat ook ontzettend spannend is. Ongetwijfeld gaat dat veel energie kosten. Ik wil dan ook in topvorm zijn, of toch: in de best mogelijke vorm.

 

Vaststelling 3: Ik ben de laatste maanden weer wat meer bezig met gezonde voeding, probeerde een weekje vegan en zet vaker veggie op tafel. Het doet me deugd dat dat weer kan, en dat het resultaat er mag wezen.

 

Vaststelling 1 + 2 + 3 = NO SUGAR NOVEMBER.

snoepjes

Jep, dat heb je goed gelezen. In november, of beter gezegd, in de maand vlak voor het bezoek van de goedheilig man (van 5 november tot en met 5 december) ga ik suikervrij eten.

Het plan

Dat is mijn doel. En ik wil me daarvoor inzetten.

Wat ik niet wil, is mezelf slecht voelen bij een mindere dag. Het hoofdidee is de geraffineerde suikers zoveel mogelijk vermijden, en zuinig te zijn met natuurlijke suikers, zoals honing en esdoornsiroop (die in se even veel commotie veroorzaken in je bloedsuikerspiegel dan witte suiker).

Dus ja, mijn man zet zich alvast schrap.

Ik heb uitgemaakt voor mezelf dat ik ook één keer sushi mag eten, en wel om de reden dat ik volgend weekend een vriendin heb uitgenodigd om exact dat te doen. Niet dat die sushi nu in een suikerjasje zit, maar het wordt wel toegevoegd aan de rijst. Maar het moet allemaal nog redelijk aangenaam blijven he. Ik vooral ook.

Maar kijk, ieder zijn regels natuurlijk. Zo ga ik ook fruit blijven eten – met mate – omdat het leven gewoon te triestig is voor mij zonder fruit. En november vind ik over het algemeen al triestig genoeg.

 

Benieuwd

Ergens ben ik ook wel benieuwd wat dat zo met je doet, suiker laten. Ik weet dat suiker zo goed als overal stiekem en minder stiekem wordt ingepropt. Ik heb gehoord dat je eerst wel wat afziet, maar daarna meer energie hebt en niet meer van die vervelende dips in de namiddag. Laat het heldere hoofd en de fantastische flow maar komen!

Ik vind van mezelf dat ik eigenlijk al behoorlijk weinig suiker eet (letten op de lijn enzo, en ook eerder last met de zoute snacks te laten dan de zoete), en alcohol drink ik al helemaal niet, dus ik vraag me af of ik veel ga moeten aanpassen, en of het veel effect gaat hebben. Benieuwd!

hartsnoepje

Naar goede gewoonte heb ik een weekmenu gemaakt, waarbij ik zoveel mogelijk zelf maak om verborgen suikers te vermijden:

 

Maandag: restje van de ovenschotel van dit weekend – pompoenpuree met champignons en gegrilde paprika

Dinsdag: Groentenburger met wintergroenten en gepofte aardappel

Woensdag: Spaghettipompoen gevuld met tomaatjes en spinazie

Donderdag: Lamsfilet met couscous en geroosterde paprika, courgette en champignons

Vrijdag: Zelfbelegde bloemkoolpizza

 

 

Is NO SUGAR NOVEMBER ook iets dat je zou overwegen? Of No sugar *een andere maand* ?

Halloween: pure commercie of niet?

halloween-costumes-3743795_1920

Halloween, you love it or you hate it

Vanavond is het Halloween. Onze kostuums liggen klaar.

Dat was een vijftal jaar geleden echt wel anders; toen vond ik dat hele gedoe de avond voor Allerheiligen behoorlijk belachelijk. Je zag wat in Amerikaanse films en de commercie sprong erop en wilde er een cent uitslaan. Nee, Halloween, daar deden we niet aan mee.

pompoen.jpg

Maar straks ben ik een duiveltje, manlief is een gevaarlijke piraat en krullenbol is het schattigste draakje dat je je kan indenken.

Wat er veranderd is? We hebben een échte Halloween meegemaakt, in Boston. En ik vond het ge-wel-dig.

We wandelden die avond rond in een wijk waarbij letterlijk élk huis een totale make over ondergaat die avond.  Iedereen gaat er in de VS zo enorm in op, en omdat ze daar geen carnaval hebben, hoeven de kostuums niet altijd griezelig te zijn. Ja, er zijn grote spinnen, dansende skeletten en zombies à volonté, maar even goed zie je robots, een vrouw als een aap en haar baby als het banaantje, en trekken twee koks een omgebouwde bolderkar, die nu een soeppot met een kindjes-kreeft is. De traditie is dat een kindje voor zijn of haar eerste Halloween als pompoen verkleed is.

En al vind ik dat niemand een snoepje verdient die niets gezongen heeft, is ‘Trick or treat’ wel een algemeen aanvaarde uitdrukking over de oceaan.

zombie-278755_1920

Oorspong van Halloween

Hoewel we het nu zien als een typisch Amerikaanse feestdag, is Halloween ontstaan in Schotland. De Kelten vierden op 31 oktober Samhain, een soort eindejaarsfeest, omdat op 1 november het oogstseizoen eindigde, en de winter begon. Winter is coming, inderdaad!

Op Samhain stond de deur naar de onderwereld op een kiertje. De zielen van de overledenen konden een kijkje komen nemen. Daarom werden er feestmalen georganiseerd, waarbij een plaats aan de tafel werd vrijgehouden.

Maar ook demonen en ander creeps konden door de deur, en die moesten afgeschrikt worden – vandaar het gebruik om je te verkleden. Al geef ik toe dat een banaankostuum weinig afschrikwekkend is.

Christenen bakten op de vooravond van Halloween zielenkoeken, die opgehaald werden door kinderen en armen. Elke gegeten koek stond voor een ziel die bevrijd werd uit het vagevuur.

 

Feestje

Dus je begrijpt, waarom wij nu in vol ornaat naar het Halloweenfeestje van onze buren vertrekken. ’t Is een kwestie van geen keus hebben. Er zijn brownies. En zielen die wat hulp nodig hebben.

 

Vieren jullie Halloween?

pumpkin-1838545_1920

De koffie tag: 10 vragen over koffie

Ik heb een hartbrekende beslissing genomen – ik ga minder koffie drinken. Valt samen met een aantal andere aanpassingen die ik wil doorvoeren in mijn eetpatroon. Alles voor de gezondheid he.

Maar onze maandelijkse koffie klasj zal zeker nog doorgaan, beloofd!

Om het ‘afscheid’ wat minder bitter te maken, vandaag de koffie tag: 10 vragen over koffie. Viel ik echt in de pot als kind, of is dat maar een mythe?

  1. Wanneer dronk jij je eerste kopje koffie? En hoe smaakte dat?

Ik denk dat ik ongeveer 12 was, en om de één of andere reden wilde ik graag koffie lusten. Maar dat viel zwaar tegen, dus ik deed er een sloot melk en een berg suiker bij. Dan vond ik het nog te harden, vooral met een witte boterham met kaas erop (Jaaaaa… ik weet ook niet waarom).

  1. Met wie drink jij graag koffie?

Met mijn man, al drinkt hij zelf geen koffie. En met een goeie vriend, die in Mexico woont, dus als hij dan eens langskomt, is het liters aanslepen.

koffie1

  1. Op welke momenten van de dag drink je koffie?

Ik denk dat ik hier geen grote verrassingen ga vertellen: ’s morgens! Eigenlijk probeer ik na de middag geen cafeïne meer te drinken, tenzij ik echt vreselijk moe ben.

  1. Wat is je favoriete koffievariatie?

Een gewone cappuccino (met melkschuim, natuurlijk) smaakt altijd, maar als er tijd is voor een verwennerijtje, dan graag een latte met vanillesiroop (in de ideale wereld heeft deze dan ook 0 calorieën).

koffie3

  1. Wat is je favoriete koffiemerk?

Niet zozeer een merk, maar wel een soort koffie(boon): Maragogype! Een hele grote boon, ook wel olifantsboon genoemd, met een milde smaak en een laag cafeïnegehalte.

coffee-bean-507411_1280

  1. Probeer je vaak nieuwe soorten/smaken uit, of blijf je trouw aan één soort/smaak?

Ik wil gerust eens afwisselen, maar ik ben wel een moeilijke klant!

  1. Heb je aparte soorten soorten/smaken in huis voor je gasten?

Ik heb op een bepaald moment een jaarvoorraad Senseopads gewonnen. Dat waren 36 zakjes (en meer dan 900 pads, dus dan kan je al rekenen hoeveel ze dachten dat ik dronk op een dag). De sterkere smaken, zoals espresso, lust ik zelf niet, maar hou ik wel in de kast voor liefhebbers.

  1. Waar koop jij je koffie?

Gewoon in de Colruyt.

  1. Hoe drink jij je standaard kopje koffie?

Het liefst in één van mijn favoriete kopjes (want JA, dat maakt uit), met een opgeklopt wolkje warme melk erin. Als het snel moet gaan (en manlief niet in de buurt is om dat wolkje op te kloppen, want ja, die schat doet dat voor mij al lust hij zelf geen koffie), gewoon met een scheutje amandelmelk.

  1. Wat vind jij het lekkerst bij de koffie?

Eigenlijk gewoon mijn ontbijtje van zelfgemaakte granola, fruit en yoghurt. Maar een kokosrotsje is ook niet te versmaden!

 koffie2

Ik vond deze tag bij haremaristeit.nl.

 

Ben jij een koffielover? 

Mijn 5 redenen om mijn kind niet op sociale media te delen

privacy.jpg

Weet je nog, je eerste sollicitatie? Groen achter je oren, ergens begin de 20, in een net iets te wijd pak, en zoooo nerveus!

Je stapt binnen, probeert een niet te klam polleke te geven, zet je neer, en haalt je documenten boven. Een paar mooie kopietjes, in een plastic mapje. Eerst gaan ze door je CV, vragen ze wat over je opleiding, je ervaring. Dan slaan ze je babyfotoalbum open. Jij in bad, jij op het potje, jij op de fiets, toen je ma je haar had geknipt en dat niet bepaald recht was… allemaal mooi bijgehouden door je mama, voorzien van kleurige commentaren, over een schattige bijnaam na een accidentje in de kleuterklas.

De interviewer fronst even de wenkbrauwen, en gaat laconiek verder. ‘Zo Mevrouw Poepiedrollie… waarom moet u onze leraar/dokter/advocaat/… worden?

 

Te gek? Te raar? Ongepast? Too much information?

Het is anders precies waar onze kinderen over enkele jaren mee geconfronteerd zullen worden. Hun hele jeugd ligt voor het grijpen op het internet. Door ons, de ouders met de camera, op zoek naar een paar ‘likes’.

Er is wat controverse over, over het al dan niet ‘delen’ van je kind op sociale media.

Toen ik begon te bloggen, heb ik hier eigenlijk eerder mijn gevoel in gevolgd, om zoonlief niet bij naam te noemen – ook al was de blog vooral voor vrienden en familie.

Hoe meer ik erover las, en hoe meer sociale mediakanalen erbij kwamen (Instagram, twitter, …), hoe meer ik van deze keuze om hem niet herkenbaar in beeld te brengen- en in een verlengde daarvan mezelf ook niet – overtuigd raakte.

En omdat ik recent de vraag kreeg, ben ik even verder gaan denken.

Mijn 5 redenen om mijn kind niet herkenbaar weer te geven op sociale media:

  1. Het internet is voor altijd

Deze lijkt zo logisch, maar staan we voldoende stil bij de gevolgen? Het voorbeeld dat ik hierboven aanhaalde, is natuurlijk hilarisch, maar het ligt volgens mij niet ver van de waarheid. Het is nu al een feit dat werkgevers sollicitanten googlen. Wat wil je dat ze tegen komen over je kinderen?

Ja, we moeten eerlijk zijn. Ja, het heeft waarde om het leven ‘zoals het is’ weer te geven op sociale media. (Eerlijk: ik zie ook liever een schattig babysnoetje op Facebook dan de achterkant van een hoofd).

Maar op een sollicitatie zet iedereen graag zijn beste beentje voor. En als de werkgever net grappige/beschamende/zotte foto’s heeft zien passeren, dan geeft dat toch een bepaald beeld, nog voor je de kamer bent binnengestapt.

 

Ik besef heel goed dat de jeugd tegenwoordig zelf bijdraagt tot die hoop zotte foto’s op het internet. Ook – of vooral – de digital natives van vandaag hebben begeleiding nodig over het blootgeven (soms letterlijk) van jezelf op het internet. Daar is iedereen het wel over eens, denk ik.

Maar als wij onze kinderen willen aanleren dat je moet nadenken over wat je post, moeten wij daar zelf dan niet het goeie voorbeeld in geven?

 

  1. Je kind kan dit niet fijn vinden – nu of in de toekomst

Kinderen kennen vanaf een jaar of zes gevoelens van schaamte. Natuurlijk geldt dat dan ook voor alle foto’s die we op internet hebben gezwierd nog voor ze die leeftijd of gevoelens hadden.

Het is tof dat we rekening houden met de wensen van ons kind (‘hij vroeg me die foto niet te plaatsen, dus ik heb dit niet gedaan’), van zodra ze dit kunnen uiten, maar zouden we dan niet beter anticiperen op de mogelijke bezwaren? Want zoals ik al aanhaalde in nr. 1: het internet is voor altijd.

 

En als een werkgever dit kan vinden, en er mogelijk negatieve gevolgen aan kan koppelen, dan kunnen andere kinderen, dit zeker ook.

Kinderen kunnen wreed zijn voor elkaar, en er is weinig nodig om iemand te gaan pesten. In een tijd waarin cyber bullying een ernstig fenomeen is, is het misschien verstandig om niet meer ammunitie op het internet te gooien?

pesten

  1. Het is niet altijd veilig

Ik heb het nu gehad over mogelijke werkgevers en mogelijke pestkoppen die de foto’s van je kinderen van het internet kunnen plukken. Maar jammer genoeg blijft het daar niet bij.

We weten eigenlijk allemaal maar al te goed dat er mensen zijn met vreselijke bedoelingen die op het internet ronddolen. Die foto van je kindje in het bad krijgt dan opeens een heel andere kleur.

En ja, ik ben een positief persoon. Ik wil er niet van uit gaan dat mensen slechte bedoelingen hebben. En de overgrote meerderheid van de mensen op internet gaan inderdaad van ‘aaaaah, zo schattig’ als ze je foto’s zien.

Arda Gerkens, directeur van het Expertisebureau Online Kindermisbruik stelt:

Ik geloof niet dat er iets bestaat als te voorzichtig zijn op internet’.

Kijk, alle positiviteit ten spijt, we moeten ook realistisch zijn. Ik mocht vroeger tot na het donker in een bos gaan spelen. Zonder gsm. Zonder iets te laten weten. Zou ik dat nu toelaten aan mijn eigen zoon? Van ze leven niet! Ook al zal de overgrote meerderheid van de mensen in dat bos ook de beste bedoelingen hebben.

 

  1. Facebook, Instagram en WhatsApp mogen je foto’s gebruiken

Eigenlijk weten we dit al. Er is een tijd geleden al wat ophef over geweest. Sommige mensen dachten dat ze gewoon een melding moesten posten op hun tijdslijn dat Facebook hun foto’s niet mocht gebruiken.

Helaas pindakaas, dat werkt niet. Ook al blijft het auteursrecht van jou, Facebook (en dus ook Instagram en WhatsApp, bedrijven die Facebook bezit), mag de foto’s die jij post – ook in privé conversaties naar je familie, ook als je het enkel post in een ‘gesloten’ tijdslijn voor jouw vrienden – gebruiken.

Dat betekent dat jouw foto opeens kan gebruikt worden voor reclame, zonder dat jij hier een cent van ziet. Helemaal bitter wordt het dan als dat ook nog een aanstootgevende reclame zou zijn, of een reclame voor een product waar jij je helemaal niet in kan vinden. Dan is jouw kind daar het gezicht voor. Fijn zo.

Omdat wij wel degelijk familiefoto’s delen over WhatsApp, ben ik recent overgeschakeld naar Signal. Dat is een identieke manier van ‘appen’ maar zonder de onbestaande privacy settings.

 

  1. Privacy is een persoonlijk recht

 

Het is een begrip dat ons zoveel rond de oren is geslagen, weten we nog wel wat privacy precies is?

Volgens Wikipedia is Privacy een afweerrecht dat de persoonlijke levenssfeer beschermt. Het is een persoonlijke vrijheid, de gelegenheid om zich af te zonderen. Later is dit uitgebreid met ‘zelf bepalen wie welke informatie over ons krijgt’ en ‘de wens onbespied en onbewaakt te leven’.

 

Wat ik hieruit opmaak is dat elk individu de keuze heeft wie welke informatie over zichzelf krijgt. Het is dus niet aan mij om voor mijn kind te beslissen.

Mijn kind is een eigen individu, met zijn eigen levenssfeer, en ook al heb ik daar als ouder behoorlijk veel in te bepalen – zeker als je kindje nog klein is – het is naar mijn gevoel niet aan mij te beslissen die privacy ten dele ‘weg te geven’.

 

Ik deel ook graag op Facebook, al is het enkel voor vrienden, en dit heeft sowieso verregaande gevolgen voor mijn privacy. Facebook maakt een dataprofiel aan van iedereen die iets post, weet op basis van je zoektermen dat je zwanger bent (in sommige gevallen al voor jij of je familie dat weet), weet dat jij een kind hebt, en weet ongelooflijk veel over de sociale achtergrond van dat kind en zijn ouders.

En nee, ik heb niets te verbergen. En ja, ik krijg ook de kriebels van mensen die op sociale media zo hard een fake beeld ophangen van ‘alles is hier perfect hoor’.

Maar dat pleit mij niet vrij van kritisch nadenken over mijn eigen privacy, en die van mijn kind.

 

Ik hoor wel vaker: als onze kinderen groot zijn, posten ze alles en nog wat op sociale media, dan is het hek toch helemaal van de dam.

Maar is dat zo? Hoe weten we dit zeker? Het is nu al zo dat 91% van de ouders zich zorgen maakt over de online veiligheid van de kinderen. Het is nu al zo dat vele mensen hun zelfbeeld laten afhangen van het aantal likes. We delen almaar meer en meer, op meer kanalen, en de gevolgen hiervan laten zich nu al voelen.

Waarom er dan vanuit gaan dat die slinger steeds verder naar die kant gaat doorslaan? Is het ook niet waarschijnlijk dat we ergens stevig tegen een muur (of Facebook wall?) gaan aanlopen, en dat er via regels, restricties, maar ook bewustmakingscampagnes e.d. net WEL voorzichtiger gaat worden omgegaan met privacy?

Ik wil hier geen welles/nietes spelletje beginnen, want niemand heeft een glazen bol. Ik wil alleen stellen: als je gelooft dat bovenstaande een mogelijkheid is – en dat onze kinderen daardoor niet opgezet gaan zijn met onze ‘vrijgevigheid wat betreft privacy’ op dit moment – waarom zou je dat risico dan lopen?

 

En als het toch zo is dat ze alles met iedereen gaan delen – laat het dan hun (weloverwogen, begeleide) keuze zijn. Hun leven, hun privacy.

 

 

Samengevat heb ik vijf grote redenen waarom ik mijn kind niet bij naam noem, of herkenbaar in beeld breng op openbare sociale media.

  1. Het internet is voor altijd
  2. Je kind kan dit niet fijn vinden
  3. Het is niet altijd veilig
  4. Facebook e.d. mogen je foto’s gebruiken
  5. Privacy is een persoonlijk recht van je kind

 

Dit zijn mijn persoonlijke ideeën hierover. Ik doe het dus niet- of probeer het te beperken. Daarmee wil ik niemand veroordelen die dat wel doet. Ik beantwoord alleen een vraag over mijn redenen om terughoudend te zijn.

 

Delen jullie je kind(eren) op sociale media? Waarom wel, of niet?

 

 

 

Koffie Klasj – oktober

Koffie klasj

Ahh, er is toch weinig heerlijker dan een mooie nazomer, hé! Na enkele frissere ochtenden- er is een eerste fleece gespot – voel dat zonnetje echt als een cadeautje!

Maar kom binnen! Zet je! Ik heb een behoorlijke drukke maand gehad, dus hoog tijd voor onze maandelijkse koffie klasj.

 

Koffietje?

Wil je een koffietje? Ik zit nog altijd aan de demi cafeïne, maar op een mistige herfstochtend durf ik er al eens een drupje karamelsiroop toe te voegen.

Of! Anders maak ik je even een smoothie? Geloof me, het is een toppertje. Ik maak het met ongezoete amandelmelk, een lepeltje pindakaas, een banaan, een handvol verse spinazie en een paar blokjes bevroren mango.

Ik zie je een gezicht trekken, en ik snap je! Maar probeer het, serieus, en bedank me later.

What’s new?

Ik heb niet stilgezeten deze maand.

Het verjaardagsfeestje voor mij pa was een uitdaging, want ik wilde natuurlijk alles uit de kast halen, en dat was met momenten wel pittig. Bovendien waren we te laat om een zaal vast te leggen en kwam er dus meer dan 30 man in onze living vieren. Is helemaal goed gekomen, met dank aan de heerlijke temperaturen, die maakten dat de gasten tot na 20u in een licht truitje op het terras zaten te kletsen. Topfeest, al zeg ik het zelf!

 

Het citytripje naar Lissabon was echt super. Echt, als je daar nog niet geweest bent, zeker eens doen. Een hele mooie stad, maar een stevige kuitenbijter (gebouwd op zeven heuvels, maar het voelde eerder als zeventig). Die +20 km op 2 dagen was eigenlijk een opsteker: JA, ik kan dat fysiek aan en de gevolgen van de inspanning bleven beperkt.

 

Het weekendje met de hele familie van manlief was iets moeilijker – ik had de dagen daarvoor behoorlijk wat ‘mentale arbeid’ verricht, en dat werd een weekend recupereren.

 

Administratie

Wat ook heel wat mentale arbeid vraagt, is het geregel en gedoe met de mutualiteit en andere instellingen. Je kan niet geloven hoeveel papieren ik daarvoor al heb ingevuld of laten invullen, hoeveel ik al gebeld heb, hoeveel afspraken ik daar ondertussen gemaakt heb. Ze schijnen het heel moeilijk te hebben met:

1/ het feit dat ik twee jobs had voor ik ziek werd, en daarmee, mirakel oh mirakel, officieel meer dan 100% werkte. WHO. DOES. THAT.

2/ dat ik eerst een paar dagen ziek was, dan drie dagen per twee weken afwezig was gedurende twee maanden (toen ik nog aan de lichte behandeling bezig was) en toen helemaal uit ben gevallen door de zwaardere behandeling. Nee. Dat is moeilijk.

Eigenlijk had ik gewoon beter niet gewerkt tijdens die lichte behandeling. Dat mocht ook perfect, maar ik wilde zo graag blijven doorgaan (en dat ging ook fysiek). Ja, en nu mag ik dat gaan uitleggen en met terugwerkende kracht gaan ‘regulariseren’. Echt bizar.

 

Oh, en ik ben erachter gekomen dat er van je ziekte-uitkering zo goed als geen belastingen afgaan. Je DENKT dus misschien dat het wel meevalt, dat je nog rond kan komen terwijl je ziek bent. Maar als je volgend jaar je belastingen invult, valt de hamer op je koppeke. Mag je duizenden euro’s gaan terug betalen.

Goed dat ik dat nu weet, maar kan me voorstellen dat er mensen zijn die daar serieus door in de problemen komen. Apenlandje.

 

Sport

Jep, ik ben nog aan het joggen. Eigenlijk is het de bedoeling dat je 3 keer per week gaat, maar sommige weken lukt 2 keer echt amper. Maar goed, we gaan wel vooruit. Ik zit ondertussen aan les 13 en begin er al een bééétje van te genieten.

Ik moet trouwens mijn tenen uitkuisen want ik wil de Eindejaarscorrida van Leuven lopen. De toer van 4 km wel/ de kleinste toer die er is. Maar toch, het zou een overwinning zijn, op het voorbije jaar.

 

Moeilijke dagen

Ja, dat voorbije jaar… November staat voor de deur en het was al even niet mijn favoriete maand. Nu zijn er nog een paar minder prettige verjaardagen bijgekomen. ’t Is ongeveer een jaar geleden dat de serieuze shit is begonnen.

Geen hond is daar mee bezig en dat is ook helemaal normaal. Maar soms voelt dat wel wat alleen. Dus zullen we snel weer een koffie klasj doen?

 

Krullenbol

Met Krullenbolletje gaat alles goed. Hij is nu ingeschreven in de turnles en heeft dus officieel een hobby. Op drie jaar vind ik dat wat crazy, maar hij doet het geweldig.

Verder ben ik ernstig aan het overwegen om een fanclub op te richten voor zijn kleuterjuf. Die doet haar werk overduidelijk zo graag en dat enthousiasme straalt helemaal af op ons ventje.

Nu vind ik dat altijd prachtig om iemand te zien die zijn of haar werk met passie doet, maar als dat dan ook nog de persoon is die mijn zoon op dagelijkse basis vrolijk en vol liedjes en verhalen naar huis stuurt, tja, dan wil ik eigenlijk gewoon een handtekening vragen.

 

Scotty en Jane – op algemene aanvraag

Met Scotty gaat het beter, nadat de antibioticakuur verder werd gezet en hij ook nog wat cortisone kreeg, omdat ze nu eerder aan een allergische reactie dachten. Dat beest viert feest op composthopen en drinkt uit modderplassen dus ik vraag me serieus af wat voor allergieën die kan ontwikkelen.

We zaten een week of wat geleden trouwens met een muis, die echt een stuk uit de achterkant van onze zetel aan het bijten was. Janie stond er bij en keek er naar! Waar-de-loos! Maar dan wel met zo’n air dooie beesten binnen zeulen, die waarschijnlijk al eerder aan een hartaanval waren overleden, of aan cholesterol ofzo.

Uiteindelijk heeft het dagen geduurd voor manlief (ja, manlief! Geen van onze feliene vriendjes!) de muis kon vangen. Nou ja, manlief heeft ook snorharen.

scotty

Scotty, prachtig de muis achter de zetel negerend.

Mijn kopje is leeg – of beter mijn kopjes. Tot volgende maand?

 

Hebben jullie uitstapjes gemaakt de voorbije weken?

 

Citytrip Lissabon – de ultieme me-time

Door mijn vegan kookuitdaging was de Feelgood Challenge een beetje op de achtergrond geraakt. Tja, een mens kan maar zoveel uitdagingen tegelijk aan natuurlijk.

Bovendien was de vorige opdracht om iets te gaan doen dat je al lang wilde, maar waar je bang was van de mening van anderen. Dat is nu iets dat mij niet echt bezig houd, dus ik heb daar even voor bedankt. Als ik morgen een neusbel of roze haar wil, dan doe ik dat toch gewoon? Nou ja, dat staat niet meteen op het programma hoor.

 

De volgende opdracht viel meer in mijn straatje:

Feelgood Challenge Week 6 – Me-time
Zijn we niet allemaal soms (of vaak) toe aan wat tijd voor onszelf?

Opdracht
Je beste jij kun je zijn als je ook goed voor jezelf zorgt. Een dagje sauna, shoppen of wat jou dan ook kietelt, doe het en zorg ervoor dat je weer wat energie kan opbouwen.

Feelgoodchallenge

En laat ik nu net iets afgecheckt hebben met een goeie vriendin, dat al twee jaar op ons wenslijstje stond: een citytripje samen! De kleine krullenbol bleef lekker bij papa, dus die hadden het zeker ook al gezellig.

Boedapest was het eerste idee, maar omdat we voor half oktober boekten, is het Lissabon geworden – wisten wij veel dat het zelfs in België 26°C zou zijn.

En Lissabon bleek een hele grote aanrader te zijn voor een uitstapje van een dag of drie: we waren gecharmeerd door de oude wijken, de kleur van de huizen – vaak met knappe tegeltjes bezet en door de zoete pastel de nata  die uitgebreid geproefd moest worden.

Op zaterdagavond gingen we dineren bij Pharmácia, een restaurant in een retro apotheek-thema, dat dit lekker ver doortrekt: Ik dronk bijvoorbeeld een ‘Paracetamol’-mocktail uit een flesje (zonder voorschrift te verkrijgen) en de vriendin genoot van een ‘Morphina’. De rekening kregen we in een urinecontainer aka pispotje.

De calorietjes werden er vlotjes afgewerkt want hoewel Lissabon best te ‘bewandelen’ valt, is het gebouwd op zeven heuvels, en daardoor waren die +20 km die we op twee dagen deden, best pittig.

De derde dag was het vrij mistig (slechter weer dan in België!) en het regende wat dus jaaaaa, we MOESTEN wel enkele uurtjes verdwalen in het saunacomplex –  waar het dan ook weer mistig was, maar dat vonden we iets minder jammer.

Omdat beelden meer zeggen dan 1000 woorden:

lissabon gebouwenlissabon kleurlissabon pharmacialissabon eten

Lissabon: een aanrader voor een korte citytrip!

 

Wat is jullie favoriete citytrip?

 

DIT IS DE VIJFDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER  ‘TROTS OP MEZELF’,  ‘WAT MENSEN ÉCHT VAN ME DENKEN‘, ‘WAAROM IS NEE ZEGGEN ZO MOEILIJK?’ en IK BEL JE ZO MAAR EENS

#FeelgoodchallengeNL2018

Wat statistiek je niet vertelt

Een taboe. Het zegt me zo weinig. Dat we een perfect beeld moeten weergeven naar de buitenwereld toe. Voel ik me ook niet door aangesproken.

En toch is het moeilijk deze te posten. Maar oktober is naast de maand van oranje pompoenen en borstkankermaand ook ‘pregnancy loss awareness month’. En doen of er niets is gebeurd, voelt dan ook verkeerd.

 

Ik ben 1 op 4.

1 op 4 vrouwen krijgt te maken met (minstens) een zwangerschapsverlies.

 

Ik ben 1 op 6.

1 op 6 koppels worden niet vanzelf zwanger.

 

Ik ben 1 op 50.

1 op 50 mensen heeft een afwijking in de bloedstolling die tot miskramen kan leiden.

 

Ik ben 1 op 2000.

1 op 2000 zwangerschappen is een mola zwangerschap.

 

Ik ben 1 op 10 000 .

1 op 10 000 zwangerschappen leidt tot chemo (1 op 5 mola’s).

 

Ik ben 1 op 40 000.

1 op 40 000 zwangerschappen leidt tot zware chemo.

 

MAAR

 

Ik ben 1 op 3 500 000 000

Ik ben de enige vrouw ter wereld die getrouwd is met die fantastische, warme man van mij.

 

Ik ben 1 op 7 miljard.

Er is er maar één die zich mama mag noemen van dat prachtige, wonderlijke krullenbolletje.

 

En dan besef ik, hoeveel geluk ik heb.

klavertjevier

Jij stond niet altijd aan mijn zij: 7 jaar getrouwd

samen

Mijn lieve schat,

Als dit jaar op zijn laatste beentjes loopt, zullen we een half leven samen zijn. En vandaag, op 15 oktober, zijn we zeven jaar getrouwd.

Ik zocht op welke huwelijksverjaardag dat is. Papier, kant, berkenhout,… ik vind het grappig om dat te weten.

De meningen zijn verdeeld. Het is dons, wol, of koper.

Wat tekenend. Zacht, en hard.

Zo waren ze wel, die voorbije jaren. Zacht, en hard.

 

Het was niet zoals ik me had voorgesteld. Helemaal niet. Wij zijn allebei planners, maar plannen maken heeft zo weinig zin gehad. Alles liep anders, en vaak was het enige wat wij konden doen ‘rolling with the punches’.

Er is zo veel gebeurd, die voorbije jaren. Het is bijna niet te overzien.

Maar één constante steekt er boven uit.

Die 15de oktober kwam je me halen, bij ons thuis. Ik kwam van de trap en de hele dag stond je aan mijn zij.

En alle dagen daarna ook.

ballonnen

Of nee, dat is niet waar. Je stond niet altijd aan mijn zij.

 

Toen ik geopereerd werd aan mijn rug, en acht maanden amper uit de voeten kon, stond je niet aan mijn zij.

Je stond overal. Je runde het huishouden, je zorgde voor boodschappen, eten, je bracht me naar de kine. Samen met oefeningen en tijd, bracht je me er bovenop.

En toen ik drie miskramen kreeg op acht maanden tijd, stond je niet aan mijn zij. Je hield mijn hand vast, je hield mijn schouders vast, je hield mijn hart vast, toen het klaar was om in stukken te vallen. En samen met tijd, lijmde je het weer zo goed als het kon.

En op onze allermooiste dag, toen ons allermooiste geschenk geboren werd, stond je niet aan mijn zij. Je zat achter me, op een stoel, en ik zat op een kruk tegen je aan. Samen met mij zag je hem voor de eerste keer. Dat prachtig wezentje dat ons ouders maakte, eindelijk.

Al die nachten dat hij huilde, dat ik borstvoeding gaf, toen stond je niet aan mijn zij. Je stond naast de wieg, klaar om hem op te pikken, te knuffelen, te verschonen en dan aan mij te geven. Zodat ik me kon bezig houden met voeden en nog eventjes verder slapen.

En toen we voor een broertje of een zusje gingen, en ik ziek werd, in een nachtmerrie terecht kwam die maar niet leek te eindigen, en chemo nodig had, toen stond je niet aan mijn zij.

Je zat tegenover me in het ziekenhuis, uuuuuurenlang. Je combineerde een uitdagende job vol verantwoordelijkheid, met alle verantwoordelijkheid over ons kleine gezinnetje. Je zorgde voor ons allemaal – misschien enkel te weinig voor jezelf – gedurende al die maanden.

 

Lieve schat, al die jaren, zo zacht en hard zijn ze geweest. Als dons en koper. En jij was er. Niet altijd aan mijn zij, maar altijd waar je nodig was.

 

You will forever be my always.

 

Dank je wel.

 

Ik hou van je.

quote always

Mijn man eet vegan…#6 vegan gebak

Untitled design

Van 1 tot 7 oktober volledig vegan koken, en het liefst op zo’n manier dat manlief het niet merkt – dat was de opdracht vorige week.

Tijdens de voorbereidingen had ik al heel wat bijgeleerd (en hoofdpijn ontwikkeld). Over het waarom van veganistisch eten, over wat vegan terminologie en over hoe bepaalde dierlijke producten kunnen vervangen worden (wist je bijvoorbeeld dat heel wat kaas stremsel uit kalvermagen bevat en dus in se ook al niet vegetarisch is? It was news to me!).

 

Eén ding was me echter glashelder vanaf de eerste seconde van deze uitdaging: Het verjaardagsfeestje dat we zaterdag voor mijn vader hadden georganiseerd, zou nooit ofte van ze leven ‘geveganiseerd’ kunnen worden.

Never.

Jamais.

Op het menu stond namelijk soep, brood…. En een kaas- en charcuterieschotel.

Nou dan. Over and out. Dat is in ‘vegantaal’ vloeken in de kerk én spuwen op de pastoor, denk ik.

 

Omdat heel wat van de planning en organisatie in mijn schoot was gevallen, mijn energie niet oneindig is en je voor +30 personen ook niet zomaar iets anders op tafel tovert, legde ik er me bij neer. We zouden geen vegan feest geven. Ik zou geen bakken hummus, auberginepasta en boerinnekeschoco aanzeulen om plots te verklaren dat dat het beleg voor de avond was.

kaasschotel

Maar! Ik wilde wel proberen om voor het dessert tenminste één vegan alternatief te maken.

Nu ben ik iemand die graag en vaak aan het bakken slaat- ik heb zelfs een ‘back it list’-, maar een taart zonder eieren was nog niet tot in mijn oven geraakt.

Ik ging dus op zoek naar een lekker receptje. Ik wilde sowieso iets met fruit – en uiteindelijk landde ik op een appel-speculaascake. De eieren werden vervangen door olie. Op vrijdag ging ik aan de slag.

Het deeg leek enorm vloeibaar en bij het bakken kwam het amper omhoog.

Eerlijk gezegd haalde ik het uit de vorm en was ik overtuigd ik dat het een compleet misbaksel was.

 

Een vriendin kwam lunchen en zij was van mening dat vegan gebak niet lekker kón zijn. Ik showde mijn ‘zielige’ cake en we besloten een klein stukje te proeven.

Al bij al bleek het stukken beter dan verwacht! Maakt dat er toch een vegan gebakje aan ons dessertenbuffetje stond.

Maar laat ik nog niet meteen een carrière plannen als vegan bakker. Of traiteur.

 

Bakken jullie wel eens wat?

Mijn man eet vegan.. #5 over ‘veganisen’ en vleesvervangers

Untitled design

 

Toen ik samen met Sofie van de blog Fiekefatjerietjes mijn uitdaging besprak, stelde ze dat manlief het toch écht wel zou merken als ik plots een hele week vegetarisch of zelfs veganistisch zou gaan koken.

Ik was daar niet zo zeker van. Manlief is dan wel een attent, lieve man, die vaak al sneller dan ikzelf doorheb dat er me iets dwarszit, maar voor heel wat andere dingen is hij stekeblind.

Zo heb ik ooit een verrassingsfeest gepland, waarbij ik terwijl hij thuis was een sportzak vol spullen heb binnen gezeuld. Hij heeft dat (per ongeluk) gezien, vroeg ernaar, ik zei gewoon ‘niets om je zorgen over te maken’, zette de zak uit beeld, en een week later was de lieverd compleet verrast dat die sportzak vol verrassingen zat.

 

Gelukkig ben ik echt niet het type dat gaat shoppen in de stad en dan een zin begint met ‘hey schat, zie je niets anders aan mij’, want ik zweer het je, dat is een verloren zaak.

Zo een slimme mens, zo een slechte detective. (Love you, sweetie!)

 

Maar goed, om hem toch niet te onderschatten, wilde ik graag een vleesvervanger gebruiken, en de bloemkoolovenschotel die donderdag op het menu stond, leende zich hier prima toe. Een laagje ‘gehakt’, een laagje bloemkool en een laagje puree, dat zou enig rookgordijn kunnen werpen over mijn ‘verborgen vegan’ verhaal.

Om een niet zo lang verhaal nog korter te maken: er werd enorm gesmuld van deze ovenschotel. Het veggie gehakt smaakte wat zoutig en de textuur was smakelijk. Helaas kwam toen wel de vraag: ‘zijn dat gehakte champignons’?

Conclusie: Lekker dat veggie gehakt, maar it’s not fooling anyone. Toch smakelijk gegeten, en ik heb dan maar iets gemurmeld want weet ik veel wat erin zat, het zouden wel champignons kunnen zijn he!

 

Vrijdag eten wij vaak zelfgemaakte pizza– heerlijk om het weekend in te luiden. We gebruiken hiervoor een bloemkoolpizzabodem van Albert Heijn. Die bleek gelukkig geen ei te bevatten!

Nu legt manlief daar als gewoontediertje wel altijd vlees op. Kalkoensalami om precies te zijn. Ik heb dan maar de kaart getrokken van ‘oeps niet gekocht’ (wat an sich niet gelogen was, ik had het niet gekocht).

Maar dan: kaas. Geen pizza zonder kaas! Geraspte kaas had ik ook niet gekocht, maar we hadden nog parmezaan… Nu weet ik dat er een vegan substituut bestaat voor parmezaanse kaas, nl. een mengeling van gistvlokken en cashewnoten. Maar gistvlokken ligt op dit moment niet standaard in de voorraadkast. Dus ja, niks aan te doen, parmezaan op de pizza.

pizza

Kunnen we anders niet even doen alsof het gemalen noten zijn? Pretty pretty please?

Het blijkt gemakkelijker volledig nieuwe dingen te koken dan meer traditionele dingen te ‘veganisen’.

Maar oefening baart kunst, ongetwijfeld! Helaas ben ik die kunst niet meester voor zaterdag…

Want op zaterdag stond me de grootste uitdaging van de hele week te wachten: een familiefeestje!

 

Hebben jullie een vast vrijdagavondmenu?

 

Deze post kadert in een 7 dagen uitdaging om een week vegan te koken zonder dat mijn man het merkt. Lees hier de andere posts:

Mijn man eet vegan…#4 so far so good

Untitled design

Dag van de Duurzaamheid vandaag

Ik had het gisteren al even over mijn insteek om (wat meer) plantaardig te gaan eten. Ik ben iemand die geraakt kan worden door cijfers. En dat is exact wat de website van worldometers doet. Kijk heel even en zeg me dan dat er geen actie nodig is.

 

Een luchtiger noot (want ik word echt ongemakkelijk van die cijfers):

Wist je dat ze in Amerika woensdag ook wel ‘hump day’ noemen? Omdat je op woensdag door de helft van de week heen bent (en dus ‘over the hump’).

Ons dagmenu

Dit helemaal terzijde. Deze woensdag was ook de dag dat ik volledig plantaardig at en kookte.

’s Morgens een ontbijtje met muesli,  Alpro sojayoghurt, en framboosjes. De sojayoghurt is hier sowieso standaard, vanwege de lichte lactose-intolerantie van manlief, en ook omdat dat gewoon een lekker ‘vloeiende’ yoghurt is.

Als lunch at ik ongeveer hetzelfde als gisteren, nl. een bietenwrapje met veggie gyros en groentjes. Dat had zo gesmaakt, en ik had alle ingrediënten nog liggen.

In de namiddag was krullenbol thuis en deden we het lekker rustig aan.
Op dinsdag was hij naar de markt geweest met de klas en in de namiddag was het hondje van de juf op bezoek gekomen. Toen kwam zijn opa hem oppikken omdat ik een afspraak had, en je begrijpt dat dat allemaal heel fijn was, maar ook een heleboel indrukken teweeg bracht. Dus even Dora and Chill.

Die luie namiddag heeft het geplande vegan avondeten niet in het gedrang gebracht. De pompoencurry met spinazie van Sofie was snel klaar (ik verving alleen de aubergine door een courgette) en stond dan ook lekker te pruttelen toen manlief thuis kwam.

Die laatste was zowat uitgehongerd en stortte zich op het bordje dat ik hem voorschotelde. Een keer of drie zuchtte hij dat het hem allemaal toch zo smaakte. Het was dan ook echt heerlijk – al zeg ik het zelf. Pompoen, courgette, kikkererwten, kokosmelk, thaise currypasta, … what’s not to love?

Het hoeft dus helemaal niet moeilijk of ingewikkeld te zijn om plantaardig te koken. Geen complexe ingrediënten, geen moeilijke technieken, geen lange kooktijden… maar gewoon een lekker, voedzaam maaltje.

pompoencurry

De struggles van eerder deze week, toen ik zo van mijn melk was, waren even vergeten. Dit smaakte naar meer! Enfin, we hadden genoeg, maar je snapt me wel.

 

Op donderdag staat er bloemkoolovenschotel op het menu, en hier plan ik vegan gehakt te gebruiken in een poging een vlezige illusie te scheppen! Benieuwd!

 

Verborgen vegan vs. de vleeseters: 2 – 1.

 

Gebruiken jullie wel eens vleesvervangers genre veggie gehakt of burgers? En welke dan?

Mijn man eet vegan… #3 Het eerste succesje

quotes-Mijn-man-eet-vegan-3-.jpg

Valse start

Een week vegan koken zonder dat manlief het merkt? Dat was het plan, inderdaad.

En de eerste dag van deze uitdaging, heeft hij er absoluut niets van gemerkt. 100% zeker ben ik daarvan. Omdat ik na het doen van de weekboodschappen gestresseerd en overprikkeld in de zetel lag, en hij gekookt heeft. Niet vegan. Mja, ik had de overschakeling van vleeseter naar veganist misschien toch een tikje onderschat.

Verborgen vegan vs. de vleeseters: 0 – 1

Tweede poging

Daarom nam ik op dinsdag geen risico’s. Ik wist dat het een drukke dag ging worden, en met vega-wraps op het menu mocht dat geen probleem zijn.

Recent hebben we de veggie gyros vanuit de Colruyt ontdekt en die smakelijke stripjes sojaspul hebben hier in huis al menig tortilla gesierd. Groot was dan ook mijn opluchting toen ik zag dat er niet stiekem nog ei in zat. Pfieuw.

Als sausje had ik hummus gemaakt en stond er auberginepuree en tomatensalsa op tafel. Nog een avocado pletten, et voilà!

wrap

Ondertussen heb ik me wat ingelezen over plantaardig leven. Want ik ben deze uitdaging niet aangegaan omdat ik eens zin had in wat anders, of stof nodig had om over te schrijven.

Okéééé….

Ik ben deze uitdaging niet alleen aangegaan omdat ik eens zin had in wat anders, en stof nodig had om over te schrijven.

De hoofdreden was ook niet het dierenleed – nu ja, begrijp me niet verkeerd, ik ben geen onmens (ondier?), dus uiteraard vind ik dat niet fijn als dieren afzien, of in vreselijke omstandigheden moeten leven (en sterven) –

Maar wat me vooral over de streep trok om meer de plantkaart (klaveren aas?) te trekken, is het feit dat er voor dierlijke producten ook gewoon veel meer plaats nodig is. En meer grondstoffen. En meer water. En ja, dat is tegenwoordig gewoon niet meer houdbaar.

Ik geloof dat wij allemaal minder vlees zullen kunnen eten om de boel duurzaam te houden. Ik geloof ook dat volwassen mensen in feite geen melkproducten nodig hebben (het fysieke bewijs is de leeftijdsgebonden afname van lactase in ons lichaam, het eiwit dat lactose afbreekt en verteerbaar maakt. Steeds meer mensen worden in zekere mate lactose-intolerant).

 

Alleen die eitjes he… Daar ben ik nog niet helemaal uit. Als die kipjes nu een fijn leven hebben in mijn tuin?

Enfin, of in iemand anders zijn tuin, want manlief heeft al genoeg gekakel aan zijn oren, zegt hij (wat zou hij bedoelen? Soms spreekt de man in raadsels…)

Conclusie van de dag: De vega-wrap werd gesmaakt en goedgekeurd!

Verborgen vegan vs. de vleeseters: 1 – 1.

 

Op naar morgen, waar er een (voor ons) onbekend gerechtje op het menu staat: pompoencurry!

 

 

Mijn man eet vegan #2: de boodschappenhel

quotes-Mijn-man-eet-vegan-2-

Boodschappen doen

Ik sta in de versafdeling en krab in mijn haar. Ik kijk voor de honderdste keer naar mijn lijstje. En naar de ingrediëntenlijst. En naar mijn lijstje.

Winkelen als veganist, het blijkt geen eitje.

Een paar dagen geleden kreeg ik een weekmenu van Sofie van Fiekefatjerietjes, om zeven dagen veganistisch te koken. Over dat menu werd wat heen- en weer gemaild en ik kreeg ook twee tips mee.

Tips voor het ‘verborgen’ gedeelte van de vega-week: kan ik zeven dagen zuiver plantaardig gaan zonder dat manlief zich vragen begint te stellen?

Mijn man eet vegan… en hij weet het niet?

Tip 1: gebruik voldoende groenten of peulvruchten die de ‘bite’ van vlees kunnen vervangen, zoals kikkererwten in de curry en bloemkool in de ovenschotel.

Tip 2: gebruik enkele vleesvervangers in de hoop dat die ook werkelijk vlees gaan vervangen – zodat het veggie gehakt in de ovenschotel misschien wel kan doorgaan voor ‘the real deal’. (Btw, ik ben geen fan van de meeste vleesvervangers, maar aangezien we hier een stiekeme component hebben, kon het wel eens dienst doen).

 

Lunch?

De uitdaging ging vooral over ons avondeten, maar ik wilde zelf ook graag plantaardig lunchen. En daar loop ik al aardig vast: wat ga ik in godsnaam in mijn salade doen buiten wortel en tomaat? En wat smeerde ik op mijn brood? Choco dan maar? Nu ja, niet de choco die ik in de kast heb staan, wegens met melk. Het is toch ook niet de bedoeling dat ik deze week een kilo bij kom?

Waarom kan ik niks verzinnen waar geen kaas, vlees, melk of ei inzit?!

Ik draai rond en rond in de Colruyt en blijf maar producten onderzoeken, om daarna zuchtend weer weg te zetten. Neen. Weer scharreleiwit. Wat? Zit hier ook ei in? Hoe kan dat nu?

Mijn leven hangt aaneen met ei, zo blijkt. Het zit ei zo na in alles.

De dingen die dan wél voldoen, zoals bepaalde burgers, hebben dan weer behoorlijk wat calorieën. Ik tel eigenlijk al maanden braaf puntjes en hou me steeds maar voor dat vegans over het algemeen geen ronde tonnetjes zijn.

 

Koppijn. Koppijn in de Colruyt. Waar ben ik aan begonnen?

potatoes

Goed. Even rustig inademen. Het is natuurlijk wennen. Ik ken de juiste producten nog niet. Dat kost even tijd. Ik weet nog niet hoe ik bepaalde dingen kan vervangen.

Dat is zoals een nieuwe taal leren, en op dag 1 denken dat je alle woordenschat beheerst (edelgist of flaxegg, iemand?).

 

Uiteindelijk ben ik best tevreden wanneer ik mijn kar afreken. Moe, maar tevreden. Vanavond maak ik pasta verde – dat is toch het plan.

Alleen jammer dat ik nog naar een afspraak moet, en idealiter daarvoor gegeten heb. Ik heb teveel op etiketten gestaard. De honger is over.

Manlief komt thuis en steekt bij wijze van snack een rolletje kippenwit in zijn mond. Ik vind dat opeens behoorlijk erg, maar what can I say?

Ik krijg een mega energiedip en kom niet verder dan een banaan. Manlief biedt aan iets te maken voor me. Ik denk triest aan de challenge maar zeg toch ja. Het is een pastaslaatje met spekjes en een yoghurtdressing en het smaakt heerlijk.

 

Van flexitariër naar vegan, dag 1 liep niet van een (l)eien dakje.

Maar morgen is er nog een dag. Een dag om het groener te doen. Tijd om die nieuwe woordenschat en grammatica onder de knie te krijgen.

Mijn man eet vegan… #1: de uitdaging

quotes-Mijn-man-eet-vegan-1-

Flexitariër goes vegan

Maar…maar… Hoe…ik voel mij wat vies en … gebruikt.

Manlief zegt het met een glimlachje. Al staan zijn ogen eerder verbaasd.

Ik ruim de borden op na een stevige portie Pad Thai en laat quasi langs mijn neus weg de titel van deze blogpost vallen. En dat ik nu een week zo plantaardig mogelijk heb proberen te koken.

‘Maar… gisteren dan?’ vraagt hij.

‘Ja, euhm… gisteren was een feestje en technisch gezien heb ik niet gekookt. Ik heb ook niet gezegd dat het experiment altijd even succesvol was. Maarrrr de keren dat het wél gelukt is, heb je heel wat complimentjes gegeven’.

Hij geeft toe dat ik hem lekkere dingen heb voorgeschoteld deze week. En toen had hij wel nog een paar opmerkingen.

 

Hoe het begon

Tijd om even terug te keren naar het begin van dit verhaal: ergens half september.

Ik kreeg een melding dat in oktober de ‘Try Vegan’ actie liep. Niks voor mij, dacht ik, want veganistisch eten is – in mijn hoofd – overdreven moeilijk, ingewikkeld en eenzijdig.

En door één of andere telepathische connectie moet Sofie van de frisse blog Fiekefatjerietjes dat opgevangen hebben, want ze daagde mij uit om eens een week ‘met haar mee te koken’. Zij gaf me haar weekmenu, en ik zou dat volgen.

Eventjes getwijfeld, dat wel… Zou dat wel lukken, en bovenal, zou dat wel lekker zijn? Er was maar één manier om erachter te komen. Ik stemde toe, en kreeg haar overzichtje.

Dit zouden we gaan koken in de week van 1 tot 7 oktober

.
* maandag: pasta verde

* dinsdag: vegan wraps 

* woensdag: curry met pompoen en spinazie

* donderdag: restjes

* vrijdag: bloemkoolschotel

* zaterdag: joker (Sofie zou niet thuis koken)

* zondag: Brooklyn Pad thai

 

Of dat een hele grote stijlbreuk was met hoe ik normaal kookte? Niet helemaal, want ik probeer heel graag nieuwe recepten en ingrediënten uit, en kook sinds een goed jaar ook geregeld vegetarisch. Al eten wij ook wel graag eens een goed stukje vlees. Flexitariërs, als er een labeltje moet gekozen worden.

Zo ontstond het tweede deel van de uitdaging: Zou ik een week vegan kunnen koken, zonder dat manlief- een behoorlijke carnivoor- dit merkte? Dit zou betekenen dat zuiver plantaardig koken misschien toch niet zo uitzonderlijk speciaal en exotisch is, als het me lijkt.

 

Mijn man eet vegan…

… maar hij weet het niet?

 

Wie weet? Ik breng volgende week het verslag uit van mijn avonturen en ervaringen als verborgen veganiste.

paprika

Zijn jullie echte carnivoren, of net helemaal niet?

Mijn 5 goeie redenen om aan yoga te doen

yogaletters

De eerste keer dat ik op een yogamat stond was tijdens mijn studententijd. Samen met mijn zus kon ik wel wat ontspanning gebruiken, zo van tussen al die boeken en cursussen. ’t Was met een klein hartje, want ik raak alleen mijn tenen aan om mijn nagels te lakken.

 

De eerste les begon uitermate ontspannend, in die zin dat we zo goed als niets deden. Na een oefening van een minuut volgden twee minuten ontspanning. So far so boring.

Maar daarna werd er een versnelling hoger geschakeld. Of twee. Of drie. Want opeens werd ons gevraagd een ingewikkelde pose aan te nemen, toch wel vrij out of the blue.

Resultaat: zo goed als iedereen viel om, binnen de 5 seconden. De die hards hielden het 10 seconden vol. Dat werd dan bestempeld als ‘niet goed’ zonder verdere uitleg. Het was hilarisch. Ontspannend wel, zo de slappe lach.

 

Exit yoga. Het hangt zeker ook samen met de lesgever. Té zweverige blabla en ik haak af.

Tijdens mijn zwangerschap volgde ik alweer een lessenreeks. Het was bijlange niet zo grappig, maar wel een stuk nuttiger. Er werd erg de nadruk gelegd op ‘doen wat je kan’. Ik kon niet bijster veel, maar hééé dat kwam door die buik he! Anders ben ik echt zo lenig als een twijgje. Hum hum.

En nu wilde ik yoga ook deel laten uitmaken van mijn revalidatie. Ik vond een les op letterlijk vier minuten wandelen van mijn deur. Geen excuses meer. Dat ging ik doen.

We zijn een paar weken verder en ik kijk eigenlijk wel uit naar dat uurtje. Yoga is goed voor vanalles en nog wat – dat is wetenschappelijk bewezen. Maar ik ga toch vooral om deze vijf redenen.

 

1/ Het is een uurtje me-time

Dat uur staat vast in de agenda en de voorbije weken zijn er wel een paar momenten geweest dat het misschien makkelijker was geweest een les te skippen. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik mag een uurtje voor mezelf plannen, in een rustige omgeving, met een rustig interieur, rustige muziek, rustig licht.

Zoonlief wilt niet slapen? Sorryyyyyy – yoga! Vriend wilt plots komen eten – prima, maar nog voor het dessert ben ik een uurtje naar de yoga.

yogapose

2/ Yoga vermindert stress en angst

Het is bewezen dat het gehalte aan cortisol, het voornaamste stresshormoon, daalt bij en na yogalessen. Ook mensen met angststoornissen en post traumatisch stress syndroom, blijken geholpen. Ik ga nu niet beweren dat ik bij deze groepen hoor, maar na het voorbije jaar is er toch een stevige scheut piekeren met een snuifje trauma bijgekomen. En alle hulp is welkom daarbij (1), (2).

3/Yoga verbetert de slaapkwaliteit

Ik was een hele goeie slaper. Legde mijn oortje op het kussen en sliep binnen de vijf minuten. Tijdens mijn behandeling heb ik slaapmedicatie genomen, en ook weer afgebouwd.

Maar misschien leek het die koude maanden te veel alsof ik mijn winterslaap deed, want na de behandeling kon ik plots urenlang wakker liggen, of ontzettend warrig slapen.

Nu slaap ik beter, en dat zou o.a. door de yoga kunnen komen, omdat dat de afgifte van melatonine- het ‘slaaphormoon’ –  verhoogt (3). En uiteraard helpt het afnemen van stress en angst ook om een goed nachtje te pitten.

4/Yoga bevordert de bloedsomloop en voorkomt cardiovasculaire problemen

Uit onderzoek blijkt dat yogi een lagere hartslag en bloeddruk krijgen (4). Misschien omdat ze zich minder opjagen?

5/Yoga kan helpen bij het afvallen

Op dit moment ben ik nog steeds het ‘behandelingsgewicht‘ aan het tackelen dus het is toch ook mooi meegenomen. De lagere cortisolniveau en de beweging op zich – hoe licht ook – helpen om je gewicht onder controle te houden. Bovendien gaat het om mindful zijn, dus ook bij het eten even na te denken over wat je naar binnen schuift (5).

En ja, in zo’n yogabroek valt niet veel te verbergen. Maar dat is ook niet nodig: het is net de bedoeling om je niet te veel aan te trekken van hoe je eruit ziet en wat je al kan.

‘Wees blij met wat je kan, wees blij met wat je hebt’, zegt de lerares.

Mijn onderzoek heeft uitgewezen dat je dat best meer dan 1 uur per week probeert.

 

Hebben jullie ooit yoga geprobeerd?

frogs yoga

Hoe beslis je of je springt?

wegwijzer

Ik ben iemand die graag plant. Ik word rustig van het overlopen van de dag, de week, misschien zelfs de maand.

Maar zei John Lennon niet ‘Life is what happens to you, while you are busy making other plans’?

 

Het voorbije jaar heb ik wel (opnieuw) geleerd dat plannen niet altijd lukt. Tijdens de behandeling heb ik er echt aan moeten wennen dat niets voorspelbaar was. ‘Zal ik dan of dan eens langskomen?’ vroegen vrienden  – en ik kon daar niet op antwoorden. Want ik wist niet hoe ik me zou voelen. MEGA. IRRITANT.

 

En nu is er een andere vraag, die al even rond zoemt. Niet alleen in mijn hoofd, trouwens. ‘Wanneer ga je terug aan de slag?’.

 

De vraag is eenvoudig genoeg. Maar het antwoord…

 

Ja, het gaat best goed met mij. Ik kom de dag door zonder dutje. Ik heb nog energiedips maar die gaan binnen een minuut of 10 over. Ik ben fysiek zeker sterker geworden. Ik zoek minder naar mijn woorden na 16u. Ik slaap weer, zoals voordien.

 

Ik ging naar een meeting van het werk, ik voelde me zo welkom. Ik kon redelijk goed volgen. Ik werd er enthousiast van.

Daarna was ik er twee dagen mottig van.

Maar heeeee….. iedereen is moe, na een zware vergadering. Toch? Iedereen is lastig na een werkdag. Iedereen heeft wel eens hoofdpijn. En nekpijn. Tuurlijk wel.

 

Ik weet niet het niet. Ik zit tussen ‘Neem toch genoeg tijd – je zit nog lang niet aan dat jaar’ en ‘je gaat toch eens moeten springen’.

 

Spring. Spring dan.

 

Nu blijk ik toch wel hoogtevrees te hebben seg.

Nooit geweten.

springnaarhetwerk