Weggeven in december – de omgekeerde advent

De warmste maand van het jaar is aangebroken. We kijken uit de gezellige dagen en hebben kerst en oudjaar in het vizier.  Morgen begint de advent, de aanloopperiode voor Kerstmis. Het woord ‘advent’ komt trouwens van het Latijnse ‘adventus’ wat komst betekent (tot zover deze lezing).

Omdat aftellen en aankondigen goed werkt met onze kleuter, hebben we voor het eerst een adventskalender gekocht. 24 vakjes waarvan er elke dag eentje open mag – om daar dan een klein cadeautje of iets lekkers te vinden.

adventskalender

De cadeautjes stromen wel vlotjes binnen in december: niet alleen thuis in de schoentjes door de Sint en onder de boom door de kerstman maar soms ook nog op verschillende plaatsen –  misschien gooit de goedheilig man ook nog wat door de schouw van oma en opa, van peter of meter. Die zijn uiteraard ook heel braaf geweest dit jaar.

Daarom bleef het hangen toen ik een paar dagen geleden ergens een idee zag passeren van een ‘omgekeerde adventskalender. In plaats van elke dag van de advent iets te krijgen, kan je ook elke dag van de advent iets weggeven.

Omdat je het niet meer nodig hebt. Omdat je het niet meer gebruikt. Omdat je gewoon genoeg hebt – en anderen misschien niet.

Ik vind het zo een mooi idee dat ik er echt mee aan de slag ga. Elke dag van de advent zal ik iets dat ik niet meer nodig heb in een doos leggen, en die zal ik naar de kringloopwinkel brengen.

boeken weggeven

Behalve op zaterdag.

Op zaterdag geef ik ook iets weg, maar het gaat niet in de doos.

Want op elke volgende zaterdag van december geef ik iets weg via mijn blog.

En het zal geen oude kookpot zijn, laat ik je dat alvast vertellen!

Hou dat blogje hier gewoon goed in het oog, en wie weet draag ik wel bij aan die mooie stapel cadeautjes onder de kerstboom!

 

Hebben jullie een adventskalender?

cadeau

 

Koffie Klasj – november

Koffie klasj

Ola pola! De laatste dag van november prijkt op de kalender, en wij hebben deze maand nog geen koffiedate gehad. Tijd om er werk van te maken! Schuif aan! Wat drink je?

Sinds ik gestopt ben met cafeïne vrees ik dat ik enkel nog deca in huis heb. Maar het is ‘deftige’ deca. Ik heb wel een verzameling thee om ‘u’ tegen te zeggen, dus misschien kan ik je daar plezier mee doen?

img_7350

Ja, en zoals je misschien al gehoord had, ben ik ook gestopt met suiker, dus koekjes… het is hier eigenlijk triestig gesteld als ik het zo schrijf. Grapje, ik heb ook al suikervrij gebak gemaakt – wil je een kruidnootje met dadels?

Aan het werk

Ik denk dat het grootste nieuws deze maand is dat ik de sprong heb gewaagd, en weer aan het werk ben gegaan. In overleg met de artsen ben ik gestart aan 30%, dat wilt zeggen dat ik nu op dinsdagvoormiddag en de hele donderdag weer op mijn bureautje te vinden ben.

En weet je wat? I love it.

Mijn eerste dag was het hele bureau versierd met vlaggetjes en ‘welcome back’- slogans, en er stond een reusachtige fruitmand. Het was echt een hele fijne terugkeer. Die collegaatjes van mij toch, schatjes zenne.

Maar ja, het is natuurlijk zwaar en soms denk ik dat ik mijn hoofd letterlijk hoor kraken. Zo lang ik daar ben, lukt het wonderwel om de concentratie erbij te houden – ik ben dan ook heel vastberaden, al is dat echt tanden bijten op donderdagnamiddag na vier uur strategische meeting.

De dag(en) erna zijn wel minder. Spierpijn, hoofdpijn, moe. Gelukkig geraak ik daar ook wel weer door. Maar het is wel even terugschakelen op die momenten.

En natuurlijk is het een beetje een gevecht tegen mezelf – ik wil er zo graag induiken en vanalles afwerken en dacht dag 1 al ‘oh, dat maakt ik vanavond wel eventjes af, anders moet het weer blijven liggen’. Maar ja, dat mag ik natuurlijk niet doen. Dat is niet de bedoeling. Ik moet grenzen afbakenen en ‘nee’ zeggen. Pfft… niet altijd makkelijk!

Gezondheid

Ik voel me goed, dank je wel. Ja, je ziet het goed, mijn polsbrace is er af. Zot verhaal weeral. Ik deed die sowieso af om te koken, omdat ‘ik me anders wel kon bezeren’. Springt daar een klodder hete olie uit de pan, recht op mijn duim. Aaaaahhh!

Direct 40 min onder koud water gehouden, ik zag al doembeelden van lelijke littekens, want ja, olie….

De volgende dagen zat er een dik verband op en kon ik mijn brace dus niet dragen. Toen merkte ik dat de pijn nagenoeg weg was. De pijn van de overbelaste pees, niet van de brandwonde. Die deed nog wel even pijn. Maar ook die is uiteindelijk mooi genezen. Water water, de rest komt later!

Verder voel ik me best wel goed, zo zonder suiker. Nee, echt moeilijk is het niet meer. Ik voel me ‘licht’, ik kan het niet beter omschrijven. Niet dat de weegschaal dat heel erg bevestigt, nu ja, ik ben wel een beetje afgevallen (zo’n 800g op drie weken) maar ik was natuurlijk al wel aan het opletten en puntjes aan het tellen.

Krullenbol

Het was grootouderfeest op de school van krullenbol en mijn schoonmoeder is gegaan. Ik kreeg een zalig filmpje van een rij kindjes die aan het dansen waren – of niet aan het dansen, want velen zaten gewoon op de grond of wiegden wat op de muziek – maar die van ons stond daar ‘gaaz’ te geven, vollenbak! Hahahaha! De moves van zijn vader en grootvader, zoveel is duidelijk.

Het is zo fijn te weten dat hij zich daar goed voelt, in de klas. Toch eens werk maken van die fanclub voor zijn juf.

Scotty en Jane

Scotty en Jane zijn gezond en wel, en komen opmerkelijk meer bij ons zitten, nu de dagen wat kouder worden. Vind ik wel gezellig zo, al ben ik al een keer of vier bijna over Scotty gevallen, die het blijkbaar nodig vindt om steeds net voor mijn voeten te parkeren.

Krullenbol vindt het nu ook wel okee als één van de pluisballen zich in de buurt installeert. Het is nog een beetje een ‘wij tolereren elkaar maar verder hoeft het niet te gaan’- soort van relatie.

img_7371
Scotty eist alleenrecht over het ‘bakske’

Maar zeg! Ik ben hier aan het ratelen! Tell me about you? Hoe gaat het nu met dat ding? En die verkoudheid? Goed voor jezelf zorgen he!

Vorige edities van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Ruimtevader

Soms hoor ik iets en versta ik iets anders. En wat ik versta, gaat een eigen leven leiden in mijn hoofd. Ik raak er van overtuigd dat dat andere woord echt zou moeten bestaan.

Dit keer klonk het liedje van Kommil Foo – ‘Ruimtevaarder’.
Dat hoorde ik, maar ik verstond iets anders.

Ruimtevader

 

De gedachten en associaties tuimelden over elkaar.

Ik dacht aan moeders en vaders, aan hoe mensen die een zwangerschap verliezen, geen naam hebben. Kinderen zonder ouders zijn wezen, maar wat zijn ouders zonder kinderen? Of die nog een kindje wensen?

Wensouders. Ik wens, ik wens…. Met een kaarsje. Wereldlichtjesdag.
Ik wacht op een vallende ster –

Sterretjesouders. Ik vind het moeilijk dat op ons toe te passen. Ik ken sterretjes, en sterretjesouders. Maar hebben wij recht op die term? Onze verliezen waren altijd zo vroeg. We hebben geen namen, geen beeld. Het klinkt alsof ik me dat niet kan/mag toe-eigenen.

 

Hoe er bij verlies vaak aan de mama wordt gedacht, maar zoveel minder aan de papa. Die toch ook een boel hoop en dromen is verloren.

Mijn man als papa. Dat is van de mooiste dingen die ik ooit mocht meemaken. Weet ik eigenlijk hoe hij met al onze struggles omgaat? Anders dan ik, da’s zeker. Rationeler. En ik vind mezelf al een vrij rationeel persoon.

Is hij dan een sterretjespapa?

Of misschien wel –

Ruimtevader.

 

ruimtevader

No Sugar November – week 3: the good, the bad and the ugly

no sugar november 3

De derde week suikervrij eten. Het begon met een ontbijtbuffet op hotel en eindigde met een etentje onder vrienden. Jaaaa…. Makkelijk was dat niet. Een overzicht van ‘the good, the bad and the ugly’  van deze week van No Sugar November.

The good

Laat ik beginnen met ‘the good’:

  • de afkickverschijnselen zijn achter de rug, en ik heb de indruk dat mijn metabolisme zich geschikt heeft naar de nieuwe gewoonte.
  • Ik heb minder ‘cravings’, onbeheersbare goestingskes naar zoet, en voel me gewoon voldaan na een maaltijd – en nog een hele tijd erna ook.
  • Ik heb ook de indruk dat ik minder nood heb aan snacken tussendoor, al kan je natuurlijk ook perfect snacken zonder suiker, het hoeft niet zo.
  • Ik begin voldoende suikervrije alternatieven te vinden voor de dingen die ik echt miste of niet wilde opgeven, zoals ontbijtgranen en bouillon. Ik heb zelfs enkele lekkere snacks gevonden op basis van noten en dadels, heerlijk!
  • Ik liep – toegegeven, met wat moeite – voorbij de proevertjes in de winkel én ik bakte wafels voor het grootouderfeest op school zonder er ook maar eentje te testen.

 

The bad

Uiteraard was het niet allemaal geweldig dus hier ook ‘the bad’:

  • Af en toe werd ik slordig met het lezen van de ingrediëntenlijst. Ik had een soort rijstwafeltjes met kaassmaak in huis die ik gecheckt had (yup! Suikervrij!), en grabbelde gehaast een andere smaak (barbecue) mee. Het pakje was leeg voor ik zag dat daar dus wél suiker in zat.
  • Ik was met momenten nog steeds heel moe dus ben nog ‘in blijde verwachting’ van al die ongebreidelde energie
  • Het blijft moeilijk in een sociale setting om dat suikervrije door te drukken. Mijn grootste toegeving van de voorbije drie weken was dan ook het opeten (én ontzettend genieten) van het dessert dat vrienden hadden gemaakt. Het was een suikerbom, het smaakte heerlijk, en het gaf maar een klein beetje buikpijn.Eigenlijk is dat laatste niet echt ‘bad’ – ik heb heel bewust gekozen om te genieten van dat dessert.

 

The ugly

En dan hebben we nog ‘the ugly’:

  • Ik blijf me verbazen waar allemaal suiker in zit. Ik wilde zelf brood gaan bakken maar dan wel op de ‘makkelijke’ manier met een broodmix. – zit suiker in. Maar ook weer niet héél veel. Ik moet dus echt gaan nadenken over een bepaalde limiet die ik aanvaardbaar vind.
  • Een open deur waarschijnlijk, maar vetarme dingen zitten tjokvol suiker. Ugh.
  • Dat suiker zowat overal in zit, betekent ook wel dat je zelf heel veel moet gaan voorbereiden. Je kan er echt niet op aan dat je een suikervrij alternatief gaat vinden in de take away of de soepbar of waar dan ook. Nu ben ik wel een fan van zelf gemaakt, maar daar kruipt uiteraard ook wel tijd en planning in!

 

De hele clou van No sugar November is voor mij wel de bewustwording. Ik WIST wel dat er zowat overal suiker in verborgen zat, maar als je je neus letterlijk in die ingrediëntenlijsten duwt, ga je het pas echt beseffen.

En ook dat het best zonder kan. En dat dingen dan vanzelf zoeter gaan smaken. Ik deed één scheutje agavesiroop in een thee en schrok echt van wat voor een effect dat had.

Bij het horen van mijn plan hoor ik vaak van mensen ‘dat zou ik echt niet kunnen’. Uiteindelijk gaat het bij mij nog vrij vlot (al denkt manlief daar misschien anders over, hij moet het humeur verdragen…), al is het natuurlijk wel een inspanning en constant waakzaam zijn over wat je in je mond stopt.

Maar wie weet, misschien helpt het wel dat ik al twee zoetjes thuis heb!

Kijk jij wel eens op een ingrediëntenlijst?

 

 

Lees meer over mijn No Sugar november:

  • hier over de uitdaging
  • hier over de eerste week, met alle afkickverschijnselen
  • hier over de tweede week waar ik op dreef kwam

Hoe wetenschap je leven kan veranderen

Dag van de Wetenschap

Vandaag is het in Vlaanderen en Brussel Dag van de Wetenschap.

Het valt niet samen met de Werelddag van de Wetenschap (10 november, dus niet gek lang geleden), maar dat ligt misschien ook wel aan het opzet: Op de Dag van de Wetenschap kan je een blik achter de schermen  werpen in verschillende bedrijven, universiteiten, hogescholen, musea, doe-centra en onderzoeksinstellingen.

Door workshops, demonstraties, toffe experimenten en interessante tentoonstellingen willen wetenschappers je graag een idee geven waar ze mee bezig zijn en waarom dat werk ongetwijfeld razend interessant is, en je leven kan veranderen.

children-1578206_1920

Zelf wetenschapper

Ik kan het niet laten een beetje scheef te grijnzen en een wenkbrauw op te trekken als ik een wetenschapper word genoemd. Maar kijk, een half leven geleden koos ik wel degelijk een erg wetenschappelijke richting om te gaan studeren.

Dat kwam ook niet helemaal uit de lucht vallen – Ik had goeie scores op wiskunde en wetenschappen in de middelbare school. Toch twijfelde ik.

Want ik had ook goeie scores op taal en ik wilde ook wel gaan schrijven. Misschien wel schrijven over wetenschappen?

apotheekflesjes

Uiteindelijk haalde de studie wetenschappen het. Ik bedacht me dat ik schrijven altijd nog kon leren, maar dat wetenschappen inhalen een grotere uitdaging zou zijn. Omdat ik nog onbeslist was over welke richting ik op wilde, koos ik een studie die zowat alle wetenschappen samen combineerde.

En als ik heel eerlijk ben, is dat misschien ook niet helemaal gek. Ik herinner me een kleine microscoop als heel enthousiast onthaald cadeautje. Een groot volume aan kinderencyclopedieën en weetjesboeken sierde mijn kast. En ook nu nog, kan ik zo enthousiast worden van uitzoeken hoe en waarom dingen werken.

Uit het labo

Ook al sta ik niet meer in het labo, ook al betekenen diploma’s vrij weinig met wat ik nu doe, ik ben wel tevreden met de wetenschap dat dat allemaal in mijn rugzakje zit.

En ik vond me daar in een aula nog een knap wetenschapstudentje ook!

Wetenschap kan dus écht je leven veranderen.

 

Waarom heb jij voor je studie gekozen?

Krater in je hart

Vrijdag 23 november.

 

Elf jaar geleden was het ook een vrijdag. De vrijdag die ons leven in een voor en een na hakte. De vrijdag die alles veranderde. De vrijdag die een krater sloeg.

Op elf jaar is de krater opgevuld. Met ons huwelijk, met vrienden, familie, met een prachtzoon. Met een heerlijk jaar in het buitenland. Met brunches, barbecues, feestjes, koffies, en zo veel meer. Voor het ongeoefende oog lijkt het misschien een vlak veldje.

Maar het is er nog. De randen zijn niet meer zo brokkelig, ik val er niet zo makkelijk meer in, want ik ken de weg er omheen. De kransen zijn bloemetjes geworden.

Maar het is er nog. Het zal er altijd zijn.

 

Vannacht droomde ik van haar.  Manlief had een verrassing voor mij – misschien was ik jarig ofzo? – en ik ging ergens binnen en daar stond een soort fanfare te spelen en zij stond daar ook en ik gaf haar een knuffel.

Toen werd ik wakker en zei manlief dat hij een verrassing voor mij had – ben ik jarig vandaag? – en ik ging ergens binnen daar stond een soort fanfare te spelen en zij stond daar ook en ik zei ‘hey dit heb ik net gedroomd, kom hier dat ik je een knuffel geef’.

En toen werd ik echt wakker.

 

En de aarde ging nog een keer rond de zon en ik kan haar niet knuffelen.

Want dit is ‘na’. Dit is leven met de krater.

 

En ‘nooit meer’ is nog nooit zo hard geweest.

 

klaproos

Dankbaar zijn 2018

Een van de fijnste dingen aan ons jaar als Bostonianen, was dat we de Amerikaanse way of life van dichtbij konden beleven. Ik heb natuurlijk honderden films gezien, maar toch is het bijzonder om ondergedompeld te worden in een andere cultuur.

Ik heb vooral erg genoten van de feestdagen. Een ECHTE Halloween, ja, dat was wat. Hoe iedereen daar in opgaat, ongelooflijk tof.

Drie weken na Halloween diende de moeder aller Amerikaanse feestdagen zich aan: Thanksgiving.

thanksgiving turkey

Een donderdag waarop heel Amerika vrij heeft (en dat wilt wat zeggen in een land waar de gemiddelde werknemer 10 dagen vakantie krijgt), waarop iedereen zijn familie wilt bezoeken (meer nog dan met Kerst). En als het niet lukt om aan de familiedis aan te schuiven, dan wordt er onder vrienden iets georganiseerd, een Friendsgiving (lees alles over onze Friendsgiving hier).

 

Morgen is het weer zover. Thankgiving. Dankbaar zijn.

Ik ben dankbaar. Heel dankbaar. Ook al is het vreselijk irritant en zijn mijn gevoelens gemengd als iemand anders zegt: ‘je hebt zo veel om dankbaar voor te zijn’, toch is het gewoon zo.

Ik ben dankbaar…

 

… voor mijn gezondheid.

… voor onze gezondheid

… voor mijn leger aan vrienden

— voor mijn gezondheid

 

… voor mijn familie

… voor mijn werk

… voor mijn buren

— voor mijn gezondheid

 

… voor onze thuis

… voor mijn aangeboren positivisme

… voor deca koffie die niet vreselijk is

— voor mijn gezondheid.

 

Ik voel me natuurlijk niet altijd 100% dankbaar. Soms ben ik geïrriteerd, boos om alles wat ons overkomen is, triest om alles wat we zijn kwijt geraakt.

Maar recent zag ik onderstaande langskomen op de sociale media, en ik heb er sindsdien al vaak aan terug gedacht.

Het is een sterk staaltje omdenken – waar we misschien niet altijd de energie voor hebben. Ik zou zeggen, ga dan gauw iemand knuffelen die je graag ziet, leen een beetje energie van deze persoon, en zet alles even in het juiste perspectief.

grateful for

@Lacey Lee Elliot

Vorige donderdag was mijn eerste volledige werkdag.

Vorige vrijdag lag ik in bed, met een kop van hout en een lijf van prikkeldraad. Maar hey!  I’m still alive! And working! And so so grateful for that.

 

Waar ben jij dankbaar voor? Sta je daar wel eens bij stil?

 

 

Jetlag

Wat ik klaarzet, zet hij opnieuw in de kast

Wat opgeruimd moet worden, blijft staan

Ik heb het uitgelegd, en hij onthoudt het één seconde

Misverstanden, niet gehoord,

fout gelegd, wat verstoord

Wat was ook alweer de vraag?

Denken wordt wel heel diffuus

Maar klagen kan ik niet vandaag

Want jetlag is een echt excuus.

 

vliegtuig

 

No sugar november – week 2

no sugar november 2Dat ik de eerste week van mijn 30 dagen zonder suiker niet doorbracht met een helder hoofd, en stuiterend van de energie, is een kleine understatement (lees hier hoe het me verging vorige week).

De tweede week kondigde zich vooraf al uitdagend aan. Deze week zou ik nl. opnieuw gaan werken.

Jaja, na een 1 jaar thuis, waarvan de eerste vier maanden in behoorlijk erbarmelijk omstandigheden (of hoe moet ik >50 zakken chemo noemen?), de volgende vier maanden kampend met allerlei nevenverschijnselen en de laatste vier waar ik mezelf toch hier en daar weer herkende, besloot ik om de sprong te wagen, aan anderhalve dag per week. (Hoe spannend ik dat vond, beschreef ik al eens eerder hier.)

In wetenschappelijke termen zou mijn suikerexperiment hierdoor serieus de mist in gaan. nu kan ik natuurlijk niet aantonen of mijn ervaringen van deze week (positief of minder positief) het gevolg zijn van het afkicken van de suiker, of het…euh…OPkicken van het werk (is er een woord voor hoe je je voelt als je opnieuw ergens aan begint, i.p.v. ergens mee stopt?).

Maar goed – een overzicht van mijn tweede suikervrije week.

 

Maandag

Maandag was mijn eerste dag op het werk, ik werd fijn verwelkomd door mijn collega’s. Het was wennen, en een meeting over de middag maakte dat ik best laat kon eten. Ik was heel de namiddag draaierig en mijn hersenen werden traag.

Al bij al voelde ik me wel redelijk.

 

Dinsdag

Hoewel ik een weerslag had verwacht van het werken gisteren, was vandaag een vrij goeie dag. Ik had wel wat hoofdpijn, maar niets wereldschokkends. Wel leek ik de hele dag te willen grazen, altijd had ik wel zin om iets te knabbelen. Gelukkig heb ik zo langzamerhand een aantal fijne snacks in huis waarmee dat dan ook zonder probleem kan.

 

Woensdag

Man man man…. Ik ben echt doodmoe vandaag. Ik spring even binnen bij de Spar, en vind alweer een aantal dingen waarvan ik niet verwacht had dat ze suiker zouden bevatten, zoals volkoren cracottes en kleine toastjes. Het toppunt vond ik wel de gegrilde kippenstukjes van de Weight Watchers (ja! Van de ww! Mager en weinig punten en al) bekeek… WHYYYYYYYY! DAMN YOU SUGAR!

En raad eens wat er tussen de ingrediënten van mijn kippenbouillonblokje stond? Ellende! En al helemaal toen bleek dat ik geen énkele bouillon in huis had waar geen suiker in zat. Pfffft.

Ik ben in de namiddag twee uur in mijn bed gekropen en voor het eerst in maanden heb ik écht geslapen. Overdag dan bedoel ik.

Donderdag

De eerste volle dag werken, en gelukkig voel ik me na een goeie nacht al stukken beter.

Om me voor te bereiden op eventuele dipjes heb ik allerlei suikervrij lekkers mee. Niets kan me echter behoeden van een meeting over de middag, die dan ook nog eens een uur uitliep (van 10u tot 14u dus). Nu, hier ligt het niet aan mij, alle collega’s lagen zowat van hun stoel, scheel van de honger.

’s Avonds ben ik moe, maar niet kapot zoals verwacht. Gelukkig is mijn papa krullenbol gaan oppikken en helpt hij ook met het koken. Ik heb niet veel honger en ga vroeg slapen.

Dat het me vandaag gelukt is zonder suiker en cafeïne (op 2 koppen thee na dan), vind ik een hele prestatie, al zeg ik het zelf.

Vrijdag

Super slecht geslapen, maar dat was niet zo vreemd na zo’n intense dag als gisteren. Ik ben thuis en navigeer door de dag zonder al te veel dipjes. Ik doe een toegeving door wat honing in mijn koffie te doen. Lekker, maar het hoeft niet. De tweede koffie (deca he) drink ik zonder.

Mijn hoofd zoemt en mijn spieren doen pijn, maar alweer, dat is niet zo heel gek. Ik heb niet de neiging te gaan snoepen om me beter te voelen, merk ik.

’s Avonds eet ik wat restjes van de voorbije dagen.

 

Zaterdag

Manlief is op congres dus ik sta er alleen voor maar ik barst van de energie. Tenminste, ’s ochtends. Ik maak alles klaar voor de dag en lever krullenbol mooi op tijd af op de turnles.

Van het uur dat hij ‘oefeningetjes doet’ – zoals hij zelf zegt – maak ik gebruik om snel een lesje van Start to run af te werken. Ik doe het snelste kattenwasje in de geschiedenis, spring in andere kleren en ben nét op tijd aan de turnzaal. Oef! Goed bezig ik!

We rijden naar de Colruyt waar ik de boodschappen heb laten klaarzetten via Collect and Go, maar ik besef dat ik een paar dingen vergeten ben, dus ik rij alsnog met krullenbol in de winkelkar naar binnen.

Krullenbol is héél actief en ik kom ogen tekort. We praten zowat non-stop (soms de meest absurde conversaties over niet-bestaande groenten die hij dan heel uitgebreid omschrijft: ‘de kookaarie is zo met lange stengels en een bol eraan, mama. Néééé, geen knolselder. Een kookaarie.’– ook geen koolrabi btw, ik heb gecheckt).

Dan nog de boodschappen van de Collect and go oppikken. Ik merk dat ik eigenlijk alweer geen tienuurtje heb gegeten, en dat nu toch moet bekopen. Ik moet dat dus echt beter plannen, dju toch. Eens thuis eet soep met boterhammen en krullenbol zijn batterijtjes zijn leeg. De mijne toch ook.

 

’s Avonds gaan we nog op een lichtjeswandeling voor de school, en ondanks alle lampjes, is mijn kaarsje uit. Je kan hotdogs en pasta eten, of pannenkoeken, allemaal dingen die ik beter niet eet, en ik doe het dan ook niet. Het is niet dat ik er veel zin in heb, maar ik baal wel dat ik nu alweer niet op tijd kan eten. Back up plans, ik moet daar echt meer mee bezig zijn.

Ik merk wel dat ik minder hangry word als ik honger krijg, er zijn toch geen gewonden gevallen deze week, terwijl ik vaak veel later at dan gewoonlijk.

Zondag

Ik heb een ontbijtrecept gemaakt van Sandra Bekkari waarbij ik een klein scheutje agavesiroop heb toegevoegd en ik merk meteen hoe zoet ik dat vind. Verbazend dat letterlijk enkele druppetjes al zo een effect geven. Of zou dat liggen aan mijn afkicken?

img_7150

We lunchen in mijn ouderlijk huis, waar traditioneel gebraden kip op het menu staat. Met rauwe groentjes, en geen sausje, want… jawel, in mayonaise en consoorten zit suiker! Ik vloek eerst nogal, maar eigenlijk smaakt het me wel, alles gewoon zo zonder saus.

In de namiddag eet ik enkele mandarijntjes en die zijn gewoon héérlijk! Zou het gewoon een goeie batch zijn, of zou fruit nu ook zoeter beginnen smaken? Moet ik toch even op letten!

Eigenlijk vind ik het voor het eerst echt moeilijk om niet te snoepen, omdat ik op zondagmiddag wel vaker een koekje of een stukje chocolade eet daar. Terwijl ik dat thuis eigenlijk zelden doe. Dus ja, gewoontes he… ’t is even op de tanden bijten.

Ik maak wafelbeslag voor het grootouderfeest deze week op school, en had bijna de kloppers van de mixer afgelikt. Whaaaaa! Damn you, motorisch geheugen!

 

 

Conclusie: het was een bijzondere week voor mij, omdat ik weer ben gaan werken. Dat kostte veel energie en heeft voor hoofd- en spierpijn gezorgd. Ik heb hier en daar wat natuurlijke suikers toegevoegd (honing, agave) en merkte meteen hoe zoet dat smaakte. Idem voor fruit.

 

Het blijft degoutant om te merken waar allemaal suikers in zitten, en ik heb geleerd dat ik me beter moet voorbereiden op onverwachte omstandigheden, door bijvoorbeeld altijd een snackje of wat noten ofzo bij te hebben.

 

Nemen jullie altijd een snackje mee naar het werk? En wat dan?

 

***

Meer lezen over No Sugar November?

10 vragen over desserts

Vorige maand heb ik met veel plezier 10 vragen over koffie (een ‘koffie-tag’) beantwoord. Om in dezelfde afdeling te blijven, wilde ik deze keer graag over dessertjes praten.

Misschien is dat ook gewoon wishful thinking om tien dingen te vertellen over zoetigheden in de maand dat ik ervoor kies geen suiker te eten.

 

  1. Kies je op restaurant eerder een dessertje of een voorgerecht?

Ik kies eerder een dessert omdat ik na een voorgerecht vaak al genoeg gegeten heb.

  1. Wat kies je: de kaasschotel of het zoete dessert?

    Manlief gaat vaak voor de kaas, maar ik zal zeker het zoetje kiezen.
    .

  2. Aten jullie bij je ouders thuis wel eens een dessert?

    Nee, eigenlijk niet. Maar op zondag eten we een uur of twee na de lunch wel een ijsje of koekje ofzo.
    .

  3. Maak je zelf wel eens dessert thuis?

    Ik maak eigenlijk alleen een dessertje klaar als er mensen komen eten.
    .

    pancakes-2291908_1920

    .

  4. Wat is je favoriete dessert?

    Suikervrij: fruitsalade die ik idealiter niet zelf heb moeten snijden. Niet suikervrij: iets van Roger Van Damme, meester patissier.
    .
    fruitsla

  5. Bak je zelf wel eens wat?

    Ja! Het is echt één van mijn hobbies en het beurt me altijd op.
    .

  6. Wat is je grootste blunder op dessert-gebied?

    Goh… aangezien ik al heel wat heb gemaakt, zijn er de nodige blunders gepasseerd. Dingen die ingevallen zijn, verbrand, niet smakelijk… een enkeltje richting vuilbak. We hebben ooit ook een vliegtuigcake gemaakt voor een neefje en hadden die de dag voor het feestje helemaal versierd met suikerpasta. Maar tegen de volgende ochtend was dat half gesmolten in de onderliggende crème… helemaal opnieuw begonnen.

    DSC_3069

  7. Wat lust jij niet dat iedereen wel lijkt te lusten?

    Chocomousse… niet mijn ding, té veel chocola. Idem voor chocolade-ijs eigenlijk.
    .

  8. Waar haal je je inspiratie?

    Van het internet, pinterest, de njam-website, boekjes van winkels…. Van overal eigenlijk!
    .

  9. Nooit meer suiker of nooit meer zout eten?

Aangezien het niet zo gezond is om alle zout te schrappen, en behoorlijk gezond om alle suiker te schrappen (na alle afkickverschijnselen, vermoed ik), kies ik voor ‘nooit meer suiker’ (maar mijn huidig voornemen is maar een maand hoor!!).

 

Vind je dit een leuke reeks vragen, neem gerust over!

Wat is jullie favoriete dessert?

 

 

 

No Sugar November: week 1 zonder suiker

no sugar november 1Okee, ik ben dus duidelijk totaal geschift geworden, of ben eigenlijk stiekem een SM’er (not really), want zoals iemand me vorige week vroeg:

Als je november al geen fijne maand vindt, WAAROM ga je net dan suikervrij leven EN minder cafeïne drinken?

Het was een geschreven vraag, maar ik kon me er zo de verbaasde toon en de opgetrokken wenkbrauw bij voorstellen.

Het klinkt inderdaad totaal van de pot gerukt (en dat is het eigenlijk ook, kom, ik zal het maar toegeven).

Maar aan de andere kant: waarom zou ik een andere maand gaan afkicken, dan de maand die ik op zich al triestig vind? Ik ga er maar vanuit dat ik na 30 dagen dankbaar zal zijn dat ik die droevige donkere dagen en koude stormen niet heb proberen weg te eten met een paar kilo chocolade en sloten koffie.

Ik begon dus aan mijn No Sugar November op maandag.

Voorbereiding is alles, werd me gezegd, door gelijkgestemde (lees; equally insane) zielen. Op zondagavond maakte ik dus een batch suikervrije granola, omdat alle ontbijtgranen in onze kast behoorlijk wat suiker bevatten.

Hier een verslag van mijn eerste suikervrije week.

 

Maandag

De suikervrije granola is op dit moment vooral smaakvrije granola. Ik vervloek mezelf al dat ik ook honing of agave wilde beperken. Maar goed, met heel wat fruit en yoghurt lukt het wel. Daarna drink ik een kopje cafeïnevrije koffie, voor de smaak, en de warme handen.

Ik bekijk de groenteburger voor morgenavond van dichterbij en merk dat er suiker in zit. Verdorie! Gelukkig hebben we nog een versie in de diepvries die bestaat uit groenten. Wat een revolutionair idee.

Tegen de avond komt er hoofdpijn opzetten. Ik ben moe, geïrriteerd, en er klopt een hamertje in mijn achterhoofd. HALLOOOOO AFKICKVERSCHIJNSELEN, ik had jullie niet zo snel verwacht.

Ik kruip slechtgezind in bed met een paracetamolletje. En manlief. Die waarschijnlijk vreest voor de volgende 29 dagen.

 

Dinsdag

Ik sta op met hoofdpijn, en ben de hele voormiddag eigenlijk gewoon in een pestbui. Ik zou zelfs meer zeggen, ik zit echt in een dipje. Ik probeer mezelf wat op te vrolijken met muziek, zingen, een lekkere groene smoothie – zonder suiker weliswaar – maar het helpt allemaal niet echt.

Krullenbol gaan halen beurt me een beetje op. Even buiten zijn ook. Ik geef hem een wafel en voor ik het besef, heb ik zelf bijna een hapje genomen. Nee! Nee, af!

Het avondeten van geroosterde groenten met een groenteburger die géén suiker bevat, smaakt heerlijk. Ik neem evenwel nog een paracetamol. Hopelijk morgen beter!

img_6987

Woensdag

Wanneer ik opsta is mijn hoofdpijn verdwenen, en de pestbui is tenminste gedeeltelijk opgeklaard. Zelfs mijn suikervrije granola smaakt nu wel okee. Toch maar straks eens langs de winkel om te kijken of ze daar geen andere opties hebben.

Ik merk dat ik droge plekjes heb op mijn gezicht, en een uitslag in mijn nek. Dat kan toch ECHT NIET zijn van suikervrij te eten? Ik las altijd dat je daar zo een mooie huid van krijgt, en bij bibi zal het dan wel weer het tegenovergestelde gaan geven. Enfin, we zien wel.

Ander nieuws – excuses vooraf al – ik voel me de hele dag enorm opgeblazen. Vrij oncomfortabel.

Mijn uitstapje naar de Carrefour heeft me een aantal nieuwe inzichten geleverd.

  1. Er zijn ontbijtgranen zonder geraffineerde suikers. Hoera!
  2. Er zit suiker in dingen die je totaal niet verwacht. Zoals mager ontbijtspek. I kid you not.
  3. Suikervrije limonade kan soms behoorlijk chemisch smaken, maar aangelengd met wat spuitwater is het best okee. De suikervrije grenadine die ik kocht is echter om het met een professioneel woord te zeggen: GOOR.

img_6984

Donderdag

De nieuwe ontbijtgranen zijn wel okee. In elk geval beter dan de zelfgemaakte. Het zijn kussentjes gevuld met rozijnen. De rozijnen smaken opmerkelijk zoet.

img_7003

Ik moet ’s ochtends wat mentaal werk verzetten, en dat lukt wonderwel. Ik heb behoorlijk wat energie en kan me redelijk goed concentreren (blijft een puntje bij mij over het algemeen).

Ik drink nog een groene smoothie voor ik naar de boekenbeurs vertrek. Ik kan daarna vrij laat eten (rond 15u pas) maar merk dat ik dat wel behoorlijk trek.

Ik spring binnen bij de Albert Heijn omdat ik

  1. ZOT BEN op de Albert Heijn en dus geen reden nodig heb om daar langs te gaan. ’t Is een hobby!
  2. daar altijd wel wat interessante producten vind (CHECK DIE GRANOLA!). En ja hoor, lekkere zoute popcorn, enkele snacks met noten, straciatella yoghurt (echt! Geen suikers!) en de bloemkoolpizzabodems die onze vrijdagavond opvrolijken, bevatten God zij dank geen suikers.

Tegenvallers: de groentewraps waar we zo van houden, en die ik standaard in de vriezer hou, hebben ‘glucosestroop’ in de ingrediëntenlijst staan. Bleiten. Misschien kan ik hier wel een uitzondering voor maken, want het totale aantal suikers per wrap blijft wel ontzettend laag.

Idem voor het zakje gerookte vleesstukjes die we soms kopen als snack. Dextrose… maar wel maar 0,7g suiker per 100g. En een zakje is 50g.  Ik moet eens nadenken over een maximale hoeveelheid die ik tolereer ofzo.

 

Vrijdag

Ik eet weer de eerste ontbijtgranen die ik kocht en ze smaken best wel zoet. In de voormiddag neem ik geen snackje. Vlak voor de middag krijg ik enorme maagkrampen, ik plooi er echt dubbel van. Het gaat gelukkig over door te lunchen.

In de namiddag krijg ik echt een enorme energiedip. In andere omstandigheden zou ik ZEKER naar koffie met iets zoet grijpen. Maar nu, … bijt ik door. Ik maak me een theetje, ik drink nog wat water… maar eigenlijk blijft het aanmodderen.

Tegen 17u lig ik bijna te pitten in de zetel. De hoofdpijn heeft ook zijn weg terug gevonden, ik neem weer een pilletje.

 

Zaterdag

Ik ontbijt met de granola van de Albert Heijn en die smaakt echt fantastisch. Niet te geloven dat er geen suiker in zit.

Ik begin zo wat in te zien dat suiker echt in de gekste dingen zit. Het is bijna een complot. Ik zie bijvoorbeeld reclame passeren van iets ‘suikervrij’ waar dan wel gewoon kokosbloesemsuiker in zit. Nu is dat misschien iets hipper en bevat het iets meer mineralen, maar verder is het geen haar beter dan gewone witte suiker. Maar ja, wel geadverteerd als ‘suikervrij’.

img_6986

Ik begin ook te denken dat ik beter de natuurlijke suikers iets meer toe laat (agave, honing) en strenger word op de synthetische suikers. Die Zero drankjes helpen eigenlijk ook niet. Eens kijken of ik daar verder kan afbouwen (niet dat ik meer drink dan 1 blikje per dag maar toch).

Ik ga inkopen doen in de Colruyt en leg de ontvette gekookte ham netjes terug bij het zien van de ingrediëntenlijst. Ongelooflijk. De hummus (niet meer dan kikkererwtenpuree in feite) die ik kocht als aperitiefhapje? Je raadt het…

Waarom toch? Heeft suiker nog geheime krachten waar ik niets van weet? Waarom zit dat in zowat alles?

’s Avonds sushi met een vriendin – niet suikervrij want aan sushirijst wordt suiker toegevoegd. Maar dat mocht van mezelf. En het smaakte geweldig!

 

Zondag

Het ontbijt is een stuk minder troosteloos als manlief er een schilderijtje van maakt. Met de granola. En yoghurt. En rood fruit. Het smaakt zo lekker als het eruit ziet.

img_7022

We hebben een familiefeest in een all you can eat restaurant. Ik weet natuurlijk niet precies waar suiker in zit en waar niet. Maar als dessert eet ik fruit. En alleen fruit. En ja, er was een chocoladefontein. Er waren er zelfs twéé (melk en wit).

Maar het ging. Ja, het ging. Ik MOEST dat niet eten. Ik was voldaan. En trots op mezelf.

 

Van die aangekondigde voordelen van suikervrij eten – zoals veel energie, geen namiddagdips en een zuivere huid – heb ik deze week dus bijster weinig gemerkt. Wie weet, na week 2? Ik ben me wel bewust geworden van hoeveel suiker wij ongemerkt consumeren. En dat geeft dan weer een bittere smaak in de mond…

 

Let jij wel eens op hoeveel suiker er in je eten zit?

Een kleutercrisis in het openbaar? Dit deed ik

Ik sta aan mijn auto op de parking van het kinderdagverblijf, en mijn zoon krijgt een crisis. Een tantrum, zoals ze dat in het Engels zeggen. Een epic tantrum, zoals ik dat zou zeggen.

peuter

Ik heb hem net opgepikt na een dagje spelen waarop alles normaal verlopen is, volgens de verzorgsters. Hij was blij om mij te zien.

Maar toen.

Toen viel er een verdwaalde regendruppel op zijn schoen. En die maakte een vlek. Een VLEK mensen!

 

ALL. HELL. BREAKS.LOOSE.

 

Hij huilt hard en de tranen biggelen over zijn wangen. Geen sprake van dat hij met KLETSNATTE schoenen in de wagen stapt. Nee. Hij blijft wel hier, alsjeblieft, dankjewel. Hij blijft hier wel naast de auto zitten.

Omkopen met een koekje? Moeder, wat denk je wel? Zo goedkoop is ie niet hoor.

 

Ik zou hem kunnen zeggen dat hij moest ophouden met huilen. Ik zou kunnen sussen (of een poging doen). Ik zou boos kunnen worden, en roepen. Ik zou hem in de autostoel kunnen wringen (toen kon ik dat nog).

Maar dat deed ik niet.

Wat ik wel deed? Het enige dat hielp – ik deed niets.

 

Ik ging een halve meter van hem zitten, en zei dat als hij een knuffel wilde, hij het maar moest zeggen. Ik raakte hem niet aan. Ik keek niet zijn kant op.

Er passeerde mensen. Die keken, ja. Maar ik schaamde me niet. Waarom zou ik? Omdat mijn kind overprikkeld is na een drukke dag? Omdat hij dat mag uiten? Omdat ik hem de tijd geef om te razen?

Nee, daar schaam ik mij niet voor.

kind alleen

Dat is een parel van een tip die ik zou geven aan kersverse ouders – voor zover iemand tips van mij zou willen.

 

Niets doen is soms het beste wat je kan doen.

 

Mijn zoon was iets rustiger geworden, aanspreekbaar. Ik vroeg of hij een knuffel kon gebruiken. Hij knikte. Ik nam hem op schoot, we zaten zo nog even. Toen vroeg ik of we samen naar huis konden gaan. Hij knikte weer, en ik zette hem zonder moeite in de autostoel.

Dit heeft alles bij elkaar een paar minuten geduurd, en ik kwam- redelijk opgetogen – thuis met een vrolijk kwebbelende peuter. Denk je dat roepen, dreigen, en forceren, tot een beter resultaat hadden geleid?

Ik ook niet.

 

Lees bij Misses Lee Blogt mijn gastblog in de reeks ‘Bewust maar niet perfect’ met de vijf andere supereenvoudige mantra’s die me al ontelbare keren hebben geholpen bij pittige ouderschapsmomentjes! Omdat iedereen soms wel een reddingsboei kan gebruiken in de stormen van onze kinderen (en van ons!).

boei

Hoe ga jij om met een crisis van je kind in het openbaar?

Nieuwe rubriek: manlief doet een boekje open

‘Kan jij werk en gezin goed combineren?’

 

Plots heeft de media door wat alle moeders al eeuwen weten: dat die vraag nooit aan de papa’s wordt gesteld.

Enerzijds zijn er natuurlijk meer moeders die zorgtaken op zich nemen, en bijvoorbeeld minder gaan werken (of net niet) als er kinderen komen.

Anderzijds ken ik veel vaders die er ook willen zijn voor hun kroost. Dan stelt de uitdaging van de dagelijkse puzzel zich toch ook voor hen? De volwassen puzzel van gezin en carrière (en gezondheid en vrienden en familie en….).

IMG_6889 (1)

Ik wil het woord geven aan de puzzelaar waar ik stukjes mee deel. En hij wilt dat woord ook nog aannemen! Heerlijk!

Er komt een nieuwe rubriek aan – een reeks van gastblogs door manlief. Blogland is overwegend vrouwelijk. Of de wereld er heel anders uitziet door mannelijke ogen?

nieuwe rubriek

Ik ben benieuwd!

 

Zijn er topics waar jullie graag zouden over lezen? Geef ze gerust door!

Food Challenge: No Sugar November

NO sugar november

Vaststellingen

Ik deed enkele vaststellingen vorige week.

Vaststelling 1: Binnen exact een maand worden kilo’s suiker onder de vorm van chocolade mannetjes, marsepeinen varkentjes en pepernoten aangesleept. Misschien liggen er ook een paar mandarijntjes, maar laat ons eerlijk zijn, dat is hoofdzakelijk voor de schijn. En die wortel is eigenlijk voor Slechtweervandaag.

chocolate-santa-claus-490825_1920

Vaststelling 2: Ik heb besloten te springen. Het is te zeggen: ik ga opnieuw aan het werk. Vanaf half november hoor ik weer bij het werkvolk, iets waar ik erg naar uit kijk, maar wat ook ontzettend spannend is. Ongetwijfeld gaat dat veel energie kosten. Ik wil dan ook in topvorm zijn, of toch: in de best mogelijke vorm.

 

Vaststelling 3: Ik ben de laatste maanden weer wat meer bezig met gezonde voeding, probeerde een weekje vegan en zet vaker veggie op tafel. Het doet me deugd dat dat weer kan, en dat het resultaat er mag wezen.

 

Vaststelling 1 + 2 + 3 = NO SUGAR NOVEMBER.

snoepjes

Jep, dat heb je goed gelezen. In november, of beter gezegd, in de maand vlak voor het bezoek van de goedheilig man (van 5 november tot en met 5 december) ga ik suikervrij eten.

Het plan

Dat is mijn doel. En ik wil me daarvoor inzetten.

Wat ik niet wil, is mezelf slecht voelen bij een mindere dag. Het hoofdidee is de geraffineerde suikers zoveel mogelijk vermijden, en zuinig te zijn met natuurlijke suikers, zoals honing en esdoornsiroop (die in se even veel commotie veroorzaken in je bloedsuikerspiegel dan witte suiker).

Dus ja, mijn man zet zich alvast schrap.

Ik heb uitgemaakt voor mezelf dat ik ook één keer sushi mag eten, en wel om de reden dat ik volgend weekend een vriendin heb uitgenodigd om exact dat te doen. Niet dat die sushi nu in een suikerjasje zit, maar het wordt wel toegevoegd aan de rijst. Maar het moet allemaal nog redelijk aangenaam blijven he. Ik vooral ook.

Maar kijk, ieder zijn regels natuurlijk. Zo ga ik ook fruit blijven eten – met mate – omdat het leven gewoon te triestig is voor mij zonder fruit. En november vind ik over het algemeen al triestig genoeg.

 

Benieuwd

Ergens ben ik ook wel benieuwd wat dat zo met je doet, suiker laten. Ik weet dat suiker zo goed als overal stiekem en minder stiekem wordt ingepropt. Ik heb gehoord dat je eerst wel wat afziet, maar daarna meer energie hebt en niet meer van die vervelende dips in de namiddag. Laat het heldere hoofd en de fantastische flow maar komen!

Ik vind van mezelf dat ik eigenlijk al behoorlijk weinig suiker eet (letten op de lijn enzo, en ook eerder last met de zoute snacks te laten dan de zoete), en alcohol drink ik al helemaal niet, dus ik vraag me af of ik veel ga moeten aanpassen, en of het veel effect gaat hebben. Benieuwd!

hartsnoepje

Naar goede gewoonte heb ik een weekmenu gemaakt, waarbij ik zoveel mogelijk zelf maak om verborgen suikers te vermijden:

 

Maandag: restje van de ovenschotel van dit weekend – pompoenpuree met champignons en gegrilde paprika

Dinsdag: Groentenburger met wintergroenten en gepofte aardappel

Woensdag: Spaghettipompoen gevuld met tomaatjes en spinazie

Donderdag: Lamsfilet met couscous en geroosterde paprika, courgette en champignons

Vrijdag: Zelfbelegde bloemkoolpizza

 

 

Is NO SUGAR NOVEMBER ook iets dat je zou overwegen? Of No sugar *een andere maand* ?

Halloween: pure commercie of niet?

halloween-costumes-3743795_1920

Halloween, you love it or you hate it

Vanavond is het Halloween. Onze kostuums liggen klaar.

Dat was een vijftal jaar geleden echt wel anders; toen vond ik dat hele gedoe de avond voor Allerheiligen behoorlijk belachelijk. Je zag wat in Amerikaanse films en de commercie sprong erop en wilde er een cent uitslaan. Nee, Halloween, daar deden we niet aan mee.

pompoen.jpg

Maar straks ben ik een duiveltje, manlief is een gevaarlijke piraat en krullenbol is het schattigste draakje dat je je kan indenken.

Wat er veranderd is? We hebben een échte Halloween meegemaakt, in Boston. En ik vond het ge-wel-dig.

We wandelden die avond rond in een wijk waarbij letterlijk élk huis een totale make over ondergaat die avond.  Iedereen gaat er in de VS zo enorm in op, en omdat ze daar geen carnaval hebben, hoeven de kostuums niet altijd griezelig te zijn. Ja, er zijn grote spinnen, dansende skeletten en zombies à volonté, maar even goed zie je robots, een vrouw als een aap en haar baby als het banaantje, en trekken twee koks een omgebouwde bolderkar, die nu een soeppot met een kindjes-kreeft is. De traditie is dat een kindje voor zijn of haar eerste Halloween als pompoen verkleed is.

En al vind ik dat niemand een snoepje verdient die niets gezongen heeft, is ‘Trick or treat’ wel een algemeen aanvaarde uitdrukking over de oceaan.

zombie-278755_1920

Oorspong van Halloween

Hoewel we het nu zien als een typisch Amerikaanse feestdag, is Halloween ontstaan in Schotland. De Kelten vierden op 31 oktober Samhain, een soort eindejaarsfeest, omdat op 1 november het oogstseizoen eindigde, en de winter begon. Winter is coming, inderdaad!

Op Samhain stond de deur naar de onderwereld op een kiertje. De zielen van de overledenen konden een kijkje komen nemen. Daarom werden er feestmalen georganiseerd, waarbij een plaats aan de tafel werd vrijgehouden.

Maar ook demonen en ander creeps konden door de deur, en die moesten afgeschrikt worden – vandaar het gebruik om je te verkleden. Al geef ik toe dat een banaankostuum weinig afschrikwekkend is.

Christenen bakten op de vooravond van Halloween zielenkoeken, die opgehaald werden door kinderen en armen. Elke gegeten koek stond voor een ziel die bevrijd werd uit het vagevuur.

 

Feestje

Dus je begrijpt, waarom wij nu in vol ornaat naar het Halloweenfeestje van onze buren vertrekken. ’t Is een kwestie van geen keus hebben. Er zijn brownies. En zielen die wat hulp nodig hebben.

 

Vieren jullie Halloween?

pumpkin-1838545_1920

De koffie tag: 10 vragen over koffie

Ik heb een hartbrekende beslissing genomen – ik ga minder koffie drinken. Valt samen met een aantal andere aanpassingen die ik wil doorvoeren in mijn eetpatroon. Alles voor de gezondheid he.

Maar onze maandelijkse koffie klasj zal zeker nog doorgaan, beloofd!

Om het ‘afscheid’ wat minder bitter te maken, vandaag de koffie tag: 10 vragen over koffie. Viel ik echt in de pot als kind, of is dat maar een mythe?

  1. Wanneer dronk jij je eerste kopje koffie? En hoe smaakte dat?

Ik denk dat ik ongeveer 12 was, en om de één of andere reden wilde ik graag koffie lusten. Maar dat viel zwaar tegen, dus ik deed er een sloot melk en een berg suiker bij. Dan vond ik het nog te harden, vooral met een witte boterham met kaas erop (Jaaaaa… ik weet ook niet waarom).

  1. Met wie drink jij graag koffie?

Met mijn man, al drinkt hij zelf geen koffie. En met een goeie vriend, die in Mexico woont, dus als hij dan eens langskomt, is het liters aanslepen.

koffie1

  1. Op welke momenten van de dag drink je koffie?

Ik denk dat ik hier geen grote verrassingen ga vertellen: ’s morgens! Eigenlijk probeer ik na de middag geen cafeïne meer te drinken, tenzij ik echt vreselijk moe ben.

  1. Wat is je favoriete koffievariatie?

Een gewone cappuccino (met melkschuim, natuurlijk) smaakt altijd, maar als er tijd is voor een verwennerijtje, dan graag een latte met vanillesiroop (in de ideale wereld heeft deze dan ook 0 calorieën).

koffie3

  1. Wat is je favoriete koffiemerk?

Niet zozeer een merk, maar wel een soort koffie(boon): Maragogype! Een hele grote boon, ook wel olifantsboon genoemd, met een milde smaak en een laag cafeïnegehalte.

coffee-bean-507411_1280

  1. Probeer je vaak nieuwe soorten/smaken uit, of blijf je trouw aan één soort/smaak?

Ik wil gerust eens afwisselen, maar ik ben wel een moeilijke klant!

  1. Heb je aparte soorten soorten/smaken in huis voor je gasten?

Ik heb op een bepaald moment een jaarvoorraad Senseopads gewonnen. Dat waren 36 zakjes (en meer dan 900 pads, dus dan kan je al rekenen hoeveel ze dachten dat ik dronk op een dag). De sterkere smaken, zoals espresso, lust ik zelf niet, maar hou ik wel in de kast voor liefhebbers.

  1. Waar koop jij je koffie?

Gewoon in de Colruyt.

  1. Hoe drink jij je standaard kopje koffie?

Het liefst in één van mijn favoriete kopjes (want JA, dat maakt uit), met een opgeklopt wolkje warme melk erin. Als het snel moet gaan (en manlief niet in de buurt is om dat wolkje op te kloppen, want ja, die schat doet dat voor mij al lust hij zelf geen koffie), gewoon met een scheutje amandelmelk.

  1. Wat vind jij het lekkerst bij de koffie?

Eigenlijk gewoon mijn ontbijtje van zelfgemaakte granola, fruit en yoghurt. Maar een kokosrotsje is ook niet te versmaden!

 koffie2

Ik vond deze tag bij haremaristeit.nl.

 

Ben jij een koffielover? 

Mijn 5 redenen om mijn kind niet op sociale media te delen

privacy.jpg

Weet je nog, je eerste sollicitatie? Groen achter je oren, ergens begin de 20, in een net iets te wijd pak, en zoooo nerveus!

Je stapt binnen, probeert een niet te klam polleke te geven, zet je neer, en haalt je documenten boven. Een paar mooie kopietjes, in een plastic mapje. Eerst gaan ze door je CV, vragen ze wat over je opleiding, je ervaring. Dan slaan ze je babyfotoalbum open. Jij in bad, jij op het potje, jij op de fiets, toen je ma je haar had geknipt en dat niet bepaald recht was… allemaal mooi bijgehouden door je mama, voorzien van kleurige commentaren, over een schattige bijnaam na een accidentje in de kleuterklas.

De interviewer fronst even de wenkbrauwen, en gaat laconiek verder. ‘Zo Mevrouw Poepiedrollie… waarom moet u onze leraar/dokter/advocaat/… worden?

 

Te gek? Te raar? Ongepast? Too much information?

Het is anders precies waar onze kinderen over enkele jaren mee geconfronteerd zullen worden. Hun hele jeugd ligt voor het grijpen op het internet. Door ons, de ouders met de camera, op zoek naar een paar ‘likes’.

Er is wat controverse over, over het al dan niet ‘delen’ van je kind op sociale media.

Toen ik begon te bloggen, heb ik hier eigenlijk eerder mijn gevoel in gevolgd, om zoonlief niet bij naam te noemen – ook al was de blog vooral voor vrienden en familie.

Hoe meer ik erover las, en hoe meer sociale mediakanalen erbij kwamen (Instagram, twitter, …), hoe meer ik van deze keuze om hem niet herkenbaar in beeld te brengen- en in een verlengde daarvan mezelf ook niet – overtuigd raakte.

En omdat ik recent de vraag kreeg, ben ik even verder gaan denken.

Mijn 5 redenen om mijn kind niet herkenbaar weer te geven op sociale media:

  1. Het internet is voor altijd

Deze lijkt zo logisch, maar staan we voldoende stil bij de gevolgen? Het voorbeeld dat ik hierboven aanhaalde, is natuurlijk hilarisch, maar het ligt volgens mij niet ver van de waarheid. Het is nu al een feit dat werkgevers sollicitanten googlen. Wat wil je dat ze tegen komen over je kinderen?

Ja, we moeten eerlijk zijn. Ja, het heeft waarde om het leven ‘zoals het is’ weer te geven op sociale media. (Eerlijk: ik zie ook liever een schattig babysnoetje op Facebook dan de achterkant van een hoofd).

Maar op een sollicitatie zet iedereen graag zijn beste beentje voor. En als de werkgever net grappige/beschamende/zotte foto’s heeft zien passeren, dan geeft dat toch een bepaald beeld, nog voor je de kamer bent binnengestapt.

 

Ik besef heel goed dat de jeugd tegenwoordig zelf bijdraagt tot die hoop zotte foto’s op het internet. Ook – of vooral – de digital natives van vandaag hebben begeleiding nodig over het blootgeven (soms letterlijk) van jezelf op het internet. Daar is iedereen het wel over eens, denk ik.

Maar als wij onze kinderen willen aanleren dat je moet nadenken over wat je post, moeten wij daar zelf dan niet het goeie voorbeeld in geven?

 

  1. Je kind kan dit niet fijn vinden – nu of in de toekomst

Kinderen kennen vanaf een jaar of zes gevoelens van schaamte. Natuurlijk geldt dat dan ook voor alle foto’s die we op internet hebben gezwierd nog voor ze die leeftijd of gevoelens hadden.

Het is tof dat we rekening houden met de wensen van ons kind (‘hij vroeg me die foto niet te plaatsen, dus ik heb dit niet gedaan’), van zodra ze dit kunnen uiten, maar zouden we dan niet beter anticiperen op de mogelijke bezwaren? Want zoals ik al aanhaalde in nr. 1: het internet is voor altijd.

 

En als een werkgever dit kan vinden, en er mogelijk negatieve gevolgen aan kan koppelen, dan kunnen andere kinderen, dit zeker ook.

Kinderen kunnen wreed zijn voor elkaar, en er is weinig nodig om iemand te gaan pesten. In een tijd waarin cyber bullying een ernstig fenomeen is, is het misschien verstandig om niet meer ammunitie op het internet te gooien?

pesten

  1. Het is niet altijd veilig

Ik heb het nu gehad over mogelijke werkgevers en mogelijke pestkoppen die de foto’s van je kinderen van het internet kunnen plukken. Maar jammer genoeg blijft het daar niet bij.

We weten eigenlijk allemaal maar al te goed dat er mensen zijn met vreselijke bedoelingen die op het internet ronddolen. Die foto van je kindje in het bad krijgt dan opeens een heel andere kleur.

En ja, ik ben een positief persoon. Ik wil er niet van uit gaan dat mensen slechte bedoelingen hebben. En de overgrote meerderheid van de mensen op internet gaan inderdaad van ‘aaaaah, zo schattig’ als ze je foto’s zien.

Arda Gerkens, directeur van het Expertisebureau Online Kindermisbruik stelt:

Ik geloof niet dat er iets bestaat als te voorzichtig zijn op internet’.

Kijk, alle positiviteit ten spijt, we moeten ook realistisch zijn. Ik mocht vroeger tot na het donker in een bos gaan spelen. Zonder gsm. Zonder iets te laten weten. Zou ik dat nu toelaten aan mijn eigen zoon? Van ze leven niet! Ook al zal de overgrote meerderheid van de mensen in dat bos ook de beste bedoelingen hebben.

 

  1. Facebook, Instagram en WhatsApp mogen je foto’s gebruiken

Eigenlijk weten we dit al. Er is een tijd geleden al wat ophef over geweest. Sommige mensen dachten dat ze gewoon een melding moesten posten op hun tijdslijn dat Facebook hun foto’s niet mocht gebruiken.

Helaas pindakaas, dat werkt niet. Ook al blijft het auteursrecht van jou, Facebook (en dus ook Instagram en WhatsApp, bedrijven die Facebook bezit), mag de foto’s die jij post – ook in privé conversaties naar je familie, ook als je het enkel post in een ‘gesloten’ tijdslijn voor jouw vrienden – gebruiken.

Dat betekent dat jouw foto opeens kan gebruikt worden voor reclame, zonder dat jij hier een cent van ziet. Helemaal bitter wordt het dan als dat ook nog een aanstootgevende reclame zou zijn, of een reclame voor een product waar jij je helemaal niet in kan vinden. Dan is jouw kind daar het gezicht voor. Fijn zo.

Omdat wij wel degelijk familiefoto’s delen over WhatsApp, ben ik recent overgeschakeld naar Signal. Dat is een identieke manier van ‘appen’ maar zonder de onbestaande privacy settings.

 

  1. Privacy is een persoonlijk recht

 

Het is een begrip dat ons zoveel rond de oren is geslagen, weten we nog wel wat privacy precies is?

Volgens Wikipedia is Privacy een afweerrecht dat de persoonlijke levenssfeer beschermt. Het is een persoonlijke vrijheid, de gelegenheid om zich af te zonderen. Later is dit uitgebreid met ‘zelf bepalen wie welke informatie over ons krijgt’ en ‘de wens onbespied en onbewaakt te leven’.

 

Wat ik hieruit opmaak is dat elk individu de keuze heeft wie welke informatie over zichzelf krijgt. Het is dus niet aan mij om voor mijn kind te beslissen.

Mijn kind is een eigen individu, met zijn eigen levenssfeer, en ook al heb ik daar als ouder behoorlijk veel in te bepalen – zeker als je kindje nog klein is – het is naar mijn gevoel niet aan mij te beslissen die privacy ten dele ‘weg te geven’.

 

Ik deel ook graag op Facebook, al is het enkel voor vrienden, en dit heeft sowieso verregaande gevolgen voor mijn privacy. Facebook maakt een dataprofiel aan van iedereen die iets post, weet op basis van je zoektermen dat je zwanger bent (in sommige gevallen al voor jij of je familie dat weet), weet dat jij een kind hebt, en weet ongelooflijk veel over de sociale achtergrond van dat kind en zijn ouders.

En nee, ik heb niets te verbergen. En ja, ik krijg ook de kriebels van mensen die op sociale media zo hard een fake beeld ophangen van ‘alles is hier perfect hoor’.

Maar dat pleit mij niet vrij van kritisch nadenken over mijn eigen privacy, en die van mijn kind.

 

Ik hoor wel vaker: als onze kinderen groot zijn, posten ze alles en nog wat op sociale media, dan is het hek toch helemaal van de dam.

Maar is dat zo? Hoe weten we dit zeker? Het is nu al zo dat 91% van de ouders zich zorgen maakt over de online veiligheid van de kinderen. Het is nu al zo dat vele mensen hun zelfbeeld laten afhangen van het aantal likes. We delen almaar meer en meer, op meer kanalen, en de gevolgen hiervan laten zich nu al voelen.

Waarom er dan vanuit gaan dat die slinger steeds verder naar die kant gaat doorslaan? Is het ook niet waarschijnlijk dat we ergens stevig tegen een muur (of Facebook wall?) gaan aanlopen, en dat er via regels, restricties, maar ook bewustmakingscampagnes e.d. net WEL voorzichtiger gaat worden omgegaan met privacy?

Ik wil hier geen welles/nietes spelletje beginnen, want niemand heeft een glazen bol. Ik wil alleen stellen: als je gelooft dat bovenstaande een mogelijkheid is – en dat onze kinderen daardoor niet opgezet gaan zijn met onze ‘vrijgevigheid wat betreft privacy’ op dit moment – waarom zou je dat risico dan lopen?

 

En als het toch zo is dat ze alles met iedereen gaan delen – laat het dan hun (weloverwogen, begeleide) keuze zijn. Hun leven, hun privacy.

 

 

Samengevat heb ik vijf grote redenen waarom ik mijn kind niet bij naam noem, of herkenbaar in beeld breng op openbare sociale media.

  1. Het internet is voor altijd
  2. Je kind kan dit niet fijn vinden
  3. Het is niet altijd veilig
  4. Facebook e.d. mogen je foto’s gebruiken
  5. Privacy is een persoonlijk recht van je kind

 

Dit zijn mijn persoonlijke ideeën hierover. Ik doe het dus niet- of probeer het te beperken. Daarmee wil ik niemand veroordelen die dat wel doet. Ik beantwoord alleen een vraag over mijn redenen om terughoudend te zijn.

 

Delen jullie je kind(eren) op sociale media? Waarom wel, of niet?

 

 

 

Koffie Klasj – oktober

Koffie klasj

Ahh, er is toch weinig heerlijker dan een mooie nazomer, hé! Na enkele frissere ochtenden- er is een eerste fleece gespot – voel dat zonnetje echt als een cadeautje!

Maar kom binnen! Zet je! Ik heb een behoorlijke drukke maand gehad, dus hoog tijd voor onze maandelijkse koffie klasj.

Koffietje?

Wil je een koffietje? Ik zit nog altijd aan de demi cafeïne, maar op een mistige herfstochtend durf ik er al eens een drupje karamelsiroop toe te voegen.

Of! Anders maak ik je even een smoothie? Geloof me, het is een toppertje. Ik maak het met ongezoete amandelmelk, een lepeltje pindakaas, een banaan, een handvol verse spinazie en een paar blokjes bevroren mango.

Ik zie je een gezicht trekken, en ik snap je! Maar probeer het, serieus, en bedank me later.

What’s new?

Ik heb niet stilgezeten deze maand.

Het verjaardagsfeestje voor mij pa was een uitdaging, want ik wilde natuurlijk alles uit de kast halen, en dat was met momenten wel pittig. Bovendien waren we te laat om een zaal vast te leggen en kwam er dus meer dan 30 man in onze living vieren. Is helemaal goed gekomen, met dank aan de heerlijke temperaturen, die maakten dat de gasten tot na 20u in een licht truitje op het terras zaten te kletsen. Topfeest, al zeg ik het zelf!

Het citytripje naar Lissabon was echt super. Echt, als je daar nog niet geweest bent, zeker eens doen. Een hele mooie stad, maar een stevige kuitenbijter (gebouwd op zeven heuvels, maar het voelde eerder als zeventig). Die +20 km op 2 dagen was eigenlijk een opsteker: JA, ik kan dat fysiek aan en de gevolgen van de inspanning bleven beperkt.

Het weekendje met de hele familie van manlief was iets moeilijker – ik had de dagen daarvoor behoorlijk wat ‘mentale arbeid’ verricht, en dat werd een weekend recupereren.

Administratie

Wat ook heel wat mentale arbeid vraagt, is het geregel en gedoe met de mutualiteit en andere instellingen. Je kan niet geloven hoeveel papieren ik daarvoor al heb ingevuld of laten invullen, hoeveel ik al gebeld heb, hoeveel afspraken ik daar ondertussen gemaakt heb. Ze schijnen het heel moeilijk te hebben met:

1/ het feit dat ik twee jobs had voor ik ziek werd, en daarmee, mirakel oh mirakel, officieel meer dan 100% werkte. WHO. DOES. THAT.

2/ dat ik eerst een paar dagen ziek was, dan drie dagen per twee weken afwezig was gedurende twee maanden (toen ik nog aan de lichte behandeling bezig was) en toen helemaal uit ben gevallen door de zwaardere behandeling. Nee. Dat is moeilijk.

Eigenlijk had ik gewoon beter niet gewerkt tijdens die lichte behandeling. Dat mocht ook perfect, maar ik wilde zo graag blijven doorgaan (en dat ging ook fysiek). Ja, en nu mag ik dat gaan uitleggen en met terugwerkende kracht gaan ‘regulariseren’. Echt bizar.

Oh, en ik ben erachter gekomen dat er van je ziekte-uitkering zo goed als geen belastingen afgaan. Je DENKT dus misschien dat het wel meevalt, dat je nog rond kan komen terwijl je ziek bent. Maar als je volgend jaar je belastingen invult, valt de hamer op je koppeke. Mag je duizenden euro’s gaan terug betalen.

Goed dat ik dat nu weet, maar kan me voorstellen dat er mensen zijn die daar serieus door in de problemen komen. Apenlandje.

Sport

Jep, ik ben nog aan het joggen. Eigenlijk is het de bedoeling dat je 3 keer per week gaat, maar sommige weken lukt 2 keer echt amper. Maar goed, we gaan wel vooruit. Ik zit ondertussen aan les 13 en begin er al een bééétje van te genieten.

Ik moet trouwens mijn tenen uitkuisen want ik wil de Eindejaarscorrida van Leuven lopen. De toer van 4 km wel/ de kleinste toer die er is. Maar toch, het zou een overwinning zijn, op het voorbije jaar.

Moeilijke dagen

Ja, dat voorbije jaar… November staat voor de deur en het was al even niet mijn favoriete maand. Nu zijn er nog een paar minder prettige verjaardagen bijgekomen. ’t Is ongeveer een jaar geleden dat de serieuze shit is begonnen.

Geen hond is daar mee bezig en dat is ook helemaal normaal. Maar soms voelt dat wel wat alleen. Dus zullen we snel weer een koffie klasj doen?

Krullenbol

Met Krullenbolletje gaat alles goed. Hij is nu ingeschreven in de turnles en heeft dus officieel een hobby. Op drie jaar vind ik dat wat crazy, maar hij doet het geweldig.

Verder ben ik ernstig aan het overwegen om een fanclub op te richten voor zijn kleuterjuf. Die doet haar werk overduidelijk zo graag en dat enthousiasme straalt helemaal af op ons ventje.

Nu vind ik dat altijd prachtig om iemand te zien die zijn of haar werk met passie doet, maar als dat dan ook nog de persoon is die mijn zoon op dagelijkse basis vrolijk en vol liedjes en verhalen naar huis stuurt, tja, dan wil ik eigenlijk gewoon een handtekening vragen.

Scotty en Jane – op algemene aanvraag

Met Scotty gaat het beter, nadat de antibioticakuur verder werd gezet en hij ook nog wat cortisone kreeg, omdat ze nu eerder aan een allergische reactie dachten. Dat beest viert feest op composthopen en drinkt uit modderplassen dus ik vraag me serieus af wat voor allergieën die kan ontwikkelen.

We zaten een week of wat geleden trouwens met een muis, die echt een stuk uit de achterkant van onze zetel aan het bijten was. Janie stond er bij en keek er naar! Waar-de-loos! Maar dan wel met zo’n air dooie beesten binnen zeulen, die waarschijnlijk al eerder aan een hartaanval waren overleden, of aan cholesterol ofzo.

Uiteindelijk heeft het dagen geduurd voor manlief (ja, manlief! Geen van onze feliene vriendjes!) de muis kon vangen. Nou ja, manlief heeft ook snorharen.

scotty
Scotty, prachtig de muis achter de zetel negerend.

Mijn kopje is leeg – of beter mijn kopjes. Tot volgende maand?


Vorige editie van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Hebben jullie uitstapjes gemaakt de voorbije weken?

Citytrip Lissabon – de ultieme me-time

Door mijn vegan kookuitdaging was de Feelgood Challenge een beetje op de achtergrond geraakt. Tja, een mens kan maar zoveel uitdagingen tegelijk aan natuurlijk.

Bovendien was de vorige opdracht om iets te gaan doen dat je al lang wilde, maar waar je bang was van de mening van anderen. Dat is nu iets dat mij niet echt bezig houd, dus ik heb daar even voor bedankt. Als ik morgen een neusbel of roze haar wil, dan doe ik dat toch gewoon? Nou ja, dat staat niet meteen op het programma hoor.

 

De volgende opdracht viel meer in mijn straatje:

Feelgood Challenge Week 6 – Me-time
Zijn we niet allemaal soms (of vaak) toe aan wat tijd voor onszelf?

Opdracht
Je beste jij kun je zijn als je ook goed voor jezelf zorgt. Een dagje sauna, shoppen of wat jou dan ook kietelt, doe het en zorg ervoor dat je weer wat energie kan opbouwen.

Feelgoodchallenge

En laat ik nu net iets afgecheckt hebben met een goeie vriendin, dat al twee jaar op ons wenslijstje stond: een citytripje samen! De kleine krullenbol bleef lekker bij papa, dus die hadden het zeker ook al gezellig.

Boedapest was het eerste idee, maar omdat we voor half oktober boekten, is het Lissabon geworden – wisten wij veel dat het zelfs in België 26°C zou zijn.

En Lissabon bleek een hele grote aanrader te zijn voor een uitstapje van een dag of drie: we waren gecharmeerd door de oude wijken, de kleur van de huizen – vaak met knappe tegeltjes bezet en door de zoete pastel de nata  die uitgebreid geproefd moest worden.

Op zaterdagavond gingen we dineren bij Pharmácia, een restaurant in een retro apotheek-thema, dat dit lekker ver doortrekt: Ik dronk bijvoorbeeld een ‘Paracetamol’-mocktail uit een flesje (zonder voorschrift te verkrijgen) en de vriendin genoot van een ‘Morphina’. De rekening kregen we in een urinecontainer aka pispotje.

De calorietjes werden er vlotjes afgewerkt want hoewel Lissabon best te ‘bewandelen’ valt, is het gebouwd op zeven heuvels, en daardoor waren die +20 km die we op twee dagen deden, best pittig.

De derde dag was het vrij mistig (slechter weer dan in België!) en het regende wat dus jaaaaa, we MOESTEN wel enkele uurtjes verdwalen in het saunacomplex –  waar het dan ook weer mistig was, maar dat vonden we iets minder jammer.

Omdat beelden meer zeggen dan 1000 woorden:

lissabon gebouwenlissabon kleurlissabon pharmacialissabon eten

Lissabon: een aanrader voor een korte citytrip!

 

Wat is jullie favoriete citytrip?

 

DIT IS DE VIJFDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER  ‘TROTS OP MEZELF’,  ‘WAT MENSEN ÉCHT VAN ME DENKEN‘, ‘WAAROM IS NEE ZEGGEN ZO MOEILIJK?’ en IK BEL JE ZO MAAR EENS

#FeelgoodchallengeNL2018

Wat statistiek je niet vertelt

Een taboe. Het zegt me zo weinig. Dat we een perfect beeld moeten weergeven naar de buitenwereld toe. Voel ik me ook niet door aangesproken.

En toch is het moeilijk deze te posten. Maar oktober is naast de maand van oranje pompoenen en borstkankermaand ook ‘pregnancy loss awareness month’. En doen of er niets is gebeurd, voelt dan ook verkeerd.

 

Ik ben 1 op 4.

1 op 4 vrouwen krijgt te maken met (minstens) een zwangerschapsverlies.

 

Ik ben 1 op 6.

1 op 6 koppels worden niet vanzelf zwanger.

 

Ik ben 1 op 50.

1 op 50 mensen heeft een afwijking in de bloedstolling die tot miskramen kan leiden.

 

Ik ben 1 op 2000.

1 op 2000 zwangerschappen is een mola zwangerschap.

 

Ik ben 1 op 10 000 .

1 op 10 000 zwangerschappen leidt tot chemo (1 op 5 mola’s).

 

Ik ben 1 op 40 000.

1 op 40 000 zwangerschappen leidt tot zware chemo.

 

MAAR

 

Ik ben 1 op 3 500 000 000

Ik ben de enige vrouw ter wereld die getrouwd is met die fantastische, warme man van mij.

 

Ik ben 1 op 7 miljard.

Er is er maar één die zich mama mag noemen van dat prachtige, wonderlijke krullenbolletje.

 

En dan besef ik, hoeveel geluk ik heb.

klavertjevier