Een kleutercrisis in het openbaar? Dit deed ik

Ik sta aan mijn auto op de parking van het kinderdagverblijf, en mijn zoon krijgt een crisis. Een tantrum, zoals ze dat in het Engels zeggen. Een epic tantrum, zoals ik dat zou zeggen.

peuter

Ik heb hem net opgepikt na een dagje spelen waarop alles normaal verlopen is, volgens de verzorgsters. Hij was blij om mij te zien.

Maar toen.

Toen viel er een verdwaalde regendruppel op zijn schoen. En die maakte een vlek. Een VLEK mensen!

 

ALL. HELL. BREAKS.LOOSE.

 

Hij huilt hard en de tranen biggelen over zijn wangen. Geen sprake van dat hij met KLETSNATTE schoenen in de wagen stapt. Nee. Hij blijft wel hier, alsjeblieft, dankjewel. Hij blijft hier wel naast de auto zitten.

Omkopen met een koekje? Moeder, wat denk je wel? Zo goedkoop is ie niet hoor.

 

Ik zou hem kunnen zeggen dat hij moest ophouden met huilen. Ik zou kunnen sussen (of een poging doen). Ik zou boos kunnen worden, en roepen. Ik zou hem in de autostoel kunnen wringen (toen kon ik dat nog).

Maar dat deed ik niet.

Wat ik wel deed? Het enige dat hielp – ik deed niets.

 

Ik ging een halve meter van hem zitten, en zei dat als hij een knuffel wilde, hij het maar moest zeggen. Ik raakte hem niet aan. Ik keek niet zijn kant op.

Er passeerde mensen. Die keken, ja. Maar ik schaamde me niet. Waarom zou ik? Omdat mijn kind overprikkeld is na een drukke dag? Omdat hij dat mag uiten? Omdat ik hem de tijd geef om te razen?

Nee, daar schaam ik mij niet voor.

kind alleen

Dat is een parel van een tip die ik zou geven aan kersverse ouders – voor zover iemand tips van mij zou willen.

 

Niets doen is soms het beste wat je kan doen.

 

Mijn zoon was iets rustiger geworden, aanspreekbaar. Ik vroeg of hij een knuffel kon gebruiken. Hij knikte. Ik nam hem op schoot, we zaten zo nog even. Toen vroeg ik of we samen naar huis konden gaan. Hij knikte weer, en ik zette hem zonder moeite in de autostoel.

Dit heeft alles bij elkaar een paar minuten geduurd, en ik kwam- redelijk opgetogen – thuis met een vrolijk kwebbelende peuter. Denk je dat roepen, dreigen, en forceren, tot een beter resultaat hadden geleid?

Ik ook niet.

 

Lees bij Misses Lee Blogt mijn gastblog in de reeks ‘Bewust maar niet perfect’ met de vijf andere supereenvoudige mantra’s die me al ontelbare keren hebben geholpen bij pittige ouderschapsmomentjes! Omdat iedereen soms wel een reddingsboei kan gebruiken in de stormen van onze kinderen (en van ons!).

boei

Hoe ga jij om met een crisis van je kind in het openbaar?

Advertenties

31 gedachtes over “Een kleutercrisis in het openbaar? Dit deed ik

    • Bostonbaby zegt:

      Inderdaad! Alleen jammer dat het wel nog de ‘geijkte’ manier is om dan super streng te gaan doen, en je aan je kind te ‘ergeren’. Als je dat niet doet, krijg je rare blikken, of zelfs commentaar. niet dat ik me dat aantrek, haha.

      Like

      • tifosanele zegt:

        Ik heb daarna altijd de oordelende blikken proberen te vermijden bij andere mama’s. Ik heb altijd geprobeerd over te brengen: “Sterkte, been there, done that & this too shall pass…”

        Like

    • Bostonbaby zegt:

      Ik heb ook al geprobeerd dan streng te zijn, of hem te dwingen, maar in zo’n situatie wordt hij daar alleen maar wilder/verdrietiger van. En het kost mij veel energie, ik wil helemaal geen strijd. Dus dit is echt onze beste manier denk ik.

      Liked by 1 persoon

  1. Kathleen - misses lee blogt zegt:

    Heel mooie tip! En hier werkt het exact zo. Het heeft zelfs een mooie naam: time in 😉
    Een hele andere situatie maar toch vergelijkbaar: Nora zat op de onderkant van de kar en toen we aan de kassa stonden reed ik per ongeluk met de kar over haar hand, dat deed echt pijn denk ik. Maar in plaats van boos te worden omdat ze zo onnozel aan het doen was (ik had al veel mensen zien kijken ‘wie laat zijn kind daar nu zitten, dat komt ervan’) heb ik haar bij mij genomen en echt laten uithuilen want ze besefte maar al te goed wat er mis was gegaan zonder dat ik dat hoefde te herhalen. En ja de mensen achter ons aan de kassa moesten maar even wachten tot ik uitgemoederd was 😉 het is zo’n verbindend moment en je komt er allebei zoveel rustiger en meer voldaan uit … bedankt om zo’n fijne gastblog te schrijven!

    Like

  2. feliceveenman zegt:

    eweldig mooi eoplossing! Bij mijn zoon hielp dit ook, bij dochterlief niet, die kon echt verdrinken in verdriet. Daar was het verstandiger een dijk op te werpen. En dat hielp bij haar

    Like

  3. Mijnbrazilie.nl zegt:

    Ik heb geen idee hoe ik zou reageren, maar hoop in iedergeval nooit te reageren om een ander te pleasen. Ik denk dat je als ouder de enige bent die echt goed kan beslissen wat het beste is, maar of dat dan het beste is weet ik ook niet! Misschien ipv over elkaar oordelen zou je ook elkaar kunnen helpen op zo’n moment.

    Like

  4. Frederique zegt:

    Jeetje ik probeer er eentje terug te halen van vroeger maar moet je eerlijk zeggen dat mijn kids niet zo waren van een crisis (in het openbaar). Geen van drietjes ook. Maar…ze halen het nu mooi in hoor als pubers (en dan is het uitrazen eigenlijk ook het beste)

    Liked by 1 persoon

    • Bostonbaby zegt:

      Ons ventje heeft het ook niet zo vaak, maar als het gebeurt heeft het veel te maken met vermoeidheid, overprikkeling, of verveling. Over enkele jaren zal ik checken of ie als puber hetzelfde doet 🙂

      Like

  5. Goofball zegt:

    Elk kind is anders en elke uitbarsting is anders en ook ik ben niet op elk moment in dezelfde gemoedstoestand dus mijn reactie varieert wel.

    Maar met wat meer ervaring te krijgen, merk ik wel dat ik in het algemeen er wel vrij rustig bij blijf (ok ok, soms niet, maar meestal wel) en ik weet ook dat die uitbarstingetjes bij mijn kinderen gelukkig vrij snel voorbij gaan. Soms heb ik gewoon ook keiveel medelijden met die oprechte ontgoocheling/kwaadheid die voor hen overwelmend is en die ze niet te baas kunnen. Soms moet ik me tegenhouden ze niet direct kapot te knuffelen. Ocharme, al die emoties.

    Meestal negeer ik even (taken verder doen die ik bezig ben, verder wandelen, even in de andere kamer gaan) en dan terugkeren, hurken en en begrijpend maar kordaat praten. Dat ik de frustratie helemaal snap maar dat … en dan meestal afleiden naar een ander onderwerp.

    Mijn jongste peuter die heel sterk weet wat hij wil, heeft veel vaker tantrums dan mijn oudste die alles meer verdrietig opkropt. De jongste kan dan , zeker bij vermoeidheid, heel moeilijk de ontgoocheling te baas als iets niet gebeurt zoals hij wil. Maar hij zal niet snel zelf dan naar ons toekomen, dus ik neem zelf wel initiatief na het eerste geraas om terug naar hem te komen en hem te kalmeren.

    Op vakantie in de US heb ik hem in een provinciaal park wel op een pleintje 5 minuten luid laten brullen terwijl ik wegstapte uit zicht binnen in een winkeltje (waar ik hem door raampje echter wel kon zien) onder de verbaasde blikken van 2 andere toeristen. Die dachten vast dat ik hem achterliet? Na hem een tijd laten brullen liep ik terug, knuffelde ik hem even en vroeg dan of hij mee wou komen. Hij slikte wat tranen weg, hapte naar adem en nam mijn hand vast waarna we samen langzaam het winkeltje terug inwandelden.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s