Koffie Klasj – januari

Ik ben tot de conclusie gekomen dat er iets raars aan de hand is met januari.

Aan de ene kant dacht ik: ‘het is nog te vroeg voor een koffie klasj, zo midden in de maand’.

Tegelijk zag ik vandaag een quote verschijnen: ‘het voelt alsof het 74 januari is’ – en boy oh boy, ik vond het zo herkenbaar. Die kerstvakantie is precies een half jaar geleden.

Tijd voor een koffie klasj dus!

Onder de kerstboom lag een french press voor mij. Heerlijk ding. Ik laat nu cafeïnevrije bonen vrij grof malen, speciaal voor mijn nieuwste gadget.

Kopje? Oh, en ik heb bananencakejes gebakken met krullenbol. Zonder suiker, maar wel met dadels. Echt geslaagd, al zeggen we het zelf!

Maar dus… de update.

Werk

Sinds begin januari werk ik nu twee volle dagen. Ik moet zeggen, die heropstart was best pittig. Het was echt weer een stap achteruit qua energiepeil enzo. Dat mijn hardnekkige verkoudheid al meer dan twee maanden hardnekkig is, helpt ook niet.

Gelukkig kan ik nog vrij goed recupereren tijdens mijn vrije dagen.

Dat mag ik dan ook niet té rooskleurig voorstellen, wanneer ik nog maar eens langs ga bij de controlearts van de groepsverzekering van mijn werk, én die van de CM. Want die beoordelen mijn gezondheid louter op wat ik zeg, en daar krijg ik dan wel weer wat stress van.

(De vorige arts die me in augustus zag, en die ik zelf heb uitgelegd hoe dat nu zat met die mola en dat je daar dus soms wel chemo voor nodig hebt, oordeelde op basis daarvan dat ik best al 75% zou kunnen gaan werken, zo acht maanden na de laatste baxter.)

Gezondheid…ook die van anderen

Hoeveel ik ook van sneeuw hou, de vlokjes hebben toch een paar slachtoffers geëist.

Mijn zus ging onderuit met de fiets, brak haar enkel en moest geopereerd worden. Mijn pa maakte ook een duik (gelukkig zonder veel erg, of hij wilt het niet toegeven) en mijn buurvrouw glipte vlak naast me de grond op, en heeft nu een duimbrace als elegant accessoire.

Niks met de sneeuw te maken, maar mijn nicht kroop door het oog van de naald en hield ons enkele dagen in serieuze spanning. Gelukkig ziet het er nu alweer beter uit. Iets met pollekes en kussen.

Bij onze vorige koffie klasj vertelde ik dat ik de eindejaarscorrida van Leuven zou lopen (4 km). En ik heb dat ook gedaan, in 28 minuten. Dat was stukken beter dan ik had gedacht, en het was eigenlijk best een emotionele toer.

Ik voelde dat het ging, dat ik het zou halen, en dat maakte dat ik af en toe een traantje moest wegslikken.

Toen mijn ventjes aan de finish stonden te juichen, was er geen wegslikken meer aan. Bijzonder gevoel wel, na het jaar dat wij gehad hebben.

Ik geef toe dat ik geen grote fan ben van in de regen of sneeuw joggen, maar we blijven toch de sportschoentjes aantrekken.

Die schatjes van mij

Manlief heeft het druk en dat zal nog wel even zo blijven. Ik probeer zoveel mogelijk op te vangen, gezond te koken, kortom de perfecte huisvrouw te zijn.

(Whahahahhaa, sorry, dat kon ik zelfs niet schrijven zonder te grijnzen. Laat ons het houden op: de perfecte thuiskok.)

Krullenbol is de max maar heeft het wat moeilijk met afscheid nemen – zelfs al is dat voor 20 minuutjes joggen. Het zal ook wel weer een fase zijn he. Als ik voor de vierde keer moet terugkeren voor ‘ééééécht het laatste kusje’ denk ik dat er ooit, veel te snel, een tijd komt dat het ‘hee maaaaaam, neee geen kus’ zal zijn.

Scotty en Janie

Op een woensdag wandelde ik met Krullenbol naar huis, en werden we gevolgd door een klein, ros katje. Ik kende dat katje al, want die volgt zowat iedereen in de buurt, en staat daar ook voor bekend – geen probleem dus.

Maar toen we binnen kwamen, zat dat katje ook gewoon in onze living! ‘Hij gaat mijn spoortjes opeten’ riep Krullenbol. Ik dacht gewoon aan hoe Scotty en Janie zouden reageren op de indringer. Not happy.

Dus gauw buiten gezet. En mij omgedraaid, en daar was ie weer, langs het kattenluikje gewoon naar binnen, en hup, de zetel op. Scotty kwam er toen net aan. Oh-owwww.

En keek en snuffelde.

En besloot dat het zijn energie niet waard was.

Ik was blij dat er geen mega cat fight van gekomen is, maar heb de indringer toch vriendelijk maar kordaat buiten gesmeten. En het kattenluikje op slot gedaan.

Je weet toch nooit, met die spoortjes.

Keihard aan het inspannen, dat zie je zo.

Maar vertel eens, heb jij januari goed overleefd? Niet te veel last van blauwe maandagen, witte dinsdagen, en regenachtige vrijdagen?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Vakantieplannen

Eens het stof op de nieuwjaarsbrieven is neergedwarreld, begint het zo al wat te kriebelen.

En dan, bij het eerste straaltje zon van januari, weten we het wel zeker: het is tijd om vakantie te plannen!

Vader en zoon in toscane, aan het wandelen bij zonsondergang

Ondertussen staan er al een paar fijne uitstapjes op de kalender.

Begin maart ga ik met mijn schoonzusjes en schoonmama naar Londen (Londen, baby!), in juni gaan we met vrienden een paar dagen naar Stockholm (Stockholm, baby!), en dan hebben we nog die goeie vriend die trouwt met een Litouwse schone (eeeuh… Vilnius, baby! Ja, dat hebben we ook moeten googlen).

Ik ben nog nieuw in de wondere wereld van het ‘kampjes-gebeuren’. Het heeft een paar honderd berichtjes op de ‘mama-chat’ geduurd (zoals: wat gaan jullie doen met de krokus, wie gaat er naar de wildgym, wat denken jullie van kleuterkantklossen e.d.) maar ondertussen zijn we zelfs daar op de kar gesprongen: zoonlief is al ingeschreven voor een turnkampje. (Excuses aan de mensen die grijs haar krijgen van het woord ‘kampje’, voor mij is dat een kamp waar je niet blijft slapen).

Maar dan… die negen weken in de zomer overbruggen, met onze tegen-dan-vierjarige! De rondreismicrobe steekt wel weer de kop op (geen antibiotica tegen bestand), maar met onze actieve krullenbol moeten we toch rekening houden met voldoende ‘rust- en leef-je-uit-tijd’.

Ik wil ook graag nog eens onbekende oorden opzoeken. Scandinavië misschien? Of eens een minder bekend deel van Italië, Frankrijk, Duitsland?

Of gewoon toch naar de Belgische kust, je kan tenslotte niet beter zitten als het mooi weer is. Maar ja, wie zegt dat het mooi weer gaat zijn?

Gelukkig hebben we nog even tijd, en is het gewoon ook wel leuk om na te denken over de zomer. Tegelijk lijkt het me wel nodig om iets vast te leggen…

Hebben jullie al vakantieplannen dit jaar? Nog tips voor een vakantie met een actieve kleuter?

Sneeuw

Elk jaar opnieuw komt het er wel eens van. Op zich is het dus niet eens zo uitzonderlijk.

En toch.

Elk jaar opnieuw vind ik die eerste sneeuw… bijna magisch.

Er dwarrelen bevroren vlokken water naar beneden. En alles wordt wit.

En ja, in België betekent dat ook dat het halve land op zijn kop staat, vervoersmiddelen massaal in staking gaan, we een paar ton zout de natuur in kappen, het nieuwsbericht alleen daarover lijkt te gaan…

Maar als ik dan naar buiten kijk, is het alsof de winterplooien zijn gladgestreken.

Alles klinkt stiller, als er een tapijt ligt.

Het licht is anders.

Alsof sneeuw het ene vasthoudt, en het andere weerkaatst.

Als je dan nog een zonnetje krijgt, en je helemaal ingeduffeld naar buiten stapt, klaar om je voetafdrukken achter te laten op de wereld –

– dan kan je toch niet anders dan denken

‘Die winter is zo slecht nog niet’.

Tot het de volgende dag geen licht lijkt te worden, alles vol smurrie ligt, en het de hele tijd drasht. Dan denk ik als bij toeval andere dingen (*niet voor publicatie*).

Houden jullie van de sneeuw?

#10yearchallenge

Ik zag de voorbije dagen onwillekeurig vaak een soort ‘voor en na’ compilatie verschijnen op de sociale media. Het bleek om een foto van tien jaar geleden te gaan, en een foto van nu. Ik heb nog even gezocht in mijn archief, en vond een foto waar manlief en ik stonden te blinken op een trouwfeest, in 2008.

En ik dacht: ‘ik heb dat kleed nog’.

Terwijl het stukken minder oppervlakkig zou geweest zijn om te denken: ‘ik heb die vent nog’ – maar dat geheel terzijde.

Ik ben iemand die eerder vooruit wilt kijken. Maar kom, voor één keertje. Want ja, ik ben veranderd op tien jaar tijd. Maar ik denk (of hoop) niet dat dat volledig van mijn gezicht af te lezen valt.

Januari 2009

  • Ik heb één van de zwaarste periodes van mijn leven achter de rug.
  • Ik heb nog niet zo lang geleden mijn doctoraat afgerond – waar ik heel fier op ben, want: zie nr 1.
  • Ik denk dat het nu alleen maar steil bergop kan gaan met die carrière van mij en zie me binnen tien jaar absoluut als manager ergens
  • Ik heb mijn streefgewicht bereikt en heb voor het eerst in mijn leven 10 km gelopen.
  • Ik werk aan de VUB in Jette als wetenschapscommunicator en ik pendel ongeveer 2,5u per dag (als alles goed gaat tenminste)
  • Ik volg een postgraduaat ‘Wetenschapsonderwijs en -communicatie’ en merk dat studeren na zoveel jaar voelt als het reanimeren van een verroeste schrootbak
  • We wonen in een appartement in het centrum van onze universiteitsstad maar hebben, na een lange zoektocht, een grond gekocht. We bespreken onze huisplannen met iedereen die er zin in heeft (en ook een aantal mensen die er mogelijk geen zin in hebben, sorry daarvoor nog).
  • In onze vriendenkring zijn heel wat mensen getrouwd vorig jaar en wordt er aan kindjes begonnen. Ik wil dat ook allemaal wel, maar die krater is gewoon nog té aanwezig.
  • Ik ben bijna 10 jaar samen met mijn beste vriend

…..Fast forward voorbij de reclameblokken….

Januari 2019

  • Ik heb één van de zwaarste periodes van mijn leven achter de rug.
  • Ik heb minder dan een jaar geleden mijn chemo afgerond.
  • Ik werk al zes jaar op een uitgeverij op 7 km van bij mij thuis- met 1 jaar tijdskrediet omdat we tijdelijk naar Boston verhuisden
  • Ik heb bijna mijn streefgewicht bereikt, want ik ben 11 kg afgevallen sinds punt nr 2. En ik loop weer 5 km, het maximum dat ik mag lopen sinds een serieuze rugoperatie.
  • Ik heb al mijn energie nodig om terug te keren naar mijn job (ook al werk ik op dit moment 40%) en heb nog weinig illusies over carrière. Ik ben manager geweest in een ander bedrijf en dat liep aardig mis omdat ze iemand zochten die altijd ‘ja’ knikte en news flash: ik ben dat niet.
  • We wonen bijna 9 jaar in ons huisje, in een heerlijk rustige wijk, met onze krullenbol die elke dag mooier maakt.
  • Ik ben bijna 20 jaar samen met mijn beste vriend (en 7 jaar getrouwd)

Jaaaaa, dat laatste decennium…. Van de diepste dalen naar de mooiste dagen. Het is enigszins geschift hoeveel we hebben meegemaakt. Soms denk ik dat ik in een soap speel, voor aliens ofzo. Very ‘Truman Show’.

Hoe dankbaar ik ook ben voor die mooiste dagen, ik denk dat ik met dat voorbije decennium alleen al een hele autobiografie kan schrijven. ’t Is wel genoeg geweest. Ik wéét het, ik ben bad ass. No need to proof it any more.

Ik hoop van harte dat ik in het volgende hoofdstuk kan schrijven:

“en de volgende tien jaar waren gevuld met heerlijk gezapige dagen en we genoten van elkaar en die kleine dingen die al lang niet meer vanzelfsprekend waren.”

En nog totaal niet the end.

Kleuterpraat #2

Eén van de meest fantastische dingen aan een driejarige vind ik de ontwikkeling van humor en creativiteit. Oeps, dat zijn twee dingen. Nu ja, ze hebben beiden te maken met mijn volgende lijstje: enkele uitspraken van krullenbol, die ik noteerde om ze zeker niet te vergeten.

Hier zijn ze dus, een greep uit de kleuterpraat van onze 3,5-jarige krullenbol.

*5 december*

I: okee, schat, we zetten alles klaar voor Sint en Piet. Een glaasje water, een suikerklontje, een worteltje, een koekje, je schoen…

K: Nee mama, een schoen dat lust piet niet.

kleuterpraat

*Nadat hij de dagen van week geleerd heeft*

I: Papa is vier dagen weg. Vandaag is het zondag. Hij komt weer terug op donderdag.

Er breekt een onweer uit.

K: Oh mama, het is al donderdag!

.

*aan het spelen*

I: Wat doe je?

K: ik wil weerkalendertje spelen

.

De poetsvrouw: Bonjour, Krullenbol.

K: Nee, ik ben niet bonsjoer, ik ben Krullenbol!

.

*Ik wil een schriftje kopen*

K: Nee mama, dat is niet voor jou, dat is voor mensen.

I: Maar ik ben toch een mens?

K: Nee mama, jij bent een meisje.

I: dat klopt, maar meisjes zijn toch ook mensen?

K: Neu-euh.

.

*met de meetlat*

I: Hoe groot is mama?

K: dertig en veertig.

I: En hoe groot is papa?

K: vijftig en zeven

I: En jij?

K: dertig en veertig en zeven.

.

*Op het potje*

’t Is leeg. (hij, niet het potje).

.

*’s avonds*

I: We moeten je nageltjes knippen.

K: Nee mama, niet de naveltjes knippen!

.

*aan tafel*

K: ik wil niet meer eten mama. Anders word ik veel te groot.

.

*het is al zover*

I: schat, je broek is te kort geworden.

K: Nee mama kijk. Ik trek mijn sokken op. Dan is die niet meer te kort

(Nota voor alle mannen: dat is schattig als je drie bent, maar daarna niet meer!).

’t Is geen wedstrijd, maar dat kind van ons is toch één van de grootste komieken die ik ken! Prettige week iedereen!

Meer kleuterpraat lezen?

  • kleuterpraat #1

Hoe dankbaarheid goed is voor je gezondheid

Vandaag is de Internationale dag van de dankbaarheid. Yep. It’s a thing. En het is niet eens Thanksgiving! Ik geloofde het ook eerst niet, maar als het internet zegt dat het waar is, zal dat wel zo zijn, toch?

Niet dat het veel uitmaakt, trouwens. Dankbaarheid is op elke dag goed voor je gezondheid. Nee serieus. Dat is wetenschappelijk bewezen.

Er zijn letterlijk wetenschappelijke studies die hebben aangetoond dat dankbaarheid de activiteit in je hypothalamus verhoogt. Laat dat nu in verband staan met je metabolisme, eetlust en slaap.

Een kleine merci voor het slapengaan, kan dus effectief werken. (Nee lieve schoonzusjes, NIET het chocolaatje. Hoewel… ook het testen waard. Ik wil wel directeur worden van die onderzoeksinstelling).

Het wordt nog gekker. Door dankbaarheid te voelen komt er dopamine vrij, waardoor je je gelukkiger voelt en beter tegen pijn kunt. Het zou zelfs je immuunsysteem versterken, stress verminderen en angstgevoelens aanpakken.

Het is dus even nuttig om een toertje te gaan joggen, dan om tien dingen op te sommen waar je dankbaar voor bent. En geef toe, met het weer zo tegenwoordig: welke lijkt je het meest haalbaar (nu je voor de tv zit in je pyjama, want heeeee het is wel al 20u op een vrijdagavond)?

Ik voel me momenteel nogal verkreukeld. Aanhoudende verkoudheid, meer gaan werken, wat slechter slapen, misschien ook wel wat januari-blues

Dus kijk, baat het niet, dan schaadt het niet.

Tien dingen waar ik deze week dankbaar voor was.

  1. De prachtige zonsopgang van donderdag, die de hele hemel roze kleurde
  2. Hoe fijn Krullenbol het vond om weer naar school te kunnen
  3. Naar het werk vertrekken en dat wel zien zitten
  4. Opnieuw naar huis vertrekken van het werk. Oef, even rust.
  5. Mijn papa die Krullenbol op school ging oppikken, en hoe leuk die twee het samen hebben
  6. Spaghetti bolognaise, die 6u heeft staan pruttelen in de slowcooker. GISTEREN! (Niks zo goed als spaghetti van gisteren, toch?)
  7. Even binnenspringen in de Albert Heijn, altijd prettig (ja, raar kantje van me)
  8. Manlief die me nog even laat slapen
  9. Naar de yoga en daar bekenden tegenkomen
  10. Nog cadeautjes onder de boom omdat er nog een gezellig familiefeestje aankomt.

Ha. Ik voel me toch een tikje beter. En niet eens aan de chocola gezeten!

Waar waren jullie dankbaar voor, deze week?

Goede voornemens + nieuwjaarsbloghop met winactie – AFGESLOTEN

Goede voornemens!

Vind je er niets aan? Heb je ze wel gemaakt? Maak je ze openbaar? Een grote speech op Facebook? Vraag je mensen om je erop aan te spreken (‘Zeg hoe gaat het nog met die 5 kilo?’ op het moment dat je net een pizzapunt wilt binnensteken). Of hou je ze stiekem ergens achteraan in je gedachten?

Ik zal maar even eerlijk zijn: ik heb ze wel degelijk. Ze hangen niet op mijn koelkast. Maar ik ga me er wel voor inzetten.

2017/2018 waren behoorlijk heftige jaren voor me. Jaren waarin ik een aantal dingen die ik misschien als te vanzelfsprekend nam, ben verloren. Zoals mijn gezondheid.

Mijn voornaamste voornemen is dan ook: er zijn voor mezelf. Verder werken zoals ik dat al even aan het doen ben. Gezond denken, gezond sporten, gezond eten.

Maar zoals zovelen worstel ik soms wel met dat laatste. Het is niet altijd eenvoudig om elke dag opnieuw iets gezond en lekker voor te schotelen, met voldoende variatie. Ik merk dat ik daar wel wat hulp bij kan gebruiken.

Een nieuwe uitdaging

In het verleden ben ik al een paar keer een uitdaging aangegaan, zoals 40 Dagen zonder Vlees, een week vegan koken (zonder dat mijn man het merkte) en suikervrij gaan eten. Deze keer dacht ik de uitdaging zelf op te zetten. Om eens iets ander te denken over koken. Een nouvelle cuisine, een nieuwe keuken.

De lijst met uitdagingen vind je >>>HIER<<<

Nieuwjaarsbloghop

Kom je hier voor het eerst aangehopt via lifebyxenia dan: welkom op mijn stukje internet!

Lifebyxenia heeft als tagline: All about love, happiness and enjoying life. Daar kan ik me zeker in vinden! Zij geeft een spel weg waar ik zelf ook nieuwsgierig naar ben: het Monopoly Gamer Mario Kart spel. Zeker eens kijken!

Er doen niet minder dan 25 blogs mee aan de Nieuwjaarsbloghop, dat betekent ook 25 mogelijkheden om iets leuks te winnen.

Boston, baby! samenvatten is geen eenvoudige klus. Ik schrijf over heel uiteenlopende dingen, van een grappige tag naar wat me echt raakt, maar ik hoop altijd het zilveren lijntje te vinden.

Bij mij kan je vandaag, in het teken van mijn nieuwe keuken challenge, een gepersonaliseerde schort winnen t.w.v. 19,95 eur. Je kan hierbij als winnaar je naam, gekozen kleur en zelfs een foto doorgeven! (Edit: deze wedstrijd is afgesloten)

Hoe kan je kans maken op deze coole schort?

  • Laat een reactie achter dat je wilt deelnemen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 12 januari  23u59. Op 13 januari maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan. – AFGESLOTEN

En nu… verder hoppen!

Met veel plezier stuur ik jullie door naar Website4mama. Hier schrijven 10 moeders over opvoeding, dagjes uit, vakanties, speelgoed, kindermode en nog veel meer. Dat kan gaan van een opinie over kussen op nieuwjaarsdag, over zindelijkheid tot bespaartip in het nieuwe jaar.

Esmée, de hoofdredactrice, geeft twee kinderboeken weg!

Veel plezier!

De nieuwe keuken challenge- meer koken en met meer plezier

De meest gestelde vraag bij ons thuis?

Het is een nek-aan-nek race tussen ‘welk weer wordt het vandaag’ – daar heeft Siri een antwoord op– en ‘wat eten we vanavond‘ – daar weet Siri helaas niets van.

Ik moet de eerste (thuis-)kok nog tegen komen die nooit op zoek is naar inspiratie voor het weekmenu. Het is ook erg gemakkelijk om gewoon naar de klassiekers terug te grijpen, en hoewel je variatie op je bord heel fijn vindt, lijkt het er maar niet van te komen om eens iets nieuws te proberen.

Klinkt bekend? Bij mij ook. Daarom maakte ik een lijstje van kookuitdagingen. Zo combineer ik mijn liefde voor lijstjes (vooral het afstrepen van een puntje dan) met mijn nood aan ideeën.

En wie weet, misschien kan jij dat ook wel gebruiken? Ik heb alles zo ruim mogelijk geschreven, zodat het voor iedereen haalbaar is, van carnivoor tot vegan, van starter tot topkok. Doe er gewoon lekker je zin mee!

Er zijn 26 uitdagingen, voor de volgende 52 weken. Dat wilt helemaal niet zeggen dat je 26 nieuwe dingen moet gaan koken. Je zal zien dat sommige puntjes sowieso de revue zouden passeren, zoals bij mij bijvoorbeeld het koken met 4 ingrediënten of minder.

Andere puntjes zullen iets meer planning en werk kosten. Mijn favoriete soep ter wereld is Thaise kippensoep. Dat heb ik nog nooit gemaakt. Zo kan ik meteen eentje van puntje 2 en 5 samen afstrepen (én 22!).

Door eens even uit mijn comfortzone te treden, en de dingen eens anders aan te pakken, hoop ik op een nieuwe keuken-ervaring (je weet wel, nouvelle cuisine en al! Héhé).

  1. Kook met 5 ingrediënten die je nooit eerder gebruikte
  2. Kook 5 recepten die je nooit eerder probeerde
  3. Volg een recept dat al minstens 2 generaties in je familie zit
  4. Maak je signature dish – het gerecht waar jij bekend voor staat
  5. Maak je favoriete soep ter wereld
  6. Kook voor minstens 20 personen
  7. Organiseer een brunch met vrienden
  8. Kook met iemand waarmee je nog nooit gekookt hebt
  9. Kook een driegangen menu
  10. Maak een gerecht uit je jeugd
  11. Maak een gerecht uit je streek
  12. Maak een gerecht dat oorspronkelijk afkomstig is van: Afrika – Noord-Amerika – Zuid-Amerika – Azië – Australië
  13. Maak een gerecht met 4 ingrediënten of minder
  14. Gebruik een ingrediënt dat je als kind echt niet lustte
  15. Bereid een hoofdgerecht waar fruit in verwerkt is
  16. Gebruik een techniek die je nooit eerder probeerde
  17. Maak een gerecht voor iemand die niet bij jou woont
  18. Maak een gerecht met een (eetbare) bloem
  19. Maak een drankje dat je nooit eerder probeerde
  20. Maak een vegan gerecht – voor de veganisten onder de deelnemers, maak jullie favorietje.
  21. Kook met iemand jonger dan 10 jaar
  22. Maak een gerecht dat je normaal als take out zou laten komen/afhalen
  23. Bereid een volledige maaltijd op je barbecue
  24. Maak het lievelingsgerecht van je beste maatje, en nodig die uit.
  25. Maak een maaltijd met minstens 6 verschillende kleuren
  26. Zet elke seizoen één week lang enkel seizoensgroenten op het menu: lente – zomer – herfst – winter

Ik denk dat ik zo af en toe een update zal geven van hoe ver ik sta met mijn lijstje. Verder: gene stress. Lukt het alle 26 puntjes uit te voeren? Schitterend! Lukt er eentje niet of heb ik er geen zin in? Ook okee!

Heb je zin om mee te doen? Heel fijn!

Ik hoor heel graag via de reacties wat jullie al gemaakt hebben, of schrijf erover op je eigen blog, je Facebookprofiel, of social media -kanaal naar keuze. Gebruik dan de hashtag #nieuwekeukenchallenge, dan kunnen we dat volgen. Postduif mag ook, maar pas op, ik kan die gebruiken voor nr 2. Oh, en voor 14.

2018 in vogelvlucht

Met 2019 in het vizier wilde ik toch even terugkijken. 2018 was het jaar van de renaissance, zoals een vriendin het zo mooi zei, nadat ik in 2017 behoorlijk ben neergemaaid.

In januari was ik ziek. Heel ziek. En werd ik nog zieker.

In februari had ik mijn laatste behandeling. De heropbouw kon beginnen!

In maart gingen we een paar dagen naar Centerparcs, en dat was heerlijk.

In april durfde ik voor het eerst mutsjes en sjaaltjes achterwege te laten. Krullenbol ging voor het eerst naar school en dat ging al gauw heel goed.

In mei was manlief even op zakenreis, begon ik aan weight watchers om het extra behandelingsgewicht kwijt te raken en werkte ik vooral aan mezelf – wandelen, wandelen, wandelen, kine, rusten.

In juni gingen we een paar dagen naar de zee en was ik dankbaar wat ik daar allemaal alweer kon. Maar ik liep ook geregeld tegen een muur als ik te ver wilde gaan.

In juli genoten we van het heerlijke weer en kon ons sociaal leven weer wakker worden.

In augustus gingen we op vakantie naar Italië met de hele schoonfamilie en we genoten hier alle drie zo enorm van, dat we beseften dat een échte vakantie alweer te lang geleden was.

In september kon ik alweer wat meer hebben, ging ik een kookuitdaging aan en begon ik héél heel voorzichtig weer met Start to Run.

In oktober ging ik met een vriendin naar Lissabon en stond ik versteld dat ik meer dan 20 km kon wandelen op twee dagen. Dat we daarna de wellness in doken, dat verbaasde me dan weer minder.

In november hakte ik de knoop door en begon ik opnieuw te werken, na een jaar ziekteverlof. Het was erg spannend, ook al ging ik maar 30% werken. Het lukte wonderwel, al is de day after best pittig en gedwongen uitrusten geblazen. Ik ging suikervrij eten en dat beviel me prima – na het afkicken toch.

In december botste ik op mijn grenzen van wat al gaat en kan. Ik keek enorm uit naar de feestdagen, en genoot met volle teugen van de gezelligheid. Ik probeerde wat nieuwe dingen uit op mijn blog, verse rubrieken, gaf producten weg, organiseerde een enquête

En ik liep de Eindejaarscorrida in Leuven uit in 1 keer (dat was het doel) in minder dan 30 min (dat was niet het doel want ik had nooit geloofd dat dat zou lukken). Over de streep gaan en beginnen snotteren, het is weer eens wat anders – want ik was zo zo dankbaar.

Een enorme opsteker, op de valreep van een vreemd jaar.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk einde en een schitterend begin.

Herbruikbare snackzakjes zonder BPA en ftalaten + Winactie – AFGESLOTEN

Plastic is overal

Ik ben me de laatste tijd nogal bewust van hoeveel plastic wij verzetten.

Eventjes rond kijken in de keuken of in de badkamer is al voldoende om te snappen dat plastic gewoon overal is. Een ritje naar de supermarkt levert gemakkelijk 10 zakjes op, en twee handen vol verpakkingsmateriaal. Zelfs de bio komkommer is volledig omtrokken met een plastic jasje.

plastic

Alternatieven

Heel langzaamaan probeer ik eraan te werken. In Boston kocht ik al herbruikbare zakjes voor groenten en fruit – alleen moet je daar dus wel aan denken wanneer je naar de winkel vertrekt, en dat is waar het schoentje soms knelt. Ik zal sowieso even kijken waar de minste verpakking om zit.

Ik kocht een bamboe tandenborstel. Onze snijplanken zijn nu van hout.

Als er iets vervangen wordt, ga ik wel even nadenken of het ook zonder plastic kan. Want al die plastic is niet alleen niet de beste vriend van het milieu, er kunnen ook creepy stoffen inzitten zoals bisfenol-A (BPA) of ftalaten. En die zijn dan weer behoorlijk kwalijk voor je eigen gezondheid.

Knijpzakjes

Toen ik de kans kreeg om enkele snackzakjes te testen van Nomnomkids, waarbij aangegeven werd dat ze niet alleen herbruikbaar waren, in de vriezer en in de vaatwas konden, maar ook BPA-, PVC- en ftalaat-vrij zijn, was ik erg geïnteresseerd.

Ik kreeg een proefpakket, met een boterhammenzakje, een snackzakje en een knijpzakje. Eerst dacht ik: krullenbol is ondertussen 3,5, die gaat echt geen fruitpapje meer uit zo’n knijpzakje slurpen.

Maar. Maar maar. Toen ontdekte manlief dat die knijpzakjes dé manier waren om krullenbol zijn yoghurtje te laten eten. Zonder knoeien – niet bij het vullen, want de zijkant kan je opentrekken, wat het vullen praktisch en makkelijk maakt, en niet bij het eten, want krullenbol duwt als het ware elk hapje naar boven.

Hij is er zelf nu erg enthousiast over – de schattige monsters en dieren op de zakjes zullen zeker helpen – en vraagt geregeld naar zijn ‘zakje pudding’ (zo noemen wij yoghurt met een lepeltje cacaopoeder).

Voor jongere kindjes lijkt het me dan ook heel handig om groenten- of fruitpap mee te nemen.

Snackzakjes

De snack- en boterhammenzakjes zijn beiden te vullen met lekkers, en volledig te sluiten (én te openen door kinderhandjes). Handig om mee naar school te nemen, of mee op uitstap te gaan.

De afmetingen van het boterhammenzakje is 18 cm op 14 cm, het snackzakje is wat kleiner (13,5cm op 14 cm). Voor mij was het snackzakje daardoor echt wel wat te klein. Ik denk dat er maar een paar koekjes in kunnen, of een paar stukjes appel.

In het boterhammenzakje kan 1 dubbel boterhammetje, dus een vervanger voor de brooddoos is dit zeker niet. Toch vond ik het handig om bijvoorbeeld mijn stukjes koolrabi mee naar het werk te nemen – die droogden niet uit, en het zakje nam minder plaats in mijn tas dan een doosje.

Fruit dat erg kwetsbaar is, zoals aardbeien en bessen, zou ik er niet in bewaren, omdat de zakjes natuurlijk geen échte bescherming bieden.

Al bij al vind ik de zakjes een fijne manier om wat snacks mee te nemen, of zonder knoeien yoghurt en smoothies te laten verorberen. Wat voor mij het belangrijkste is op dit moment, is vooral het feit dat ze herbruikbaar zijn, en BPA- en ftalaatvrij (want geloof me, als je daarover begint te lezen, waar die bucht overal inzit… ugh!).

Wij zijn dus fan!

En omdat het zaterdag is – en ik beloofde om elke zaterdag van december iets weg te geven – mag ik iets weggeven. Ik kan zelfs twéé pakketjes weggeven! Jawel!

PAKKET 1: met 4 boterhammenzakjes met een groen monstertje erop (twv 14,75 eur).

PAKKET 2: met 4 grote knijpzakjes met verschillende monstertjes erop (twv 19,95 eur).

Deelnemen? edit: Deze winactie is afgesloten.

Wat moet je doen om kans te maken op één van deze handige pakketjes?

  • Laat hieronder een reactie achter dat je wilt deelnemen, en welke set je graag wilt winnen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan (als je dat al doet, geef dit dan even mee)
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 5 januari 2019 23u59. Op 6 januari maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan. – DE WINACTIE IS AFGESLOTEN

Veel succes!

Disclaimer: Ik kreeg enkele producten toegestuurd ter review. Dit heeft mijn mening op geen enkele manier beïnvloed.

Koffie Klasj – December

Koffie klasj

Het lijkt een traditie te worden, dat we elkaar treffen voor onze koffie klasj in de laatste dagen van de maand.

En laat dat deze keer dan meteen ook de laatste dagen van het jaar zijn. Hoe kijk jij op dit jaar terug? Ik ken mensen die omkijken en echt iets hebben van ‘what the f*ck was me dat’. Voor mij is het zo wel begonnen, 2018, maar het stond later wel in het teken van mijn heropbouw, zal ik maar zeggen.

Maar ach, wat val ik met de deur in huis. Wat drink je? Ik ben tegenwoordig wel fan van kruidenthee, warm of gekoeld. Bijvoorbeeld eentje van frambozenblad of netel. Ja, netel. Je dacht toch niet dat het er normaler op ging worden hé!

Work work work

Momenteel heb ik twee weken kerstvakantie, en heel eerlijk: ik had er nood aan. Klinkt misschien wat overdreven, van iemand die sinds half november begot anderhalve dag werkt, maar ja…

Ik ben heel blij dat ik terug ben, maar een jaar afwezigheid laat zich voelen. En hoe efficiënt ik mijn werktijd ook probeer in te vullen, hoe vroeg ik ook kom en hoe laat ik ook vertrek die dagen, je kan geen 100% werk in 30% proppen.

Maar soms lijkt dat niet voor iedereen duidelijk, en dat geeft wel wat stress…

Dus nu even vollenbak bijtanken bij mijn ventjes! Ik ben echt gek op de feesten, de boom, de lichtjes, de pakjes, en even goed op met z’n drietjes chillen.

IMG_7799

Gezondheid

Vraag me dat na zondag nog eens, wanneer ik me aan de Eindejaarscorrida van Leuven ga wagen. Negen jaar geleden liep ik daar 12 km, dit keer staat de kleinste toer, van 4 km, op het programma. Maar het zou toch een overwinning zijn hier netjes te finishen.

Verder sukkel ik al een paar weken met een verkoudheid. Dat is toch zo onderschat he, maar als je ermee zit, en met je mond open moet eten omdat je anders niet kan ademen, en niet kan slapen van het hoesten… dan is dat toch wel even ellendig.

Ik werk het wel allemaal mooi sequentieel af: eerst had ik geen stem, dan keelpijn, toen begon het hoesten als een kettingrokende zeehond, en daarna ging mijn neus in staking.

Zingen

Vorig jaar stond ik met K’s Choice – mijn jeugdidolen – op het podium in de Singel, als deel van een 240-koppig koor. Ik had zelf nog nooit buiten de douche of de douche gezongen, en kan geen noten lezen, dus het was wel een interessante oefentijd, maar het resultaat was geweldig.

En nu kregen de koorleden, én 350 anderen, de kans om de kerstmarkt in Antwerpen te openen.

Zes liedjes, met K’s Choice, in open lucht. Heerlijk was het, om nog eens in een grote groep te zingen.

En zo klonk ‘I believe in me’ op het Operaplein, bijgestaan door 549,5 stemmen (ja, ik was de mijne tegen dan half kwijt).

En gieten, man. Wolkbreuk. Dus moesten Sara en Gert Bettens tussen het koor gaan staan, in plaats van ervoor. En stond ik dus letterlijk naast hen. Spijtig zeg, dat het regende. Spijtig spijtig. (Een idee van hoe het ging, kan je hier zien).

Scotty en Jane

Scotty zit waarschijnlijk in één of andere midlife crisis waardoor hij zich nu weer als een kitten wilt voelen. Dat betekent veel geworstel met een -al dan niet onzichtbare- pluis én met zijn zus.

Bovendien zijn dozen van cadeautjes natuurlijk de beste cadeautjes.

But how about you, my dear? Heb je fijne feesten achter de rug, of was het niet bepaald dennengeur en manenschijn?



Vorige edities van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Aan de vrouw met ‘baby’ op haar verlanglijstje

kerstkaart

Aan de vrouw die niet weet hoe ze haar verlanglijstje voor Kerst moet afmaken

Aan de vrouw die iets wilt dat je niet onder de kerstboom vindt

Dat niemand kan kopen – al zeggen ze van wel – niet met alle geld van de wereld

Niet met alle tijd van de wereld. Niet met alle liefde van de wereld.

 

Niet dit jaar.

 

Aan de vrouw met ‘baby’ op haar verlanglijstje.

Ik weet hoe je je voelt.

 

Ik weet hoe je je voelt als je de kerstsokken ophangt.. 2 of 3 of 4 of… maar altijd eentje te weinig

Ik weet hoe je je voelt als wat je wilt, niet afhangt van hoe braaf je bent geweest

 

Misschien dacht je vorig jaar dat alles wel in orde zou komen.

Misschien denk je dat al lang niet meer.

 

Misschien mis je de baby die enkel in je dromen woont.

Misschien mis je de baby die onder je hart woonde, maar nooit in je armen.

Misschien mis je de baby die er was, maar die veel te snel weer vertrok.

 

Ik ken jou.

Ik zie jou.

 

Ik zie het als je lacht en praat en doet alsof er niets aan de hand is.

 

Aan de vrouw met baby op haar verlanglijstje.

Een paar dingen moet je onthouden. En dan mag je mij er ook aan herinneren.

 

Het is okee om veel te hebben, en toch iets te missen.

Het is okee om veel te geven, en graag iets terug te wensen.

Het is okee om er veel aan te denken, en het is okee om te proberen om er niet aan te denken.

 

Ik weet dat het bestaat, dat gevoel waar geen woord voor is, een intense blijdschap voor die zus, vriendin, collega, buur die zwanger wordt, en tegelijk die stekende pijn om wat jij mist. Met een oprisping van boosheid misschien, een irrationeel gevoel van onrechtvaardigheid.
Hoe zouden we dat moeten omschrijven, waarom zouden we dat moeten omschrijven, niemand kan het begrijpen zonder tot deze club te behoren.

 

Aan de vrouw met baby op haar verlanglijstje.

Soms kijk je in de spiegel en vraag je je af of het ooit zal gebeuren. Misschien heb je hoop, misschien durf je niet meer te hopen.

Soms ben je nerveus om naar babyborrels te gaan. Omdat je niet weet hoe het gaat binnenkomen. Omdat je geen waterproof mascara hebt. Omdat je de vragen niet meer weggeslikt krijgt. Je mag eerlijk zeggen wat je niet ziet zitten. Wees zo lief voor jezelf.

Soms zou je willen schreeuwen naar al die bolle buiken, roepen, tieren – besef wat je hebt, geniet van wat je hebt, het is geen cliché het is ECHT een wonder.

Soms bijt je zo hard op je tanden omdat je de sfeer niet wilt verpesten, dat je het voor jezelf verpest. Je mag eerlijk zijn over je verdriet. Jij hebt recht op dat verdriet. Als je tandpijn had zou je het ook zeggen. Waarom zou hartpijn dan niet welkom zijn?

Jij bent okee. Zoals je bent. Verlanglijstje en al.

Ik wens je een warme kerst. En baby dust.

sterrenstof

 

Mijn allermooiste kerst

kerstboom

Jouw mooiste kerst, hoe zou je die beschrijven?

Toen ik deze vraag las, kwamen honderden herinneringen boven. Kerstavond met de hele familie vroeger, bij mijn tante of bij mijn meter die altijd de origineelste kerstbomen maakte (bijvoorbeeld van houten stokjes of van één grote slinger).

Ik hou van glitter (alleen met kerst), lampjes, cadeautjes zoeken en samen zijn. Ik ben gek op lange, versierde feesttafels. Mijn moeder wist het toen al, dat ik niet enkel de naam van mijn grootmoeder meekreeg, maar ook haar liefde voor grote familiebijeenkomsten.

Later werd het meer binnen het gezin gevierd – waarbij iedereen één gang maakte. Dat is kerstavond in mijn ouderlijk huis. Op kerstdag trekken we naar mijn schoonfamilie. Dan kookten manlief en ik, bijgestaan door mijn papa, een uitgebreid diner voor 20 man, waarbij elke gang op voorhand werd uitgetest en verfijnd.

Ja, ik heb heimwee naar veel van die knisperende, warme momenten.

Het is dus moeilijk, om mijn allermooiste kerst te kiezen. Maar in een gastblog voor Nicole van Meisje-Eigenwijsje heb ik het toch geprobeerd.

Lezen over mijn allermooiste kerst? Dat kan je hier!

 

Wat was jouw allermooiste kerst?

 

kerstkoekje

 

Ideaal kerstcadeau: je favoriete plaats op aarde

Begin december waren manlief en ik een half leven samen.

We spraken af geen cadeautjes uit te wisselen, maar samen een dagje wellness te plannen. Daar genieten we allebei altijd zo van.

Nu blijkt dat ik mij niet aan de afspraak gehouden heb.

Ik heb wel een goed excuus: ik vond een cadeau dat te mooi was om het niet te geven. Het was zowel stijl- als betekenisvol. Dat apprecieer ik in een pakje.

Ik gaf hem namelijk onze eerste kus.

Of beter: de plaats van onze eerste kus.

Kijk maar –

img_7542

Van al onze goede voornemens om onze slaapkamer eens te ‘upgraden’ is dit jaar niet zo veel van in huis gekomen. Het is nog steeds de plek waar ons bed staat, de stoel die alle truien aantrekt als een magneet (heeft niet iedereen zo een stoel?), een kastje en verder zelfs een aantal dozen met allerlei spullen.

Maar kijk, op het einde van 2018 doe ik toch een stap in de goeie richting – de muurdecoratie zit nu wel goed!

Zo een gepersonaliseerde poster maken, bleek helemaal niet moeilijk. Het bedrijf is een kickstarter van amper een jaar oud en heet Place The Moment. In 3 stappen creëerde ik deze kaart via de website (die vind je hier)

  1. Place it – noteer het adres van je favoriete plek ter wereld
  2. Name it – je kiest de ondertiteling van je poster, in mijn geval ‘Our first kiss’ met daaronder ‘Start of our live together’, en de plaatsnaam
  3. Love it – je kiest de kleur van de achtergrond en de kaart (4 combinaties mogelijk) en de kleur van de marker die de precieze plek aanduidt

Wat ik leuk vond, was dat ik zelf kon in- en uit zoomen om voldoende op de kaart te krijgen om het herkenbaar te maken. Ook kon ik de marker zelf verplaatsen.

De poster is 50 op 70 cm en belandde een week later bij ons in de bus, opgerold in een stevige koker. Het beeld is haarscherp en de achtergrond is mat, wat ik erg knap vind.

En de strenge jury (lees: manlief)? Die herkende de plek meteen, en is echt dol op het cadeau. Het krijgt dus zeker een ereplaats aan de muur. Wij gaan een kader kopen, want ik zou het zonde vinden om hem aan de muur te prikken.

Praktisch?

Creëren en bestellen gaat in een handomdraai, ik vond het moeilijkste nog het kiezen van wat ik erop zou zetten. Eerste ontmoeting op de banken van de aula? Geboorte van onze krullenbol? Onze tweede thuis in Boston?

Het is onze eerste kus geworden. Die was ook niet slecht (haha)!

De prijs is wel een dingetje, want de poster kost 49 euro. Op zich okee, want het is wel heel kwaliteitsvol materiaal, maar de verzendkosten naar België zijn 10,95 eur, wat het geheel toch behoorlijk prijzig maakt.

Ik snap dit ergens wel, want je wilt uiteraard dat het veilig en netjes verstuurd wordt. En het gaat om een kleine start up, dus dat is wel een ander verhaal dan bestellen een groot bedrijf. Maar goed, je moet het natuurlijk wel in overweging nemen.

Zaterdag weggeefdag

Mochten jullie, net als ik, verliefd geworden zijn op zo’n gepersonaliseerde poster van Place The Moment, dan kunnen jullie deze maken en bestellen via de website HIER.

Omdat het vandaag weer zaterdag is, heb ik, zoals beloofd, ook een cadeautje voor jullie.

Je kan deze poster bestellen met onze 10% korting door gebruik te maken van de code BOSTON10

 

Da’s dus 4,9 eur in the pocket!

 

Ik ben héééél benieuwd wat jullie van de poster vinden en welke plaats jullie graag aan de muur zouden willen. Laat zeker iets weten hé!

 

 

Disclaimer: Ik heb de poster van Place The Moment gekregen ter review. Mijn opinie is hierdoor onveranderd en eerlijk weergegeven.

Drie smakelijke budget cadeautjes

Daar gaan we weer! We moeten een cadeautje zoeken van 5 à 10 euro, misschien zelfs iets uniseks dat voor iedereen past.

Super. Ideaal. Geweldig. Dat komt helemaal in orde. We zullen hoogstwaarschijnlijk allemaal een reep chocola uitwisselen. Oh, of een fles wijn. De verveling slaat toe.

Of. Andere mogelijkheid.

We maken zelf iets. Heeft het ook nog wat persoonlijkheid.

Het is niet omdat ik zelf gekozen heb suiker links te laten liggen, dat ik andere hetzelfde wil ‘aandoen’ (al is een beetje aposteligheid niet uitgesloten, ik heb nog geen spandoeken met ‘BAN DE SUIKER’ gemaakt).

Daarom hierbij drie tips voor huisgemaakte budget-cadeautjes.

1/ Granola

Wil je een beetje hip doen, kan je altijd zelf granola maken. Dat is totaal niet moeilijk, en als je dat dan in een mooie bokaal steekt, met een kaartje erbij, bezorg je iemand toch een reeks vrolijke ochtenden, denk ik dan.

img_1823

 

Het recept voor mijn crunchy granola vind je ***hier*** maar het is helemaal naar jouw smaak te pimpen natuurlijk!

 

2/ Chocolate Chip Cookies

Een andere mogelijkheid, en eentje die ook bij iedereen in de smaak valt: de echte Amerikaanse chocolate chip cookies. Een beetje chewy, een beetje krokant. Een beetje overheerlijk.

koekjes

Een goed recept vind je ***hier***.

3/ Kruidnoten

Een typische lekkernij voor december – vooral in Nederland misschien, maar ook hier aan het doorbreken: kruidnoten. Ik maakte er een suikerarme variant van.

img_7253

Dat recept vind je in de gastblog die ik recent schreef: ***hier***

Leuke glazen potten vind je in Ikea, maar even goed in de plaatselijke kringloopwinkel.

Veel plezier en smakelijk!

 

Bakken jullie wel eens wat voor kerst?

 

 

ps– als je hier al eens komt lezen zou ik het super vinden mocht je vijf minuutjes tijd nemen om mijn enquête in te vullen. Ik ben nl. al behoorlijk fier op mezelf dat ik dat ding in elkaar gebokst heb gekregen. Laat ons zeggen dat ik beter kan bakken dan met computers werken.

 

Ik at een maand geen suiker… en dit is wat er gebeurde

Met het vooruitzicht van de tonnen suiker die in december op een presenteerblaadje worden aangeboden, besloot ik begin november een maand suikervrij te gaan eten.  Mijn No Sugar November. Dat had behoorlijk wat effecten, en hier kijk ik graag op terug.

hoopje suiker

Dat suiker niet bepaald goed voor je is, is geen nieuws meer. Nu ja, ik wil dat nuanceren: te véél suiker is niet goed voor je, want je lichaam heeft wel suiker nodig als brandstof om te functioneren. Alleen vind je ruim voldoende in je ‘gewone’ voeding zonder echt suikerrijke dingen te gaan eten. En geloof me, waar je allemaal suiker in terug vindt, dat wil je echt niet weten (of misschien net wel?!).

Een verhoogd risico op bepaalde kankers, aderverkalking, concentratieproblemen, depressiviteit, suikerziekte type 2, ja zelfs Alzheimer is gelinkt aan een te hoog suikerverbruik. En suiker zou zo verslavend zijn als cocaïne.

Maar daar had ik allemaal geen last van, toch? Ik ben helemaal geen zoetekauw en dacht daardoor dat het laten van suikers (net als de natuurlijke varianten die ook een groot effect hebben op je bloedsuikerspiegel zoals honing, agavesiroop etc) vrij gemakkelijk zou gaan.

Eerlijk, ik had geen afkickverschijnselen verwacht, want ik was al heel bewust bezig met mijn voeding. Dacht ik zo. Liep dat even anders.

salad-2756467_1920

Wat ik leerde in mijn maand suikerarm eten:

  • Zoals bij elke omschakeling in je voedingspatroon kost boodschappen doen meer tijd in het begin. Je moet alle etiketten gaan uitpluizen en heel wat van de dingen die je voordien zonder nadenken in je kar legde, vallen uit de boot. Je moet dus op zoek naar suikerarme – én lekkere, want he, foodie hier – alternatieven.
    .
  • Voorbereiding is alles. Heel wat bereide producten bevatten extra suiker. Dat kan je omzeilen door het zelf te maken, maar dit kost uiteraard ook tijd. ‘Snel eventjes’ iets uit de kast grabbelen gaat dan ook alleen maar als je hierover hebt nagedacht en iets klaar hebt liggen.
    .
  • Naast de usual suspects (koekjes, cake, confituur, choco, desserts in het algemeen) bevatten VERSCHRIKKELIJK veel dingen suiker. Hesp. Vleeswaren. Vinaigrettes. Brood (en meer dan dat beetje dat nodig is om de gist te doen werken). Diepvriesproducten. Tomatensauzen en -puree. YOU NAME IT, it has sugar!
    .
  • Soms is het niet meteen duidelijk, want suiker komt in honderd en één namen en gedaantes. Dextrose. Glucose. Glucose- en fructosesiroop. Rietsuiker. Kokosbloesemsuiker. Maltodextrine. Maïsstroop. Etc etc etc.
    .
  • Light producten zijn meestal geen goed idee, omdat minder vet vaak wordt opgevangen door meer suikers.

 

De eerste week was geen algemeen succes. Niet alleen heb ik me een paar keer ‘laten vangen’ (en at ik iets waarin later toch suiker bleek te zitten), ik heb een hele week hoofdpijn gehad, was meer moe dan normaal en was met momenten echt heel depri (lees er meer over in mijn verslag). Dat was wel even doorbijten.

Eens ik goede alternatieven had gevonden, begon het beter te gaan. De hoofdpijn verdween om niet meer terug te keren die maand.

Ik was met hoge verwachtingen aan de No Sugar November begonnen, en merkte dat een deel is ingelost, en een deel ook weer niet.

Wat niet gebeurd is:

  • Ik had niet plots enorm veel energie.
  • Ik ben niet vrijgesteld van ziek worden, integendeel, ik loop nu al twee weken te hoesten en te snotteren.
  • Mijn huid ziet er niet uit als 15 jaar geleden.
  • Ik slaap niet opvallend beter
  • Ik heb niemand ‘bekeerd’ integendeel heel wat mensen vinden mij nu ongetwijfeld ‘een rare’ (of nog raarder, ha!).

Wat wel gebeurd is:

  • Mijn energiepeil was veel constanter door de dag. Ik had geen energiedipjes meer in de namiddag of na het eten.
  • Ik kon mij urenlang concentreren, want na het laatste jaar echt geen evidentie is geweest.
  • Ik had geen zin meer in zoet, het werd steeds makkelijker het te laten staan. Suiker eten doet suiker willen eten. Eens je door die vicieuze cirkel breekt, is het echt niet zo moeilijk.
  • Suikervrije producten geven een langer verzadigingsgevoel dan suikerrijke. Ik had dus opvallend minder snel honger of ‘goesting’.
  • Dingen begonnen veel zoeter te smaken, bijvoorbeeld een rode paprika die ik plots zo zoet als een appel vond.
  • Mijn overtollige pondjes smolten niet als sneeuw voor de zon, maar ik ben op die 4 weken wel ongeveer 1,4 kg kwijt geraakt (logisch ergens want je vervangt suiker ergens ook door vet. En snacks als noten e.d. bevatten ook veel calorieën).
  • Ik voel me ‘licht’ en heb geen buikpijn. Behalve als ik dan wel eens een keertje suiker eet. Dan heb ik geheid buikpijn (zelfs toen ik het niet wist, maar er daarna pas achter kwam, dus psychologisch is het niet).
  • Ik word gemakkelijker wakker en hoef geen 3 keer meer te snoozen.

wekker

Al bij al wegen de voordelen die ik dagelijks merk zeker op tegen de moeilijkheden, zoals het lezen van etiketten en het zoeken naar alternatieven.

Zelfs in die mate dat ik… wait for itbesloten heb dit gewoon verder te zetten.

Nee, ik zal tijdens de feestdagen niet alle dessert weigeren, en nee, ik zal geen uitnodigingen om uit eten te gaan afslaan, maar als ik zelf kook, als ik zelf mag kiezen…

Dan zeg ik nog steeds ‘Nee bedankt’ tegen suiker.

NO sugar november

 

Lees hier al mijn suikervrije avonturen

De grote Boston, baby! blogenquête

Een dikke drie jaar geleden begon ik met deze blog om familie en vrienden op de hoogte te houden van onze avonturen over de oceaan. Ons jaar in Boston vloog voorbij, en ik herontdekte het plezier in schrijven.

We wonen niet meer in Amerika, maar ook thuis gebeurt er voldoende om me te blijven verwonderen, shockeren of vertederen.

En heel, heel langzaam, werd dit ook een stukje internet waar anderen misschien al eens kwamen lezen.

Toen werd ik ziek. Het was moeilijk om te blijven schrijven, maar ergens voelde ik er wel de nood toe. En toen kreeg ik tonnen steun vanuit de reacties, ook van mensen die ik nog nooit live ontmoet had – dat had ik niet verwacht.

Merci daarvoor, he mannekes. Echt waar.

Ik zou blijven schrijven mocht er niemand meelezen – zoals ik jaren voordien ook al deed – maar de interactie met anderen dat is nieuw voor mij, en ik vind het de max.

Mede daardoor is mijn ‘goesting’ om te blijven werken aan dat blogje hier stevig gegroeid. Moet ik de blog verder uitwerken? Er wat centjes tegenaan gooien? Misschien werken aan het design (help, geen held in). Of met vastere categorieën gaan werken? Keuzes, keuzes.

Maar wat zegt de eerste wet van productontwikkeling?

Leer uw publiek kennen.

Dus, lieve mensen, hierbij een oproep om mij een beetje verder te helpen. Lees je hier alles wat ik neerkladder, kom je maar af en toe langs, of misschien nog maar net piepen – het maakt niet uit.

Je zou me een heel groot plezier doen met mijn enquête in te vullen. Die vind je
—->HIIIIIEEEEERRRRR. <—–

Het is volledig anoniem, dus je hoeft geen vieze mails van mij te verwachten. Ik ga over een week of twee een samenvatting schrijven over alles wat ik hieruit geleerd heb (al was het maar: doe geen enquêtes meer want geen kat vult dat in). Maar toch. Vul in, please! ’t Is vijf minuutjes werk – misschien tien als je traag leest en typt.

Geen cadeautjes, geen lokkertjes, geen verloting, behalve een dikke dikke merci om de tijd te nemen om deze mini-blogger wat op weg te sturen!

Review binnenspeeltuin Funoase + Winactie AFGESLOTEN

Buiten spelen/binnen spelen

Buiten spelen is de max! Heerlijk in de frisse lucht of het zonnetje, lekker uitleven, dat is gewoon fantastisch! Je kan naar een speeltuin gaan, fijn van de glijbaan, op de schommel… terwijl mama en papa rustig op een bankje zitten, of meedoen natuurlijk.

Maar goed, we wonen in een landje waar buiten spelen misschien toch niet altijd een optie is. Of misschien is er geen speeltuin in de buurt. Of is dat een modderpoel (kan ook leuk zijn, maar niet altijd hehe). Of misschien heb je er wel helemaal geen zin in buiten zijn vandaag.

Kan ook.

Dan kan je naar een binnenspeeltuin gaan. Zoals bijvoorbeeld de Funoase in Leuven.

De Funoase

Dat deed ik vorige week met zoonlief en we hadden allebei heel veel plezier. Zoveel dat ik een praatje sloeg met de eigenaar en uitbater en ik besloot een review te schrijven van deze plek.

Bovendien heb ik een kleine verrassing voor mijn lezers, want zoals beloofd eerder deze maand, mag ik ook weer iets weggeven op zaterdag.

Maar first things first, wat vonden wij allebei nu zo leuk aan de funoase?

De Funoase is een binnenspeeltuin met een piratenthema van 450 vierkante meter, die bestaat uit verschillende onderdelen.

 

Funhouse

Waar onze krullenbol zich uuuuuren heeft geamuseerd, is de funhouse. Dit is een geheel van toestellen en glijbanen en klimrekken die allemaal aan elkaar verbonden zijn, en zo opgesteld dat de kinderen zich eigenlijk niet kunnen bezeren. Daarmee bedoel ik dat het geheel omringd is door dikke netten, en ook naar de hogere verdiepingen gaan kan alleen door langs platformpjes te kruipen die steeds op een andere plaats een opening bieden (wat maakt dat je nooit dieper dan 1 platformpje kan vallen, wat ongeveer 50 cm is).

In de funhouse zijn naast glijbanen, lianen, een draaimolen en klimrekken, ook een ballenbal en een groot springkasteel te vinden.

Het fijnste vond ik dat ik hem gerust kon laten klimmen, en dan ik zelf ook in de funhouse mocht (allemaal onze schoenen uitdoen, natuurlijk). Het was lang geleden dat ik nog zoveel plezier had op een springkussen!

 

De funhouse is voor kinderen vanaf 3 jaar. Voor de kleinsten is er een apart hoekje, de soft zone, met ballen, kleine kussens en mini-glijbaantjes.

softzone

Racecircuit

Het klinkt wat gek om te schrijven, maar in de Funoase is ook een racecircuit. Kleine autootjes kunnen eenvoudig bestuurd worden door de kinderen (vanaf 3 jaar, en ja, Krullenbol was er op recordtempo mee weg), en het parcours gaat door een piratengrot. Hij spreekt nog elke dag van ‘zijn’ auto waarmee hij mocht rijden. Heel leuk!

 

Speelautomaten

Zoonlief was hier nog niet klaar voor maar er staan ook verschillende speelautomaten en een air hockey spel.

Plekje voor de ouders

Ik geef toe, het is super om mee in het funhouse te dollen, maar het is ook fijn om eventjes rustig te zitten terwijl het kroost zich amuseert. Er staan dan ook de nodige bankjes en stoeltjes en je kan er een drankje en een snackje kopen.

Maar! Je mag ook je eigen drank en snacks meebrengen!

 

Helemaal top is dat je een verjaardagsfeestje kan geven in de Funoase. Zij kunnen zorgen voor pannenkoeken, frietjes of spaghetti. Na het reserveren van het feestje, krijg je uitnodigingskaartjes en een gepersonaliseerde tafel speciaal voor jullie gezelschap.

Uitbaters/eigenaars

Ik praatte met Peter, een IT’er die in de zomer van 2018 de Funoase overnam. Toch een serieuze carrière switch.  ‘Een droom die in vervulling ging’, noemde hij het. En ik geloofde hem. Hij had die blik van iemand die super gepassioneerd bezig is.

Ik moest glimlachen toen hij vertelde dat hij elke ochtend door het hele funhouse kruipt, om alles te poetsen. Met een gestalte van 2 meter is dat ongetwijfeld interessant om te zien.

Samen met zijn vriendin Vanessa willen ze van de Funoase de gezelligste, leukste plek in het Leuvense maken.

Ik keek naar Krullenbol die op zijn buik via de glijbaan het ballenbad in dook en gierde van het lachen.

Ik dacht: dat zou jullie wel eens kunnen lukken.

Nadelen?

Niets is perfect en de funoase is daar geen uitzondering op. Ik vond het er behoorlijk luidruchtig, vooral omdat de motor van het springkasteel in dezelfde ruimte staat. Gelukkig worden er wel gratis oordopjes aangeboden.

De parking is de parking van het hele complex en is betalend. Er is dus wel altijd plaats, maar gratis zou uiteraard prettiger zijn.

(EDIT: na het verschijnen van dit artikel vernam ik dat de motor vervangen wordt door een minder luidruchtig exemplaar!)

Praktisch

De Funoase ligt op de Philipssite in Leuven. Alle gegevens vind je op hun website. Ze zijn open op woensdagnamiddag, in het weekend en op feestdagen. Tijdens schoolvakanties zijn ze elke dag open.

Kinderen van 2 tem 12 jaar betalen 7,5 eur, als begeleider betaal je slechts 2,5 eur. De racewagentjes en spelcomputers zijn niet inbegrepen. Er zijn ook groepstarieven, en je kan feestjes boeken.

Interessant is dat het toegangsticket een hele dag geldig blijft. Je kan dus naar buiten gaan, even gaan zwemmen (de ingang van het zwembad ligt letterlijk op 10 meter), en terug komen!

Wat valt er te winnen? EDIT: DE WINACTIE IS AFGESLOTEN

En uiteraard hou ik het beste voor het laatst: ook deze zaterdag mag ik iets weggeven!

Ik heb nl. een 5-beurtenkaart van de Funoase die ik mag verloten onder de lezers. Deze is 35 euro waard én heeft een extra voordeel: er mag nl. ook 1 begeleider gratis binnen per bezoekdag. Zo spaar je per bezoekje nog 2,5 eur extra uit. De 5-beurtenkaart blijft twee jaar geldig.

Wat moet je doen om te winnen? Je kan niet langer deelnemen aan deze wedstrijd

  • Laat hieronder een reactie achter dat je wilt deelnemen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan (als je geen Facebook hebt, vermeld dit dan even)
  • Volg Funoase op Facebook
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 22 december 23u59. Op 23 december maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan.

Veel succes, en mocht je de kans zien om de Funoase te bezoeken: heel veel plezier!

Disclaimer: Ik heb de 5-beurtenkaart gekregen om onder de lezers te verloten. Dit heeft op geen enkele manier mijn mening beïnvloed. Foto’s van mezelf of met toestemming overgenomen van funoase.be

Zijn jullie wel eens naar een binnenspeeltuin gegaan? 

22 vragen aan mijn kind

Vandaag doe ik nog eens een tag.
Een tag is een lijst open vragen die je invult met je eigen antwoorden. Dat kan behoorlijk triviaal zijn, maar nu stootte ik op een lijst met 22 vragen om te stellen aan je zoon of dochter.

Mijn zoon is ondertussen 3,5 en behoorlijk mondig, maar ik ben een paar keer opnieuw moeten beginnen, want vaak had hij duidelijk helemaal geen zin in een interview, de diva!

Uiteraard is er een grote graad van absurdisme in zijn antwoorden, maar ik ben erg benieuwd hoe zijn kijk op deze vragen over de tijd evolueren. Ik merkte bijvoorbeeld dat hij pas sinds kort het concept ‘je lievelings-…’ begrijpt.

Ik werd getagd door Kim van  kimsblogs , maar de tag is oorspronkelijk gemaakt door Maaike van Maaikeschrijftop.nl . Ik geef graag een overzicht van mijn eerste gesprek.

lijstje

Benieuwd naar de antwoorden  van mijn kleuter? Me too, hahaha!

22 vragen aan mijn kind

Hoe heet jij?

Krullenbol

Hoe oud ben jij?

Drie

Wanneer ben jij jarig?

Trekt een sticker van zijn sok

Hoe oud is mama?

Ook drie!

Waar woon jij?

In een huisje… van ons.

Waar ben jij geboren?

Bij de deur.

Wat is jouw lievelingskleur?

Rood

Wat is jouw lievelingseten?

Spaghetti (toen manlief ‘chocola’ voorstelde, zei hij ‘neen papa, dat is dessert’)

En wat vind je vies?

Worstjes vind ik niet lekker (vindt hij dus super lekker).

Wie is jouw beste vriend of vriendin?

L, K, L, en V. Die zijn mijn beste vriendinnen.

Wat is jouw lievelingsliedje?

De pinguin (de pinguindans, nvdm). Deze vraag eindigt in een dansje in de woonkamer.

Wat is jouw lievelingsfilm?

Dat (duidt op een filmpje dat op youtube verschijnt na de pinguindans).

Ik: Is dat je lievelingsfilmpje? En wat is dat?

K: Dat is het kuiken.

Ik: Dus niet Dora?

Het kuiken-piep liedje vult de woonkamer.

Wat is jouw lievelingsboek?

De uil. (Dit is een boekje met 100 dieren achter flapjes)

Waar ben je bang voor?

In het donker.

Waar word je blij van?

Van papa. En mama. (sméééééélt).

Wat vind jij stom?

Stom is dit lied (Het kuiken-piep lied dus. Ik ga niet tegenspreken).

Wat vind jij leuk om naartoe te gaan?

Naar school.

Wat vind jij leuk om te doen?

Ik weet dat niet. Oh ik was juist aan het bouwen samen met L en K, en ik was hoog tot aan het plafond aan het doen.

Wat kun jij heel goed?

Ik ga goed bouwen. Ik kan heel goed dat opzetten, bouwen. Dat kan ik doen.

Wat kun jij niet zo goed?

Ik kan niet zo goed knutselen. Ik ga straks een bloemetje knutselen, voor jou. Ik ga dat nu doen, met een papiertje.

Wat is jouw grootste wens?

Mijn grootse wens is… ik weet dat niet. Dat ik … euh… een groot huis.

Papa: maar wij hebben toch een groot huis.

K: ja maar ik wil ook een huis.

Wat is liefde?

Liefde is… huisje.

I: Bedoel je daarmee dat we veel liefde hebben in ons huisje?

K: Nee, ik wil ook graag een groot huisje.

I: Maar liefde dat is toch als mensen elkaar graag zien?

K: Ja, maar mensen mogen niet in kindjes hun huisjes. Niemand mag aan de deur.

I: Maar wie gaat er poetsen in jouw huisje?

K: ik ga zelf poetsen. Maar ik heb wel een borstel nodig.

 

Hahaha, deze tag vond ik wel geslaagd! Al was het niet altijd even evident om zijn aandacht erbij te houden. Maar over een jaartje probeer ik het nog eens!

 

Ook zin om je kind te interviewen? Het is de moeite waard!

 

 

Mijn man vertelt: Waarom mannen niet moeten helpen in het huishouden

In de rubriek ‘Mijn man vertelt’ vertelt… wel ja, mijn man. Over wat hem bezig houdt. Over waar hij zich vragen bij stelt. Over wat hij bijzonder vindt. 

Vandaag gaat het over de rolverdeling in het huishouden.

 

‘Schat, zeg maar wat er moet gebeuren’

“En dan vraagt die ‘Zeg maar wat er moet gebeuren’.”

Er valt even een stilte.

Er wordt met ogen gerold.

‘Ja en daar word ik dan zot van he’.

 

We hebben het over de verdeling van huishoudelijke taken. Eén van onze bezoekers moest even ventileren.

Het valt mij op dat deze verzuchting veel voorkomt in onze vriendenkring. En ja, het is dan meestal de vrouw die er zot van wordt.

En weet je wat? Ik snap dat.

Je zou kunnen denken: maar de man vraagt toch waar hij kan helpen? Dat is toch net goed?

Maar naar mijn gevoel zit het dan toch stevig scheef.

 

Eén van de partners gaat er op die manier vanuit dat de andere de volledige regie van het huishouden in handen heeft. De ander heeft het overzicht, de ander is alwetend.

Maar het is het huishouden van allebei, dus die regie zou bij allebei moeten liggen, toch? Het is niet zo dat de ene de andere ‘helpt’ door zijn/haar eigen huishouden te doen. Net zo min als je kan babysitten op je eigen kinderen!

Dat is toch raar dat er maar één iemand zou weten dat het kot in brand staat, bij wijze van spreken. En dan vragen ‘zeg maar wat er moet gebeuren’.

broom-1324469_1920

Vanwaar de ongelijkheid?

Er zijn uiteraard ook veel gezinnen waar de rolverdeling wél oké is. Waar beide partners een evenwaardige plaats hebben, en de taken gelijkaardig (daarom niet gelijk) verdeeld zijn. Maar het valt op dat het vaak toch niet helemaal zo is.

Ik vraag me af hoe dat eigenlijk komt. Mannen en vrouwen hebben tegenwoordig dikwijls allebei een full time job. Vaak hebben beiden heel wat verantwoordelijkheden. Toch zijn er veel meer mannen die thuis komen en verwachten dat ze de voetjes onder tafel kunnen schuiven dan omgekeerd. Vrouwen werken dan misschien vaker deeltijds maar dit mag ook geen vrijgeleide zijn om alle taken zo maar af te schuiven.

Soms denk ik ook dat vele vrouwen het in eerste instantie niet zo erg vinden, dat bepaalde dingen ook zo groeien. En dat is oké, als je er tenminste over kan praten als één van beide partners het toch te stresserend begint te vinden.

Is het dan iets dat we hebben overgeërfd van vorige generaties? Waar de vrouw wel vaker als zorgende thuis was? Ondertussen is er toch al veel veranderd denk ik.

Want wat wil je je kinderen meegeven? Toch niet dat mama altijd poetst en strijkt en papa mee gaat fietsen? Dat papa niet weet hoe de wasmachine werkt? Dat mama de enige is die een ei kan bakken?

teleurgesteld

Hoe gaat het bij ons?

Bij ons is het zeker niet perfect, maar ik denk wel dat we er altijd kunnen over praten. Veel is organisch gegroeid, en zeker ingegeven door het feit dat Vrouwlief

1/ Niet kon koken, poetsen en strijken toen ik haar leerde kennen.

2/ Heel goed aangaf dat zij dat wel wilde leren, maar niet om dat allemaal alleen te trekken.

3/ veel beter is in aan de kleine dingen denken dan ik, maar ik doe mijn best!

 

En dat we elkaar goed aanvullen, maakt ook dat ieder van ons al eens kan zeggen: normaal doe ik dit of dat, maar nu lukt het even niet, kan jij dat doen?

Het voorbije jaar, met alle ziekenhuisbezoeken en vermoeidheid, is dat heel goed van pas gekomen.

 

Oproep!

Vandaar mijn oproep aan alle mannen: neem eens een taak op waar je partner zich niet meer mee moet bezig houden. Bijvoorbeeld: zorgen dat de kinderen eten hebben om mee te nemen naar school.

lunchbox-2752175_1920.jpg

Dit betekent dus NIET: ’s ochtends vragen aan je partner ‘hey wat moet ik klaarmaken’ (of nog erger: wat eten ze eigenlijk ’s middags?). Dit betekent ook NIET: zeg waar is het lijstje voor de winkel? En waarom is er geen brood meer, had jij dat niet gezien dat dat bijna op was?

Al was het maar voor een week. Om eens te voelen wat dat betekent.

 

It takes a village to raise a child… it is your child and you are the village.

 

dad-and-son-1432772_1920.jpg

 

 

 

 

 

 

Eerder lazen we ‘Mijn partner helpt niet in het huishouden en dat vind ik prima‘ bij Misses Lee blogt.