Viruspraat

Ik heb dit bericht ettelijke keren geschreven. In mijn hoofd dan. Toen ik ging wandelen om ook eens even buiten te zijn. Toen ik 37 bloemetjes inkleurde samen met Krullenbol. Maar wanneer ik dan ’s avonds in de zetel zat, ontbrak het me aan… energie? Moed? Tijd? Een goeie computer?

Wie zal het zeggen. Niet dat er niets te vertellen valt. Ik kan ondertussen boeken schrijven over de pittige combo thuiswerk/kleuter/huishouden, ofte jongleren en het gevoel hebben dat er nul ballen in de lucht blijven, maar wel elke dag opnieuw beginnen, zij het met wisselend niveau van enthousiasme.

Omdat het allemaal nog steeds wat overweldigend is, en mijn emoties ook nogal all over the place zijn met momenten (met een mega emo momentje nadat ik naar onze plaatselijke kruidenier was geweest, brrrr, het voelde echt als een andere, niet veilige, wereld), dacht ik terug aan wat Krullenbol een paar weken geleden leerde over gevoelens, in die schone tijd toen de scholen nog open waren. Het ging over kleurenmannetjes, die elk voor een ander gevoel stonden.

Dus ik dacht, laat ik me daar eens op baseren.

Ik ben bang.

Bang dat we ziek gaan worden, maar nog erger, dat we iemand zouden ziek maken, iemand die er minder tegen kan dan wij. Bang dat ik dit niet nog x weken volhoud, met manlief die zotte uren draait, mee in de strijd tegen Corona. Bang dat dit zo’n blijvend slopend effect gaat hebben, financieel, emotioneel, psychologisch – misschien niet op ons, maar op mensen die we graag zien.

Ik ben boos.

Boos dat er nog steeds mensen zijn die dit niet ernstig nemen, die feestjes geven, vrolijk blijven gaan werken terwijl een gezinslid overduidelijk ziek is, boos op hamsteraars die niet aan een ander denken, boos dat er stiekem toch verwacht wordt dat je perfect je uren doet terwijl je je kinderen toch echt niet voor de tv zet.

Ik ben verdrietig.

Dat vrienden die als zelfstandige aan de slag zijn, het zo moeilijk krijgen. Hoe ik me voel als ik ga winkelen, het doet me denken aan toen ik zo ziek was, jij bent toxisch voor de wereld en de wereld is toxisch voor jou. Dat mensen geen afscheid kunnen nemen van geliefden. Ik ben gestopt met naar het nieuws te kijken.

Ik ben blij.

Blij dat wij gezond zijn, net als onze vrienden en familie.

Blij dat er zoveel solidariteit is. Dat we op berenjacht kunnen gaan in onze buurt. Dat er sociale media bestaat. Dat FaceTime en Skype werkt op de Ipad van de oma van mijn man (94). Blij dat we in België wonen. Blij dat er eten is. Blij dat de zon schijnt.

Blij dat ik weet dat dit voorbij gaat.

This too shall pass.

Fabulous 40 – update 4

Duuuuus interessante wending, in plaats van gewoon een week na de vorige update verder te gaan, kwam er opeens vanalles tussen en voila, we zijn een week of drie later. De eerste update vind je hier, de tweede hierzo, en de derde onder dit streepje.

Op dit moment doet Krullenbol een superzeldzaam dutje (wat wel betekent dat hij vanavond tot pakweg 22u30 tamboer zal maken), en werkt mijn computer eindelijk nog een beetje mee (af en toe zakt die af naar het jaar 2000 en wordt die zooooo langzaam dat je letterlijk minuten moet wachten om ook maar een site of een Word document open te doen. Dat werkt niet bevorderlijk op mijn motivatie om dingen te schrijven, dat geef ik toe).

Maar goed, maar goed, genoeg gezeurd, ik heb mijn 40 goeie daden (of daadjes) tot een mooi einde gebracht dus hier is het laatste lijstje!

Dag 29: 22 januari – Soep maken voor iemand die het kan gebruiken

Ik maakt graag soep. Dat geeft me altijd het gevoel dat ik goed bezig ben, haha. Ik gaf een extra portie aan een collega die per ongeluk niet genoeg eten mee genomen had.

Dag 30: 23 januari – Een pakketje maken voor een leerkracht

Geregeld check ik op school of er nog knutselmateriaal gebruikt kan worden, bijvoorbeeld onze lege eierdozen, maar vaak ook gekleurd papier of ander leuks. Met 36 kinderen in de klas gaat het materiaal er vlotjes door, dus alle beetjes helpen, toch?

Dag 31: 24 januari – Breng speelgoed naar de kringwinkel

Oud speelgoed in de kelder? Via de kringwinkel heeft een ander er ook nog plezier aan!

Dag 32: 25 januari – Bedank je postbode

Zij zorgt er toch altijd voor dat onze pakjes mooi aankomen, dus ze kreeg een pakje macarons als klein bedankje voor de goeie service. Ik geloof niet zo in het credo ‘het is toch die persoon zijn job, dus het is normaal dat die dat goed doet’. Iedereen krijgt graag eens wat waardering!

Dag 33: 26 januari – Ga ploggen

Ken je het concept van ploggen al? Het is heel eenvoudig: volgende keer dat je een wandelingetje maakt, neem je een vuilniszak mee. Onderweg raap je het vuilnis dat je tegenkomt op. Zo heb je beweging én zorg je een mini beetje voor het milieu.

Dag 34: 27 januari – Stuur iemand een bon voor een avondje/namiddagje babysitten

Al hoop ik dat ze het ook zouden vragen mocht ik geen bon sturen, haha.

Dag 35: 28 januari – Stuur een bedankmailtje naar iemand die in het verleden écht een verschil maakte

Duidelijk, toch? Ik stuurde een mailtje naar iemand waar ik altijd terecht kon toen ik ziek was. Dat maakte de boel toch echt een beetje draaglijker.

Dag 36: 29 januari – Stort iets voor het goede doel

Ik luisterde naar een podcast over sterrenkindjes (ja, niet zo vrolijk, ik weet het) en hoorde over ‘Boven de Wolken‘, een vereniging die een (gratis) fotograaf stuurt na de geboorte van kindjes die het niet haalden. Ik vond dat zo een mooi initiatief, dat ik een kleine storting deed.

Dag 37: 30 januari – Zorg dat iemand bloed geeft

Jij! Hey jij! Hoe lang is het geleden dat jij nog bloed gegeven hebt? Wat? Zo lang? Nog nooit? Er is echt niets aan, maar het kan zo een groot verschil maken! Je hebt er amper last van, het duurt maar een paar minuten en je weet dat je super goed bezig bent.

Ik mag niet meer, helaas, maar ik wil meekomen en uw polleke vasthouden en ‘YOU ROCK‘ roepen en koekjes en cola aanslepen, want die krijg je daar allemaal gratis. Wat denk je?

Dag 38: 31 januari – maak kraamkost voor iemand

Als je net bevallen bent, dan staat je hoofd niet naar koken, zoveel is zeker. Dat iemand je dan een ovenschotel met wat lekkers brengt, is zo aangenaam. Ik maak er ook standaard semi-gezonde koekjes bij.

Dag 39: 1 februari – Help een handje op school

Jaarlijks is er een spaghettidag op school. En jaarlijks zoeken ze mensen om mee te helpen, o.a. door een kookpakket klaar te maken. Ik waagde me aan 4kg gehakt en was er even zoet mee!

Dag 40: 2 februari – trakteer!

Wat denk je? Ga je ook aan de slag?

Op tram 4!

2 februari 2020

Ik klop op zijn deur en steek mijn hoofd binnen in zijn slaapkamer. ‘Goeiemorgen, sch…’ ‘Neeeeee mama! Jij moet weer naar je bedje! Jij mag de bloemetjes nog niet zien!’.

Glimlachend doe ik de deur weer dicht. Ik moet dus terug naar mijn bedje. Tot alles klaar staat beneden, en ik geroepen word. Voor mijn verrassing, die – misschien oh misschien – wel bloemetjes inhoudt.

Ja, ik mag opstaan. Man- en zoonlief staan samen klaar in de living. Er staan twee kaartjes en een klein pakje op tafel. Zij hebben een mooie ruiker achter hun rug, die Krullenbol mag afgeven. Hij heeft zelf de bloemen gekozen, en ik moet zeggen, ze zijn prachtig. Ik krijg knuffels en kusjes en ze zingen ‘Happy birthday to you – in de wei staat een paard – en dat paard bakt een taa-aart, omdat mama verjaart’.

Ik lees de kaartjes en ontdek zo waarom manlief me vroeg om morgennamiddag vrijaf te nemen – een lunch en een paar uur wellness! Hij had gelijk, ik zou het me niet beklagen dat ik die meeting verplaatst heb.

In het pakje zit een kettinkje. Ik vind alles zo mooi, ik krijg er tranen van in mijn ogen. Wat heb ik toch fantastische ventjes.

Dan moeten we ons opeens wat haasten, want over anderhalf uur staan er vriendjes aan de deur die komen brunchen en er moet nog heel wat gebeuren. Ik spring in mijn kleren en rij naar de winkel om broodjes en koffiekoeken.

Ik kijk op de klok. Het is 8u34 geweest.

Ik moet aan mijn mama denken, zoals elke verjaardag. Dat ze belde en zei ‘het is 8u34, heb ik je wakker gemaakt?’ En dan, zonder het antwoord af te wachten, lachend, ‘want jij hebt mij toen ook wakker gemaakt hoor‘.

En ik denk aan de andere mensen die mij vandaag geen gelukkige verjaardag meer gaan wensen. Mijn groottantes. Mijn tante. Mijn nicht. Damn. Ik ben precies een beetje emotioneel vanmorgen.

Niks dat 20 pistoleetjes en een berg koffiekoeken niet kunnen oplossen.

Thuis is het nog alle hens aan dek want ik heb natuurlijk het perfecte feestje in mijn hoofd, met de perfecte ballonnen en versieringen en fruitsla en en en… help, stress!

Maar wanneer iedereen er is, en we allemaal klaarstaan met een glaasje, word ik rustig. Ze vragen om een speech. Ik heb niks voorbereid.

Ik vertel dat ik de voorbije weken een klein onderzoekje heb gevoerd bij ervaringsdeskundigen, naar 40 worden. Naar hoe dat was, of ze er naar uit keken, of totaal niet. Ik heb héél uiteenlopende antwoorden gekregen.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik twee jaar geleden (niet zo lang he!) ZO een andere verjaardag had. Doodziek. In bed. Immuunsysteem gecrasht. Chemo uitgesteld. Herkende mezelf niet meer in de spiegel.

En nu stond ik daar, met een fijn gezin, toffe vrienden, in goeie gezondheid, met een kop vol ontembaarder-dan-ooit krullen. Klaar om in een stapel lekkernijen te duiken.

Mannekes, veertig worden is zalig. Geloof mij.

De regel van drie

Ik vond dit kleine lijstje met telkens drie antwoorden op een heel eenvoudige vraag bij Kris10, maar zij haalde het dan weer bij Goofball en Satur9.

Tja, een mens moet ergens de inspiratie vandaan halen he!

Drie namen waar ik naar luister

  1. Krullie
  2. Belle
  3. Mama

Drie plaatsen waar ik gewoond heb

  1. Leuven, België
  2. Schoelcher, Martinique
  3. Boston, USA

Ja, best internationaal he. Ik had het nooit van mezelf gedacht, huismus als ik ben!

Drie plaatsen waar ik heb gewerkt

  1. Ministerie voor Buitenlandse Zaken, dienst Ontwikkelingssamenwerking
  2. KULeuven
  3. Technopolis

Drie dingen waar ik graag naar kijk

  1. mijn zoon
  2. de wolken
  3. de zee

Drie plaatsen waar ik al ben geweest

  1. Grand Canyon, USA
  2. Eyjafjallajökull, Ijsland
  3. Bangkok, Thailand

Lastige keuze, ik ben natuurlijk wel al op een paar plaatsen geweest. Ik heb er dan maar een paar bekende uitgehaald!

Drie dingen die ik graag eet

  1. Fruitsla die ik niet zelf heb moeten snijden
  2. Salade met spek, geitenkaas en appel
  3. Helaas ook: pittige Doritos chips

Drie dingen waar ik naar uitkijk

  1. De zomer
  2. Het eerste slokje koffie van de dag (zelfs met deca heb ik dat)
  3. Meer energie hebben

Ik ben benieuwd waar jullie naar uitkijken!

Fabulous 40 – update 3

Soms is het niet te geloven dat er alweer twee weken voorbij zijn, maar inderdaad, de derde én vierde week met kleine RAOK (random acts of kindness, remember?) is achter de rug. Hier lees je hoe het me de eerste en de tweede week verging.

Ik liep even een weekje achter, iets met nu 70% te gaan werken, een laatste concert mee te zingen en een nieuwjaarsreceptie op het werk. Dus vandaag: dubbele pret.

Wat ik allemaal heb uitgestoken?

DAG 15: 8 januari – Trakteer iemand op een drankje

Bijvoorbeeld in de cafetaria terwijl je met een andere mama aan het wachten bent op de kleuterzwemmertjes. Ofzo, he.

Dag 16: 9 januari – Breng eten naar de voedselbank

Op de school van Krullenbol werd eten verzameld voor de voedselbank. Dat kwam me goed uit, ik had al opgezocht dat er in mijn gemeente ook een verzamelpunt is, maar gewoon meegeven naar school is uiteraard erg praktisch. Ik dook in mijn kasten en kocht wat conserven en chocolade bij.

Dag 17: 10 januari – Zet de vuilnisbak van de buren terug

Je kent dat wel, je komt thuis en ’s morgens zijn ze de vuilbakken komen ophalen, maar nu staat die lege bak daar nog, en je moet die meezeulen en misschien is die nat en vies en…. Dus ik heb dat even voor de buren gedaan!

Dag 18: 11 januari – Geef spullen weg die je niet meer gebruikt/niet meer nodig hebt

Ik besefte dat ik een hoop producten uit de badkamer niet meer gebruik, maar dat iemand anders er misschien nog wel blij mee was. Via de facebookgroep Gift heb ik ze uitgedeeld.

Dag 19: 12 januari – Verras een collega met iets kleins

In mijn geval: iets heel kleins… nl. hoestpastilles voor mijn bureaugenootje die ook door een verkoudheid werd geplaagd.

Dag 20: 13 januari – Geef de vogeltjes eten in de winter

Dag 21: 14 januari – Geef een gift card weg

We wonnen een bon bij een tombola, goed voor 5 euro bij een frituur die in de buurt bij mijn zus was. De rekensom was snel gemaakt.

Dag 22: 15 januari – Opvolgen bij een vriend(in) die het moeilijk heeft

Een paar dagen later nog eens een sms’je sturen, om te vragen hoe het nu gaat, dat kan nooit kwaad.

Dag 23: 16 januari – Organiseer een potluck op je werk

Nodig gewoon de collega’s uit om op een middag allemaal iets mee te brengen om te eten, en geniet samen van het buffetje!

Dag 24: 17 januari – Laat het muntje in de kar zitten

De volgende ziet het zeker als een fijn cadeautje

Dag 25: 18 januari – Deel je favoriete recept met iemand

Mijn neven waren op bezoek en we hadden het over vegetarisch koken en daar goeie recepten voor vinden. Ik haalde meteen de link naar onze shakshuka boven – ik maak dit minstens een paar keer per maand: snel, makkelijk en heerlijk. Ideale combinatie.

Dag 26: 19 januari – Breng kinderkleren naar kirikou

Kirikou is een vereniging in het Leuvense die kinderspullen (waaronder kleertjes) verzameld voor gezinnen die het moeilijk hebben. Er zijn zeker ook organisaties in jouw buurt, mocht je eens grote kuis houden.

Dag 27: 20 januari – Droog oud brood voor de diertjes van de buren

Door het te drogen, gaat het niet schimmelen en worden de diertjes niet ziek

Dag 28: 21 januari – Stuur een beterschapskaartje

Ons neefje is behoorlijk onder de voet door de griep, dus stuurden we hem een vrolijk kaartje.

Zit er iets bij dat jij zou overwegen?

22 vragen aan mijn kind – 2e editie

Ergens in december 2018 stelde ik Krullenbol 22 vragen. Dat interview ging niet van een leien dakje- zijn concentratievermogen was met momenten te vergelijken met dat van een druif. Ik denk dat ik een keer of zes vragen heb gesteld, om ze allemaal beantwoord te krijgen.

Een jaar later, met een 4,5 – jarige Krullenbol, ging het al een stuk beter. Sommige antwoorden zijn gelijkaardig – anderen helemaal anders. Ik vond het geweldig dit te vergelijken.

Hier is dus het interview met Krullenbol, editie 2019.

HOE HEET JIJ?

Krullenbol

HOE OUD BEN JIJ?

Vier jaar

WANNEER BEN JIJ JARIG?

2 april

HOE OUD IS MAMA?

Negen

WAAR WOON JIJ?

Italië.

Toen vroegen we naar de straat en noemde hij wel onze straat – gelukkig!

WAAR BEN JIJ GEBOREN?

Uit de buik

WAT IS JOUW LIEVELINGSKLEUR?

Rood. En geel. En oranje.

WAT IS JOUW LIEVELINGSETEN?

Boterham met eitje

EN WAT VIND JE VIES?

Courgette vind ik vies.

WIE IS JOUW BESTE VRIEND OF VRIENDIN?

L, E, A, K, L, L – die namen

WAT IS JOUW LIEVELINGSLIEDJE?

Van de hokey pokey

WAT IS JOUW LIEVELINGSFILM?

De tubbetubbies (de teletubbies dus). Paw patrol ook wel. Zack en quack. En Carpoli.

WAT IS JOUW LIEVELINGSBOEK?

Ik heb geen boek.

Dikke dik, het grote boek met dikkie dik.

WAAR BEN JE BANG VOOR?

Van monsters.

Maar monsters bestaan toch niet?

Wel in de jungle.

WAAR WORD JE BLIJ VAN?

Van spelen.

WAT VIND JIJ STOM?

Stom vind ik als iemand gooit. Dan ben ik zo boos als iemand gooit.

En wat gooit die dan?

Spulletjes.

WAT VIND JIJ LEUK OM NAARTOE TE GAAN?

Naar school. En naar de hib hop (buitenschoolse opvang). En naar het turnen. En het turnkampje. En de kaboutersport.

WAT VIND JIJ LEUK OM TE DOEN?

Spelen.

WAT KUN JIJ HEEL GOED?

Oefenen.

En wat oefen je dan?

Dit. Kijk. (doet een poging tot handstand op twee handen).

WAT KUN JIJ NIET ZO GOED?

Niet zo snel stappen. Ik stap maar zo traag. (Hij is eigenlijk behoorlijk snel)

WAT IS JOUW GROOTSTE WENS?

Het brillendoosje wat ik heb (een rood brillendoosje in de vorm van een auto).

WAT IS LIEFDE?

Liefde hmmmm als je lief bent. Lief.

Dus als je lief bent, is dat liefde? Ja.

En als mama lief is, ook? Ja.

Als papa lacht en kookt dan is dat ook liefde. 

Mocht jij ook zin hebben je kinderen te interviewen, kan ik je dit alleen maar aanraden!

Fabulous 40 – update 2

Hello hello, het is van onder een berg gebruikte zakdoeken en bij een kop dampende thee dat ik de tweede update van mijn ‘40 before fabulous 40‘ beschrijf. Ik ben geveld door een virus of twee, drie, kwestie van geen half werk te doen – je kent mij he!

Maar dat neemt niet weg dat er toch weer een kleine ‘random act of kindness’ is gepasseerd de voorbije week (hier is de eerste update hierover). Hierbij mijn lijstje!

DAG 8 – 1 januari: Stuur een leuk postpakket naar een vriend

Of wat dacht je van een enveloppe met twee tabletten speciale chocolade, naar onze vrienden in Frankrijk?

Dag 9 – 2 januari: Steek een lief briefje in een bibliotheekboek

Dat zou mij doen glimlachen, in elk geval.

Dag 10 – 3 januari: Post kaartjes naar wie dan ook

Ik had het makkelijk, ik geef het toe – met kerst en nieuw een kaartje sturen, dat gaat sowieso. Maar waarom ook niet eens een kaartje sturen voor een verjaardag (toch leuker dan een smsje?), een speciale gebeurtenis, of gewoon zomaar om te zeggen dat je die persoon apprecieert? Ik vind snail mail nog altijd een cadeautje.

Dag 11- 4 januari: Schrijf opbeurende/lieve briefjes en laat ze ergens achter

Zoals jullie misschien wel weten, zing ik in het koor dat momenteel de Lotto Arena onveilig maakt samen met Bart Peeters. Ik liet een hoop post-itjes met ‘Go Go Go’ en ‘Jij gaat dat goed doen‘ en dergelijke achter in de loge. Voor wie wel een steuntje kon gebruiken.

Dag 12: 5 januari: Steun een student

De studentjes zitten nu allemaal ferm te blokken en kunnen wel een steuntje in de rug gebruiken. Ik stuurde motivatiekaartjes naar een vriendin, die met een eerstejaars studente zit. Kan zij ze gebruiken indien nodig! Of breng wat comfort food, of misschien net vers fruitsap?

Dag 13: 6 januari: Steek een lief berichtje in een brooddoos

Dat hoeft geen uitleg, zeker? Krullenbol kan natuurlijk nog niet lezen, dus in mijn geval was het een tekeningetje.

Dag 14: 7 januari: Kook voor iemand die je niet kent

Misschien kook je wel eens te veel, of misschien kan je het eens bewust doen. Er zijn veel mensen die de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen, en je kan die maaltijd weggeven via verschillende groepen op Facebook zoals ‘Gift‘ en ‘Zonder honger naar bed‘. Hoef jij niets weg te gooien, en maak je iemand blij. Dubbel win!

Koffie Klasj- december ’19

Ahh, mijn lieverds, wat fijn om jullie weer te zien!

Een maandoverzicht van december, dat heeft al gauw een dubbele functie he. Het is toch ergens normaal dat je ook nog wat verder terugkijkt, op het hele jaar.

Maar goed, voor we beginnen te mijmeren en al – wat kan ik je schenken? Ik heb niet-alcoholische bubbels gekocht, maar eerlijk is eerlijk: dat smaakt toch allemaal naar appletiser, je weet wel, van dat sprankelend appelsap. Niks tegen appletiser, maar zo zoet he!

En verder heb ik nog wat overschotjes van de feesten, koekjes, chocolaatjes… het is eigenlijk een goed moment om eens langs te komen, ik heb veel meer lekkers in huis dan anders! En dat moet allemaal op voor we weer gezond gaan doen. Help dus!

Feestjes en uitstapjes

December was een feestmaand in heel wat opzichten. We hadden gewoon opeens een hele agenda vol met leuke uitstapjes en samenkomsten. Hebben jullie dat ook soms, dat je eens met je ogen knippert en je agenda vol gesneeuwd is?

Op 1 december begonnen we meteen met een schot in de roos: we gingen met Krullenbol en zijn beste vriendje op uitstap, niet zomaar, maar met een echte, ouderwetse stoomtrein. En we zaten niet alleen op die stoomtrein, nee, er waren heel wat zwarte pieten aanwezig! Die deelden tekeningen en koekjes uit.

Want we gingen nog iemand anders ophalen met de stroomtrein! Niemand minder dan… de sint!!

Dat één van de pieten heel erg verdacht veel op zijn achterneef leek, had Krullenbol niet door. Hij was SUPER-enthousiast. Het was echt een topdag.

En ooit, toen de dieren nog spraken, was ik de zwarte piet op een familiefeestje met het achterneefje (toen een jaar of vijf denk ik), en herkende hij me ook niet. Hij was zelfs bang van me, haha. Een mooie cirkel die rond is!

Dan waren er nog een aantal hele fijne ontbijtjes met buurvrouwen, lunchkes met collega’s, brunches bij familie en het algemene gevoel dat je omgeven wordt door zoveel warme mensen… heerlijk. December, I love you.

Kerstvakantie

Ik ben twee weken thuis en dat heeft echt wel deugd gedaan. We hebben de feesten vrij beperkt gehouden, maar er wel vollenbak van genoten.

Verbouwingen

Misschien is ‘verbouwingen’ niet het juiste woord, ‘renovatie’ is dat zeker ook niet. We wonen bijna 10 jaar in ons huis, en dat betekent dat er wel een aantal zaken zijn die we misschien al willen veranderen, verbeteren, of nu eindelijk eens deftig afwerken. Daar zijn we dus de nodige offertes en ideeën voor aan het verzamelen.

Ik vind het wel fijn daar nog eens mee bezig te zijn. Sommige dingen zijn gewoon sowieso een goed idee (zonnepanelen bijvoorbeeld), anderen zijn enkel nodig omdat we er zin in hebben (bv: de tegels van de living – die nog perfect OK zijn – vervangen door parket). Wij zijn daar meestal nogal pragmatisch in, maar het is ook wel fijn om eens iets te plannen omdat je het leuker zou vinden, niet omdat het moet.

Werk

Ik spring in januari naar 70%, wat blijkbaar volgens de CM een ‘pretty big deal’ is. Ik kreeg nogal een preek toen ik de aanvraag ging binnenbrengen – ook al werkte ik nu toch ook 60%.

Elke stap naar meer werken is een aanpassing geweest en ik verwacht nu niet anders. Het is ook elke keer goed gekomen, na enkele weken vroeg gaan slapen en prioriteiten stellen.

Maar hey, hoe zijn jouw feesten geweest? Heb je ervan kunnen genieten? Of hoeft die periode niet zo voor je?

Fabulous 40 – update 1

Jawel, jazeker, ik kom uit de kast, ik beken, er valt niets meer te ontkennen – ik zit op de short track naar tram 4.

En ik heb daar goeie voornemens over. Ik wil 40 kleine fijne dingen doen in de aanloop van die grote dag.

Aangezien ik jarig ben op het mooie Lichtmis, dat per definitie 40 dagen na Kerstmis valt, begon mijn reeks van kleine fijne dingen op 25 december. Dat maakte het voor mij ietsje makkelijker dan pakweg 23 mei, maar kom. Gun me dit detail.

DAG 1 – 25 december: stuur 5 sms’jes naar mensen die iets voor je betekend hebben dit jaar

Check. Af en toe gekoppeld aan een kerstwens, maar zeker uitgebreider dan dat.

DAG 2 – 26 december: Schenk een boek aan een openbare bib

Sinds kort hebben wij zo een kleine ‘bibtil‘ (of hoe heet dat) in ons centrum. Je kan er gratis boeken lenen, gewoon terugbrengen is de boodschap. Ik heb twee boeken gedoneerd.

DAG 3 – 27 december: Steun het goede doel van een vriend

Klinkt misschien gek maar ik heb een doos met maandverband en tampons verstuurd. Een kennis van me verzamelde dit, voor dakloze vrouwen die eens per maand in de rats zitten omdat ze geen geld hebben voor hygiënische oplossingen.

DAG 4 – 28 december: Stuur bloemen naar iemand die het verdient

Al stuur ik nog wel eens bloemen om iemand op te vrolijken, dit keer viel het mooi dat mijn meter jarig was!

DAG 5 – 29 december: Nodig iemand uit om mee te eten

In dit geval nodigden we vrienden uit om te komen brunchen.

DAG 6 – 30 december: Geef iemand een oprecht complimentje

Ik schreef een kerstkaartje aan één van mijn oudste vrienden, en liet haar weten dat ze echt een hele goeie vriendin is.

DAG 7 – 31 december: Schrijf een liefdesbrief

Het werd er eentje aan Manlief, of wat had je gedacht. Op 1 januari waren we exact 3000 dagen getrouwd, en ja ik ben zo een muts die dat af en toe eens narekent, en dan in de agenda zet. Ik schreef hem een briefje over die mooie dag 3000 dagen geleden, en de 3000 keer dat ik sindsdien opnieuw ‘ja’ tegen hem wilde zeggen.

40 for fabulous 40

Tegen sommige dingen kan je niet vechten. Okee, je kan staalhard gaan ontkennen. Je kan het negeren. Je kan de waarheid zelfs trachten om te buigen, naar gunstiger cijfers.

Maar op een bepaald moment is het gewoon het beste om in de golf te duiken en mee te surfen.

Dus – over afzienbare tijd word ik veertig. Auwch. Mijlpaal en al. Naar het schijnt toch. De meningen zijn nogal verdeeld. Ik ben van plan daar nog wat onderzoek naar te doen. Want al zit ik al zeven jaar tussen de boeken, de wetenschapper in mij denkt nog steeds dat kennis kalmeert. Mocht ik dus zenuwachtig worden over die ‘nieuwe voordeur‘ betekent, dan moet ik daar gewoon wat research naar doen.

Wat me verder ook kalmeert: leuke dingen doen. Voor mezelf, ja, maar zeker ook voor iemand anders. Laat dat nu net ook op mijn bucketlist ’40 before 40′ staan. Op die lijst staan heel wat dingen die waarschijnlijk niet voor mijn verjaardag gerealiseerd zullen worden. Of misschien wel nooit. Niet erg.

Maar er staat ook: 40 random acts of kindness (RAOK) verrichten. Kleine acties, die misschien wel een verschil kunnen maken.

Dus ik telde plichtbewust 40 dagen terug vanaf mijn verjaardag, met het plan elke dag een RAOK te doen. Manlief merkte tijdens deze hoogstaande wiskundige berekening haarfijn op dat mijn verjaardag – lichtmis, 2 februari – erom bekend staat om exact 40 dagen na Kerstmis te vallen. Oeps. Even vergeten.

Mijn plan: op Kerstmis begin ik eraan. Elke dag zal ik tot en met mijn verjaardag iets kleins doen voor mijn medemens. Elke week zal ik hierover verslag uitbrengen.

Wie weet, misschien geeft het jou ook een idee?

Het idee van 40 for 40 komt van Kristina Kuzmic.

Koffie Klasj- november ’19

Onlangs las ik een quote op Facebook: Being an adult is saying “I can’t believe it’s (x month) already” over and over and over until you die.

Niet om nu een cliché te zijn ofzo, en zeker niet om te pretenderen dat ik nu officieel volwassen ben, maar ik kan niet geloven dat de eerste tien dagen van december al voorbij zijn.

Nou ja, als ik zie waar ik allemaal mee bezig was de laatste weken, dan kan ik dat misschien helemaal wel geloven… maar daar kom ik zo op terug!

Huidig drankje – nog steeds mijn deca koffietje, netjes gezet in mijn french press. Ik ben niet overgeschakeld naar de pumpkin spice lattes van deze wereld, misschien een gemis, dat weet ik niet.

Snackje – heb twee zielige bananen gered en er suikervrije, lactosevrije, en bloemvrije cupcakes van gemaakt. Voor je denkt dat het gewoon banaan is, in een cupcakevorm gepropt: zowel manlief als krullenbol zijn grote fan. Jij ook eentje?

Zingen

Ik wil weer even met het einde van de maand beginnen: er is weer gezongen, en niet alleen in de auto (mijn uitgelezen repetitieruimte).

De laatste week van november stond volledig in het teken van optreden, als deel van het 500-koppig koor dat een deel van het concert van Bart Peeters begeleidde. Nu ja, volledig in het teken, er moest ook nog gewerkt worden overdag…

Dat was dan weer best pittig, want naar de Lotto Arena geraken op een weekavond vanuit Leuven neemt gemiddeld 1,5 tot 2u in beslag. En ’s nachts lag ik vaak niet voor 1u in mijn nest.

Maar maar maar: BIJZAAK, lieve mensen, BIJZAAK. Ik stond op het podium van de Lotto Arena. Voor meer dan 5000 man per avond. Te zingen met een topartiest. Ik, die nooit in een koor zong. Ik, die nog steeds volhou dat ik eigenlijk niet kan zingen. Ik schrijf er waarschijnlijk een ander keertje meer over, maar wat een ervaring!

School

Alles goed met Krullenbol op school. Ik ben daar popcorn gaan maken en ook een keertje gaan voorlezen uit ‘Het boek zonder tekeningen‘, tijdens de voorleesweek. Niks doet je ego meer deugd dan een grappig boek voorlezen aan 36 4-jarigen. Aanrader.

Feestjes

Hoewel ik geen fan ben van november, werd er wel behoorlijk wat gefeest deze maand.

Verschillende familiebijeenkomsten, de 60 jaar van een oom vieren, het traditionele etentje voor mijn pa zijn verjaardag in het Fondue Huisje, de verjaardag van het jongste schoonzusje.

En zo, zo hard gelachen, op de comedy avond die georganiseerd werd door het werk van manlief. Een aantal studenten van Preparée die me verrasten met een uur impro uit de losse pols, en stand ups van Jan Linssen en Jeron Dewulf. Tranen gelachen. Was zo lang geleden, voelde heerlijk!

Die warmte deed me soms vergeten hoe koud november kan zijn.

Ondertussen hebben wij onze kerstboom gezet. Dat vind ik altijd zo een fijn moment. Er kunnen niet genoeg lichtjes in hangen. Ik wilde dat wel een weekje vroeger doen, maar manlief houdt vast aan de traditie ‘niet voor de Sint geweest is’.

Staat die bij jullie al? En wachten jullie ook tot na 6 december?

Een zwarte kamer in mijn hoofd

Er zit een zwarte kamer in mijn hoofd.

Of nee.

Als ik heel eerlijk ben, zit die waarschijnlijk veertig centimeter lager.

De deur van die zwarte kamer hou ik het liefste dicht.

Niet dat die niet open kan. De deur opent net heel gemakkelijk. Soms lijkt het alsof het slot maar niet wil werken. Soms lukt het om alles wekenlang netjes gesloten te houden. Soms lijkt een zuchtje al genoeg.

In die kamer zit 23 november 2007.

Alles van 23 november 2007. Vanaf het telefoontje om 6 uur ’s morgens, tot de donkere, slapeloze nacht die erop volgde.

Ik weet met moeite wat ik een week geleden heb gedaan, of wat ik gisteren at, maar ik kan je verzekeren: in die kamer zit 24 uur, haarscherp weergegeven in 3D, met beeld, geluid en hier en daar een geur. Koffie. Mijn auto. Haar parfum.

Ik hou die deur heel graag dicht. Want de kilte van die kamer snijdt mijn adem af. Knijpt mijn keel dicht. Hier is geen verwerken, hier krijgt niets een plaats, hier wordt niet geheeld want alles is scherven.

Ik wil daar niet zijn.

Ik wil op al die andere dagen zijn, 27 jaar van dagen die geen pijn doen, waar er gebabbeld werd en gelachen en gedanst in de keuken en koffiekoeken gehaald en getroost en geknuffeld en verhaaltjes en gedichtjes voorgelezen en rebussen verzonnen.

Dáár blijf ik even hangen. Dat probeer ik toch. De kamer gaat weer dicht.

Na twaalf jaar (hoe kan het twaalf jaar zijn? 12? Hoe?) oefenen, lukt dat steeds beter.

Ik ben dan ook een doorzetter. Dat heb ik van jou.

Dank je wel daarvoor, mama. En voor al de rest.

1 november alweer

1 november.
Allerheiligen.

De mensen herdenken die je mist. 
Ik hoef geen reminder om aan hen te denken.

Je moet dan bloemetjes gaan zetten op het kerkhof.
Ik doe dat wel, maar misschien niet op 1 november. 

Maar ik zorg dat er bloemetjes zijn, dat het netjes ligt, want dat vond zij belangrijk.
Dat deed zij ook voor haar ouders.

Dus doe ik dat.
Niet om haar te bezoeken.

Want ze is daar niet.
Wat zou ze daar gaan doen?

Een week geleden zei Krullenbol out of the blue
‘Jezus is al lang dood he mama?
En oma ook he.
We kunnen ze niet meer zien’.

Waarop ik drie keer iets niet weggeslikt kreeg en zei
‘Nee dat klopt, ze zijn er niet meer en we kunnen ze niet meer zien.’

‘Maar ze zijn nog wel hier hé mama. 

Hier.

In ons hartje.’

Wat zou ze op een kerkhof gaan doen?
Ons hartje is een fijnere plek om te vertoeven.

Koffie Klasj – oktober ’19

OOOooohhh oktober, waar ging je toch zo snel naartoe? En waarom heb je je mistroostige neef november binnengelaten? Die mag dan wel starten met een lang weekend, dat maakt al die regen, kou, en algemene triestigheid nog niet goed!

Maar kom! Dat maakt dat ik des te vaker te vinden ben op de zetel onder een dekentje, met een katje naast mij en een kopje dampende thee. Making the best of a bad situation (nee, ik ben geen fan van november, zoals misschien al duidelijk was). Des te meer – nood aan een koffie klasj! Wat drink je? Ik heb appelcake naar het recept van mijn moemoe. Onmogelijk te weerstaan, ik waarschuw je maar al!

Zingen

Ik wil graag starten met het einde – jawel, op 29 oktober stond ik als deel van een 250-koppig koor op het podium van het Ethias Theater, als begeleiding van Frank Vanderlinden, Lady Lynn, K’s Choice en Bart Peeters. Ik weet niet precies hoeveel uuuuuuuren ik heb geoefend in de auto, met behulp van de voorgezongen nummers, maar… het waren er véél (als je zoon van 4 foutloos Afrikaanse teksten begint mee te zingen, dan weet je het wel).

En het was de moeite. Ik vond het zo heerlijk, heb me echt gesmeten, en kreeg er zoveel energie voor terug. Ik heb trouwens een paar vragen gekregen over de organisatie van het ‘In Koor’- concept, je kan alle info terugvinden op www.zaterdagzondag.be

Uitstapjes

We gingen nog eens escaperoomen (of wat is het werkwoord?), en trokken met de hele familie van manlief (50 mensen) op weekend. Het regende héél veel – ja, we hebben in oktober ook wel wat nazomerzon gehad, maar die had duidelijk vrijaf op dat moment – maar het was toch een warm weekend. Genoten.

School

Krullenbol zit in de tweede kleuterklas en so far so good. Ze hebben het twee weken over groenten gehad, met als voorbeelden de aardappel en maïs. Misschien niet meteen waar ik aan denk bij het woord ‘groenten’ maar dit resulteerde wel in een frietjesdag en een popcorndag. 

Ik ben gaan helpen met de popcorndag en bewees met verve dat – jawel – popcorn echt OOK kan mislukken (gelukkig lukte het wel toen zoonlief aan mijn tafeltje stond, eer totaal gered ppfoooeee).

Ik kreeg trouwens het mooie compliment van één van de juffen dat ik een goeie kleuterjuf zou zijn. Prachtig vond ik dat – maar helemaal onterecht, want zo 30+ van die mannekes… ik zou dat niet kunnen, serieus niet. Alle respect!

Werk

De boekenbeurs is van start gegaan – wat maakt dat het druk is op het werk. Maar het lukt. 

Dikwijls. Allez, meestal.

Alleen ja… Soms word ik op zondag een tikkeltje overspannen en ga ik een kléééééin beetje over de rooie als ik denk aan wat er nog moet gebeuren en wanneer ga ik dat allemaal doen en wtf vragen die mij nu weer allemaal en WAAROM KAN IK NOOIT IETS GOED DOEN VOOR DIE MANAGER EN KANIKMIJNJOBEIGENLIJKWELAARRGGGHHHHHHHH.

Nee, maar voor de rest – gaat het goed hoor. 

Denk ik.

Dat zingen heeft serieus geholpen tegen die cortisolpieken. 

Ik heb het al eerder gezegd: het is echt heel moeilijk om te zingen en te piekeren tegelijk. 

Hoe ging oktober voor jou? Vertel er alles over – enneu, wil je ondertussen een bananencakeje?

Kinderpraat #4

Eén van de meest fantastische dingen aan een vierjarige vind ik de ontwikkeling van humor en creativiteit. Oeps, dat zijn twee dingen. Nu ja, ze hebben beiden te maken met mijn volgende lijstje: enkele uitspraken van krullenbol, die ik noteerde om ze zeker niet te vergeten.

Hier zijn ze dus, een greep uit de kleuterpraat van onze 4,5-jarige krullenbol.

Ik: doe je je schoenen aan, schat?
K: Maar ik kan dat niet.
Ik: Jawel, doe de plakkers open, dan kan je het zelf.
K: Maar dan ga ik zweten, en ik ben net gewassen.

*Ik doe handcrème op*

K: Wat is dat, mama?
Ik: Dat is voor handen, schatje.
K: Maar wij hebben toch al handen?
Ik: Ja, maar dat is om zachte handen te krijgen
K: Ah, is dat dan voor papa’s?

*wijzend op mijn arm*

K: Heb je daar bloed op je arm, mama?
Ik: Oh nee, schat, dat is een moedervlekje
K: Ik heb dat niet he, mama. Ik heb kindjesvlekjes.

*’s Avonds, aan het spelen*

Ik: schat, wil je dat opruimen alsjeblieft?
K: Mama, ik kan niet alles tegelijk!

*Ziet kindje lopen met twee mannen*

K: Heeft dat kindje twee papa’s?
Ik: Dat kan. Sommige kindjes hebben twee papa’s, sommige kindjes hebben twee mama’s.
K: en sommige kindjes hebben twee kindjes.

*Met neefje op de achterbank*

Ik: we gaan nog een brief op de bus doen.
K: Maar bussen rijden toch, hoe gaat je dat dan doen?

Liggen allebei gedurende twee minuten dubbel.

*Ziet volgend bord – *

Kijk mama, het kasteel is gesloten!

.

.

Je ziet, ik leef met een echte komiek. Soms zie ik de punchline aankomen, maar vaak ook helemaal niet. Ik sta nog vaak verbaasd over hoe dat koppetje werkt!

Koffie Klasj – september ’19

Wake me up when September ends’ – 

Ken je dat liedje? Wel september is alweer voorbij, en ik ben in redelijke mate wakker.

Hoe gaat het met je? Iedereen goed gestart? September heeft iets weg van een nieuwjaar/nieuw jaar, niet? Je begint weer aan een nieuw ritme, je hebt goeie voornemens (‘op tijd op school zijn’, ‘op tijd gaan slapen’, ‘minder uitgeven aan boodschappen’…) *deze voornemens kunnen mogelijk of mogelijk niet van toepassing zijn op mijn leven*

Eén goed voornemen was in elk geval om nog eens een koffie klasj te doen, want meer dan dat schrijven, blijkt moeilijk. Ergens tussen mijn andere voornemens rond joggen, tijd besteden aan mijn huisgenoten, meer lezen en op tijd gaan slapen, is het schrijven ondergesneeuwd (en dat terwijl de herfst nog maar net begonnen is!).

Ach, het komt wel goed. Laat ons beginnen bij het begin: wat drink je? Pumkin Spice Latte? Grapje, heb ik niet. Maar ik wil het wel graag eens proberen. 

WORK

Not much to tell. Het was een vrij rustige maand, hoewel de start van het academiejaar wel altijd wat stress en gezever met zich meebrengt. Nothing we can’t handle.

Ik werk nu 60%, verspreid over vier dagen (ma en do hele dag, di en woe halve dag). Het lukt. Soms ruimschoots en soms nét, maar het lukt.

Krullenbol

Krullenbol begon aan het 2de kleuterklasje, en zoals ik al eerder aanhaalde, deed-ie dat met 35 andere kindjes. Ze werden opgesplitst in twee groepjes die vaak apart zitten, maar soms toch ook samen. Ik was bezorgd maar hij heeft er nog niets over gezegd.

Ook is hij met zwemlessen gestart, samen met zijn beste vriendje. In onze buurt is je kind op de zwemles krijgen, een actie van absoluut geduld: het duurt zo’n twee jaar voor je ergens plaats hebt. Dus toen er een reddersclub zwemles ging geven vanaf 4 jaar, zijn we erop gesprongen. Enfin, niet letterlijk

Maakt dat Krullenbol nu een Pinguïn is en hij elke zaterdag 40 minuten rondspettert en wat angsten overwint (hoofdje in het water, het was niet evident!).

En verder

En verder… ben ik nog steeds aan het joggen (al helpt de regen nieeeeet).

Vind ik sommige dingen aan de herfst leuk (gekleurde blaadjes, regen als je warm in je bed ligt, soepjes, zachte truien, pompoenen), en anderen helemaal niet (waar is de zoooooon? Waar zijn de lange avonden? Ik mis jullie nu al! Boehoe.).

Gaat het wel met de energie. Maar wringt het soms dat het 1,5 jaar na de laatste chemo nog altijd niet zoals daarvoor is. ‘Dat je er altijd iets aan overhoudt’, zeiden twee mensen me onafhankelijk van elkaar, in de laatste weken. En ik denk dan ‘oh God, ik hoop zo van niet’.

Scotty en Jane

De katjes merken ook dat het kouder wordt, wat zich vertaald in steeds vaker bij ons komen zitten ’s avonds. Sinds de buurkat besloten heeft dat ons katteluikje er heel gastvrij uitziet, zit ze geregeld binnen. Op zich geen probleem, maar ze gooit de vuilbakken om, en laat wel meer vuil achter…

Scotty’s nieuwe bedje

Dus nu staat het kattenluikje op ‘alleen naar buiten, niet naar binnen’. Jammer maar helaas, onze gastvrijheid heeft grenzen.

Maar bij mensen valt dat goed mee, dus vertel – hoe gaat het met jou? Fan van de herfst of helemaal niet? 

Koffie Klasj – augustus

Zo, ik wilde dus rustig vertellen over de maand augustus, maar opeens kwamen we in een stroomversnelling terecht en voor je het weet is er alweer een week van september voorbij ook. Whoops! Meteen tekenend voor hoe je meegesleept kan worden in het dagelijks ritme dat je even niet hoefde te volgen.

Ben jij één van die mensen die reikhalzend uitkeek naar het einde van de vakantie omdat ‘die joengelen zich toch begonnen te vervelen’ (ik merk dat kinderen in de tweede helft van augustus steeds vaker andere benamingen krijgen). 

Of… kon de zomer niet lang genoeg blijven duren, met zijn lange avonden en net iets rustiger ochtenden – zelfs al moest je gaan werken? 

Mogelijk behoor ik tot de tweede categorie. Ik kan wel heel heftig doen alsof de zomer niet voorbij is – echt, écht niet – maar de kilte die nu over de avond valt, en die avond die ook een stuk vroeger valt, zo opeens, lijkt wel… hmm.. moeilijk te negeren.

Maar goed! Dan maak ik toch gewoon Turkse appelthee en zetten we ons desnoods met een dekentje in die septemberse zonnestraaltjes. Tijd voor een koffie klasj!

Vakantie

Augustus bestond voor een groot deel nog uit vakantie, of toch, uit vakantiegevoel. Die eerste week kwamen we thuis van een heerlijke reis langs Toscane en Zuid-Frankrijk, waarna we prompt werden uitgenodigd voor twee daagjes Belgische kust en ook daar vollenbak van genoten. 

Manlief was dan nog een week thuis, ik ging opnieuw werken – maar ook enkel maandag en dinsdag want daarna was het alweer Hemelvaart. En dat betekende nog eens een goed feestje.

Een goede vriend trouwde met een Litouwse schone, in juni was dat huwelijk al bezegeld in België en nu vlogen een 30-tal Belgen naar Vilius om ook daar nog eens de bloemetjes buiten te zetten. 

We vlogen op vrijdag en waren zondagnamiddag alweer terug, maar in die periode werden heel wat legendarische verhalen opgebouwd.

Het feest was geweldig, op een fantastische, afgelegen locatie in het midden van het groen, waar alle Belgen konden blijven slapen. Heerlijk eten, goeie muziek, en ook dit keer sloten manlief en ik mee af (ik was zo verbaasd over mijn energie! Zalig nog eens mee te kunnen!).

De heren van ons gezelschap (zo’n 20 jaar geleden allemaal scouts, nu allemaal vaders met serieuze jobs) besloten dat 4u ’s nachts echt een ideaal moment was nog even in de vijver te springen. De dames stonden in hun feestkledij aanmoedigingen te schreeuwen en foto’s te nemen en vooral heel hard te lachen. Het was geweldig.

Werk

Op het werk is het druk, maar tegelijk is er ruimte om aan dingen te werken. Wat maakt dat ik het helemaal zie zitten. Ah, en ik durf al eens vaker ‘nee’ te zeggen, dat helpt ook.

Sport

Ik ben herbegonnen met Start to Run en halleluja hallo, ik vind het nog leuk ook. Soms moet ik een training skippen omdat ik gewoonweg te moe ben, maar meestal lukt het wel. Manlief traint voor de halve marathon dus ik moet toch echt aan die 5km geraken, he!

Langzaam maar zeker, bereikte de slak de 5km

Zingen

Twee jaar geleden deed ik mee aan het project ‘In Koor’ met K’s Choice. Concreet schreef ik mij in voor vijf workshopdagen waarna ik – samen met 359 anderen – op het podium stond met mijn jeugdhelden om een akoestische versie te brengen van een heel aantal nummers. Het was de eerste keer dat ik merkte hoeveel energie je krijgt van samen zingen.

Nu doe ik weer mee. Dit keer treden we op in het Ethias Theater en zing ik achtergrond voor Bart Peeters, Frank Vanderlinden, Lady Lynn en ook weer… K’s Choice. Dat betekent oefenen oefenen oefenen, ook buiten de workshopdagen, en dus zing ik met nét iets meer enthousiasme tijdens het pendelen of het joggen (is bij dat laatste wel nefast voor de snelheid, merkte ik al).

He? Nee, ik kan niet zo geweldig zingen hoor. Dat is ook niet nodig. Ik kan niet eens noten lezen! Je leert wat je nodig hebt! Dat is het fijne eraan. 

School

Nu we toch al begonnen zijn aan de maandag aller maanden, alvast een sneak peek: Krullenbol is heel vrolijk aan de tweede kleuterklas begonnen en de eerste week ging erg vlot. Hopen dat het zo blijft!

Scotty en Janie

Broer en zus zijn niet totaal opgezet door het nieuwe katje van de buren, die wel héééél graag in onze tuin zit – no personal boundaries, die poezel! Maar tot een echt gevecht is het gelukkig nog niet vaak gekomen… 

Verder is het grootste nieuws dat onze Scotty eens een maand niet naar de dierenarts moest. Hoera! (maar niet te luid, want wie weet hoe komt hij morgen weer aangekropen, tsk.).

Janie, momenteel niet bezorgd over de nieuwe buurvrouw

.

Vertel eens, hoe is augustus voor jou nog geweest? En is het nu echt helemaal gedaan met de feestvreugde, denk je?

Onze vakantie 2019 – Toscane love

‘Waarom moet een mens zo ver gaan reizen als je even goed in je tuin kan zitten’ – vroeg Dirk De Wachter zich af. Na een autorit van 20 uur, kan ik eenvoudig zeggen: hierom (zie hieronder).

De eerste week van onze vakantie brachten we door met een deel van de schoonfamilie, op een domein waar we al vaker geweest zijn. De neefjes en de nichtjes leken allemaal op een leeftijd die goed op elkaar afgestemd was – er werd heel fijn gespeeld samen.

Ik ben ergens verliefd op het Toscaans landschap. (Manlief is op de hoogte van mijn crush, geen paniek). De strakke groene rijtjes van de wijngaarden, de grillige olijf- en vijgenbomen, de duizenden zonnebloemen, ik zou het vloeibaar willen maken en opdrinken en ik zou nooit meer dorst hebben. Of erin bijten als in een grote poedersuikerdonut en gelukzalig opkijken met een neus vol stuifmeel.

Omdat Toscane die week in de tropen leek te liggen, bestonden de dagen uit een soort heerlijke gezapigheid, waarbij aperitieven, lekker eten, zwemmen, slapen, aperitieven (had ik dat al gezegd?) aan elkaar geregen werd.

Ik ontdekte een opblaaszetel die ideaal was om rustig in het zwembad te dobberen en de kindjes in de gaten te houden – tenminste, als ik niet aangevallen werd door die kleine snoodaards die echt veel te goed kunnen mikken met die waterpistolen.

Ik besefte dat het lang geleden was dat ik nog zo hard gelachen had.

En gelezen! Gelezen! Ik heb zowaar twee boeken uitgelezen! Helemaal in een boek kunnen verdwalen, wat een luxe!

Het leek soms of we niets deden – maar de tijd vloog voorbij. Voor ik het wist, pakten we alweer in, en namen afscheid van het huis en van de schoonfamilie. De laatste zullen we sneller terugzien dat de eerste.

Onze vakantie 2019 – over emmers en tanken

Iedereen kijkt uit naar de vakantie, ik ken niemand die het tegendeel beweert.

Dit jaar waren de weken voor onze vakantie behoorlijk zwaar voor mij, dat vertelde ik al. Aan de ene kant verwonderde het mij niet dat ik echt uitgeput geraakte – ik werd zo een beetje gedwongen een maand meer dan 80% te werken, terwijl ik me net comfortabel voelde bij 50%, de taken waren bijzonder intensief en de druk lag hoog. Logisch dus, dat ik om 21u ging slapen. Logisch dus, dat mijn hoofd niet kon volgen.

Aan de andere kant was ik toch geschrokken, hoe snel een langzaam en moeizaam opgevulde emmer energie leeg is, en wat een impact dat heeft.

Daar liep ze weg, dat kostbaar goed, en alles begon net méér energie te vragen, zelfs de eenvoudigste taken in het huishouden. Het frustreerde mij enorm.

Natuurlijk waren er ook momenten dat het emmertje gevuld werd. Een collega, mogelijks oud en zeker wijs, herinnerde mij eraan dat er zo veel dingen het emmertje ook opnieuw vullen. Familie. Vrienden. Rust. Tomatenplanten die goed groeien. Honderd en één kleine dingen. Maar het evenwicht zat niet goed.

Ik moet bijtanken, dacht ik. Als de emmer leeg is, moet je gaan tanken.

Daar dacht ik aan, toen ik door het glooiende landschap van Umbrië snorde. Ons vakantiehuis lag dan wel in Toscane, te midden van wijngaarden en olijfbomen, de uitstap op de warmste dag van het jaar bracht ons naar Umbrië, veel ruwer en groener naar mijn gevoel.

We stapten op een Vespa (125 cc, ik had toch wat zenuwen) en aan een toer begonnen van meer dan 130 km.

Die roze is voor mij!

Mijn schoonvader, schoonbroer en -zus, manlief, en ik. Vier Vespa’s, de mijne paste bij mijn bloesje en mijn helm: knalroze.

We zoefden langs kleine dorpjes waar ik nog nooit van gehoord had, maar die postkaart-mooi waren. Pittoresk, is misschien een beter woord. Af en toe hielden we halt om te genieten van de Italiaanse keuken, of onze liters zweet te compenseren. Het grootste deel van de rit zagen we amper auto’s.

Zo reed ik achter mijn schoonbroer en -zus (die laatste had vooraf twijfels maar genoot ook volop van de rit). Mijn schoonvader leidde het peloton, op een Vespa die de driekleur van Italië had (heel toepasselijk voor een italofiel).  Af en toe leek de lucht uit een droogoven te komen. Langs bomen rijden was dan weer een heerlijke verkoeling. Manlief reed achter mij, zodat ik niet de laatste zou zijn (zorgzaam als hij is).

Was het de zon, de wind, het groen? Het ruwe zicht van Umbrië? Het fijne gevoel van samen iets te doen met deze groep mensen, die ik al een half leven mijn familie mag noemen?

Wat het ook was, ik nam een mental picture en borg die netjes op in het kabinet van mijn herinneringen- want het was glashelder: in tijden van stress wordt dit er eentje om uit te tanken.

Onze vakantie 2019 – het vertrek

‘Zo, alles past erin’.

Het is dankzij uren en uren Tetris dat manlief zo goed geworden is in ons halve huishouden in de auto krijgen. Tenminste, dat denk ik dan.

Bij het voorbereiden van een reis hebben we een vaste taakverdeling. Ik zorg dat alles geregeld is (de buurvrouw komt de katjes eten geven, de plantjes staan samen om water te krijgen, de sleutel van de brievenbus ligt klaar) en dat alles er is – wat vaak betekent dat ik al weken lijstjes aan het maken ben, na heel wat onderzoek een nieuwe autostoel koop, de postvrouw elke dag minstens drie online bestellingen langsbrengt (aftersun, zwembandjes, soldenkoopjes want nu blijk noch ik noch Krullenbol nog shortjes te hebben die passen)

En Manlief zorgt dat alles mee kan. Ja, ook de bak met speelgoed. Ook de twee ventilatoren. Ook de grote nieuwe elektrische koelbox. Ook onze hoofdkussens, want elk vakantiebed valt beter mee als je op je eigen kussen kan pitten. Ook de tien flesjes bier die we meenemen als cadeau voor Franse vrienden die we pas over twee weken gaan zien. Ook een oversized opblaasbare eenhoorn. Enfin ja, de essentials, je hoort het al.

De dagen ervoor waren aftellen en tandenbijten. Het was hoog tijd, voor ons allemaal. Manlief was moe, Krullenbol werd kregelig en ik had elke dag wel iets nieuws: hoest, lopende neus, buikkrampen, een nek die vast zat, hoofdpijn door de nek die vast zat…

Ik weet het, ik weet het, nog even volhouden’ zei ik aan mijn lijf. Het grommelde eens en zorgde dat de kinesist ook de rechterkant van mijn gezicht moest losmaken. ‘Ik heb lang genoeg volgehouden, wie niet horen wil zal voelen’, leek het antwoord.

Het was dus geen opgave om om 3u30 op te staan die vrijdagochtend. Om de laatste spulletjes uit de koelkast te vissen en weg te steken. Om ons ventje in zijn pyjama over te hevelen naar zijn autostoel. Zodat we om 4u20 finaal onze oprit afrijden.

De vakantie is begonnen. Jawel.

.

Uiteindelijk doen we 20 uur over 1350 km. Er lijkt geen einde aan te komen. Maar eerlijk: we hebben er ons weinig in opgejaagd. ‘We komen er, ooit’, zeiden we tegen elkaar, als de GPS nog maar eens een uur optelde, of het zoveelste ongeval op de weg aankondigde.  En zo kwamen we er dus inderdaad, om half één ’s nachts.

De vakantie is begonnen. Jawel.