Citytrip Lissabon – de ultieme me-time

Door mijn vegan kookuitdaging was de Feelgood Challenge een beetje op de achtergrond geraakt. Tja, een mens kan maar zoveel uitdagingen tegelijk aan natuurlijk.

Bovendien was de vorige opdracht om iets te gaan doen dat je al lang wilde, maar waar je bang was van de mening van anderen. Dat is nu iets dat mij niet echt bezig houd, dus ik heb daar even voor bedankt. Als ik morgen een neusbel of roze haar wil, dan doe ik dat toch gewoon? Nou ja, dat staat niet meteen op het programma hoor.

 

De volgende opdracht viel meer in mijn straatje:

Feelgood Challenge Week 6 – Me-time
Zijn we niet allemaal soms (of vaak) toe aan wat tijd voor onszelf?

Opdracht
Je beste jij kun je zijn als je ook goed voor jezelf zorgt. Een dagje sauna, shoppen of wat jou dan ook kietelt, doe het en zorg ervoor dat je weer wat energie kan opbouwen.

Feelgoodchallenge

En laat ik nu net iets afgecheckt hebben met een goeie vriendin, dat al twee jaar op ons wenslijstje stond: een citytripje samen! De kleine krullenbol bleef lekker bij papa, dus die hadden het zeker ook al gezellig.

Boedapest was het eerste idee, maar omdat we voor half oktober boekten, is het Lissabon geworden – wisten wij veel dat het zelfs in België 26°C zou zijn.

En Lissabon bleek een hele grote aanrader te zijn voor een uitstapje van een dag of drie: we waren gecharmeerd door de oude wijken, de kleur van de huizen – vaak met knappe tegeltjes bezet en door de zoete pastel de nata  die uitgebreid geproefd moest worden.

Op zaterdagavond gingen we dineren bij Pharmácia, een restaurant in een retro apotheek-thema, dat dit lekker ver doortrekt: Ik dronk bijvoorbeeld een ‘Paracetamol’-mocktail uit een flesje (zonder voorschrift te verkrijgen) en de vriendin genoot van een ‘Morphina’. De rekening kregen we in een urinecontainer aka pispotje.

De calorietjes werden er vlotjes afgewerkt want hoewel Lissabon best te ‘bewandelen’ valt, is het gebouwd op zeven heuvels, en daardoor waren die +20 km die we op twee dagen deden, best pittig.

De derde dag was het vrij mistig (slechter weer dan in België!) en het regende wat dus jaaaaa, we MOESTEN wel enkele uurtjes verdwalen in het saunacomplex –  waar het dan ook weer mistig was, maar dat vonden we iets minder jammer.

Omdat beelden meer zeggen dan 1000 woorden:

lissabon gebouwenlissabon kleurlissabon pharmacialissabon eten

Lissabon: een aanrader voor een korte citytrip!

 

Wat is jullie favoriete citytrip?

 

DIT IS DE VIJFDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER  ‘TROTS OP MEZELF’,  ‘WAT MENSEN ÉCHT VAN ME DENKEN‘, ‘WAAROM IS NEE ZEGGEN ZO MOEILIJK?’ en IK BEL JE ZO MAAR EENS

#FeelgoodchallengeNL2018

Wat statistiek je niet vertelt

Een taboe. Het zegt me zo weinig. Dat we een perfect beeld moeten weergeven naar de buitenwereld toe. Voel ik me ook niet door aangesproken.

En toch is het moeilijk deze te posten. Maar oktober is naast de maand van oranje pompoenen en borstkankermaand ook ‘pregnancy loss awareness month’. En doen of er niets is gebeurd, voelt dan ook verkeerd.

 

Ik ben 1 op 4.

1 op 4 vrouwen krijgt te maken met (minstens) een zwangerschapsverlies.

 

Ik ben 1 op 6.

1 op 6 koppels worden niet vanzelf zwanger.

 

Ik ben 1 op 50.

1 op 50 mensen heeft een afwijking in de bloedstolling die tot miskramen kan leiden.

 

Ik ben 1 op 2000.

1 op 2000 zwangerschappen is een mola zwangerschap.

 

Ik ben 1 op 10 000 .

1 op 10 000 zwangerschappen leidt tot chemo (1 op 5 mola’s).

 

Ik ben 1 op 40 000.

1 op 40 000 zwangerschappen leidt tot zware chemo.

 

MAAR

 

Ik ben 1 op 3 500 000 000

Ik ben de enige vrouw ter wereld die getrouwd is met die fantastische, warme man van mij.

 

Ik ben 1 op 7 miljard.

Er is er maar één die zich mama mag noemen van dat prachtige, wonderlijke krullenbolletje.

 

En dan besef ik, hoeveel geluk ik heb.

klavertjevier

Jij stond niet altijd aan mijn zij: 7 jaar getrouwd

samen

Mijn lieve schat,

Als dit jaar op zijn laatste beentjes loopt, zullen we een half leven samen zijn. En vandaag, op 15 oktober, zijn we zeven jaar getrouwd.

Ik zocht op welke huwelijksverjaardag dat is. Papier, kant, berkenhout,… ik vind het grappig om dat te weten.

De meningen zijn verdeeld. Het is dons, wol, of koper.

Wat tekenend. Zacht, en hard.

Zo waren ze wel, die voorbije jaren. Zacht, en hard.

 

Het was niet zoals ik me had voorgesteld. Helemaal niet. Wij zijn allebei planners, maar plannen maken heeft zo weinig zin gehad. Alles liep anders, en vaak was het enige wat wij konden doen ‘rolling with the punches’.

Er is zo veel gebeurd, die voorbije jaren. Het is bijna niet te overzien.

Maar één constante steekt er boven uit.

Die 15de oktober kwam je me halen, bij ons thuis. Ik kwam van de trap en de hele dag stond je aan mijn zij.

En alle dagen daarna ook.

ballonnen

Of nee, dat is niet waar. Je stond niet altijd aan mijn zij.

 

Toen ik geopereerd werd aan mijn rug, en acht maanden amper uit de voeten kon, stond je niet aan mijn zij.

Je stond overal. Je runde het huishouden, je zorgde voor boodschappen, eten, je bracht me naar de kine. Samen met oefeningen en tijd, bracht je me er bovenop.

En toen ik drie miskramen kreeg op acht maanden tijd, stond je niet aan mijn zij. Je hield mijn hand vast, je hield mijn schouders vast, je hield mijn hart vast, toen het klaar was om in stukken te vallen. En samen met tijd, lijmde je het weer zo goed als het kon.

En op onze allermooiste dag, toen ons allermooiste geschenk geboren werd, stond je niet aan mijn zij. Je zat achter me, op een stoel, en ik zat op een kruk tegen je aan. Samen met mij zag je hem voor de eerste keer. Dat prachtig wezentje dat ons ouders maakte, eindelijk.

Al die nachten dat hij huilde, dat ik borstvoeding gaf, toen stond je niet aan mijn zij. Je stond naast de wieg, klaar om hem op te pikken, te knuffelen, te verschonen en dan aan mij te geven. Zodat ik me kon bezig houden met voeden en nog eventjes verder slapen.

En toen we voor een broertje of een zusje gingen, en ik ziek werd, in een nachtmerrie terecht kwam die maar niet leek te eindigen, en chemo nodig had, toen stond je niet aan mijn zij.

Je zat tegenover me in het ziekenhuis, uuuuuurenlang. Je combineerde een uitdagende job vol verantwoordelijkheid, met alle verantwoordelijkheid over ons kleine gezinnetje. Je zorgde voor ons allemaal – misschien enkel te weinig voor jezelf – gedurende al die maanden.

 

Lieve schat, al die jaren, zo zacht en hard zijn ze geweest. Als dons en koper. En jij was er. Niet altijd aan mijn zij, maar altijd waar je nodig was.

 

You will forever be my always.

 

Dank je wel.

 

Ik hou van je.

quote always

Mijn man eet vegan…#6 vegan gebak

Untitled design

Van 1 tot 7 oktober volledig vegan koken, en het liefst op zo’n manier dat manlief het niet merkt – dat was de opdracht vorige week.

Tijdens de voorbereidingen had ik al heel wat bijgeleerd (en hoofdpijn ontwikkeld). Over het waarom van veganistisch eten, over wat vegan terminologie en over hoe bepaalde dierlijke producten kunnen vervangen worden (wist je bijvoorbeeld dat heel wat kaas stremsel uit kalvermagen bevat en dus in se ook al niet vegetarisch is? It was news to me!).

 

Eén ding was me echter glashelder vanaf de eerste seconde van deze uitdaging: Het verjaardagsfeestje dat we zaterdag voor mijn vader hadden georganiseerd, zou nooit ofte van ze leven ‘geveganiseerd’ kunnen worden.

Never.

Jamais.

Op het menu stond namelijk soep, brood…. En een kaas- en charcuterieschotel.

Nou dan. Over and out. Dat is in ‘vegantaal’ vloeken in de kerk én spuwen op de pastoor, denk ik.

 

Omdat heel wat van de planning en organisatie in mijn schoot was gevallen, mijn energie niet oneindig is en je voor +30 personen ook niet zomaar iets anders op tafel tovert, legde ik er me bij neer. We zouden geen vegan feest geven. Ik zou geen bakken hummus, auberginepasta en boerinnekeschoco aanzeulen om plots te verklaren dat dat het beleg voor de avond was.

kaasschotel

Maar! Ik wilde wel proberen om voor het dessert tenminste één vegan alternatief te maken.

Nu ben ik iemand die graag en vaak aan het bakken slaat- ik heb zelfs een ‘back it list’-, maar een taart zonder eieren was nog niet tot in mijn oven geraakt.

Ik ging dus op zoek naar een lekker receptje. Ik wilde sowieso iets met fruit – en uiteindelijk landde ik op een appel-speculaascake. De eieren werden vervangen door olie. Op vrijdag ging ik aan de slag.

Het deeg leek enorm vloeibaar en bij het bakken kwam het amper omhoog.

Eerlijk gezegd haalde ik het uit de vorm en was ik overtuigd ik dat het een compleet misbaksel was.

 

Een vriendin kwam lunchen en zij was van mening dat vegan gebak niet lekker kón zijn. Ik showde mijn ‘zielige’ cake en we besloten een klein stukje te proeven.

Al bij al bleek het stukken beter dan verwacht! Maakt dat er toch een vegan gebakje aan ons dessertenbuffetje stond.

Maar laat ik nog niet meteen een carrière plannen als vegan bakker. Of traiteur.

 

Bakken jullie wel eens wat?

Mijn man eet vegan.. #5 over ‘veganisen’ en vleesvervangers

Untitled design

 

Toen ik samen met Sofie van de blog Fiekefatjerietjes mijn uitdaging besprak, stelde ze dat manlief het toch écht wel zou merken als ik plots een hele week vegetarisch of zelfs veganistisch zou gaan koken.

Ik was daar niet zo zeker van. Manlief is dan wel een attent, lieve man, die vaak al sneller dan ikzelf doorheb dat er me iets dwarszit, maar voor heel wat andere dingen is hij stekeblind.

Zo heb ik ooit een verrassingsfeest gepland, waarbij ik terwijl hij thuis was een sportzak vol spullen heb binnen gezeuld. Hij heeft dat (per ongeluk) gezien, vroeg ernaar, ik zei gewoon ‘niets om je zorgen over te maken’, zette de zak uit beeld, en een week later was de lieverd compleet verrast dat die sportzak vol verrassingen zat.

 

Gelukkig ben ik echt niet het type dat gaat shoppen in de stad en dan een zin begint met ‘hey schat, zie je niets anders aan mij’, want ik zweer het je, dat is een verloren zaak.

Zo een slimme mens, zo een slechte detective. (Love you, sweetie!)

 

Maar goed, om hem toch niet te onderschatten, wilde ik graag een vleesvervanger gebruiken, en de bloemkoolovenschotel die donderdag op het menu stond, leende zich hier prima toe. Een laagje ‘gehakt’, een laagje bloemkool en een laagje puree, dat zou enig rookgordijn kunnen werpen over mijn ‘verborgen vegan’ verhaal.

Om een niet zo lang verhaal nog korter te maken: er werd enorm gesmuld van deze ovenschotel. Het veggie gehakt smaakte wat zoutig en de textuur was smakelijk. Helaas kwam toen wel de vraag: ‘zijn dat gehakte champignons’?

Conclusie: Lekker dat veggie gehakt, maar it’s not fooling anyone. Toch smakelijk gegeten, en ik heb dan maar iets gemurmeld want weet ik veel wat erin zat, het zouden wel champignons kunnen zijn he!

 

Vrijdag eten wij vaak zelfgemaakte pizza– heerlijk om het weekend in te luiden. We gebruiken hiervoor een bloemkoolpizzabodem van Albert Heijn. Die bleek gelukkig geen ei te bevatten!

Nu legt manlief daar als gewoontediertje wel altijd vlees op. Kalkoensalami om precies te zijn. Ik heb dan maar de kaart getrokken van ‘oeps niet gekocht’ (wat an sich niet gelogen was, ik had het niet gekocht).

Maar dan: kaas. Geen pizza zonder kaas! Geraspte kaas had ik ook niet gekocht, maar we hadden nog parmezaan… Nu weet ik dat er een vegan substituut bestaat voor parmezaanse kaas, nl. een mengeling van gistvlokken en cashewnoten. Maar gistvlokken ligt op dit moment niet standaard in de voorraadkast. Dus ja, niks aan te doen, parmezaan op de pizza.

pizza

Kunnen we anders niet even doen alsof het gemalen noten zijn? Pretty pretty please?

Het blijkt gemakkelijker volledig nieuwe dingen te koken dan meer traditionele dingen te ‘veganisen’.

Maar oefening baart kunst, ongetwijfeld! Helaas ben ik die kunst niet meester voor zaterdag…

Want op zaterdag stond me de grootste uitdaging van de hele week te wachten: een familiefeestje!

 

Hebben jullie een vast vrijdagavondmenu?

 

Deze post kadert in een 7 dagen uitdaging om een week vegan te koken zonder dat mijn man het merkt. Lees hier de andere posts:

Mijn man eet vegan…#4 so far so good

Untitled design

Dag van de Duurzaamheid vandaag

Ik had het gisteren al even over mijn insteek om (wat meer) plantaardig te gaan eten. Ik ben iemand die geraakt kan worden door cijfers. En dat is exact wat de website van worldometers doet. Kijk heel even en zeg me dan dat er geen actie nodig is.

 

Een luchtiger noot (want ik word echt ongemakkelijk van die cijfers):

Wist je dat ze in Amerika woensdag ook wel ‘hump day’ noemen? Omdat je op woensdag door de helft van de week heen bent (en dus ‘over the hump’).

Ons dagmenu

Dit helemaal terzijde. Deze woensdag was ook de dag dat ik volledig plantaardig at en kookte.

’s Morgens een ontbijtje met muesli,  Alpro sojayoghurt, en framboosjes. De sojayoghurt is hier sowieso standaard, vanwege de lichte lactose-intolerantie van manlief, en ook omdat dat gewoon een lekker ‘vloeiende’ yoghurt is.

Als lunch at ik ongeveer hetzelfde als gisteren, nl. een bietenwrapje met veggie gyros en groentjes. Dat had zo gesmaakt, en ik had alle ingrediënten nog liggen.

In de namiddag was krullenbol thuis en deden we het lekker rustig aan.
Op dinsdag was hij naar de markt geweest met de klas en in de namiddag was het hondje van de juf op bezoek gekomen. Toen kwam zijn opa hem oppikken omdat ik een afspraak had, en je begrijpt dat dat allemaal heel fijn was, maar ook een heleboel indrukken teweeg bracht. Dus even Dora and Chill.

Die luie namiddag heeft het geplande vegan avondeten niet in het gedrang gebracht. De pompoencurry met spinazie van Sofie was snel klaar (ik verving alleen de aubergine door een courgette) en stond dan ook lekker te pruttelen toen manlief thuis kwam.

Die laatste was zowat uitgehongerd en stortte zich op het bordje dat ik hem voorschotelde. Een keer of drie zuchtte hij dat het hem allemaal toch zo smaakte. Het was dan ook echt heerlijk – al zeg ik het zelf. Pompoen, courgette, kikkererwten, kokosmelk, thaise currypasta, … what’s not to love?

Het hoeft dus helemaal niet moeilijk of ingewikkeld te zijn om plantaardig te koken. Geen complexe ingrediënten, geen moeilijke technieken, geen lange kooktijden… maar gewoon een lekker, voedzaam maaltje.

pompoencurry

De struggles van eerder deze week, toen ik zo van mijn melk was, waren even vergeten. Dit smaakte naar meer! Enfin, we hadden genoeg, maar je snapt me wel.

 

Op donderdag staat er bloemkoolovenschotel op het menu, en hier plan ik vegan gehakt te gebruiken in een poging een vlezige illusie te scheppen! Benieuwd!

 

Verborgen vegan vs. de vleeseters: 2 – 1.

 

Gebruiken jullie wel eens vleesvervangers genre veggie gehakt of burgers? En welke dan?

Mijn man eet vegan… #3 Het eerste succesje

quotes-Mijn-man-eet-vegan-3-.jpg

Valse start

Een week vegan koken zonder dat manlief het merkt? Dat was het plan, inderdaad.

En de eerste dag van deze uitdaging, heeft hij er absoluut niets van gemerkt. 100% zeker ben ik daarvan. Omdat ik na het doen van de weekboodschappen gestresseerd en overprikkeld in de zetel lag, en hij gekookt heeft. Niet vegan. Mja, ik had de overschakeling van vleeseter naar veganist misschien toch een tikje onderschat.

Verborgen vegan vs. de vleeseters: 0 – 1

Tweede poging

Daarom nam ik op dinsdag geen risico’s. Ik wist dat het een drukke dag ging worden, en met vega-wraps op het menu mocht dat geen probleem zijn.

Recent hebben we de veggie gyros vanuit de Colruyt ontdekt en die smakelijke stripjes sojaspul hebben hier in huis al menig tortilla gesierd. Groot was dan ook mijn opluchting toen ik zag dat er niet stiekem nog ei in zat. Pfieuw.

Als sausje had ik hummus gemaakt en stond er auberginepuree en tomatensalsa op tafel. Nog een avocado pletten, et voilà!

wrap

Ondertussen heb ik me wat ingelezen over plantaardig leven. Want ik ben deze uitdaging niet aangegaan omdat ik eens zin had in wat anders, of stof nodig had om over te schrijven.

Okéééé….

Ik ben deze uitdaging niet alleen aangegaan omdat ik eens zin had in wat anders, en stof nodig had om over te schrijven.

De hoofdreden was ook niet het dierenleed – nu ja, begrijp me niet verkeerd, ik ben geen onmens (ondier?), dus uiteraard vind ik dat niet fijn als dieren afzien, of in vreselijke omstandigheden moeten leven (en sterven) –

Maar wat me vooral over de streep trok om meer de plantkaart (klaveren aas?) te trekken, is het feit dat er voor dierlijke producten ook gewoon veel meer plaats nodig is. En meer grondstoffen. En meer water. En ja, dat is tegenwoordig gewoon niet meer houdbaar.

Ik geloof dat wij allemaal minder vlees zullen kunnen eten om de boel duurzaam te houden. Ik geloof ook dat volwassen mensen in feite geen melkproducten nodig hebben (het fysieke bewijs is de leeftijdsgebonden afname van lactase in ons lichaam, het eiwit dat lactose afbreekt en verteerbaar maakt. Steeds meer mensen worden in zekere mate lactose-intolerant).

 

Alleen die eitjes he… Daar ben ik nog niet helemaal uit. Als die kipjes nu een fijn leven hebben in mijn tuin?

Enfin, of in iemand anders zijn tuin, want manlief heeft al genoeg gekakel aan zijn oren, zegt hij (wat zou hij bedoelen? Soms spreekt de man in raadsels…)

Conclusie van de dag: De vega-wrap werd gesmaakt en goedgekeurd!

Verborgen vegan vs. de vleeseters: 1 – 1.

 

Op naar morgen, waar er een (voor ons) onbekend gerechtje op het menu staat: pompoencurry!

 

 

Mijn man eet vegan #2: de boodschappenhel

quotes-Mijn-man-eet-vegan-2-

Boodschappen doen

Ik sta in de versafdeling en krab in mijn haar. Ik kijk voor de honderdste keer naar mijn lijstje. En naar de ingrediëntenlijst. En naar mijn lijstje.

Winkelen als veganist, het blijkt geen eitje.

Een paar dagen geleden kreeg ik een weekmenu van Sofie van Fiekefatjerietjes, om zeven dagen veganistisch te koken. Over dat menu werd wat heen- en weer gemaild en ik kreeg ook twee tips mee.

Tips voor het ‘verborgen’ gedeelte van de vega-week: kan ik zeven dagen zuiver plantaardig gaan zonder dat manlief zich vragen begint te stellen?

Mijn man eet vegan… en hij weet het niet?

Tip 1: gebruik voldoende groenten of peulvruchten die de ‘bite’ van vlees kunnen vervangen, zoals kikkererwten in de curry en bloemkool in de ovenschotel.

Tip 2: gebruik enkele vleesvervangers in de hoop dat die ook werkelijk vlees gaan vervangen – zodat het veggie gehakt in de ovenschotel misschien wel kan doorgaan voor ‘the real deal’. (Btw, ik ben geen fan van de meeste vleesvervangers, maar aangezien we hier een stiekeme component hebben, kon het wel eens dienst doen).

 

Lunch?

De uitdaging ging vooral over ons avondeten, maar ik wilde zelf ook graag plantaardig lunchen. En daar loop ik al aardig vast: wat ga ik in godsnaam in mijn salade doen buiten wortel en tomaat? En wat smeerde ik op mijn brood? Choco dan maar? Nu ja, niet de choco die ik in de kast heb staan, wegens met melk. Het is toch ook niet de bedoeling dat ik deze week een kilo bij kom?

Waarom kan ik niks verzinnen waar geen kaas, vlees, melk of ei inzit?!

Ik draai rond en rond in de Colruyt en blijf maar producten onderzoeken, om daarna zuchtend weer weg te zetten. Neen. Weer scharreleiwit. Wat? Zit hier ook ei in? Hoe kan dat nu?

Mijn leven hangt aaneen met ei, zo blijkt. Het zit ei zo na in alles.

De dingen die dan wél voldoen, zoals bepaalde burgers, hebben dan weer behoorlijk wat calorieën. Ik tel eigenlijk al maanden braaf puntjes en hou me steeds maar voor dat vegans over het algemeen geen ronde tonnetjes zijn.

 

Koppijn. Koppijn in de Colruyt. Waar ben ik aan begonnen?

potatoes

Goed. Even rustig inademen. Het is natuurlijk wennen. Ik ken de juiste producten nog niet. Dat kost even tijd. Ik weet nog niet hoe ik bepaalde dingen kan vervangen.

Dat is zoals een nieuwe taal leren, en op dag 1 denken dat je alle woordenschat beheerst (edelgist of flaxegg, iemand?).

 

Uiteindelijk ben ik best tevreden wanneer ik mijn kar afreken. Moe, maar tevreden. Vanavond maak ik pasta verde – dat is toch het plan.

Alleen jammer dat ik nog naar een afspraak moet, en idealiter daarvoor gegeten heb. Ik heb teveel op etiketten gestaard. De honger is over.

Manlief komt thuis en steekt bij wijze van snack een rolletje kippenwit in zijn mond. Ik vind dat opeens behoorlijk erg, maar what can I say?

Ik krijg een mega energiedip en kom niet verder dan een banaan. Manlief biedt aan iets te maken voor me. Ik denk triest aan de challenge maar zeg toch ja. Het is een pastaslaatje met spekjes en een yoghurtdressing en het smaakt heerlijk.

 

Van flexitariër naar vegan, dag 1 liep niet van een (l)eien dakje.

Maar morgen is er nog een dag. Een dag om het groener te doen. Tijd om die nieuwe woordenschat en grammatica onder de knie te krijgen.

Mijn man eet vegan… #1: de uitdaging

quotes-Mijn-man-eet-vegan-1-

Flexitariër goes vegan

Maar…maar… Hoe…ik voel mij wat vies en … gebruikt.

Manlief zegt het met een glimlachje. Al staan zijn ogen eerder verbaasd.

Ik ruim de borden op na een stevige portie Pad Thai en laat quasi langs mijn neus weg de titel van deze blogpost vallen. En dat ik nu een week zo plantaardig mogelijk heb proberen te koken.

‘Maar… gisteren dan?’ vraagt hij.

‘Ja, euhm… gisteren was een feestje en technisch gezien heb ik niet gekookt. Ik heb ook niet gezegd dat het experiment altijd even succesvol was. Maarrrr de keren dat het wél gelukt is, heb je heel wat complimentjes gegeven’.

Hij geeft toe dat ik hem lekkere dingen heb voorgeschoteld deze week. En toen had hij wel nog een paar opmerkingen.

 

Hoe het begon

Tijd om even terug te keren naar het begin van dit verhaal: ergens half september.

Ik kreeg een melding dat in oktober de ‘Try Vegan’ actie liep. Niks voor mij, dacht ik, want veganistisch eten is – in mijn hoofd – overdreven moeilijk, ingewikkeld en eenzijdig.

En door één of andere telepathische connectie moet Sofie van de frisse blog Fiekefatjerietjes dat opgevangen hebben, want ze daagde mij uit om eens een week ‘met haar mee te koken’. Zij gaf me haar weekmenu, en ik zou dat volgen.

Eventjes getwijfeld, dat wel… Zou dat wel lukken, en bovenal, zou dat wel lekker zijn? Er was maar één manier om erachter te komen. Ik stemde toe, en kreeg haar overzichtje.

Dit zouden we gaan koken in de week van 1 tot 7 oktober

.
* maandag: pasta verde

* dinsdag: vegan wraps 

* woensdag: curry met pompoen en spinazie

* donderdag: restjes

* vrijdag: bloemkoolschotel

* zaterdag: joker (Sofie zou niet thuis koken)

* zondag: Brooklyn Pad thai

 

Of dat een hele grote stijlbreuk was met hoe ik normaal kookte? Niet helemaal, want ik probeer heel graag nieuwe recepten en ingrediënten uit, en kook sinds een goed jaar ook geregeld vegetarisch. Al eten wij ook wel graag eens een goed stukje vlees. Flexitariërs, als er een labeltje moet gekozen worden.

Zo ontstond het tweede deel van de uitdaging: Zou ik een week vegan kunnen koken, zonder dat manlief- een behoorlijke carnivoor- dit merkte? Dit zou betekenen dat zuiver plantaardig koken misschien toch niet zo uitzonderlijk speciaal en exotisch is, als het me lijkt.

 

Mijn man eet vegan…

… maar hij weet het niet?

 

Wie weet? Ik breng volgende week het verslag uit van mijn avonturen en ervaringen als verborgen veganiste.

paprika

Zijn jullie echte carnivoren, of net helemaal niet?

Mijn 5 goeie redenen om aan yoga te doen

yogaletters

De eerste keer dat ik op een yogamat stond was tijdens mijn studententijd. Samen met mijn zus kon ik wel wat ontspanning gebruiken, zo van tussen al die boeken en cursussen. ’t Was met een klein hartje, want ik raak alleen mijn tenen aan om mijn nagels te lakken.

 

De eerste les begon uitermate ontspannend, in die zin dat we zo goed als niets deden. Na een oefening van een minuut volgden twee minuten ontspanning. So far so boring.

Maar daarna werd er een versnelling hoger geschakeld. Of twee. Of drie. Want opeens werd ons gevraagd een ingewikkelde pose aan te nemen, toch wel vrij out of the blue.

Resultaat: zo goed als iedereen viel om, binnen de 5 seconden. De die hards hielden het 10 seconden vol. Dat werd dan bestempeld als ‘niet goed’ zonder verdere uitleg. Het was hilarisch. Ontspannend wel, zo de slappe lach.

 

Exit yoga. Het hangt zeker ook samen met de lesgever. Té zweverige blabla en ik haak af.

Tijdens mijn zwangerschap volgde ik alweer een lessenreeks. Het was bijlange niet zo grappig, maar wel een stuk nuttiger. Er werd erg de nadruk gelegd op ‘doen wat je kan’. Ik kon niet bijster veel, maar hééé dat kwam door die buik he! Anders ben ik echt zo lenig als een twijgje. Hum hum.

En nu wilde ik yoga ook deel laten uitmaken van mijn revalidatie. Ik vond een les op letterlijk vier minuten wandelen van mijn deur. Geen excuses meer. Dat ging ik doen.

We zijn een paar weken verder en ik kijk eigenlijk wel uit naar dat uurtje. Yoga is goed voor vanalles en nog wat – dat is wetenschappelijk bewezen. Maar ik ga toch vooral om deze vijf redenen.

 

1/ Het is een uurtje me-time

Dat uur staat vast in de agenda en de voorbije weken zijn er wel een paar momenten geweest dat het misschien makkelijker was geweest een les te skippen. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik mag een uurtje voor mezelf plannen, in een rustige omgeving, met een rustig interieur, rustige muziek, rustig licht.

Zoonlief wilt niet slapen? Sorryyyyyy – yoga! Vriend wilt plots komen eten – prima, maar nog voor het dessert ben ik een uurtje naar de yoga.

yogapose

2/ Yoga vermindert stress en angst

Het is bewezen dat het gehalte aan cortisol, het voornaamste stresshormoon, daalt bij en na yogalessen. Ook mensen met angststoornissen en post traumatisch stress syndroom, blijken geholpen. Ik ga nu niet beweren dat ik bij deze groepen hoor, maar na het voorbije jaar is er toch een stevige scheut piekeren met een snuifje trauma bijgekomen. En alle hulp is welkom daarbij (1), (2).

3/Yoga verbetert de slaapkwaliteit

Ik was een hele goeie slaper. Legde mijn oortje op het kussen en sliep binnen de vijf minuten. Tijdens mijn behandeling heb ik slaapmedicatie genomen, en ook weer afgebouwd.

Maar misschien leek het die koude maanden te veel alsof ik mijn winterslaap deed, want na de behandeling kon ik plots urenlang wakker liggen, of ontzettend warrig slapen.

Nu slaap ik beter, en dat zou o.a. door de yoga kunnen komen, omdat dat de afgifte van melatonine- het ‘slaaphormoon’ –  verhoogt (3). En uiteraard helpt het afnemen van stress en angst ook om een goed nachtje te pitten.

4/Yoga bevordert de bloedsomloop en voorkomt cardiovasculaire problemen

Uit onderzoek blijkt dat yogi een lagere hartslag en bloeddruk krijgen (4). Misschien omdat ze zich minder opjagen?

5/Yoga kan helpen bij het afvallen

Op dit moment ben ik nog steeds het ‘behandelingsgewicht‘ aan het tackelen dus het is toch ook mooi meegenomen. De lagere cortisolniveau en de beweging op zich – hoe licht ook – helpen om je gewicht onder controle te houden. Bovendien gaat het om mindful zijn, dus ook bij het eten even na te denken over wat je naar binnen schuift (5).

En ja, in zo’n yogabroek valt niet veel te verbergen. Maar dat is ook niet nodig: het is net de bedoeling om je niet te veel aan te trekken van hoe je eruit ziet en wat je al kan.

‘Wees blij met wat je kan, wees blij met wat je hebt’, zegt de lerares.

Mijn onderzoek heeft uitgewezen dat je dat best meer dan 1 uur per week probeert.

 

Hebben jullie ooit yoga geprobeerd?

frogs yoga

Hoe beslis je of je springt?

wegwijzer

Ik ben iemand die graag plant. Ik word rustig van het overlopen van de dag, de week, misschien zelfs de maand.

Maar zei John Lennon niet ‘Life is what happens to you, while you are busy making other plans’?

 

Het voorbije jaar heb ik wel (opnieuw) geleerd dat plannen niet altijd lukt. Tijdens de behandeling heb ik er echt aan moeten wennen dat niets voorspelbaar was. ‘Zal ik dan of dan eens langskomen?’ vroegen vrienden  – en ik kon daar niet op antwoorden. Want ik wist niet hoe ik me zou voelen. MEGA. IRRITANT.

 

En nu is er een andere vraag, die al even rond zoemt. Niet alleen in mijn hoofd, trouwens. ‘Wanneer ga je terug aan de slag?’.

 

De vraag is eenvoudig genoeg. Maar het antwoord…

 

Ja, het gaat best goed met mij. Ik kom de dag door zonder dutje. Ik heb nog energiedips maar die gaan binnen een minuut of 10 over. Ik ben fysiek zeker sterker geworden. Ik zoek minder naar mijn woorden na 16u. Ik slaap weer, zoals voordien.

 

Ik ging naar een meeting van het werk, ik voelde me zo welkom. Ik kon redelijk goed volgen. Ik werd er enthousiast van.

Daarna was ik er twee dagen mottig van.

Maar heeeee….. iedereen is moe, na een zware vergadering. Toch? Iedereen is lastig na een werkdag. Iedereen heeft wel eens hoofdpijn. En nekpijn. Tuurlijk wel.

 

Ik weet niet het niet. Ik zit tussen ‘Neem toch genoeg tijd – je zit nog lang niet aan dat jaar’ en ‘je gaat toch eens moeten springen’.

 

Spring. Spring dan.

 

Nu blijk ik toch wel hoogtevrees te hebben seg.

Nooit geweten.

springnaarhetwerk

Ik bel je zomaar eens- Feelgood challenge #4

Feelgoodchallenge

Het is eigenlijk nog niet zo zot lang geleden (okee, eerlijkheidshave geef ik toe: toch wel een half leven) dat ik uren en uren doorbracht in de gang van mijn ouderlijk huis, op de trap zittend, of liggend op het tapijt.

Nee, ik was niet gestraft. Mijn ouders geloofden trouwens toen al niet in een time out.

Ik was aan het bellen.

Ik hing aan de lijn, de vaste lijn, met een vriendin of met mijn beste vriend, die ik mogelijk al een hele dag gezien had maar héééééé er viel nog zo veel te bespreken. Soms was het nuttig (zo begon het meestal), over het huiswerk, of een opdracht, maar meestal was het gewoon…babbelen. Babbelen babbelen babbelen, uuuuuren aan een stuk.

oude telefoon

Ik ben dat niet verleerd, dat babbelen. Meer nog, ik ben gewoon een expert. Ik begon deze week niet voor niets over een koffie klasj. Maar het is gewoon niet meer zo vanzelfsprekend, want ik heb van alles te doen, de andere persoon heeft van alles te doen, woont in sommige gevallen in een totaal andere tijdszone, … ‘zomaar’ bellen, het gebeurt nog, maar vaker stuur ik een berichtje of whatsappje, en dan kan dat zo wat tussen de mazen van het tijdsgebreknet glippen.

 

Ik dacht de opdracht van de Feelgood Challenge deze week dus eventjes snel te klaren:

Bel je vriendin! Of iemand anders, maar niet je moeder of je vader. Maar vraag hoe het gaat met de ander.

 

Aangezien mijn langste telefoongesprek met mijn vader waarschijnlijk 32 seconden bedraagt (de man houdt het graag to the point, dit heb ik duidelijk niet geërfd), was dat sowieso geen optie.

Op maandagavond belde ik dus even naar een vriendin. Zo maar even. Tot ik vroeg of ze me kon helpen met een bepaald ideetje voor het verjaardagsfeest van mijn vader, volgende week. Zij is super creatief, dus de ideale persoon om hulp aan te vragen.

Oei… telt dit nog? Dit was dus niet ‘zomaar’.

Later in de week had ik een gemiste oproep van mijn schoonzusje, dus ik belde haar terug. We praatten over koetjes en kalfjes.

Maar zij had mij eerst gebeld. Dus ja…

Oh, en er was nog een Skype gesprek met die vriend uit het buitenland! Ja, dat was écht zo maar! En heel gezellig!

Ah maar dat was zondag. En de challenge begon op maandag.

Nou ja… ik heb dus heel wat afgekletst deze week. Maar bellen, om zo maar eens te bellen, dat is eigenlijk niet gelukt. Je wilt niet storen, je denkt ‘ik heb nu geen 10 minuten, dan wordt het weer te laat, ik kan beter eerst nog dit doen’ *vergeet instant dat ik ging bellen*…. Tja, blijkbaar is het toch moeilijker dan ik dacht!

whatsapp

Whatsapp killed the bakeliet phone

Better luck next week!

Bellen jullie nog wel eens zomaar naar iemand?

 

 

DIT IS DE VIERDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER  ‘TROTS OP MEZELF’,  ‘WAT MENSEN ÉCHT VAN ME DENKEN‘ EN ‘WAAROM IS NEE ZEGGEN ZO MOEILIJK?’

#FeelgoodchallengeNL2018

 

Welke zoete zonde staat er op mijn ‘Back it list’?

Vorige week maakte ik een update van mijn bucket list ‘40 before 40. En vorig jaar lijstte ik al een aantal dingen op waar ik net helemaal geen energie meer aan wil besteden, mijn fuck it list.

 

Het mag duidelijk zijn dat ik een lijstjesliefhebber ben. Lijstjes maken me rustig, geven orde – en zijn af en toe een zachte reminder dat er leuke dingen gepland mogen worden. Ik denk dat iedereen wel een aantal dingen wilt gaan doen of realiseren, en zeker ook een welgemeende f* you zeggen tegen een aantal anderen.

 

Maar deze zomer besefte ik dat er nog een lijstje in mijn hoofd zit, dat misschien iets uitzonderlijker is… niet iedereen gaat zich hierin herkennen. Het is een lijstje van wat ik graag wil realiseren… met mijn oven.

 

Ja, met mijn oven.

 

Ik heb een lijstje in mijn hoofd met alle zoete zondes die ik ooit wil bakken. Soms komt het idee uit een boek, vaak van Pinterest en af en toe van een feestje waar ik iets zie staan waarvan ik denk ‘dat heb ik nog nooit gemaakt, dus dat moet ik ook kunnen’ (Pippi Langkous- gewijs).

 

Kortom, geen bucket list maar een back it list. Ha! (Spijtig dat het to bake is, niet to back, dus eigenlijk is het bake it list, maar kom, voor één keertje mag een beetje Flengels. ’t Is vrijdag en al.)

 

Goed, wat staat er op mijn back it list?

Lieve deugd, ik heb zelfs verschillende categorieën. Please don’t judge me.

 

Een specifieke soort

  • Een blondie (nu de brownie is geperfectioneerd)
  • Een aardbeienbavarois
  • Een baked Alaska (taart met opgeklopt eiwit bovenop een bol ijs, die in de oven gaat)
    baked alaska
  • Een pavlova
  • Macarons

    macarons

    Foto van Rose Elena op Unsplash

  • Een sponscake
  • Suikerbrood
  • Oreo cheesecake

oreo cheesecake

Met speciale vorm

  • Een bolle taart
  • Een gestapelde taart

    stapeltaart

    Foto van Alexandra Gornago op Unsplash

  • Een croquembouche
    croquembouche
  • Een peperkoekenhuisje
  • Een prinsessentaart
  • Een regenboogtaart
  • Een eenhoorntaart
  • Een dambordtaart
  • Een cake met een tekening of woord in

 

Met speciale ingrediënten

  • Een brownie met avocado
  • Een dessert met tofu
  • Een pompoentaart (die te eten is, in tegenstelling tot wat we soms aten in de States)

    pumpkin pie

    Foto van Element5 Digital op Unsplash

  • Een worteltaart
  • Een citroentaart
  • Iets met aquafaba (= fancy woord voor het vocht dat in het blik bij de kikkererwten zit en dat kan opgeklopt worden zoals eiwit – nu weet je meteen waarom ze een fancy woord nodig hadden. Klinkt zo goor dat ik dat echt moet proberen!)

 

Voor een bijzondere gelegenheid

  • Een ‘gender reveal’ cake – bij het doorsnijden wordt pas duidelijk of het een jongetje of een meisje wordt
  • Een huwelijkstaart

    wedding cake

    Foto van Photos by Lanty op Unsplash

So much to bake, so little time…. aaaahh…..

Welke zouden jullie het liefst van al verorberen? Of hebben jullie een ander favoriet dessert?

 

Travel Tag – wegdromen over vakanties

Ik reis heel graag, al is het er de laatste jaren wat minder van gekomen (Hoewel, een jaar in Boston wonen telt misschien toch ook wel). Bij Globalizious kwam ik deze vragenlijst (of ‘tag’) tegen over reizen en fijne vakanties.

Ideaal om in te vullen op het ogenblik dat de heerlijke zenmodus van de zomervakantie aan het verbleken is (net als mijn kleurtje trouwens), en de volgende uitstap nog even op zich laat wachten.

 

Welke landen heb je wel eens bezocht?

Dat zijn er wel een aantal, maar is nog niets in vergelijking met pakweg mijn zussen of een goeie vriendin van mij met een ernstig geval van ‘wanderlust’.

Gaat-ie: België, Nederland, Duitsland, Luxemburg, Frankrijk, VK, Denemarken, Finland, Portugal, Spanje, Italië, Kreta & Rhodos (eigenlijk Griekenland), Turkije, Bulgarije, Hongarije, Thailand, Tunesië, USA, Canada, Martinique & Guadeloupe (eigenlijk deel van Frankrijk), Vaticaanstad, IJsland, Slovenië, Kroatië, Mexico, Monaco, Oostenrijk, Zwitserland, Polen.

kleurrijke wereldkaart

Welke bestemming staat als nr. 1 op je bucket list?

Op dit moment New York, omdat ik dat echt volgend jaar wil gaan ontdekken, samen met manlief. Op langere termijn willen we ook heel graag naar Cambodja, en een toer doen in de parken van de Westkust van de USA.

new-york

Wat is jouw ideale vakantie?

Het is er mooi weer, en we vinden er een combinatie van ontdekken en ontspannen. Oh, en er is lekker eten te vinden. Cultuur is heel welkom, maar ik merk dat ik meer kan genieten en mijn hoofd kan leegmaken bij natuurpracht. Ah, en mijn twee ventjes zijn erbij uiteraard!

lezen op vakantie

Welke plek was zo bijzonder dat je er graag opnieuw naar toe wilt?

Absoluut IJsland. IJsland blijft met stip het allermooiste wat ik ooit gezien heb. De landschappen zijn zo ongelooflijk divers en je valt van de ene verbazing in de andere, zo bijzonder is de natuur daar. Bovendien is het nog vrij ongerept en rustig. Heerlijk. Maar ik geef het niet als tip, want dan wordt het daar te druk!

 

Toon ons je mooiste vakantiefoto.

Na mijn lofzang van daarnet, kan ik niet anders dan er eentje van Ijsland op te diepen. En dat doe ik met veel plezier (al kan geen camera de schoonheid echt vangen).

Ijsland Glymur waterval

No filter needed. Het gras is daar echt zo groen.

Heb je ooit voor je werk gereisd, en zo ja, waarheen?

Echt reizen zou ik het misschien niet noemen, maar ik ben wel naar een aantal congressen geweest, o.a. in Engeland en Warschau. Met mijn huidige werk zal dat niet heel snel nog gebeuren denk ik.

 

Met wie ga jij het meeste op vakantie?

Als kind ging ik uiteraard met ouders en zussen op vakantie, maar sinds 2000 is dat met mijn lieverd.

 

Wat zou je meenemen naar een onbewoond eiland?

Is er 4G op dat onbewoond eiland? Ik zou graag googlen hoe ik daar moet overleven!

 

Ga je liever naar een pretpark of naar een zoo?

Voor deze zomer was ik al zeker 25 jaar niet meer naar een zoo geweest. Ik vind dat meestal behoorlijk zielig voor de dieren.

Nu hebben we in juli wel een abonnement genomen op Planckendael en dat heb ik me nog niet beklaagd, omdat daar toch een hele andere sfeer hangt, en er ook veel speeltuintjes zijn waar krullenbol zich kan uitleven. Hij is grote fan van de giraffen trouwens.

Een pretpark vond ik vroeger wel eens leuk, maar nu kan ik me wel ergeren aan de lange wachttijden. Al denk ik dat we nog wel eens terugkeren naar de Efteling.

koala bord

Kies je voor een ski- of een zonvakantie?

Eigenlijk wil ik niet kiezen: ze zijn allebei ontspannend op een totaal andere manier. Maar als het echt moet, zou ik voor de zonvakantie gaan.

 

Wat is je leukste vakantieherinnering?

Oh, ik heb er zo veel. Maar mijn ‘biologenhartje’ ging wel veel sneller slaan toen een blauwe vinvis naast ons bootje opdook en zijn bek opende. ‘De boot past niet in zijn slokdarm’, zei de schipper (die zelf ook behoorlijk onder de indruk was). Sinds die dag zijn walvissen mijn nieuwe lievelingsdieren (Sorry, koala’s. Jullie zijn wel schattig en al, maar die walvissen deden me wensen dat ik mariene biologie had gestudeerd.)

walvis springt

Wat is je minst leuke vakantieherinnering?

Ik was voor het eerst met manlief op vakantie in Slovenië, en we hebben het heel leuk gehad. De twee belangrijkste lessen die we daar leerden waren evenwel:

1/neem steeds een kamer met airco in landen waar het makkelijk 35°C wordt,

2/Neem als het kan geen kamer aan de kant waar elke avond een wanna-be zanger staat te kelen zonder de Engelse tekst helemaal te kennen.

We besloten ’s nachts naar huis te rijden, maar ik moet die avond iets verkeerd gegeten hebben (I’m looking at you, vervloekt stoofvlees!). Drie uur na vertrek ben ik misselijk geworden, en de volgende 12 uur heb ik elk kwartier een zakje nodig gehad. Na een tijdje kreeg ik ook hoge koorts, ijlde ik een paar uur, was ik er nog maar half bij, en herinnerde ik me vooral de stress van manlief om ons thuis te krijgen, terwijl het de héle weg heeft gestortregend.

 

Waar ga je dit jaar/volgend jaar op vakantie?

Dit jaar ga ik nog naar Lissabon met een vriendin voor een lang weekend (long overdue), maar waar we volgend jaar naartoe gaan, moeten we dringend eens bekijken!

lissabon time to mo mo

 

Wat is jullie favoriete vakantiebestemming?

Koffie Klasj – september

Koffie klasj

Wow, die herfst meende het wel. Meteen met de deur in huis, zeggen ze dan. Letterlijk hier, want onze voordeur doet soms onverwacht open als de wind hard genoeg bonkt. Opeens dus een openzwaaiende deur in de gang. Weer een jaar van mijn leven weg, seg.

Met dit weer combineer ik des te liever twee van mijn favoriete hobby’s: koffie drinken en kletsen. Vandaar dat ik een nieuwe maandelijkse date voorstel: onze koffie klasj.

Koffietje?

Dus zet je! En vertel eens, wat kan ik je schenken? En iets erbij? Stukje taart? Koekske?

Ik ben een paar weken geleden overgeschakeld naar demi cafeïne, omdat mijn koffieconsumptie nogal de pan uit swingde (ook wel gelinkt aan mijn vermoeidheid). Op die manier kan ik nog steeds mijn drie kopjes opslurpen, maar denkt mijn lijf dat het er maar anderhalf zijn. Perfecto.

Deze zomer heb ik ook hectoliters icetea gemaakt. Zoooo lekker! Ik heb verschillende theesoorten geprobeerd, maar de favoriet is momenteel nog altijd de groene thee met veenbessen van de Aldi. Eens afgekoeld doe ik er wat limoensap bij en wat zoetstof – en vaak drink ik dat dan half om half met spuitwater en zeg ik bij mezelf: op café zouden ze daar 4 euro voor vragen. En dan smaakt dat nog beter.

 

What’s new?

What’s new? Ja, inderdaad, die brace aan mijn rechterhand. Na maanden van af en aan pijn hebben aan mijn duim, ibuprofen en kine oefeningen, ben ik naar een handchirurg geweest. Die wist me te vertellen dat het de quervain was die me irriteerde (nog nooit van gehoord), en dat dat niet vanzelf zou overgaan. De oorzaak? Wel, hij sprak van drie groepen van mensen die daar vaak last van hadden: mensen in de horeca, mensen met jonge kinderen, en mensen die chemo hadden gehad. Nou ja…

De makkelijkste oplossing was een brace, die ik minstens zes weken moet dragen. Ze hebben die op maat gemaakt dus dat is officieel mijn eerste op maat gemaakte accessoire.

Brace

Sport

Langzaam aan ben ik weer wat sport in mijn leven aan het introduceren. Gisteren kwam ik tot de geweldige conclusie dat ik niet aan les 6 zat van Start to Run, maar les 7. Zo blij dat ik was. Ik ben trouwens in de regen gaan lopen. Ik vind wel dat ik daarvoor dubbel zoveel calorieën zou mogen kwijtspelen!

En op woensdagavond doe ik nu yoga, vlak bij huis. Het is van het hééééél rustige genre, maar dat doet ook wel deugd. Als ik mijn koppeke even stil kan zetten.

 

Repair Café

Zo een vijf jaar geleden sprongen onze katten op de buffetkast – wat ze normaal gezien nooit deden (of toch niet dat wij het merkten). De barometer die ik van mijn groottantes had, viel op de grond en werkte niet meer. Ik was er echt het hart van in. Jarenlang heeft dat ding niet werkend in de kast gestaan – af en toe nam ik het mee naar een horlogewinkel, maar niemand wilde er ook maar aan beginnen.

Toevallig zag ik op facebook dat er in onze gemeente een Repair Café werd georganiseerd, waar je dingen kon laten maken. Dus ik met zoonlief en barometer naar daar. Voor de barometer, niet voor zoonlief, die gaat nog prima.

barometer 2

De man die naar het mechanisme keek, had ook nog nooit zoiets gezien. Hij prutste er een beetje aan, en wilde het toen ijken. Dus gingen we googlen in welke eenheid de luchtdruk stond, en hoe dit relateerde met hectopascal (de normale eenheid van luchtdruk), waarvan we de waarde van de dag vonden op de site van het weerstation van de gemeente. Dan was het afwachten of de barometer écht werkte.

En de dag erna was de wijzer gezakt! Dus goed nieuws en slecht nieuws, mensen!

1/ goed nieuws – de barometer is gemaakt en ik ben daar belachelijk blij mee

2/ de barometer ‘is af’ wat wilt zeggen dat het schoon weer eventjes gedaan is.

 

Carwash

In de categorie ‘vrij eenvoudige dingen waar ik belachelijk blij van werd’ zit ook de carwash. Ik ben geweest, heb ook de binnenkant van de wagen gepoetst, en moest eens hard lachen toen aan de uitgang stond ‘Tot volgende week’. ‘Tot volgend jaar’ is realistischer maar zo lang het duurt geniet ik wel van mijn propere wagen.

 

Scotty

Tot slot heeft onze rosse kater Scotty ons wat grijs haar bezorgd door op te duiken met een rare kale plek op zijn nek. Hij moest toch naar zijn jaarlijkse controle bij de dierenarts en die vond ook allemaal korstjes op zijn buik. Dus een week antibioticapillen, die hij gelukkig verslindt zo lang ze maar in een stukje kippenwit zitten.

Maar nu leek die kale plek toch weer rare proporties aan te nemen. Wat steekt dat beest toch uit? Deze week maar opnieuw een afspraak maken bij de dierenarts dus…

Janie meldt hierbij dat haar broer een aansteller is.

 

Zo, dat was het voor deze keer. Geniet nog van de nazomer die deze week misschien toch even komt piepen!

 

Houden jullie van de herfst? Of is het een moeilijk afscheid van de zomer?

 

Waarom is ‘nee’ zeggen zo moeilijk? – Feelgood Challenge #3

Feelgoodchallenge

We wandelden naar huis na een ongetwijfeld geweldige schooldag (want laat ons eerlijk zijn – welke driejarige zegt er meer dan ‘goeeeed’ als je vraagt hoe de dag was? Ik vraag dat dus niet meer. Enfin, ander verhaal).

Ik vroeg vier dingen

  1. Of hij langs de ganzen naar huis wilde lopen
  2. Of hij zin had om nog wat te fietsen
  3. Of hij wat fruit wilde eten
  4. Of we naar links of naar rechts moesten.

 

Op alle vragen kreeg ik hetzelfde antwoord, namelijk: ‘Nee’.

Ik moest glimlachen en dacht aan de Feelgood Challenge van deze week. Zeg eens een keertje ‘nee’ tegen iets dat je niet ziet zitten. Duidelijk beheersten we deze eigenschap als kleuter tot in de vingers (‘Ik ben twee en ik zeg nee’ is over het algemeen een bekende slogan), maar ergens onderweg zijn we dat vermogen kwijt geraakt.

 

Want ja, ‘nee’ zeggen is moeilijk.

 

Waarom eigenlijk?

Er kunnen verschillende redenen zijn waarom ik ‘nee’ denk maar ‘ja’ zeg. Zo haat ik het om mensen teleur te stellen, of nog erger: hen het gevoel te geven dat ze afgewezen worden. Blijkbaar hebben vooral mensen die vroeger gepest werden, de neiging om zo veel mogelijk sociaal aanvaard te antwoorden, om erbij te horen. En vrouwen zijn al helemaal van die ‘pleasers‘.

Ik wil ook altijd graag helpen, en wil ook als een vrijgevig iemand gekend staan.

En stel je voor dat je overkomt als onbeleefd, of al helemaal een ramp: ondankbaar!

Ik sta daar niet alleen in, dat weet ik. In heel wat Aziatische landen is het ronduit not done om ‘nee’ te zeggen, zéker niet tegen gasten. En ‘nee’ zeggen tegen de baas, dat is al helemaal een uitdaging – hallo, stress!

Maar goed, voor jezelf kan het wel heilzaam zijn om eens ‘nee’ te zeggen. Omdat je geen zin hebt. Omdat je geen energie hebt. Of omdat het iets is waar je de energie die je wel hebt, niet wilt aan besteden.

Dat laatste speelt bij mij wel sterker mee, denk ik, na het ziek zijn en al die vermoeidheid: energie is kostbaar en kan je maar één keer spenderen. Het kan dus maar beter de moeite waard zijn!

ja en nee

Ik zeg al eens ‘nee’…

De laatste maanden ben ik dus een stuk eerlijker geworden met mezelf (en bijgevolg ook mijn omgeving) en zeg ik al eens ‘nee’.

  • ‘Nee’ tegen een etentje, waar ik eigenlijk graag wilde bij zijn, maar dat in een drukke week valt.
  • ‘Nee’ tegen een kennis die wilt afspreken nog voor we op vakantie vertrekken.
  • ‘Nee’ tegen mijn werk (en tegen mezelf!) als er gevraagd wordt of ik er al klaar voor ben opnieuw te starten.

 

…En meestal gaat dat goed

En ook deze week nam ik mijn agenda onder de loep. Ik dacht even na en stuurde een berichtje naar een vriendin die een feestje gaf op zaterdag. Ja, ik wil heel graag haar verjaardag vieren. Maar feestjes zijn momenteel voor mij echt te druk, te luid, te laat.

Dus nee, ik kwam niet naar haar feestje. Ik heb wel een ander voorstel gedaan, nl. samen sushi gaan eten en lekker bijkletsen – twee dingen waar ik wel degelijk energie van krijg.

Et voilà, ik weet zeker dat zij een knalfuif gaat hebben, en ik heb nog iets leuks om naar uit te kijken.

 

Maar niet iedereen wilt je ‘nee’ aanvaarden

Mijn tweede ‘nee’ was een stuk lastiger.

Ik zei ‘nee’ tegen de opleiding waar ik nu negen jaar een avondles verzorg. De coördinator was een paar maanden geleden één en al begrip – als het niet ging, moest ik het zeggen, als het te zwaar was, vonden ze wel een oplossing.

Maar nu ik effectief zeg dat het niet zal lukken, is het andere koek… Ik voelde al meteen een vlaag van schuldgevoel en had mijn ‘nee’ bijna ingetrokken. Maar ik ga voet bij stuk houden omdat er niemand bij gebaat is dat ik mezelf te zwaar belast. Vooral ikzelf niet. En laat dat nu de persoon zijn waar ik wat meer voor wil zorgen.

 

Nu is het tijd om af te ronden. Ik ga van een half uurtje ‘me-time’ genieten. Ik zou nog de afwas kunnen doen, of rekeningen betalen, of of of … maar… nee.

 

Hebben jullie moeite om ‘nee’ te zeggen?

nee zeggen

DIT IS DE DERDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER DE EERSTE TEKST ‘TROTS OP MEZELF’,
EN DE TWEEDE TEKST ‘WAT MENSEN éCHT VAN ME DENKEN

#FeelgoodchallengeNL2018

 

Haat is een sterk woord – dat stemmetje in je hoofd

‘Haat is een heel sterk woord’, zei mijn moeder vroeger, ‘een lelijk woord.’

Op zich misschien geen lelijk woord – ‘haat’ – maar wel een lelijk gevoel. En ja, een sterk gevoel ook.

 

En toch… ik haat het.

Ik haat dat kleine stemmetje in mijn hoofd.

 

Wanneer heb ik dat binnengelaten? Waarom is het daar gaan wonen? En vooral – hoe raak ik er weer vanaf?

 

Dat stemmetje dat soms fluistert, soms schreeuwt, soms niet meer is dan een klein venijnig tikje, alsof er een elastiekje knapt op je hersenen.

 

Jij kan dat niet.

Jij kan dat niet meer.

 

Dat gaat niet lukken.

Jij bent stuk.

 

Jij bent niet genoeg.

Niet voor je man. Niet voor je zoon. Niet voor jezelf.

 

Triest.

Tsssss…

 

Als ik aan de vijfde ‘start to run’ begin – jij kan dat niet.

Als het wel vlot gaat – drie minuten lopen, dat kan iedereen wel. Niet echt iets om fier op te zijn, toch?

 

Ik haat je.

 

Als ik ergens pijn heb – het is zeker weer iets ernstig. Dat overkomt je toch altijd?

Als ik door mijn haar ga, en er eentje uitvalt – je gaat ze weer allemaal verliezen.

 

Ik haat je.

 

Als ik van iets moois geniet – je gaat weer alles verliezen.

Als iemand anders goed nieuws heeft – Dat is niet voor jou. Dat overkomt je toch nooit?

 

Ik haat je.

 

Als ik in de spiegel kijk – al die angst staat nu op je gezicht gegrift. Iedereen kan dat zien.

Als iemand zegt dat ik er goed uitzie – ze zijn gewoon beleefd. Ze moesten eens weten…

 

Ik haat je.

Ik haat je.

Ik haat je.

Soms wilde ik dat ik wél alcohol dronk. Want op koffie blijft het drijven.

 

sad coffee

Update Bucketlist: mijn 40 before 40

Meer dan een jaar geleden stelde ik mijn 40 before 40 op, de lijst met 40 leuke dingen die ik wilde bereiken/meemaken/doen voor mijn 40ste verjaardag.

Nu is het niet meteen zo’n jaar geweest van leuke dingen doen. Eerder een jaar dat ik grotendeels snel van elke lijst zou willen schrappen.

Maar toch, maar toch. Toch kan ik een update geven van mijn bucketlist. En laat ons gewoon hopen dat het volgende jaar er eentje wordt waarbij er heel wat leuks kan geschrapt en zelfs bij verzonnen worden!

 

  1. Een pinguin aanraken – YES, dit is gelukt! We namen een abonnement in Planckendael en kwamen op een zonnige dag aan bij de pinguins. Eerst was er eentje die ik best kon aanraken, maar ik besloot het niet te doen, om het diertje niet te storen (die heeft toch geen boodschap aan mijn rare lijstjes, dacht ik). Toen kwam er een andere pinguin zelfverzekerd in het midden van de weg staan, en die vond zelfs een selfie met mij maken helemaal niet erg. Dus ja: Tikkie, jij bent hem.
    pinguin aanraken
  2. Indoor skydiving
  3. Een familieboom tot 5 generaties terug opstellen
  4. Op de radio komen
  5. Uit een kokosnoot drinken
  6. Ontbijten in bed
  7. (Goed) leren zwemmen
  8. Verzinnen en creëren van een eigen ijsroomsmaak
  9. Vrijwilligerswerk doen met kerstmis of oudjaar
  10. Stamceldonor worden – Hier zet ik een groot vraagteken bij. Ik kreeg een brief van het Rode Kruis dat ze nooit ofte nimmer nog mijn bloed moeten hebben. Van mijn stamcellen zullen ze dan ook wel niets meer willen weten, vrees ik. Voelde mij toch een beetje afgewezen…
  11. Een EHBO-cursus volgen
  12. Een terugkerende column schrijven
  13. Naar Ibiza gaan
  14. De beiaard in Leuven beklimmen
  15. Onder de sterren slapen
  16. Op eigen kracht op de top van de Mont Ventoux geraken
  17. Een schattenjacht opstellen voor vrienden en familie
  18. In een boomhut overnachten
  19. Iemand een taart in het gezicht gooien
  20. Deelnemen aan een color run*
  21. Zelf een peperkoeken huisje maken
  22. Onze 20 jaar samen vieren met een groot feest
  23. Kastanjes poffen
  24. Een helderziende bezoeken
  25. 40 snailmailssturen (= brieven of kaartjes) – 10/40
  26. 40 films zien de Oscar voor beste film wonnen – 32/40 (vooral van de jaren ’90 en 2000 merk ik)
  27. Op een podium staan – YES! Twee keer, en dan nog als lid van het koor van mijn jeugdidolen, K’s Choice.
  28. Zangles volgen – YES! Twee vliegen in één klap, want in voorbereiding op de concerten, kregen we zangles.
    K's choice in koor
  29. Leren mediteren – Ik ben met yoga begonnen en dus zeker op het goeie pad (van verlichting, haha).
    yoga-1812695_1280
  30. Een blotevoetenpad bewandelen
  31. 40 random acts of kindness uitvoeren** – heel moeilijk om hier een nummer op te kleven, maar ik heb al heel wat dingen gratis weggegeven (kleren, eten en spullen), heb wat te eten gekocht voor iemand die dat vroeg, hielp iemand voor 5 euro tanken die geen geld bij had, en stuurde een zestal kaartjes naar vrienden, omdat ik dat gewoon leuk vond. Laat ons zeggen 20/40
  32. De lijst met nieuwe ingrediënten optrekken naar 40 (zie posts over nummers 1-9 en 10-20)
  33. In een limo rijden
  34. Mijn streefgewicht halen – Ja, werd gehaald en ondertussen weer heel erg kwijtgeraakt. The battle continues. Maar dus ja, gehaald.
  35. Zeilen
  36. Een blog rond wetenschappen starten
  37. Meedoen in een toneelstuk
  38. Een regenboogcake maken – YES! En dan nog wel in de vorm van een mooie eenhoorntaart.

    b1f5e259-3a40-4377-94e1-1bd21038888f

    eenhoorntaart

  39. Onze huiselijke afvalberg met de helft verminderen
  40. Dit is een joker voor als ik iets tegenkom dat zo cool is dat ik het absoluut op mijn lijstje moet zetten.

 

Het is duidelijk: er is nog werk aan de winkel. Gelukkig heb ik nog even tijd om mijn 40 before 40 verder af te werken. Ik hoop sowieso volgend jaar iets actiever te kunnen zijn dan het vorige. En wie weet, misschien vind ik nog wel mijn joker…

Wat staat er zeker (ook) op jullie bucket list?

Getest: een hele week het eten op tafel in max 15 minuten

Een drukke job, uitgehongerde kinderen die van school komen, hobbies… er zijn redenen genoeg waarom wij het eten liefst 3S hebben: snel, simpel en smakelijk.

Een week geleden nam ik me voor de recepten van de website 15gram (meer specifiek hun foodbox) uit te proberen, en dan meer specifiek: de recepten die zogezegd klaar zijn binnen 15 minuten.

Ik maakte een weekmenu op, haalde alle ingrediënten in huis en kookte exact zoals voorgeschreven door het recept. En met een chronometer naast de potten.

Dit was het menu

Maandag Frisse salade met gerookte zalm en krieltjes
Dinsdag Thaise groene curry met kip
Woensdag Runderreepjes stroganoff met rijst
Donderdag Pasta puttanesca
Vrijdag Visbrochette met zuiderse tabouleh
Zaterdag Linguine met prei en gehakt

Lukte het me om steeds binnen het kwartier het eten op tafel te toveren?

 

Maandag

Op maandag stond een frisse salade met gerookte zalm en krieltjes gepland. Ik was sceptisch: aardappeltjes zijn toch zelden klaar binnen de 15 minuten? En het recept sprak van een ‘zakje stoomkrieltjes’, maar ik had gewone krieltjes gekocht en wilde ze stomen in mijn stoommandje.

Tweede bedenking toen ik het recept doornam: een halve komkommer en twee lente-uitjes als groente voor twee personen? Zijn ze bang dat we een overdosis vitamines gaan opdoen?

Ik voegde een volledige komkommer toe, en trok ook nog een zakje sla open. Op die vijf seconden werk zou het nu niet aankomen, dacht ik.

 

Ready. Set. COOK.

Ik was de krieltjes en sneed ze in stukken. Dit zijn waarschijnlijk al extra seconden, maar à la guère… Ik dacht nooit dat zes minuten stomen voldoende zou zijn, maar dat bleek wel zo. De krieltjes waren zacht.

Ik maakte het sausje (met Griekse yoghurt) en legde wat meer zalm dan 75g per persoon opzij. Ik dresseerde de borden en drukte de timer af.

zalm en krieltjes

13 minuten 4 seconden.

Het eten op tafel in minder dan 15 minuten: CHECK.

En het belangrijkste: het was heel lekker! Wel eerder een lunch dan wat wij normaal ’s avonds eten, maar even goed, een winner.

 

Dinsdag

Gepland: Thaise groene curry met kip en rijst.

Aanpassingen aan het recept: ik had nog een potje rode currypasta dat open was. Omdat we later op de week nog eens rijst zouden eten, verving ik de rijst door rijstnoedels. Aangezien deze maar 2 minuten in heet water moeten koken, heb ik hier misschien wel een short cut gevonden.

Ook hier verdubbelde ik de voorgeschreven hoeveelheid groenten, en gebruikte ik een volledige courgette en een volledige paprika, in plaats van steeds een halve.

IMG_5838

Bedenking: het recept zegt dat je vooraf water kookt in de waterkoker. Dit heb ik ook gedaan. Maar ook dit duurt vijf minuten – die niet bij het recept worden geteld. Maar goed, ik speel mee, dus ik heb ze niet gerekend.

 

Ready. Set. COOK.

snelle thaise curry

Resultaat: Ik legde de koriander op de borden na 14 minuten 14 seconden.

Het eten op tafel in minder dan 15 minuten: CHECK.

Smaaktest: Helemaal geslaagd! Licht pikant en erg lekker.

 

Woensdag

Gepland: Runderreepjes stroganoff met rijst

Aanpassingen: de runderreepjes verving ik door veggie reepjes die we nog in de diepvries hadden. Ik vind het toch belangrijk af en toe eens een vegetarisch gerecht te serveren. De rode paprika verving ik door een tweede soort champignons. En uiteindelijk werd het geen paprikasausje, maar een mosterdsausje (leek me beter te passen bij de champi’s).

Bedenking: rijst koken duurt 13 minuten, hoe kan dit werken?

 

Ready. Set. COOK.

De reepjes, de groenten en de saus waren al een paar minuutjes aan het pruttelen en smaken aan het uitwisselen als ware het panini stickers, toen de rijst klaar was. Alles bij elkaar gooien euh dresseren en klaar.

veggie stroganoff

Totale kooktijd (vanaf kokend water): 13 minuten 32 seconden.

Het eten op tafel in minder dan 15 minuten: CHECK.

Smaaktest: Dit vond ik persoonlijk heel geslaagd en manlief was al helemaal niet aan het klagen. Afwijkingen van het recept zorgden niet voor problemen!

 

Donderdag

Gepland: Tortiglioni Puttanesca

Aanpassingen: Gewone volkoren spirelli zal ook wel goed zijn zeker? Ansjovis: niet mijn ding, heb ik eruit gelaten. Kappertjes waren in dit geval appelkappertjes. 1 blik tomatenblokjes als enige groente voldoet weerom niet bij mij, dus voeg ik er nog enkele kerstomaatjes bij. Het geheel kreeg nog een lepeltje parmezaan erbovenop. Parmezaan is sowieso die extra tien seconden waard, dat snap je wel.

 

Ready. Set. COOK.

pasta puttanesca

Conclusie: super eenvoudig receptje, klaar op 10 minuten. Dat komt hier nog op tafel – eerlijke smaken – alweer gesmuld!

Het eten op tafel in minder dan 15 minuten: CHECK.

 

Vrijdag

Gepland: Visbrochette met zuiderse tabouleh

Aanpassingen: alweer even naar boven het recept gaan nakijken of dit nu toch echt voor twee personen was: 125g kerstomaatjes en 2 lente-uitjes als enige groentecomponent. Heb er een volledige broccoli bij gestoomd.

De vis heb ik klaargemaakt maar daarna niet op een stokje gestoken – zag ik zo de meerwaarde niet van. Omdat het me nogal droog leek, heb ik er ook nog snel een licht roomsausje bij gemaakt.

Bedenking: Ik dacht eerst dat het met couscous was, maar bulgur blijkt wel 10 minuten te moeten koken. Toch bulgur genomen en klaargemaakt.

Ready. Set. COOK.

vis met tabouleh

Was klaar in 14 minuten 30 seconden. De kerstomaatjes en broccoli bleken goeie maatjes te zijn!

Het eten op tafel in minder dan 15 minuten: CHECK.

 

Zaterdag

Gepland: Linguine met prei en gehakt

Aanpassing: euhm… deze heb ik niet gemaakt…. We hadden nog zoveel overschotjes dat het restjesdag is geworden. Dat was ook snel klaar natuurlijk.

 

Conclusie

Een hele week maakte ik de receptjes van 15gram die klaar zouden zijn in 15 minuten. Dit bleek telkens ook mogelijk te zijn. Ik heb niet het gevoel dat ik me echt gehaast heb, maar geef toe dat ik krullenbol ondertussen wel even voor de tv placeerde om ‘voort te kunnen doen’.

 

Als ik mag vitten, je moet het water koken voor je eraan begint, en dat duurt in mijn waterkoker even goed 5 minuten – 5 minuten die ik ook bij de kooktijd zou willen tellen. Maar goed, op 20 minuten klaar is ook een hele mooie prestatie.

 

Grootste bemerking is de kleine hoeveelheid groenten die meestal bij het recept zaten. Ik heb zo goed als elke keer extra groenten bij gevoegd. Nu zijn wij inderdaad grote groenteneters, maar 200g per persoon per maaltijd vind ik niet al te veel gevraagd.

Belangrijkste punt: alle gerechten waren erg lekker!

Tegen alle verwachtingen in bleek het mogelijk om alle gekozen gerechten van 15gram foodbox op tafel te zetten binnen de 15 minuten. 

 

Wat zijn jullie favoriete snelle gerechten? Alle receptjes zijn welkom!

Wat mensen écht van me denken – Feelgood Challenge #2

Feelgoodchallenge

Opdracht van de week – bijna afgehaakt

Vorige week schreef ik over waar ik trots op ben bij mezelf, in het kader van de Feelgood Challenge die ik volg. Ook al zit het er redelijk ingedramd dat dat geen dingen zijn die je luidop zegt of schrijft – misschien zelfs niet denkt. Onzin natuurlijk. Iedereen heeft veel om trots op te zijn, en wat kan het kwaad om het daar eens over te hebben? Het lijkt me een leuker onderwerp dan pakweg de Trump administratie.

En toch was het niet heel eenvoudig om de uitdaging tot een goed einde te brengen.

 

Deze week was dat niet anders.

Meer zelfs, toen ik de uitdaging las, dacht ik eigenlijk meteen: ‘dat is helemaal niets voor mij, die skip ik wel even’.

Dit was namelijk de opdracht:

Ken je dat rotgevoel? Dat je langs een groepje loopt dat net iets te hard lijkt te lachen. Zou het over jou gaan? Of wanneer je voor een groep mensen gaat staan, ze aankijkt en plots knikkende knieën krijgt. Je staat mooi voor gek, je weet het zeker.

Uiteindelijk is maar één mening echt belangrijk en dat is die van je naaste omgeving. Mensen die je vertrouwt en die eerlijk durven zijn. 

Opdracht van deze week: 
Vraag tenminste aan vijf mensen wat ze je beste eigenschap vinden. 

 

Ik heb ondertussen genoeg watertjes doorzwommen om mij echt behoorlijk weinig aan te trekken van wat mensen al dan niet van mij denken. Aan de ene kant heb ik de laatste twintig jaar – met hulp van manlief en vrienden – stevig aan mijn zelfvertrouwen gebouwd. Aan de andere ben ik ook tot het besef gekomen dat mijn ‘fuck-budget’ gewoon té laag is om me iets aan te trekken van wat mensen die ik niet eens (goed) ken, al dan niet van me denken.

Tuurlijk is het leuker om populair te zijn, om goed over te komen, en een goeie indruk na te laten. Maar kijk, als dat eens wat minder lukt, so be it. Als ik dan al zo een stemmetje in mijn hoofd krijgt dat zegt ‘oei, wat zal die niet denken?’, dan wordt dat vakkundig weg gepropt door een luid ‘WHO CARES?’. Ik kan niet bij iedereen in de smaak vallen, ik ben niet Nutella!

De mening van je omgeving

Het is natuurlijk een andere zaak als het over mensen gaat die dichter bij je staan. Al ben ik het hier ook niet helemaal eens met de opgave van de uitdaging: ‘Er is maar één mening echt belangrijk, en dat is die van je naaste omgeving’.

Nou nee, tenzij ik een absoluut onmens ben- waar ik niet vanuit ga-  is maar één mening echt belangrijk, en dat is de mijne. En in uitbreiding, mijn man en mijn zoon. Maar als ik dingen doe die kwetsend of niet correct overkomen, mag mijn naaste omgeving mij daar zeker op aanspreken. Mijn mening staat ook niet in steen gegrift.

Maar goed, terug naar de opdracht. Vraag aan minstens vijf mensen wat je beste eigenschap is.

Ooit een 360° beeld gekregen

Ik dacht terug aan de loopbaanbegeleiding die ik een aantal jaar geleden volgde. Daar kreeg ik een gelijkaardig huiswerkje mee: een lijst van 60 eigenschappen, waar ik verschillende mensen 10 mocht laten uitkiezen die mij het best omschreven.

Ik heb dat toen aan manlief gevraagd, twee goeie vrienden, de student waar ik de thesis van begeleid had (en waar ik dus eventjes ‘de leiding’ over had), een vroegere manager en een collega. Ook vulde ik het zelf in. Zo had ik een 360° beeld.

De resultaten vond ik verbluffend. Iedereen gaf heel gelijkaardige antwoorden – in sommige gevallen werden bepaalde eigenschappen door 4-5 mensen aangehaald. En bovendien: ik kon mij heel erg vinden in de eigenschappen die anderen mij toedichtten (btw, het ging niet alleen over positieve eigenschappen he).

Ik leerde twee waardevolle lessen, nl. dat ik overkom zoals ik denk dat ik ben (en wil overkomen), en dat dit het geval is ongeacht hoe de mensen tegenover me staan. What you see is what you get, zeg maar.

Vijf mensen, vijf meningen

Maar dus, vijf mensen. Ik heb even nagedacht en vroeg het toen aan

  • Een vriendin die ik meer dan 25 jaar ken
  • Een vriendin die vroeger een collega was (ken ik 10 jaar ondertussen)
  • Een vriendin van tijdens mijn studies (ken ik ongeveer 18 jaar, waarvan 12 jaar goed, want in het begin klikte het niet echt, haha. Nu woont ze op 1000 km en stuur ik haar af en toe een leuke, ouderwetse brief).
  • Een vriendin van na de studies (ken ik ongeveer 13 jaar).
  • Manlief (ken ik 20 jaar en vrij goed!)

 

Nu ik dit lijstje zo bekijk denk ik dat dit inderdaad wel mensen zijn die me goed kennen – en ik word OUD! Zoveel is duidelijk!

Buiten aan manlief heb ik het iedereen via WhatsApp gevraagd. Ik had het nog wel gedurfd live, maar de gelegenheid deed zich niet voor, en het was toch wel handig zo, konden ze even nadenken!

whatsapp ballonnetje vraag

Eigenlijk niet eens letterlijk een vraag, als ik het zo bekijk…

Goed… de antwoorden van de jury!

  • Vriendin 1: Trouw en aandacht geven aan anderen/oprechte empathie
    .
  • Vriendin 2: Wat ik echt tofste vind is je positivisme
    .
  • Vriendin 3: Jouw beste eigenschap is jouw volhardendheid (geen idee wat het juiste woord is) wat iedereen ongelofelijk inspireert. Jouw vallen en terug opstaan met ongelofelijke energie is echt een inspiratie voor al jouw vrienden en familie. En dan ben je ook gewoon de beste vriendin dat iemand zicht kan dromen, zelfs op lange afstand. Omwille van onze lange vriendschap en alle dingen die zich op al die momenten hebben afgespeeld, kan ik altijd naar jou bellen en ik weet dat je altijd een luisterend oor hebt voor mij. (Bij deze moest ik efkes een traantje wegpinken).
    .
  • Vriendin 4: Jouw taalvaardigheid. Nee wacht, je doorzettingsvermogen, weerbaarheid en organisatietalent, ja neem die maar want dat is persoonlijker.
    .
  • Manlief: Dat je aan alles denkt. (Tot zover het romantische beeld van mij, hahaha, ik moest erg lachen. Ik denk dat ik het op een avond na een drukke dag heb gevraagd, de arme schat).

 

 

Hoe ik me hierbij voelde? Zoals ze in het Engels zeggen: Like a million bucks!

Zouden jullie vrienden durven vragen naar je beste eigenschap?

 

 

 

DIT IS DE TWEEDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
Lees hier de eerste tekst ‘Trots op mezelf’.

#FeelgoodchallengeNL2018