Het is lastig om iets geschreven te krijgen.

Nee. Dat is niet helemaal juist.

Het is lastig om hiér iets geschreven te krijgen.

Want ik schrijf natuurlijk de hele dag, elke dag. Dat hoort nu bij mijn werk, dat heb ik zelf zo gecreëerd. Er moeten mails geschreven worden, en instagram posts, en Linkedin posts, en elke week een nieuwsbrief. En omdat ik daar eigenlijk ook wel veel van mezelf in leg, blijft er precies minder over voor ergens …niet-werkgerelateerd.

Het zou mij waarschijnlijk wel deugd doen er tijd voor te maken. Want er lopen wel geregeld zinnen door mijn hoofd. Dat heb ik altijd al gehad, geloof ik. Dat ik iets zie, ik voel, iets mee maak en dat de tekst zichzelf al schrijft, voor ik ze op papier (of een scherm) kan zetten.

Ik knuffel ’s ochtends met de jongste en verbaas me weer over dat fantastische wonderkind, dat ik mijn lief vulkaantje noem.

Ik kijk naar de oudste die mijn schoenmaat deelt en nog 14 cm te overbruggen heeft om zo groot te zijn als ik.

Ik denk na over hoe druk het leven lijkt te zijn voor iedereen om me heen – us included.

Maar ik schrijf het niet op.

Zelfs een maandelijks overzicht lukt niet meer. En dan zitten al 100+ dagen in 2026, heb ik niet eens mijn vaste lijstje van 26 voor 2026 uitgeschreven. Pfoe.

Ik wil graag eens nadenken over hoe ik meer schrijven, voor mezelf, kan ‘opzetten’. Een vast moment? Kortere stukjes gewoon neer typen en daarna wel zien? Wie heeft de gouden tip, want ik wil dat wel, maar het lukt op dit moment duidelijk niet…