De laatste weken, of nee, misschien zelfs maanden, valt er me iets op.

Met name – het is druk. Druk voor iedereen.

Misschien denk je nu, ja, okee, open deuren inschoppen, ik verklaar me nader.

Ik – en de meeste van mijn vrienden- zweven zo ergens tussen de 40 en de 50. Manlief en ik hebben daarbij de jongste kinderen (11 en bijna 6).
Iedereen heeft er toch alweer een dikke 20 jaar carrière opzitten.

En toch, voelt het alsof er niets rustiger wordt. Alsof niemand méér tijd heeft, dan toen we nog met z’n allen in de pampers zaten, constant met zieke kindjes zat, je nog 100% moest bewijzen in je job…

Ik had misschien verwacht dat het toch een tikje makkelijker zou worden om af te spreken, om vrienden te zien. Het tegendeel is waar. En het is eigenlijk nog erger, want zelfs een mailtje of een berichtje kan er vaak al niet meer vanaf.

Ik kwam tot de conclusie dat ik echt heel wat vriendinnen heb (die ik al vele jaren ken), bij wie het 1 à 1,5 jaar geleden is dat zij mij nog contacteerden. Elke keer dat we contact hadden, en berichtjes uitwisselden, is dat omdat ik diegene ben die iets stuurt. Die aanstuurt op eens afspreken. Wat we dan misschien doen, en dan is de kans 45-55% dat die afspraak wordt afgezegd.

Ik zeg dat niet om te klagen, of te zeuren. Ik kwam gewoon tot deze conclusie en merkte ook dat dit me verbaasde.

Want de redenen waarom er dan afgezegd wordt, of geen contact wordt gezocht, wel ja, dat zijn dus écht goede redenen. Die gaan van ‘ik zit erdoor, het is zo druk op het werk, ik moet om 20u mijn bed in’ naar ‘het gaat niet goed met mijn papa/mama en ik moet die gaan helpen’.

Andere opties zijn ook (geen exhaustieve lijst) – ‘ik verzuip’, ‘ik voel me niet sociaal en wil gewoon niemand zien’, ‘mijn kind is uitgevallen op school en ik moet nu thuisonderwijs geven’.

Ik dacht echt dat het rustiger zou worden, zo eens 40+. Blijkt dat er gewoon nog meer bij komt.

Is het een fase? En euh… wanneer is die dan voorbij?