Update Bucketlist: mijn 40 before 40

Meer dan een jaar geleden stelde ik mijn 40 before 40 op, de lijst met 40 leuke dingen die ik wilde bereiken/meemaken/doen voor mijn 40ste verjaardag.

Nu is het niet meteen zo’n jaar geweest van leuke dingen doen. Eerder een jaar dat ik grotendeels snel van elke lijst zou willen schrappen.

Maar toch, maar toch. Toch kan ik een update geven van mijn bucketlist. En laat ons gewoon hopen dat het volgende jaar er eentje wordt waarbij er heel wat leuks kan geschrapt en zelfs bij verzonnen worden!

 

  1. Een pinguin aanraken – YES, dit is gelukt! We namen een abonnement in Planckendael en kwamen op een zonnige dag aan bij de pinguins. Eerst was er eentje die ik best kon aanraken, maar ik besloot het niet te doen, om het diertje niet te storen (die heeft toch geen boodschap aan mijn rare lijstjes, dacht ik). Toen kwam er een andere pinguin zelfverzekerd in het midden van de weg staan, en die vond zelfs een selfie met mij maken helemaal niet erg. Dus ja: Tikkie, jij bent hem.
    pinguin aanraken
  2. Indoor skydiving
  3. Een familieboom tot 5 generaties terug opstellen
  4. Op de radio komen
  5. Uit een kokosnoot drinken
  6. Ontbijten in bed
  7. (Goed) leren zwemmen
  8. Verzinnen en creëren van een eigen ijsroomsmaak
  9. Vrijwilligerswerk doen met kerstmis of oudjaar
  10. Stamceldonor worden – Hier zet ik een groot vraagteken bij. Ik kreeg een brief van het Rode Kruis dat ze nooit ofte nimmer nog mijn bloed moeten hebben. Van mijn stamcellen zullen ze dan ook wel niets meer willen weten, vrees ik. Voelde mij toch een beetje afgewezen…
  11. Een EHBO-cursus volgen
  12. Een terugkerende column schrijven
  13. Naar Ibiza gaan
  14. De beiaard in Leuven beklimmen
  15. Onder de sterren slapen
  16. Op eigen kracht op de top van de Mont Ventoux geraken
  17. Een schattenjacht opstellen voor vrienden en familie
  18. In een boomhut overnachten
  19. Iemand een taart in het gezicht gooien
  20. Deelnemen aan een color run*
  21. Zelf een peperkoeken huisje maken
  22. Onze 20 jaar samen vieren met een groot feest
  23. Kastanjes poffen
  24. Een helderziende bezoeken
  25. 40 snailmailssturen (= brieven of kaartjes) – 10/40
  26. 40 films zien de Oscar voor beste film wonnen – 32/40 (vooral van de jaren ’90 en 2000 merk ik)
  27. Op een podium staan – YES! Twee keer, en dan nog als lid van het koor van mijn jeugdidolen, K’s Choice.
  28. Zangles volgen – YES! Twee vliegen in één klap, want in voorbereiding op de concerten, kregen we zangles.
    K's choice in koor
  29. Leren mediteren – Ik ben met yoga begonnen en dus zeker op het goeie pad (van verlichting, haha).
    yoga-1812695_1280
  30. Een blotevoetenpad bewandelen
  31. 40 random acts of kindness uitvoeren** – heel moeilijk om hier een nummer op te kleven, maar ik heb al heel wat dingen gratis weggegeven (kleren, eten en spullen), heb wat te eten gekocht voor iemand die dat vroeg, hielp iemand voor 5 euro tanken die geen geld bij had, en stuurde een zestal kaartjes naar vrienden, omdat ik dat gewoon leuk vond. Laat ons zeggen 20/40
  32. De lijst met nieuwe ingrediënten optrekken naar 40 (zie posts over nummers 1-9 en 10-20)
  33. In een limo rijden
  34. Mijn streefgewicht halen – Ja, werd gehaald en ondertussen weer heel erg kwijtgeraakt. The battle continues. Maar dus ja, gehaald.
  35. Zeilen
  36. Een blog rond wetenschappen starten
  37. Meedoen in een toneelstuk
  38. Een regenboogcake maken – YES! En dan nog wel in de vorm van een mooie eenhoorntaart.

    b1f5e259-3a40-4377-94e1-1bd21038888f

    eenhoorntaart

  39. Onze huiselijke afvalberg met de helft verminderen
  40. Dit is een joker voor als ik iets tegenkom dat zo cool is dat ik het absoluut op mijn lijstje moet zetten.

 

Het is duidelijk: er is nog werk aan de winkel. Gelukkig heb ik nog even tijd om mijn 40 before 40 verder af te werken. Ik hoop sowieso volgend jaar iets actiever te kunnen zijn dan het vorige. En wie weet, misschien vind ik nog wel mijn joker…

Wat staat er zeker (ook) op jullie bucket list?

Advertenties

Wat mensen écht van me denken – Feelgood Challenge #2

Feelgoodchallenge

Opdracht van de week – bijna afgehaakt

Vorige week schreef ik over waar ik trots op ben bij mezelf, in het kader van de Feelgood Challenge die ik volg. Ook al zit het er redelijk ingedramd dat dat geen dingen zijn die je luidop zegt of schrijft – misschien zelfs niet denkt. Onzin natuurlijk. Iedereen heeft veel om trots op te zijn, en wat kan het kwaad om het daar eens over te hebben? Het lijkt me een leuker onderwerp dan pakweg de Trump administratie.

En toch was het niet heel eenvoudig om de uitdaging tot een goed einde te brengen.

 

Deze week was dat niet anders.

Meer zelfs, toen ik de uitdaging las, dacht ik eigenlijk meteen: ‘dat is helemaal niets voor mij, die skip ik wel even’.

Dit was namelijk de opdracht:

Ken je dat rotgevoel? Dat je langs een groepje loopt dat net iets te hard lijkt te lachen. Zou het over jou gaan? Of wanneer je voor een groep mensen gaat staan, ze aankijkt en plots knikkende knieën krijgt. Je staat mooi voor gek, je weet het zeker.

Uiteindelijk is maar één mening echt belangrijk en dat is die van je naaste omgeving. Mensen die je vertrouwt en die eerlijk durven zijn. 

Opdracht van deze week: 
Vraag tenminste aan vijf mensen wat ze je beste eigenschap vinden. 

 

Ik heb ondertussen genoeg watertjes doorzwommen om mij echt behoorlijk weinig aan te trekken van wat mensen al dan niet van mij denken. Aan de ene kant heb ik de laatste twintig jaar – met hulp van manlief en vrienden – stevig aan mijn zelfvertrouwen gebouwd. Aan de andere ben ik ook tot het besef gekomen dat mijn ‘fuck-budget’ gewoon té laag is om me iets aan te trekken van wat mensen die ik niet eens (goed) ken, al dan niet van me denken.

Tuurlijk is het leuker om populair te zijn, om goed over te komen, en een goeie indruk na te laten. Maar kijk, als dat eens wat minder lukt, so be it. Als ik dan al zo een stemmetje in mijn hoofd krijgt dat zegt ‘oei, wat zal die niet denken?’, dan wordt dat vakkundig weg gepropt door een luid ‘WHO CARES?’. Ik kan niet bij iedereen in de smaak vallen, ik ben niet Nutella!

De mening van je omgeving

Het is natuurlijk een andere zaak als het over mensen gaat die dichter bij je staan. Al ben ik het hier ook niet helemaal eens met de opgave van de uitdaging: ‘Er is maar één mening echt belangrijk, en dat is die van je naaste omgeving’.

Nou nee, tenzij ik een absoluut onmens ben- waar ik niet vanuit ga-  is maar één mening echt belangrijk, en dat is de mijne. En in uitbreiding, mijn man en mijn zoon. Maar als ik dingen doe die kwetsend of niet correct overkomen, mag mijn naaste omgeving mij daar zeker op aanspreken. Mijn mening staat ook niet in steen gegrift.

Maar goed, terug naar de opdracht. Vraag aan minstens vijf mensen wat je beste eigenschap is.

Ooit een 360° beeld gekregen

Ik dacht terug aan de loopbaanbegeleiding die ik een aantal jaar geleden volgde. Daar kreeg ik een gelijkaardig huiswerkje mee: een lijst van 60 eigenschappen, waar ik verschillende mensen 10 mocht laten uitkiezen die mij het best omschreven.

Ik heb dat toen aan manlief gevraagd, twee goeie vrienden, de student waar ik de thesis van begeleid had (en waar ik dus eventjes ‘de leiding’ over had), een vroegere manager en een collega. Ook vulde ik het zelf in. Zo had ik een 360° beeld.

De resultaten vond ik verbluffend. Iedereen gaf heel gelijkaardige antwoorden – in sommige gevallen werden bepaalde eigenschappen door 4-5 mensen aangehaald. En bovendien: ik kon mij heel erg vinden in de eigenschappen die anderen mij toedichtten (btw, het ging niet alleen over positieve eigenschappen he).

Ik leerde twee waardevolle lessen, nl. dat ik overkom zoals ik denk dat ik ben (en wil overkomen), en dat dit het geval is ongeacht hoe de mensen tegenover me staan. What you see is what you get, zeg maar.

Vijf mensen, vijf meningen

Maar dus, vijf mensen. Ik heb even nagedacht en vroeg het toen aan

  • Een vriendin die ik meer dan 25 jaar ken
  • Een vriendin die vroeger een collega was (ken ik 10 jaar ondertussen)
  • Een vriendin van tijdens mijn studies (ken ik ongeveer 18 jaar, waarvan 12 jaar goed, want in het begin klikte het niet echt, haha. Nu woont ze op 1000 km en stuur ik haar af en toe een leuke, ouderwetse brief).
  • Een vriendin van na de studies (ken ik ongeveer 13 jaar).
  • Manlief (ken ik 20 jaar en vrij goed!)

 

Nu ik dit lijstje zo bekijk denk ik dat dit inderdaad wel mensen zijn die me goed kennen – en ik word OUD! Zoveel is duidelijk!

Buiten aan manlief heb ik het iedereen via WhatsApp gevraagd. Ik had het nog wel gedurfd live, maar de gelegenheid deed zich niet voor, en het was toch wel handig zo, konden ze even nadenken!

whatsapp ballonnetje vraag

Eigenlijk niet eens letterlijk een vraag, als ik het zo bekijk…

Goed… de antwoorden van de jury!

  • Vriendin 1: Trouw en aandacht geven aan anderen/oprechte empathie
    .
  • Vriendin 2: Wat ik echt tofste vind is je positivisme
    .
  • Vriendin 3: Jouw beste eigenschap is jouw volhardendheid (geen idee wat het juiste woord is) wat iedereen ongelofelijk inspireert. Jouw vallen en terug opstaan met ongelofelijke energie is echt een inspiratie voor al jouw vrienden en familie. En dan ben je ook gewoon de beste vriendin dat iemand zicht kan dromen, zelfs op lange afstand. Omwille van onze lange vriendschap en alle dingen die zich op al die momenten hebben afgespeeld, kan ik altijd naar jou bellen en ik weet dat je altijd een luisterend oor hebt voor mij. (Bij deze moest ik efkes een traantje wegpinken).
    .
  • Vriendin 4: Jouw taalvaardigheid. Nee wacht, je doorzettingsvermogen, weerbaarheid en organisatietalent, ja neem die maar want dat is persoonlijker.
    .
  • Manlief: Dat je aan alles denkt. (Tot zover het romantische beeld van mij, hahaha, ik moest erg lachen. Ik denk dat ik het op een avond na een drukke dag heb gevraagd, de arme schat).

 

 

Hoe ik me hierbij voelde? Zoals ze in het Engels zeggen: Like a million bucks!

Zouden jullie vrienden durven vragen naar je beste eigenschap?

 

 

 

DIT IS DE TWEEDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
Lees hier de eerste tekst ‘Trots op mezelf’.

#FeelgoodchallengeNL2018

Review ‘Mama schrijft’ boekjes (Action) + WINACTIE

Eind juli mocht ik een fijne verjaardag vieren. Mijn blog werd 3 jaar! En wie jarig is, trakteert. Daarom vandaag iets nieuws (voor mij toch): een winactie!

quotes-Winactie-

Dat betekent ook dat het drie jaar geleden was dat wij ons hele hebben en houden in valiezen propten en naar Boston verkasten, met onze happy baby van 4 maanden. Soms lachen wij een beetje schamper over dat avontuur, alsof we niet helemaal kunnen geloven dat we dat echt gedurfd hebben, ha!

Dat jaar in Boston heeft me veel geleerd, niet in het minst over mezelf. Zoals bijvoorbeeld dat ik een familiemens ben. Hoewel we elkaars deur niet hoeven plat te lopen, vond ik het jammer dat we bepaalde feestjes, uitjes en weekendjes moesten missen. Manlief dacht er ook zo over.

Het verjaardagscadeau voor mijn man

Enter, mijn verjaardagscadeau voor mijn liefste in 2017: Het invulboek ‘Oma, vertel eens’ van Elma Van Vliet. Mijn man heeft namelijk een geweldige oma, en het leek me zo fijn om haar meer te laten vertellen over haar jeugd en haar leven.

Ik koos daarom voor de versie ‘Oma, vertel eens’, maar er bestaan er ook voor mama, papa, zusje… De bedoeling is dat je het boek aan iemand cadeau geeft, en het gevuld met informatie, anekdotes en foto’s weer terug krijgt.

Nu schrijft mijn lieve ‘schoon-‘oma niet meer zo heel vlot, dus stelde ik voor dat ik zou langskomen, en haar ‘interviewen’: de vragen uit het boek stellen, en haar antwoorden noteren. Dit heeft echt al heel wat gezellige uurtjes opgeleverd (en kramp in mijn hand, maar dat had ik er maar wat graag voor over). Het boek is best uitgebreid (160 blz. en ongeveer 17 op 24 cm) dus we hebben (nog) niet alle vragen beantwoord, maar wel diegenen die ons het leukste leken!

Mijn man was helemaal in de wolken met het cadeautje, en kan nu ook zelf wat over vroeger en nu gaan kletsen met zijn oma, om het boek verder aan te vullen.

De onderwerpen in dit boek zijn

  • Over klein zijn en opgroeien
  • Over de liefde en oma worden
  • Over vrije tijd en leuke dingen
  • Over wie je bent geworden
  • Over ons samen

De vragen zijn natuurlijk soms behoorlijk persoonlijk. Ook is alles in de ‘jij’-vorm geschreven. Daar moet je een beetje voor zijn, ik snap dat het voor sommige mensen misschien ‘not done’ is om zoiets aan hun grootouders te geven. Door het samen in te vullen, kan je natuurlijk wel wat schipperen.

Dit boek kost 20 euro. De herinneringen erin zijn uiteraard onbetaalbaar!

Ook in de Action, en voor een zotte prijs!

Een tijdje geleden kwam ik in de Action een soortgelijk boekje tegen. Het heette ‘Oma schrijft. Het levensverhaal van mijn oma door haar zelf vastgelegd aan de hand van vragen en handgeschreven antwoorden.’ De vormgeving was best leuk en de boekjes gaven een mooie eerste indruk.

Omdat ik het zo een fijn concept vond, heb ik meteen een hele voorraad ingeslagen – ook van ‘Opa schrijft’, ‘Mama schrijft’ en ‘Papa schrijft’.  De prijs hielp hier ook behoorlijk bij, een boekje kostte nog geen 2 euro! De boekjes zijn wel iets kleiner (15,5 op 20cm) en iets minder dik (95 blz). Helaas ging het om een tijdelijke actie, waardoor deze reeks nu niet meer te verkrijgen is.

IMG_5823

‘Oma, vertel eens’ tegenover ‘Oma schrijft’. Onze kopij van de eerste heeft al een leven achter de rug, en is al wat afgekleurd door de zon!

Thuis begon ik de verschillende versies te vergelijken en vielen me er meteen een aantal dingen op. Vandaar dat ik er een hele review aan wilde besteden!

IMG_5821

Alle versies van de ‘Oma schrijft’- reeks van de Action

De indeling is gelijk voor alle boekjes in de reeks en ook gelijkaardig aan het ‘Oma, vertel eens’-boek:

  • Persoonlijke gegevens
  • Voorouders
  • Kindertijd en jeugd
  • Opleiding en werk
  • De liefde
  • Moeder/Vader/Oma/Opa zijn
  • Vriendschap
  • Vrije tijd en vakanties
  • Jij en ik
  • Bijzondere notities

 

Wat vind ik fijn aan de reeks ‘Oma/Opa/Mama/Papa schrijft’ van de Action?

  • De kaft is stevig en het papier is minder glad dan de ‘Oma, vertel eens’ reeks. Schrijven wordt hierdoor iets gemakkelijker.
  • Het concept blijft hetzelfde dus je krijgt – als het goed is- nog steeds een boek vol weetjes terug, waar je ongetwijfeld nog jaren van kan genieten.
  • Bij ‘Voorouders’ kan de schrijver een soort van familieboom opstellen (waar wel enkel de geboorte- en overlijdensdatum van de voorouders kan genoteerd worden)
  • Bij de oma- en opaversie zijn er extra vragen over enerzijds ouders zijn, en anderzijds grootouders zijn.
  • Er is ruimte voor foto’s (tussen de verschillende secties door) en extra notities (achterin).

 

Wat ik minder fijn vind aan de reeks ‘Oma/Opa/Mama/Papa schrijft’ van de Action?

  • Het kleinere formaat van het boekje maakt dat er soms misschien wel wat weinig plaats is om te antwoorden. Vooral anekdotes nemen toch al snel een bladzijde in. Dit kan je omzeilen door in de ruimte achteraan verder te schrijven, maar ik zou eerder een post-it bij het onderwerp zelf kleven.
  • Het gebruikte lettertype voor de uitleg en de vragen vind ik best hip, maar ik weet niet hoe leesbaar het is voor pakweg een oma wiens ogen niet helemaal meer 10/10 zijn
    IMG_5825
  • Ook hier geldt dat sommige vragen behoorlijk persoonlijk zijn. Deze reeks gaat daar veel verder in dan het ‘Oma, vertel eens’-boekje. En al is het label ‘persoonlijk’ op zich al wel subjectief, wie wilt er nu in GODSNAAM weten wanneer je mama – laat staan je oma – borsten kreeg, of voor het eerst haar regels had? Er blijven toch dingen als TOO MUCH INFORMATION, lijkt me.
  • Tenslotte is er eigenlijk één punt dat me behoorlijk heeft gestoord toen ik deze boekjes vergeleek. Misschien ligt het aan het feit dat deze reeks opgemaakt is in Nederland, maar ik vond sommige van de vragen – en dan vooral het verschil in vragen aan mama/oma tegenover papa/opa – behoorlijk seksistisch.

 

Seksistisch? Jep.

Of misschien moet ik het eerder genderstereotiep noemen. Zo staat er bij de vraag over de ouders

  • Wat was jouw moeder voor een persoon? Wat was haar rol in het gezin?
  • Wat was jouw vader voor een persoon? Wat voor beroep oefende hij uit? Wat was zijn rol in het gezin?

 

Zo, dus dat moeder de vrouw geen (betaalde) job had, dat lijkt al een gegeven. Of misschien zijn we daar gewoon niet in geïnteresseerd?

Natuurlijk, ik besef dat het vroeger wel vaker zo was dat de vrouw aan de haard bleef, maar dan nog, eventjes vragen kan toch geen kwaad?

Let wel, dit zijn meestal dingen die geen hond opvallen als je één boekje doorneemt. Het is pas als je de ‘mannelijke’ met de ‘vrouwelijke’ versies vergelijkt dat je enkele opmerkelijke dingen kan tegenkomen.

IMG_5808

Toch opmerkelijk dat je moeder blijkbaar sowieso geen interessant beroep uitoefende.

Enkele puntjes waar vragen op exact dezelfde plaats staan, maar toch niet hetzelfde zijn:

Papa/Opa Mama/Oma
Hoe was de rolverdeling tussen man en vrouw in die tijd? Hoe kon je het huishouden en de kinderen met je werk combineren?
Hielp je ook mee in het huishouden? Wat deed je dan? Geen vraag hierover
Hoelang had je verkering voordat je trouwde? Hoorde dat zo? Heb je je ooit verloofd en met wie?
Heb je een vrijgezellenfeest gehad? Hoe was je trouwdag? Vertel eens over je trouwdag. Was het een droomdag voor je?
Hoe veranderde het huwelijk je dagelijks leven? Hoe veranderde het huwelijk je dagelijks leven? Kon je bijvoorbeeld blijven werken?
Nam je wel eens tijd voor jezelf, zonder kinderen? Wat ging je dan doen? Nam je wel eens tijd voor jezelf, zonder kinderen? Wat ging je dan doen? Wie zorgde er dan voor de kinderen?

(tekst gaat verder onder de foto’s)

IMG_5807

IMG_5814

IMG_5810

Ja, daar krijg ik dus de kriebels van he. Maar dat kan aan mij liggen natuurlijk!

Conclusie

Los daarvan zijn het natuurlijk wel leuke boekjes, die echt waardevol kunnen worden eens gevuld met info en verhalen. Je moet wel een beetje inschatten dat je ontvanger het leuk vindt om dingen op te schrijven over zichzelf – als je alle vragen wilt afwerken, is het een stevig werkje. Maar misschien is dat ook niet nodig om voor 100% te gaan, of kan je een deel van het werk ‘overnemen’ door het samen in te vullen.

 

Winactie

Wil jij wel wat herinneringen sprokkelen over iemand die veel voor je betekent? Dat kan! Ik heb nl. vijf stuks uit de reeks die ik weg geef (2x Mama schrijft, 1x Papa schrijft, 1x Oma schrijft en 1x Opa schrijft).

 

Kans maken is helemaal niet moeilijk. Laat hieronder een reactie na met vermelding van welk boek je het liefst zou winnen én welke gekke vraag je het liefst aan deze persoon zou stellen.

Voor een extra winkans mag je altijd onze Facebookpagina van Bostonbaby volgen, liken en/of een reactie achterlaten!

 

Op zondag 23 september maak ik de winnaars bekend.*

 

Veel plezier ermee!

 

* Als een winnaar binnen de twee weken zijn of haar adres niet doorgeeft, gaat de prijs naar de volgende in de rij.

** Ik heb alle boekjes gewoon zelf gekocht en betaald.

Trots op mezelf? Feelgood Challenge #1

Feelgoodchallenge

Langzaamaan krijg ik weer energie voor nieuwe dingen.

Da’s een goed teken he!

 

Ik wilde bijvoorbeeld graag iets nieuws proberen met mijn blog. Mij qua inhoud en thema een beetje laten sturen, zeg maar. Nu ja, ‘sturen’, ik ben uiteraard nog steeds hetzelfde ongecontroleerde projectiel als altijd dus laat ik het op ‘qua inhoud en thema laten inspireren’ houden.

 

De Feelgood Challenge

Zo kwam ik op een uitdaging, een challenge, waar alles draait om je goed voelen, gelukkig zijn en acceptatie, in de eerste plaats van jezelf. Elke week krijg je een thema aangereikt in dat verband, waar je dan mee aan de slag kan. Laat dat hele acceptatie-gedoe nu niet mijn sterkste puntje zijn. Comfortzone, waar ben je?

 

Deze week is de opdracht:

Ga bij jezelf na waar je trots op bent. Het mag klein zijn, maar ook groots. Dat is helemaal aan jou. En als je denkt dat er écht niets is, vraag dan om hulp aan anderen. Waarom zijn ze trots op jou of vinden ze dat je echt ongelooflijk trots mag zijn op jezelf?

 

Trots? Tuurlijk wel!

Waar ben ik trots op? Hoe moeilijk kan het zijn? Eitje! Ik schud dat wel even uit mijn mouw.

Ik ben trots op onze kleine krullenbol, op mijn lieve man, op mijn toffe vrienden, op mijn vader, op ons gezellig huisje…

Ik schreef het neer en besefte dat ik mijn fierheid vooral projecteerde buiten mezelf om.

Hum. Ga opnieuw langs start.

 

Misschien is het toch zwaarder dan verwacht om zoiets neer te schrijven. Want alles waar mensen me voor complimenteerden, zoals mijn krullend haar, dat vond ik maar normaal. Of tenminste, misschien niet normaal, maar in elk geval iets waar ik zelf geen verdienste aan had. Ik had gewoon geluk dat het zo was.

En dat geldt ook voor duidelijk lesgeven, vlot voor publiek spreken en fijne teksten schrijven – komt allemaal vrij natuurlijk en vanzelf, dus trots kan ik daar niet op zijn.

Waar is je positief zelfbeeld als je het nodig hebt?

Waarom zit het er zo in gebeiteld dat fier zijn niet okee is? Zou dat iets Vlaams zijn, aangezien ‘eigen stoef stinkt’? Je durft het bijna niet te zeggen, dat je jezelf eigenlijk best een klopje op je schouder wilt geven (plus: dat staat ook raar).

 

Waar ik trots op ben?

Ik heb eens lang en hard nagedacht.

En ik ben fier op mezelf omdat

  • Ik een doctoraat heb geschreven én verdedigd in het jaar nadat mijn mama is weggevallen. Ik was en ben fier op dat boekje en het is opgedragen aan haar.
  • Ik een trouwe vriendin ben die altijd paraat wil staan, al haar energie wilt steken in een ander gelukkig maken. Maar ook dat ik daar de laatste jaren wat grenzen in getrokken heb, zodat er wat energie overblijft om mij zelf gelukkig te houden.
  • Ik ben blijven praten met manlief tijdens alle stormen en nachtmerrie-scenario’s, dat we op elk moment een team zijn gebleven en op elkaar konden rekenen.
  • Ik ondanks het twijfelen en ploeteren met momenten, een goeie mama ben. That’s right I SAID IT!
  • Ik mij niet liet afschrikken door het grote avontuur dat emigreren met een baby was en wij voor een jaar van Boston onze tweede thuis konden maken.
  • Ik 18 maanden borstvoeding heb gegeven, ondanks het feit dat zoonlief na zes weken een flesje boven mijn lijf verkoos. Ik heb dus heel die tijd afgekolfd in tientallen kamers, toiletten (ugh), luchthavens, badkamers, koude lokalen en een vestiaire op een trouwfeest.
  • Ik tijdens de absolute soap die mijn leven de laatste tien jaar is gebleken, toch het personage ben dat niet kapot te krijgen is. En ondanks alle ongelukken, sterfgevallen, miskramen, operaties, ziektes en chemo’s, zoek ik stiekem nog steeds dat zilveren lijntje.

 

Misschien is dat de samenvatting. Ik ben een kleine optimist. Nog steeds. En daar ben ik trots op.

 

Waar ben jij trots op?

 

 

Dit is de eerste tekst in de Feel Good Challenge van Kimberly en Merel.

#FeelgoodchallengeNL2018

Start to run. Again.

jog-595995_1920

Ik heb een complexe verhouding.

Is helemaal niet zo sexy als het misschien klinkt.

Ik heb een complexe verhouding met joggen.

It’s complicated’ dus.

 

Het is echt een liefde/haat situatie. En momenteel slaat de slinger een beetje over naar ‘haat’. Ik schreef er eerder al over.

Maar deze keer – en mogelijk elke keer, dat laat ik in het midden – is de moeilijke verstandhouding helemaal mijn eigen schuld.

Immers, ik was degene die het contact verbrak, een jaar geleden, toen ik in een storm terecht kwam die mijn benen voor maanden van onder mijn lijf weg swiepte.

 

Dus ja, als je haar dan terug wilt, die fysieke fitheid, dan stelt die condities.

Die vraagt inspanning. Commitment. Tijd.

Ja, fysieke fitheid is serieus high maintenance. Maar goed, ze is het waard, dat weet ik ook wel. En door te joggen geef ik die inspanning, commitment en tijd.

Dus vandaag stofte ik mijn sportschoenen af, klopte wat klodders jaaroude modder los, en trok ze aan. Ik zocht de sportkledij bij elkaar waar ik nog in paste – en waar ik me in durfde vertonen- en ik zocht Evy op mijn GSM.

Start to run. Again.

Evy, ons Evy, zij gaat mij opnieuw naar de vijf kilometer brengen. Echt, ze heeft het me beloofd. Ze vindt het niet erg dat ik zo nalatig ben geweest. Ze vraagt geen excuses.

Ik neem Evy heel serieus. Dus als ze zegt ‘adem rustig’, dan adem ik als een zenmeester tijdens meditatie. Als ik hoor ‘geniet ook van de omgeving’, dan speur ik geconcentreerd naar de bloemen langs de kant van de weg, de blauwe vlindertjes die ze bezoeken, en de zon door de wolken.

 

En dan loop ik, op een sukkeldrafje en met intervals, 2 kilometer.

Twee kilometer dichter bij #fitmom.

 

Want, laat ons eerlijk zijn, momenteel moet ik me een andere hashtag aanschaffen. Ik dacht aan #pitmom (omdat ik liever lig te pitten dan ontiegelijk vroeg over de asfalt te fladderen) of #sitmom (omdat in de zetel zitten echt een keileuke hobby is geworden).

 

Die twee kilometer ging behoorlijk goed. Hopelijk is het morgen niet #prittmom. Die met haken en ogen aaneen plakt.

 

Houden jullie van joggen? Of zijn jullie verslaafd aan een andere sport?

De vijf mooiste momenten uit twaalf dagen Toscane

Twaalf dagen van augustus vertoefden wij op één van de mooiste plekjes op aarde: Toscane.

Ik kan wel blijven kijken naar dat glooien, de groene lijntjes van de wijngaarden, de velden vol zonnebloemen, de statige cipressen (‘groene torens’ noemde krullenbol ze). Ik hoop dat ik genoeg heb opgeslagen in mijn grijze cellen om even verder te kunnen. Dit zijn de beelden die mij warm moeten houden deze winter!

DSC_3490Toscane wijngaarden

We waren er met familie, van twee tot tweeënnegentig jaar. En we hebben genoten. Alsof alles weer wat helderder werd. Alsof je bovenkomt na drie lengtes onder water (wat manlief zijn record was, btw).

 

En na die twaalf dagen pakten we onze koffers, en beseften weemoedig dat heimwee zich al voor vertrek kan laten voelen.

Het vakantiegevoel vasthouden kan alvast door een paar uur naar foto’s te staren, maar ook door met manlief onze top 5 van favoriete momenten op te stellen.

Hier zijn alvast die van mij (niet volgens rangorde)

  1. Met drie in één bed. Met 11 volwassenen en 6 kinderen in één huis, daar komt al wat gepuzzel-een-tetrismeester-waardig aan te pas. Of kort gezegd: krullenbol sliep bij ons op de kamer. Omdat onze kamer een ontzettend breed bed had, sliep hij ook gewoon tussen ons in. En al was dat wel weer even wennen: zo naast dat kleuterlijfje kruipen in het donker, mij een weg banen tussen de bergen doekjes en hem voorzichtig nog een kusje geven, zorgde er elke avond voor dat ik met een glimlach insliep.
    .
  2. Mini Citytrippen. We trokken er een paar keer met ons drietjes op uit, een namiddagje naar Pienza en een dagje naar Firenze. Het was 20 jaar geleden dat ik in Firenze was en ik zag mijn jonge zelf daar zitten, aan de trappen van de Duomo. Hand in hand met manlief en met een kleuter in de draagzak had ik haar graag gezegd: Ik weet dat je je nog niet thuis voelt tussen de klasgenoten, en het wordt nog hobbelig – maar weet je, het komt goed!

    Ik heb erg genoten van die dagen. Natuurlijk vereist citytrippen met een driejarige een ander tempo, en voldoende ruimte voor ‘heel veel de straat op en af lopen’, pizzaatjes eten en niet alles tegelijk willen – maar het waren gewoon heel fijne uitstapjes.
    firenze
    .

  3. Vallende sterren tellen. Elk jaar trekken de Perseïden, een meteorenzwerm, langs de aarde, en de ongelukkigen die in onze dampkring terecht komen, zorgen voor een regen aan vallende sterren.

    Omdat wij wel wat wensen in onze mouw hadden, hebben we dus enkele avonden staan kijken. Wolken gooiden al eens roet in het eten, maar op een heel heldere nacht nestelden manlief en ik ons op de ligstoelen aan het zwembad om zonder nekpijn naar gloeiende bolletjes te speuren.

    En ja hoor, we zagen er! Dat blijft toch iets magisch.
    Maar niet bepaald één per minuut, zoals er soms beloofd werd. Dus na een stuk of vier, wilden we nog heel graag eentje zien. Wachten wachten wachten. Vroeger dacht ik dat je één ster moest uitkiezen en dan hopen dat die zou vallen. Ha!

    Manlief: ‘Allez, nog vijf minuten en we gaan naar binnen’.
    Ik: Maar hoe weten we wanneer de vijf minuten om zijn? We hebben geen horloges of GSM’s.
    Manlief: wacht, euhm….*begint bloedserieus te zingen* Ik heb een potteke met ve-hee-het, al op de tafel gezet. TWEE-DE COU-PLET. Ik heb een potteke potteke potteke potteke…

(Tegen dit moment lag ik al strike op mijn zetel. Maar we hebben er geen meer gezien).

 

  1. De watergevechten. Er waren waterpistolen, drijvende matrassen, opblaasbare eenhoorns en krokodillen, veel wilde kindjes met zwembandjes en een ‘tantie’ die niet van wijken wist . Do I need to say more?

    unicorn zwembad
    .

  2. De eenhoorntaart. Hij stond al een tijdje op mijn ‘to bake’-list, en toen mijn frank viel dat een nichtje jarig was op vakantie, stelde ik maar al te graag voor om de verjaardagstaart in elkaar te boksen.
    Braaf had ik alle benodigdheden meegebracht uit België, nadat we twee jaar geleden tot onze scha en schande hebben ontdekt dat er geen gewoon bakpoeder te vinden is in Toscane. Samen met mijn schoonzusje, die zich nu een volleerd botercrèmemaker mag noemen, maakten we er een prachtexemplaar van, al zeg ik het zelf.
    En het feestvarken? Die was héél tevreden!

    ps– Mocht je aan krullenbol vragen wat zijn top 5 was, denk ik dat je iets zou krijgen als: 1. pizza, 2. pizza, 3. zwembad., 4. worstjes, 5. pizzapizza (omdat 3/5 gewoon niet genoeg was).

Het werd zomer – zes maanden post chemo

12 februari 2018

Ik parkeer me op de bezoekersparking van Gasthuisberg. Ik hijs mijn tas op mijn rug en wandel de hele weg naar de ingang. Soms merk ik dat mensen staren, naar mijn hoofddoek vermoed ik, maar meestal merk ik dat niet.

Vanaf de ingang is het nog ongeveer 6 minuten stappen naar de dagzaal. Daar zit manlief al op mij te wachten. Ik schat dat de hele weg zo’n goeie 500 meter beslaat. Wanneer ik aankom, bonst mijn hoofd en ben ik buiten adem. Dat gevoel houdt een uur aan. Ik ben echt op.

We hebben vandaag een klein kamertje ter onze beschikking op de dagzaal. Dat betekent dat we een deur kunnen sluiten op de snerpende alarmgeluiden die non-stop doorgaan. Het onophoudelijk lawaai overal was de voorbije maanden vaak een extra bron van stress.

Mijn bloed wordt getrokken – of liever ‘getapt’ uit de katheder in mijn arm – en ergens verwacht ik alweer slecht nieuws te krijgen. ‘Slecht nieuws’ betekent in dit geval vreemd genoeg: dat ik de chemo niet kan krijgen. Dat mijn immuunsysteem weer gecrasht is, zoals twee weken geleden. Dat dit toch nog niet mijn laatste rit naar de oncologische dagzaal is.

Een paar uur later – en na de verpleegkundigen en de co-assistente een keer of drie te verbeteren en te herinneren aan wat er precies moet nagekeken worden –  hangt de zak dan toch.

 

Een paar keer gaat de pomp in alarm, omdat de chemo niet goed doorloopt. Het hangt helemaal af van hoe ik mijn arm hou, of het spul in mijn aders geraakt of niet. Mocht het niet de laatste keer zijn, zouden ze de katheder opnieuw moeten steken.

 

En dan zit de laatste druppel erin. Twaalf injecties, 56 zakken en ontelbare pillen.

 

De verpleegkundige vraagt of ik klaar ben voor de verwijdering van de katheder. Ik knik, toch wat nerveus. Ze trekt wat plakkers van mijn arm en vraagt even diep uit te ademen. Letterlijk twee seconden later heeft ze een buisje van een halve meter in haar handen. Op mijn rechterbovenarm zit een klein wondje dat amper bloedt. Er komt een rond pleistertje op. Een muggenbeet. Ik ben een beetje misselijk.

 

Manlief weet dat er in andere landen vaak een bel hangt op de dagzaal. Wie klaar is met de behandeling, mag bellen. In Gasthuisberg hangt er geen. Hij zoekt een appje en ik luid een klok door op het scherm te tikken. Ringing the chemo bell. I did it.

 

Mijn mantra is al weken:

Tegen de zomer zal alles – en zeker ik – er helemaal anders uitzien.

 

12 augustus 2018

Ik parkeer me op een grote luchtmatras die naar het midden van het zwembad dobbert. Ik hijs een groot waterpistool aan boord. Ik merk dat ik in de gaten gehouden word. De hel kan elk moment los barsten. Dan word ik onder vuur genomen in een furieus watergevecht, waarbij de andere partijen langs de kant staan of op een grote opblaas-eenhoorn zitten.

IMG_5040

Maar op dit moment is het nog rustig. Er druppelt water uit mijn haar op mijn zonnebril. Ik sluit mijn ogen. Ik hoor alleen ‘studio cicade’, en af en toe wat gegiechel, van de nichtjes en de neefjes, die ronddobberen in zwembandjes.

 

Zou Toscane gemaakt zijn als eerste, toen God nog veel inspiratie had?

 

Straks is het aan ons om te koken. We zullen ribbetjes op de barbecue gooien en tomaten plukken in de tuin. Een watermeloensalade maken. En als dessert kunnen we de regenboogrestjes opeten van de grote eenhoorntaart die ik een paar dagen geleden bakte voor het jarige nichtje. Ik krijg al honger.

 

Al kan dat ook van al die watergevechten zijn.

 

Het is zomer. En ik had gelijk.

 

IMG_5174

IMG_5055

Mijn eerste blog award – en 11 weetjes over mezelf

En zo was het * HUPS * ineens augustus.

 

Omdat het alweer even geleden is: hey hallo, alles goed? Met mij gaat het wel, dank je. Ik ben met volle teugen van de zomer aan het genieten, alleen kosten volle teugen soms net dat tikje te veel energie – en dan durf ik me wel eens te verslikken. Maar dat is op zich niet erg.

 

Ik zou kunnen zeggen dat mijn inspiratie er net zo aan toe is als mijn gazon, maar ook dat is niet helemaal correct. Er borrelt van alles in mijn hoofd, alleen krijg ik het niet (snel) neergeschreven. Ook dat is niet erg. Het is – meestal – goed toeven tussen mijn oren.

 

Twee fijne nieuwtjes op blog-vlak!

  1. Mijn blog bestaat 3 jaar! Wat is er veel gebeurd in die tijd. Die laatste week van juli zit zo vol herinneringen. Daar kom ik zeker nog eens op terug, want ik heb een leuke weggeef-wedstrijd ergens in mijn mouw zitten – maar de mouwen zijn heel kort tegenwoordig (‘lange arms’, zegt krullenbol dan) dus nog even zoeken/geduld.
    .
  2. Ik ben genomineerd voor een Blog Award. En in tegenstelling tot bij de Oscars, betekent een nominatie hier dat ik maar een paar vinkjes moet afchecken en ik heb gewonnen! Dubbel JEEJ dus! Het gaat om de Liebster Award.

Liebster-Award-1

De watte award?

De Liebster Award (van het Duitse woord voor ‘lieveling’) is een virtuele schouderklop van bloggers aan andere – beginnende – bloggers. Ik ben genomineerd door Ilse van halloliefkleintje.nl, zij koos naar eigen zeggen ‘inspirerende, persoonlijke en/of mooie blogs’ uit om de onderscheiding aan te geven. Bedankt, Ilse! Ik hoop dat ik in al die categorieën val – een mens mag dromen he!

 

Het is een beetje als een kettingbrief in de middelbare school, want het is de bedoeling dat ik ook weer andere digitale schrijvers in de bloemetjes zet. Alleen zouden de zeven plagen van Egypte niet op je hoofd vallen als je dit stokje niet doorgeeft (remember die dreigementen vroeger. Djeezes, en wij zijn er vrij normaal onder gebleven) –> Mij niet gezien natuurlijk, ik neem geen enkel risico, plus ik ben voor het geven van voldoende complimentjes, dus ik geef deze schouderklop met veel liefde door.

 

But first things first! The rules!

 

Er zijn enkele regels verbonden aan deze Award. En je kent mij, ik volg die uiteraard, volgzaam als ik ben (okee, tssjt, no comment).

Hier zijn de regels:

  1. Vermeld de blogger die jou heeft genomineerd (—> Check!)
  2. Beantwoord de 11 vragen die deze blogger aan jou heeft gesteld 
  3. Vermeld 11 willekeurige feitjes over jezelf 
  4. Nomineer andere beginnende bloggers
  5. Stel deze genomineerden zelf 11 vragen 

 

De vragen die ik kreeg

  1. Hoe ben jij begonnen met bloggen?

Ik begon bijna exact drie jaar geleden met bloggen toen we op het punt stonden om voor een jaar naar Boston te verhuizen. Onze zoon was op dat moment net geen vier maanden.

Als ik daar nu over nadenk, is dat toch een vrij hoge mate van geschift, maar goed, wij sprongen in dat avontuur en wilden vrienden en familie thuis op de hoogte houden. Maar eerder dan een online dagboek groeide de blog al gauw uit tot mijn verzameling schrijfsels rond verwondering – voor het Amerikaanse leven, maar ook voor de zoon die zich voor mijn ogen ontwikkelde van mini beebje naar flinke peuter.

Hier vind je bijvoorbeeld mijn allereerste blogpost.
En hier vertel ik waarom mijn blog Boston, baby! heet.

.

  1. Wat is het doel van jouw blog?

Ik schrijf hier nu drie jaar en mijn bedoeling is zeker veranderd – net als onze situatie.

Eerst was mijn blog echt bedoeld om het thuisfront op de hoogte te houden, en misschien een glimlach te bezorgen over ‘dat rare Amerika’.

Opnieuw in België was het even hercalibreren – maar ik schrijf zo graag en hou ervan om een tekst te polijsten tot de woorden nét goed zijn, of nét goed genoeg.

Door vorig jaar met een zeldzame ziekte geconfronteerd te worden, had ik zelf veel aan blogs die me het gevoel gaven dat ik niet alleen was. Dus ik hoopte dat zelfs ook te kunnen betekenen voor iemand.

Misschien is dat wel de samenvatting van drie jaar bloggen: het is een soort mentale yoga voor mij, om een lach en misschien wel een traan te delen. Eerlijk, en altijd op zoek naar dat zilveren lijntje.

 

  1. Hoe ziet jouw blog er over 10 jaar uit?
    .
    Omdat ik het voorbije jaar een paar stevige lessen in het mindful zijn heb gekregen – het blijven en genieten van het ‘nu’ – vind ik dat een erg moeilijke vraag. Eerlijk gezegd hoop ik dat er veel gewone, heerlijk saaie dingen te beschrijven vallen. De grote avonturen en uitzonderlijke situaties mogen even in de kast blijven.

 

  1. Hoe zorg jij voor meer lezers op jouw platform?
    .
    Ik zou liegen als ik zei dat het niet leuk is als je schrijfsels door wat meer mensen gelezen worden. Af en toe zet ik enkele stappen in de – hopelijk – goeie richting om hierin wat te groeien.Ik heb een Facebookpagina gemaakt voor mijn blog, en ook mijn Instagram foto’s verschijnen op de hoofdpagina. Ik deel mijn blog op een paar groepen op Facebook.Eigenlijk hoop ik stiekem op ‘minimal input, maximal output’ maar om écht een leger volgers te creëren zou ik heel anders moeten schrijven dan waar ik zin in heb.
    Verder volgde ik een online opleiding gevolgd, nl. ‘Meststoffen voor jouw blog’ en lees ik al eens een reeks tips na, maar het schrijven op zich blijft toch het belangrijkste.

 

  1. Heb jij wel eens stress tijdens het werken aan jouw blog? Wanneer?
    .
    Over het algemeen is bloggen ontspannend, maar als ik me engageer om 40 dagen lang elke dag te bloggen, zoals vorig jaar, dan kan het al eens spannend worden. Of als ik het gevoel heb dat er een verhaal in mijn hoofd zit, dat er maar niet wilt uit komen. Als een liedje waar je maar niet op de tekst kan komen. Een soort gezoem dat je niet weg krijgt. Behoorlijk irritant. Of klinkt dat nu helemaal gestoord?
    .
  2. Welke blog uit jouw collectie vind je het leukste?

Na meer dan 230 posts is dat een vrij uitdagende vraag, ook net omdat mijn blog door de jaren heen erg veranderd is. Daarom ga ik een beetje vals spelen, en het opdelen in drie grote ‘tijdsvakken’.

In het ‘Bostonoceen’ – het eerste blogjaar in Boston – heb ik behoorlijk grappige/absurde dingen geschreven (al zeg ik het zelf) zoals mijn bespreking van een kerstliedje. Of net meer dagboekfragmentjes zoals deze. Veel gelezen en gedeeld is ook mijn brief aan de terroristen die de aanslag pleegden in Zaventem.

In het ‘Belgozeen‘ – opnieuw in Belgenlandje en opnieuw aan het werk – probeer ik de gewone dingen te capteren. Zoals een huwelijksverjaardag. Of vaderdag. Of die dag dat onze engelbewaarders overuren draaiden.

Dan breekt het Mola aan, het tijdsperk waarin ik in een Jeroen Bosch-achtige nachtmerrie verzeild geraak door te hopen op een tweede kindje. Ik word ziek, het wordt alsmaar erger en schrijven wordt moeilijk – ik kan alleen maar het gevecht beschrijven. Het is zwaar. Maar dan komt die dag. Die dag waarop ik niets meer moet doen.

Ik weet niet hoe het era heet waar ik me momenteel in bevind. Misschien zoals een vriendin zei: de Renaissance. Waarin ik opnieuw mijn grenzen verleg.

Ik speel vals he… Ik weet het. Maar er zijn toch wat schrijfsels waar ik fier op ben.

   7. Wat doe jij om je te ontspannen?


Sinds kort yoga! Maar ook schrijven, met krullenbol spelen en daarin helemaal opgaan, of gewoon wat Netflix kijken, kan erg ontspannend werken. En anders… ik ben nog nooit gestressed geworden van een fijn gesprek bij een kopje koffie en een koekje.

 

  1. Beschrijf jezelf in 5 woorden

Empathisch

Duizendpoot

Trouw

Positief

Extravert

  1. Waar kan je echt van genieten?
    .
    Van vrienden en familie om me heen, het liefst om te brunchen, van tijd nemen en van die honderden, duizenden kleine dingen die het leven roze kleuren, ook als het niet roze is.
    .
  2. Wat voor blogs lees je zelf het liefste?

Ik volg er niet zo veel, maar het liefst lees ik de blogs van mensen die ik persoonlijk ken, of kookblogs met een hoekske af (dus met minder traditionele recepten). Als ik eerlijk ben moeten dat ook blogs zijn met een fijn taalgebruik en zonder al te veel schrijffouten, want ja, sorry, ik ben een taalchampetter…

 

  1. Wat maakt jou gelukkig?
    .
    Na het voorbije jaar is eens te meer gebleken dat het echte geluk ligt in de gezondheid van jezelf en de mensen die je graag ziet. Al de rest volgt!(en verder… check het hier!).

 

11 willekeurige feiten over mezelf

  1. Mijn rechtervoet is een halve maat groter dan mijn linkervoet
    .
  2. Ik heb een groene gordel jiu-jitsu
    .
  3. Mijn eerste twee katten heetten Patske en Watske en waren zwart met witte sokjes
    .
  4. Ik kan geen schoenen met hakken van meer dan 3 cm verdragen na mijn knie- en rugoperatie
    .
  5. Ik leerde skiën toen ik 23 was, hoewel ik 11 jaar eerder had gezworen dat nooit meer te proberen. Nu vind ik het zalig!
    .
  6. Ik heb nooit graag alcohol gedronken, maar na een jaar ‘cold turkey’ en mijn ziekte, heb ik besloten er gewoon helemaal mee op te houden. Nu ja, ik dronk dan ook maar een glas of 3 per jaar, dus misschien was het eerder ‘cold colibri’
    .
  7. Ik heb drie vriendinnen die ik minstens 25 jaar ken (ja, van toen we 1 ofzo waren, héhéhéé… NOT)
    .
  8. Als mijn zussen en ik een zelfde item kregen als kind, kreeg ik het in het rood, de ene zus kreeg blauw en de andere geel
    .
  9. Ik was 20 toen ik voor het eerst in een tent sliep. En ik verging van de kou!
    .
  10. Omdat mijn mama een nakomertje was, zijn mijn nichten en neven aan die kant van de familie 20 à 25 jaar ouder dan ik (en mijn oudste neef is een jaar ouder dan mijn schoonvader). Ik heb dat nooit een probleem gevonden, ik vond en vind ze allemaal top.
    .
  11. Momenteel verzamel ik niet echt iets – tenzij leuke recepten – maar ik heb in het verleden schelpen, postzegels, uilenbeeldjes en zeepjes in grappige vormen verzameld. Oh, en alles van Beverly Hills 90210. Help.

 

Mijn genomineerden

 

Toen ik mijn eigen genomineerden wilde neerschrijven, kwamen er meteen een aantal in me op. Ik heb mijn nominees op de hoogte gebracht, maar het is helemaal aan hen om al dan niet op deze uitnodiging in te gaan.

 

  1. https://aufwiedersehengoodbye.com – een reisblog die me tijdens de donkerste maanden van het voorbije jaar zo vaak heeft doen glimlachen – en zelfs luidop schateren. Anneke en Jonas hebben een heerlijke frisse schrijfstijl en een droge humor die perfect combineren.
  2. https://trijnewijn.wordpress.com – het is opvallend hoeveel ik gemeen heb met deze blogster, al zijn sommige dingen overduidelijk (in het buitenland gewoond/wonen) en glinsteren anderen tussen de regels door. Aangezien ze net een internationale verhuis achter de rug heeft, verwacht ik niet meteen een respons!
  3. https://nelevanmalderen.wordpress.com – een persoonlijke blog van een vlotte madam. Dat ze al even blogt, heeft waarschijnlijk tot gevolg dat ze de Liebster award al elvendertig keer heeft ontvangen, maar ga ik me daardoor laten tegenhouden? Neen, driewerf neen, mijn waarde.
  4. https://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com – Heel fijne en vlotte schrijfstijl, ik volg deze prinses op de kikkererwt nu een klein jaartje. In een totaal andere levensfase en toch zo herkenbaar soms. Aangezien ze net voor twee mooie addities aan de wereldbevolking heeft gezorgd, zal ze andere dingen aan haar hoofd hebben, maar toch: een pluimpje.
  5. https://kleineatlasvandewerkelijkheid.wordpress.com – een ‘kale’ blog met een alles behalve kaal taalgebruik. Iemand die schrijft omdat er graag geschreven wordt, niet omdat het ‘moet’ – van wie dan ook. Tenzij misschien van jezelf, omdat je anders toch een tikje gek(ker) wordt.

 

En bij deze – mijn vragen

 

1. Welk personage van een boek of film zou je graag ontmoeten?

2. Mocht je je 13-jarige zelf raad kunnen geven, wat zou dat dan zijn?

3. Hoe ziet jouw perfecte dag eruit?

4. Waarom blog je?

5. Op welke drie voedingsmiddelen zou je kunnen overleven?

6. Wat doe je helemaal zoals je ouders? En wat zeker niet?

7. Wat is het meest gênante dat je ooit is overkomen?

8. Wat is iets heel eenvoudig dat jij niet onder de knie hebt?

9. Welk citaat vind jij inspirerend of motiverend?

10. Wat is het grootste misverstand dat over jou de ronde doet?

11. Omschrijf jezelf in vijf woorden.

 

Vind je dit soort schouderklopjes leuk, of denk je ‘laat maar fijn zitten’?

Ik vond het in elk geval wel fijn om mijn eerste award te krijgen, al zal het bij een virtueel beeldje op mijn schouw blijven (en maar goed ook, want ook die schouw is louter virtueel).

Wat maakt mij gelukkig – the happiness tag

Af en toe (hahaha, juist ja) maak ik graag een lijstje. Deze vond ik bij Tifosa: een opsomming van wat je blij maakt. En laat het nu gewoon heel fijn zijn daar eens over na te denken!

Van welk eten word jij blij?

Ik kan daar eigenlijk heel kort op antwoorden: van eten word ik meestal blij! Tenminste… als het lekker is. Als het tegenvalt, kan het ook echt wel mijn dag verknallen.

 

Okee, iets specifieker… Ik word echt blij van Thais, sushi, lasagne, gevulde paprika, vol-au-vent en gigantische salades met geitenkaas en spekjes en appeltjes en croutonnetjes en… dju, honger nu.

maki-716433__340

Verder kan ik echt uitkijken naar dat eerste slokje koffie ’s morgens, en naar zowat alle voedingswaren die je op een brunch tegenkomt. Bruncheten (of brunch eten) vind ik geweldig want het betekent meestal dat je in fijn gezelschap bent, tijd hebt en honderd verschillende dingetjes kan proeven (want hey, het zijn twee maaltijden in één dus je mag wel wat, toch?).

breakfast-498480__340

Welke film maakt je vrolijk?

Niet lachen, maar van dingen zoals ‘Legally Blonde’. Of ‘Nothing Hill’.Of ‘Le fabuleux destin d’Amélie Poulain’ – al kan die accordeonmuziek ook iets melancholisch hebben.

Welk kledingstuk maakt je happy?

Aangezien ik alles behalve een shopping queen ben, ga ik het houden op kledingstukken die me gewoon goed staan en flatteren.

Die ene broek die al 15 jaar (en drie kledingmaten) mee gaat, een blauwe blazer waar ik altijd complimentjes mee oogst, het jurkje dat ik kocht zes maanden na de bevalling, voor het huwelijk van de schoonzus, en waarin ik me knap voelde.

Van welke beautyproducten word je blij?

Olalala, ook hier ben ik verre van een expert. Ik ga dan ook graag voor een naturel look. Ik zou zeggen, van een goeie mascara, want dat doet al veel. Hoe ouder je wordt, hoe meer moeite het kost eruit te zien alsof het geen moeite kost…

mascara-444166__340

Wat is jouw gelukkigste herinnering?

Onze huwelijksdag, trouwen met mijn beste vriend met iedereen die we graag zien erbij – de geboorte van onze lieve zoon  – onverwacht gevraagd worden om meter te worden – mijn doctoraat afleggen na vier jaar hard werk waarvan één jaar met het grootste verdriet.

Dat waren de ‘grootse’ dingen.

Maar ik heb ook zoveel gelukkige herinneringen aan de kleinste dingen.

  • Voorlezen uit Agatha Christie aan mijn groottantes op woensdagnamiddag
  • In de file staan met die goeie vriend na een dagje aan de zee, en die extra babbeltijd alleen maar leuk vinden
  • De omhelzing van mijn mama na drie maanden thesissen in het buitenland
  • Naar huis rijden en zeggen: ja ik vind ook dat we die bouwgrond moeten kopen
  • De vroedvrouw die zei: ‘’t is een zoontje’ en wij die niet kunnen stoppen met ‘gibberen’
  • Ons thuis voelen in de Ikea in Boston, daar viel een last vol heimwee van onze schouders

Van welke muziek word jij blij?

Na deel uit te maken van hun koor vorig jaar, staat de muziek van K’s Choice hier zeker bovenaan mijn lijstje. Er hangen nu nog zo veel meer heerlijke herinneringen aan!

Verder word ik ook gewoon blij van blije muziek zoals ‘Happy’ van Farrell Williams, of van die goeie muziek uit de jaren ’90. Als er een muziekmarathon uit dat decennium op de radio passeert, huppel ik door de dagen.

music-cassette-429264__340

Wat doe je op dagen als je jezelf down voelt om weer happy te worden?

  • Heel diep inademen, een kopje koffie halen en/of iets lekkers eten
  • Knuffelen met manlief of kleine krullenbol – ook onze katjes zijn goed knuffelmateriaal
  • Als ik niet bij hen ben, contact zoeken met manlief of vrienden; even bellen, een berichtje sturen, even klagen…
  • Naar buiten gaan en rustig nadenken over alles waar ik zo dankbaar over mag zijn
  • Een lijstje maken met plannen of iets leuks vastleggen
  • Iets bakken!

 

Noem drie willekeurige dingen die je ontzettend gelukkig maken.

Uiteraard word ik ontzettend gelukkig van die prachtige wezens waarmee ik een thuis deel.

Maar deze zou ik niet willekeurig noemen.

 

Vandaar dat mijn lijstje bestaat uit:

  • Cappuccino met een tekeningetje in de melk: dat iemand de tijd en moeite heeft genomen om mijn favoriet drankje zo mooi af te werken, maakt me blij. Of als manlief – die zelf geen koffie drinkt – speciaal voor mij melk opschuimt om me zo het perfecte kopje te bezorgen…. It must be love!
    coffee-668550__340
  • Onverwachte geschreven post krijgen: vroeger had ik pennenvriendjes, maar tegenwoordig is e-mail zo makkelijk. Toch vind ik het zalig om een geschreven brief te krijgen. Ik lees die dan extra traag, omdat ik zuinig wil zijn op dit cadeautje. Ik zou zo’n brief dan ook nooit weggooien!
    letter-447577__340
  • Een nieuw dessertje maken voor vrienden en merken dat het een schot in de roos is: bakken en kokkerellen is fantastisch als je er de tijd voor hebt, en als ik dan ook nog mijn nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen en smaken kan linken aan het feit dat ik vrienden graag vet mest – tja, dan weet je dat het een goeie dag was!
    IMG_20160214_131400

 

Ps- Disclaimer: mijn vrienden zijn niet vet. Dus misschien doe ik mijn werk niet goed (genoeg). Iets om over na te denken, terwijl ik een kookboekje open sla.

 

Van welk eten worden jullie blij?

 

Mooie dagen

De zondag dat ik niet nerveus hoefde te worden voor maandag

De dag dat ik een haarlijn zag

De dag dat ik de shampoofles besloot te gebruiken

De dag dat ik de muts afzette in het zwembad

De dag dat ik ook buiten het zwembad mijn sjaals en mutsjes in de hoek gooide

De dag dat ik naar buiten ging zonder, en dat vergat

De dag dat de kinesiste zuchtte ‘jij hebt wel véél haar he’

De dag dat twéé mensen zeiden: hé, je krullen zijn er weer.

De eerste bad hair day

De dag dat ik 5 kilometer wandelde zonder al te veel problemen

De dag dat ik in een pashokje stond, en durfde kijken

De dag dat ik in de spiegel keek, en lachte

De dag dat er model in mijn haar te knippen was

De dag dat manlief zuchtte dat de douche-afvoer weer verstopt was door mij

De dag dat ik voor het eerst in een jaar mijn foto op Facebook postte

 

De dag dat ik voor het eerst in vijf maanden mijn ring kon aandoen –

Dat is vandaag. Een mooie dag.

 

IMG_4057

 

*de dag dat het geheugen weer mee wilde, heeft zich nog niet aangekondigd, valt het op?

Wereldvluchtelingendag

skunk-2398029__340

Ons avondritueel is een beetje veranderd deze week.

Een paar dagen geleden kon geen van onze eigen boekjes of de verhaaltjes van de bib krullenbol bekoren. Ook een gedichtje zag hij niet zitten.

Dus besloot ik een verhaaltje uit mijn spreekwoordelijke mouw te schudden. Hij mocht kiezen over welk diertje het ging.

 

Zo komt het dat hier al een verkouden olifant met een verstopte slurf (vééééél snottepieten!), een nijlpaard met hoogtevrees en een paars schaapje gepasseerd zijn.

 

Gisteren koos krullenbol voor een nieuw personage: een stinkdier.

 

  • ‘En hoe gaat dat stinkdier dan heten, schattie?’
  • ‘Kwaak’.
  • ‘Kwaak?’
  • ‘Ja, Kwaak’.

 

Kwaak it is, dus.

 

Kwaak Le Stinkie, om precies te zijn. Want tegenwoordig doen wij ook aan achternamen.

 

Door Kwaak Le Stinkie begin ik ernstig een carrière in comedy te overwegen. Het verhaal ging namelijk ongeveer zo.

 

Ik: Dus er was eens een stinkdier, en die heette Kwaak Le Stinkie.
Krullenbol: Whahahahaaaaaaa *lachen-gieren-brullen*

Ik: Op een dag ging hij naar school, en zijn klasgenootjes zeiden ‘Hey, goeiemorgen Kwaak Le Stinkie’

Krullenbol: Whahahahaaaaaaa *lachen-gieren-brullen* (nog nahikkend: ‘Nog meer mama’)

Ik: En ze hadden turnen die dag. En Kwaak Le Stinkie….

Krullenbol: Whahahahaaaaaaa *lachen-gieren-brullen- trappelen met de beentjes*

 

Enfin, je snapt het plaatje. Hij gierde het uit van de pret, en wij volgden omdat het steeds even klaterend en vol overgave was. Ook de zesde keer dat Kwaak Le Stinkie ter sprake kwam. En de tiende. En de vijftiende.

Tot Kwaak Le Stinkie ook ging slapen.

Daarna werden wolkenlampjes uitgedaan, kusjes en knuffels uitgewisseld, en slaapwel gewenst.

 

Waarom ik dit nu vertel?

 

Ten eerste, omdat ik dit niet wil vergeten.

 

Ten tweede.

Omdat élk kind een Kwaak Le Stinkie verdient ’s avonds.

En ik hoop dat niemand dat vergeet.

Getest: ‘Het bucketlistboek voor koppels’

Ik heb het al vaker gehad over een bucket list (of net niet). Een lijst met zaken die je graag wilt afkruisen, over een bepaalde tijd. Manlief en ik noemen het dan misschien niet meteen een emmerlijstje, maar we maken af en toe wel tijd om na te denken over wat we allebei, en allebei samen, willen bereiken. En op welke termijn. En wat de eerste stap dan is.

 

Ik geloof wel dat als je zo’n dingen uitspreekt, bespreekt, dan ze iets hoger op die enorme stapel in je hoofd belanden, waar al je gedachten, ideeën en wensen zich verzamelen. En als er zich dan een kans voordoet, dan zal je die misschien sneller willen, of durven, grijpen.

 

Goed ja, mijn bucket list zal er dus ook nog wel komen. Zo’n lijstje opstellen is waarschijnlijk wel fijn, en niet alleen omdat ik zo’n lijstjes-fanaat ben.

 

Maar voor kerst kregen manlief en ik al een aardig duwtje in die richting. We kregen ‘Het bucketlist boek voor koppels’ cadeau.

 

Ja, er zijn mensen die geld verdienen met het opstellen van lijstjes, met activiteiten en ervaringen die je moet gedaan hebben. Ergens is het vreemde daaraan dat ze geld verdienen met anderen te vertellen wat er op hun lijstje staat. Want ja, als koppel (of als ‘mama en zoon’, ‘papa en dochter’, en er zijn nog andere combi’s) moet je toch echt wel deze 250 dingen gedaan hebben. Want anders…. (ja…wat anders eigenlijk? Who knows!).

COVERBUCKETLISTKOPPELS

Goed, het is een aardig boekje. Ik had het al eens doorbladerd, het heeft een hele frisse lay-out die erg speelt met verschillende lettertypes en opmaak waardoor dit echt niet een saai lijstje is met aan te vinken hokjes . Het zou ook maar een dunne uitgave zijn op die manier natuurlijk.

 

Het papier vind ik dan zelf weer niet zo goed gekozen omdat het nogal ‘doorduwt’, ik bedoel hiermee dat je de letters van de volgende pagina er al ziet doorschijnen.

bucketlist-stellen

Alle techniciteiten opzij, ik wilde gisteren nu toch eens checken wat ik kon afchecken. 17,5 jaar samen, een mens zou toch hopen in de buurt te komen van die 250 dingen die je dan ééééécht wel gedaan moet hebben als koppel.

 

Het was grappig om het in te vullen, daar niet van. Het bracht vaak herinneringen naar boven.

 

Weet je nog die keer dat we onze eerste kus zijn gaan overdoen? Toen we ons boompje geplant hebben in onze tuin? Toen we midden op straat zijn beginnen dansen?

 

Ik heb dingen moeten vragen aan manlief! Hebben wij ooit samen in een slaapzak gelegen? Zijn we uiteindelijk naar die openluchtfilm geweest? Zat er al eens een kus onder een maretak bij?

(ja-nee-ja trouwens)

 

We komen aan 121/250. Nog net gebuisd, seg.

 

Is dit nu een cadeau om aan een koppel cadeau te doen? Bwa … het heeft wel iets schattigs natuurlijk…

 

Ach… hier en daar kwam er wel een activiteit naar boven, waarvan ik tegen die grote vent naast me op de zetel zei: ‘Dat zou inderdaad wel leuk zijn, toch? Zo samen karaoke gaan zingen? Of naar de film gaan en de kassierster de film laten kiezen (hoewel… met de huidige prijzen van de filmtickets…).

 

Maar meestal draaide ik eens met mijn ogen, en dacht ik: Elkaar met pannenkoeken bedekken? Eten in elkaars mond gooien? Lijkt me wel verspilling. Hem over de drempel dragen? Die vent van mij is wel bijna 2 meter he, are you insane? Op elkaars kant van het bed gaan slapen? Waarom zou ik nu in godsnaam vrijwillig een nacht slecht(er) slapen?

 

Misschien ben ik niet romantisch (Ontbijten bij kaarslicht, het is momenteel wel licht wanneer ik opsta hoor). Misschien denk ik te praktisch (Op een tandem door de carwash fietsen? Da’s volgens mij levensgevaarlijk en ook verboden). Misschien is na 17 jaar het avontuur er wat af (Paddenstoelen plukken in het bos, euh hallo, ik weet niets over giftige exemplaren!)

 

Of misschien vind ik het niet leuk dat iemand anders mij zegt wat tof zou zijn, zo als koppel.

Dit koppel maakt zijn eigen lijstje. Ik laat je wel weten wanneer dat boek uitkomt.

 

2013.01.05-FOTO-Heb-jij-ook-een-bucket-list

Vijf op vrijdag: wat ik niet kan

Aaaaah Friday. My second favorite F-word. – dit staat op een onderzettertje dat ik ooit aan een collega cadeau deed. Het deed me aan haar denken, omdat we samen een mini-dansje durven te maken als de laatste dag van de werkweek aanbreekt.

Alleen heb ik vandaag een mooi aantal vergaderingen, en niet allemaal dicht bij huis, dus het zou kunnen dat de beruchte vrijdagnamiddagfile de start van mijn weekend een beetje uitstelt. Bovendien krijgen we vanavond bezoek, waar manlief en ik al lang naar uitkijken. Gelukkig staat het diner al netjes te pruttelen in mijn slow cooker: Jeroen Meus’ ossobuco. Hij haalt in het recept aan dat je er tijd voor moet maken, wel Jerre, wat dacht je van kalfsschenkel die zich 8 uur lang op 80°C alle smaken van de groentjes en de kruiden eigen heeft kunnen maken? Jep, over mijn slow cooker schrijf ik zeker binnenkort, want samengevat: zo’n ding is vreselijk handig. En de geur die je huis vult is gewoon geweldig – ik krijg nu al honger als ik er aan denk.

Maar goed, eventjes bij de les blijven: de vijf op vrijdag. Ik dacht, ik ben in een eerlijke bui, laat ik maar starten met vijf dingen die ik totaal niet kan. Dingen die voor een ander misschien helemaal vanzelfsprekend lijken, maar waarbij ik het gevoel heb dat ik de algemene cursus gemist heb, die blijkbaar alle andere mensen op deze wereld volgden. Stiekem, toen ik niet keek.

Vijf ‘gewone’ dingen die ik niet kan:

  1. Ik kan niet fluiten. Het is gewoon gênant. Om dit euvel enigszins te verdoezelen, zing ik dan maar de woorden ‘fwiet fwiet’. News flash: dat verdoezelt helemaal niets.

.

  1. Naaien/stikken: Ja, ik kan een knop aannaaien, maar of die er twee weken later nog aanhangt, valt zwaar te betwijfelen. Een scheur in een kledingstuk kan ik zeker maken, maar mag het daarna de verkleedkoffer in?

.

  1. Naar de koers kijken, zonder het op mijn zenuwen te krijgen en met iets anders te beginnen. Dit geldt ook voor darts, voetbal, snooker, voetbal (de lijst is niet compleet). Enige uitzondering is het WK voetbal, toen zat ik evengoed met strepen op mijn wang aan de buis gekluisterd.

.

  1. Iemand anders melk in mijn koffie laten schenken. Of voor iemand anders melk in de koffie doen. De gewenste hoeveelheid melk in je koffie is een belangrijke, persoonlijke en precieze aangelegenheid. Ik kan het echt niet hebben dat iemand mijn koffie verknalt door er te weinig, of godbetert, te véél in te doen. Ik zou dan ook nooit iemand een soortgelijk onrecht aandoen.

.

  1. Niet aan de melk ruiken voor ik hem in mijn koffie giet. Is totaal onmogelijk. Zelfs al doe ik zelf het flesje open, ik MOET gewoon effe checken.

energy

Leven in cijfers

Ik heb iets met cijfers. Ze blijven hangen. Ze haken zichzelf in mijn geheugen. (Huwelijks)verjaardagen, bepaalde data, ongemerkt planten ze zichzelf in mijn interne agenda. Ik kan ook echt het ‘mooie’ in een datum zien. Hmm, dat klinkt een beetje raar nu ik het zo schrijf. Misschien ligt mijn eigen verjaardag aan de basis, zoals ik al eerder omschreef.

 

Nu kwam ik toevallig bij een website uit die wat dat betreft helemaal mijn ding is. Het opzet is heel eenvoudig: je geeft je/een naam in, je geboortedatum, en je krijgt een reeks van cijfers, die bepaalde elementen van je leven omschrijven. Hoeveel dagen, weken, maanden verblijd je de wereld al met je gezelschap? Hoeveel kilo voedsel heb je al vermalen?

 

Kortom, totaal nutteloos en bijgevolg ook erg grappig.

 

Een paar cijfers over mezelf:

Screen Shot 2017-03-12 at 15.16.54

Slaap– Ik heb behoorlijk wat slaap nodig, dus deze cijfers mogen gerust naar boven worden afgerond. Met minder dan 7 uur, ben ik al wat uit mijn lood geslagen, na twee dagen met zes uur slaap, gaat het humeur er al wat onder lijden.

 

Voedsel – Wow. Nu ja, het valt niet te ontkennen: ik hou van eten. Het is zeker veel meer dan louter energie binnenhalen voor mij.

Screen Shot 2017-03-12 at 15.17.19

Tanden poetsen -27 108 keer, minstens! Ik kan echt niet tegen het gevoel van ‘vieze’ tanden, en zal nooit gaan slapen zonder poetsen. Ook al is het midden in de nacht, ook al ben ik doodop, even moeten die bijters geschrobd worden.

Screen Shot 2017-03-12 at 15.17.47

Haar– 222 inches, dat is 5,36 meter. Ik ga ervan uit dat ze hoofdhaar bedoelen. Ik ben er vrij zeker van dat mijn haar sneller groeit dan gemiddeld. Ik spaar ook steeds een jaar of twee, om dat mijn paardenstaart te doneren aan Kom Op Tegen Kanker. Die maken er pruiken van voor mensen die er nood aan hebben, maar het niet kunnen betalen. Ik moet wel elke keer een speciale enveloppe zoeken, die niet uit zijn voegen barst als die staart wordt opgestuurd.

Screen Shot 2017-03-12 at 15.18.03

Oepsie. Excuus.

Of zoals ze in Zweden zeggen: Pardon my Danish.

Ook eens proberen? Kijk op http://lifeinnumbers.co.uk

Vier en geen

Om 40 dagen lang elke dag te schrijven, moet je al eens aan de inspiratieboom schudden. Maar als dat enkel een verdroogd blaadje oplevert, kunnen we ons gelukkig verdiepen in de lijst met 56 mogelijke onderwerpen, die Kathleen, de bedenker van de uitdaging, ons doorstuurde.

Voor vandaag koos ik deze:

 

Waarvoor kus je nog iedere dag uw twee pollekes? (Waarvoor ben je extreem dankbaar, met andere woorden).

 

Ik dacht meteen terug aan dat moment dat mijn leven op zijn kop stond. Letterlijk. Ik hing ondersteboven, en mijn autogordel deed zijn werk en tartte de zwaartekracht. Ik herinner me het gevoel glashelder, maar niet wat ik zag, dat kon ik niet thuisbrengen. Alsof mijn hersenen weigerden te registreren dat we net over de autostrade waren ‘gevlogen’ (dit is het woord dat getuigen later gebruikten) door overkop te gaan en vier of vijf keer in de lucht te tollen, om uiteindelijk op het dak van de auto te belanden. Over twee van de drie rijstroken op de autostrade.

Niet mijn beste parkeermanoeuvre.

Die films waarin dramatische gebeurtenissen in slow motion voorbij komen? Is ook echt zo. Dat overkop gaan duurde heel lang. Ik herinner me wat ik dacht, nl. ‘als ik gewoon mijn hoofd en nek heel kan houden, dan komt het goed’. Geluid was er niet, alleen een gevoel van ongeloof, dit kan niet waar zijn, dit gebeurt toch gewoon niet, zoiets?

Tien (of 1? Of 100?) seconden na de onzachte landing kwam het geluid met een schok terug.

Geroep. Getier. Gekrijs. Mijn schoonzusje op de achterbank. Zij is er nog, dacht ik, opgelucht. En de andere twee? Toch waren mijn eerste woorden ‘sorrysorrysorrysorry’ – ik zat immers achter het stuur. Mijn schuld dat we hier liggen. Hangen. Dat dit het einde van onze skivakantie is.

Daarna ‘is iedereen OK? Kan iedereen iets zeggen?’ Hoe kalm klonk ik, tenminste in mijn hoofd. Eerst iedereen horen, dat was prioriteit. ‘Hij bloedt, hij bloedt’ gilde de schoonzus, over de vriend die naast haar op de achterbank zat. ‘Ik ben OK’ hoorde ik hem zeggen, met vaste stem. Ik weet dat mijn schat op de passagiersstoel naast mij iets heeft geantwoord, maar hij weet het niet meer. Heb ik dan wel iets gevraagd? Twijfel. Voel ik me nog altijd wat schuldig over.

Er waren zo snel mensen aan onze wagen. Ze hielpen iedereen uit de auto. Door de ramen, of door de deur die toch nog opende. Ik zat er als laatste in. ‘Coupe le moteur’ riep iemand. Oh ja, we waren nog in Frankrijk. Waar? Geen idee. Op weg naar huis. Ergens.

Ik grabbelde naar waar de sleutels zouden moeten zitten. Niets. Nog eens proberen. Waar waren die krengen? ‘Je n’y arrive pas’ riep ik.

Kijk eens aan. Net gevlogen, en in perfect Frans antwoorden.

Ik ben er zelf uitgekropen. Dat betekent dat ik zelf mijn gordel heb losgemaakt, waarschijnlijk een beetje naar beneden ben ‘gevallen’ en gedraaid ben om uit dat raam te kruipen. Dat zal wel, maar dat weet ik niet meer.

‘Pas op, er ligt glas, pas op voor je handen’, zei iemand, ik denk in het Nederlands. Ik dacht ‘dat is wel het laatste van m’n zorgen, glas in mijn handen. Get me out of here, en waar is de rest?’

Mijn vingers deden raar. Verder leek ik geen pijn te hebben. Ik moest eerst iedereen gezien hebben, daar waren ze. Schat zei dat alles goed ging, hij had het alleen zo koud, die vriend bleek inderdaad aan zijn oog te bloeden, mijn schoonzus lag op de grond, ze had aangegeven rugpijn te hebben, en er werd geen risico genomen. Ik maakte me wat zorgen, maar iedereen was er. En ik maakte me al wat minder zorgen toen de verplegers haar broek wilden openknippen en zij reageerde met ‘NON! Ce sont mes jeans préférés’ (hey, je bent een fashionista of je bent het niet).

Het was niet mijn schuld. De oudere man die ons van rechts wilde voorbij steken, en hierbij onze voorste wielkas had geraakt, waardoor de wagen was beginnen zwalpen, stond opeens bij ons. Hij excuseerde zich, honderd keer. Hij had het niet eens gemerkt, had ons zien vliegen in de achteruitkijkspiegel. Ik knipperde met mijn ogen. Het was niet mijn schuld?

‘Dat ik niet had moeten overcorrigeren, dan waren we niet overkop gegaan’, zei ik tegen de ambulancier die ons later naar het ziekenhuis bracht (welk ziekenhuis? Ik heb het even moeten vragen – we waren in Metz). Ik was luidop aan het nadenken, terwijl ik ergens een rekkertje vond om mijn haar samen te houden – mijn haarspeld lag in het wrak.

Hij zei: Wat jij gedaan hebt, heeft er voor gezorgd dat iedereen OK is. Wat jij deed, was dus perfect.

Het was niet mijn schuld.

Toen de brandweer arriveerde, werden er meteen twee vragen gesteld:

“Combien de personnes dans la voiture?

Combien de déces?”

 

Ik kus na tien jaar nog altijd mijn pollekes.

Ik kus nog altijd mijn pollekes, dat ik ‘VIER EN GEEN’ kon zeggen.  VIER EN GEEN. VIER EN GEEN.

VIER EN GEEN.

Het klonk als gillen in mijn hoofd.

ski

Vijf op vrijdag – in mijn handtas

Op vrijdag hoeft het allemaal niet lang of ingewikkeld te zijn. Op vrijdag mag een tekstje gewoon het equivalent zijn van gemakkelijke pantoffels, van een diner dat je enkel de oven in hoeft te schuiven (vanavond pizza, YAY!).

De vijf op vrijdag is zo’n rubriek. Vijf dingen die ik in een lijstje wil gieten, vijf puntjes die misschien alleen gerelateerd zijn door de neuronen in mijn brein. Of in dit geval, mijn handtas. Op dit moment is mijn handtas een donkergroene leren tas die ik in Italië in een ambachtelijk winkeltje vond, waar het echt nog naar leer rook – ik zeg nu ‘ambachtelijk’ maar waarschijnlijk wordt dat per ton binnen gesmeten vanuit een fabriek. Ik kreeg de kleur niet uit mijn hoofd, en ben uiteindelijk gezwicht.

Ik ken het cliché van de handtas waar een halve supermarkt of voorraadkamer in te vinden is. Ik denk dat het bij mij nog meevalt…multifunctionaliteit zorgt ervoor dat het aantal items onder controle blijft.

Vijf dingen die altijd in mijn handtas te vinden zijn.

  1. Portefeuille. Uiteraard. Houder van kaarten (krediet-, bank-, tank-, getrouwheids-, etc), foto’s, muntstukjes (en af en toe eens een briefje), identiteitskaart (van mij en van ventje, met fotootje van toen-ie 3 weken was, en verdacht op een varkentje van Angry Birds lijkt), gele stickertjes van de CM, rijbewijs, donorkaart van het Rode Kruis met mijn bloedgroep op (waarom eigenlijk?), en een stukje van mijn sleutelhanger dat ik al 2,5 jaar wil plakken.
  2. Papieren zakdoekjes. Multifunctionaliteit ten top. Opvanger der snotneus. Omwikkelaar van de Paper cut. Schoonmaker van je schoenen. Alternatief voor een vieze handblazer, of stiekem voor wc-papier als er plots geen aanwezig blijkt te zijn.
  3. Paracetamol. Tegen allerlei pijntjes. Mijn groottante beweerde met de grootste stelligheid dat Dafalgan goed was ‘voor pijn aan de kop’ en Panadol (met exact hetzelfde actieve bestanddeel dus) voor ‘pijn aan de benen’. Who am I to disagree?
  4. Tandfloss. Weinig dingen kunnen me zo gek krijgen als dat ene stukje tussen je tanden dat je er met de beste wil van de wereld niet krijgt uitgepeuterd. Niet multifunctioneel? Als je gaat vissen heb je altijd een lijn bij, tenminste als de kabeljauw van muntgeur houdt!
  5. Nagelvijl. Ik weet dat ik zei dat weinig dingen me zo gek kunnen maken als een haakje tussen je tanden, maar een haakje aan m’n nagel is zeker ook zoiets. Ik ben nochtans niet zo met nagels bezig, lak ze zelden. Niet multifunctioneel? Nooit een film met een gevangenisontsnapping gezien, zeker?

 

Wat mag er niet ontbreken in jouw handtas?

Leren lezen

Er was een tijd dat ik helemaal ‘mee’ was. Met het nieuws, bedoel ik. Elke dag pendelde ik naar Jette, in een ‘handige’ combi van fiets-trein-tram-metro-bus (neen, dit is geen grap, ik nam letterlijk al deze vervoersmiddelen in 1 pendeltochtje). Tijdens die 20 minuten trein had ik net de tijd om de Metro door te nemen. Zo wist ik toch een beetje wat er gaande was op deze wereld.

Ik zou nu gerust online de krant kunnen lezen. Of naar het nieuws kijken ’s avonds. Maar ik doe het vaker niet dan wel. Ik word er gewoon zo…. geïrriteerd van. Boos. Of een tikje triest.  Ik krijg heimwee naar de tijd dat fake news gewoon de lolletjes waren die we voor ons studentenblad verzonnen. Dat vluchtelingen veilig waren ‘op hoog’. Dat het leek dat alles altijd beter zou worden.

Het was dus eerder toevallig dat ik het laatste nieuwsitem van het Eén-nieuws zag eergisteren. Een nieuwe (gratis) app, die kinderen tussen 6 en 9 wilt stimuleren om meer te lezen. ‘Ketnet Dub’ laat kinderen de stem inspreken van één van de personages in het verhaal. Ze lezen de tekst die verschijnt bij de tekenfilm luidop voor, de app neemt hun stem op en ze kunnen meteen luisteren hoe zij zelf als tekenfilmfiguur klinken.

ketnet

deredactie.be

De insteek was dat de meeste kindjes niet zo graag lezen en dus best wat hulp kunnen gebruiken… daar herken ik me niet echt in. Als ik denk aan lezen als kind, komen er meteen warme herinneringen naar boven. Elke avond een kwartiertje quality time met mijn mama, die bij mij op bed kwam zitten, om verhaaltjes te lezen, gedichtjes op te zeggen (vaak ‘tweestemmig’ want ik kende het repertoire door en door), of rebussen te tekenen. Haar ‘stokkenpotengeit’ deed me over de grond rollen van het lachen, ik kan het nu nog niet schrijven zonder dat de mondhoeken naar boven krullen. Zo’n fijne tijd, die er zeker toe bijgedragen heeft dat ik later de jeugdsectie van de bibliotheek uitlas.

Dat ventje niet graag zou lezen later, was dus helemaal niet in me opgekomen. Nu ja, we hebben nog eventjes tijd.

Maar die app, die heb ik al gedownload. En ik zal het uitgebreid testen. Dat heeft te maken met nr. 5 van mijn bucket list, zie je: de stem van een tekenfilmfiguur inspreken. *CHECK*…. of toch een beetje!

Run mommy run

Ik heb een vreemde relatie met joggen. Love to hate it/hate to love it, zoiets.

In het middelbaar was het wel duidelijk: ik zou wel gék zijn die martelarij vrijwillig te ondergaan. Elke maand september weer hetzelfde liedje: bij de les lichamelijke opvoeding moesten we gaan joggen in het park nabij de school. Er werd  geen enkele uitleg gegeven over de beste ademhalingtechniek, opbouwen van tempo, wat te doen bij een steek in je zij, of wat dan ook. Nee, hier is de start, zo loopt het parcours en als je onder de zoveel minuten loopt, ben je er net door.

Waarom dat precies in de maand september moest gebeuren, na twee maanden inactiviteit, het is me een raadsel. Mijn conditie was ongetwijfeld stukken beter in juni dan in september. Bovendien lag dat hele pad vaak al bezaaid met kastanjes of takjes, waardoor het een aanslag op je enkels werd. Waarom dat 2400m moest zijn, weet ik ook niet. Wel dat ik er alles aan deed om een voldoende te halen, alles wat me op dat moment leek te helpen: ik had zakdoeken bij omdat een snotneus natuurlijk de ademhaling verstoort (een ademhaling die kan omschreven worden als “locomotief die klinkt als stervende zeehond”), ik had chocola mee, en druivensuiker, voor die bekende dip na 1750m (je weet wel, het moment waarop de suikers in je lichaam zijn opgebruikt, hum hum),

Weinigen eindigden trouwens op tijd. Het ziekteverzuim lag die maand enorm hoog. We kregen extra punten als we elke les hadden meegelopen. Opeens werd inzet ook een factor.

Elk jaar dacht ik in oktober: nooit of van m’n leven ga ik voor de lol lopen. Wie doet zichzelf dit nu aan? Zoooooooooot!

Een kleine 10 jaar later. Ik vraag aan mijn kinesist wat ik moet doen om na mijn knieoperatie met een gerust hart te kunnen gaan skiën. Joggen, zegt hij. Zwaar voor de knieën, en dus ideaal als training. Ik wilde dat skiën écht. Maar met een gehechte kruisband en uitgerekte ligamenten, en de drie maanden stil zitten die erbij hoorden, was het traag opbouwen. Vaak hoorde ik mensen praten over Start to Run, ik kan je verzekeren, dat kon ik toen echt niet. Maar samen met een vriendin lukte het om, na ongeveer zeven maanden, voor het eerst 5 km te lopen. Ik klonk niet als een stervende zeehond, zelfs niet als een niet-rokers-zeehond. Hoogstens als een iets te enthousiaste yogi.

We gingen skiën en ik had nergens last van, niet van de knie en niet van de stress daarover.

Enkele maanden later liepen we 8 km. Een jaar na de 5, volgde de 10.

Nog een jaar later, na wat ups en downs, en na intensief trainen, liepen we 16 km in 100 minuten. 1uur40, terwijl ik nog zo fier aan mijn kinesist had verteld dat ik aan 7 minuten zat (en eigenlijk was het toen 6, maar ik wou wat stoefen).

We zijn een paar keer ‘teruggevallen’, daar niet van. Maar 5km kon ik altijd wel makkelijk aan. ‘Die eerste vijf zijn de moeilijkste’, zei ik aan iedereen die net begon. En het was fijn om te joggen, om je gedachten vrij te maken, ik kwam op de beste ideeën en de mooiste teksten op die boswegels.

Ondertussen is er veel gebeurd. Goeie en minder goeie dingen. Die  5 km was al lang niet meer vanzelfsprekend…En ik deed er alweer lang over om op te bouwen, heel lang. ’t Was vaker doorbijten dan ik misschien wil toegeven. Het was ook lang niet leuk.  Die eerste vijf zijn de moeilijkste, dat klopt… Hoe irritant als iemand dat zegt, zeg (sorry daarvoor dus).

Maar dit weekend had ik die 5 wel weer in de benen! Na zo’n 3 jaar! Hoera!

5000 m de goeie kant op.

38543-john-bingham-quote-if-you-run-you-are-a-runner-it-doesn-t-matter

Meters

‘Zo, voor vandaag is je onderwerp al wel duidelijk’.

Ik kijk manlief een beetje verward aan (of toch: verwarder dan gewoonlijk voor de eerste koffie). Bedoelt hij dat ik kan schrijven over hoe onze zoon ‘po po po’ begint te zeggen als hij op het potje wilt gaan zitten? (Waar hij verder zonder gevolg een tijdje zit en blij rondkijkt, maar toch…het is een begin!). Of over mijn eerste poging in ….3 (?) jaar om 5 km aan één stuk te lopen deze middag?

‘Over meters, hé, je kan het over meters hebben’.

Aaaaaah! Ja, dat kan natuurlijk, ik kan het over meters hebben. De personen, niet de lengtemaat. Ik heb de mijne namelijk uitgenodigd om samen uit eten te gaan vanavond. Maar misschien moet ik even wat uitzoomen.

Af en toe gaan manlief en ik graag eens een paar uur op een plek zitten zonder al te veel afleiding. Dat is al een koffiezaak geweest, maar even goed een tafeltje aan het raam bij de Lunch Garden. We mikken op eens in de zes maanden, maar ik geef toe dat dat de laatste twee jaar nog niet vaak is gebeurd.

In die paar uur maken we elk eerst zelf een lijstje van wat we belangrijk vinden, en wat we graag willen doen/hebben/behalen/bereiken/… de komende tijd. Als we allebei uitgeschreven zijn, leggen we de lijstjes aan elkaar voor, en bespreken we de puntjes. Er zijn verschillende categorieën, die door de tijd kunnen veranderen, maar ‘familie en vrienden’, ‘gezin’, ‘gezondheid’, en ‘professioneel’ zijn ondertussen wel standaard geworden.

Categorie ‘familie en vrienden’ – Zien we deze mensen wel genoeg? Wie niet/wel? Wat kunnen we daaraan doen, eenmalig of structureel? Zijn er bepaalde dingen die we iemand dringend moeten zeggen, is er iemand die misschien wat hulp nodig heeft, en ga zo maar door.

We moeten natuurlijk realistisch blijven, in de tweede categorie besloten we eerder echt wat tijd voor ons drietjes in te plannen, de zogenaamde ‘onbeplande’ weekenddagen. Ze staan aangeduid op onze gemeenschappelijke Google kalender, er mag niets op gepland worden. Het is een streven, dat lukt niet altijd. En soms denken we op zo’n onbeplande zaterdag ook wel ‘zouden we die of die niet eens bellen en iets leuks gaan doen met z’n allen’. Dat is allemaal OK. Minder streng zijn voor onszelf is zeker ook een streven.

Over het algemeen wordt er na zo’n brainstormsessie druk gemaild naar vrienden en familie. Zullen we nog eens gaan lunchen, wij organiseren een brunch, wat denken jullie van een dinertje, misschien is een play date met de kindjes wel leuk (en duiken wij ondertussen in de koffie en taart)? Ja, ik zie nu plots ook het terugkerende thema van eten opkomen, tja, wat wil je met twee foodies onder één dak?

Of, zoals bij de vorige brainstorm naar boven kwam, waarom doen we niet eens iets, specifiek voor en met onze meters?

Bij manlief gaat het om zijn lieve oma, bij mij om een prettig gestoorde nicht. We checkten onze kalender, we belden ze op, en we reserveerden elk een tafel voor 2 in een restaurant.

En voilà, vanavond ga ik met mijn meter dineren. Ik denk dat de laatste keer dat we met twee iets deden, die keer was dat ik op mijn 12de bij haar mocht gaan logeren tijdens de vakantie. Tijd voor wat nieuwe herinneringen!

Misschien wil jij ook eens iemand uitnodigen, gewoon omdat het kan?

quote

40 dagen bloggen – de planning

40 dagen elke dag bloggen, hoe doe ik dat? Zoiets kan me nooit lukken zonder een degelijke planning. OK, maar een blogplanning opstellen, hoe doe je dat dan weer? Ik ben hier duidelijk aan begonnen vanuit een wilde ‘eerst doen en dan nadenken’- actie (en dat noemt zichzelf een berekend mens), dus nu moet ik het maar uitzoeken.

Gelukkig kreeg ik al wat hulpmiddelen van de opsteller van de challenge. Een lijstje met ideetjes, en enkele goeie tips. Werken met terugkerende rubrieken, zou bijvoorbeeld handig zijn en het creatieve brein dat alle kanten opschiet, wat leiden.  Een rubriek kan wekelijks zijn, maandelijks of wanneer het uitkomt, maar heeft wel een gemeenschappelijk insteek of thema. Wat online zoekwerk later, merk ik dat er voor-en tegenstanders zijn van het werken met rubrieken. Het zou de creativiteit beperken, maken dat je steeds over hetzelfde kletst, of dezelfde rubrieken gaat maken als 1200 anderen, tenzij je fantastisch origineel uit de hoek komt. Na wat wikken en wegen heb ik beslist dat terugkerende thema’s waarschijnlijk een goed idee zijn, tenminste in deze 40 dagen.

De rubrieken waar ik nu al aan denk:

  • Zo(o)ndag, iets over ons ventje op zondag – dit kan zeker aangevuld worden met iets anders over onze superpeuter op een andere dag
    .
  • Op maandag een status van onze Dagen Zonder Vlees, de topreceptjes en het menu van de volgende week
    .
  • Woorden op woensdag – ‘iets’ met woorden, een liedjestekst, een gedicht, of gewoon een bedenking over onze mooie Nederlandse taal
    .
  • Vijf op vrijdag (dat is een bekende van andere blogs, niet origineel dus, maar goed een mens mag ook al eens traditioneel doen): een lijstje van vijf …..(in te vullen, kan vanalles zijn, dus is heel ruim).

.

Het kan perfect dat ik hier nog van afwijk, maar het is een eerste stap. Daarnaast heb ik nog wat losse ideetjes, hintte een enthousiaste buurvrouw dat een gastblog misschien ook leuk kan zijn (is dat vals spelen?), en kan ik in hoogste nood nog altijd gaan spieken, want ik vond ondertussen twee blogs die ook meedoen aan de #40dagenbloggen uitdaging, eentje van een collega, en eentje van een ex-collega.

Ik denk niet dat ik er nu al 40 uit mijn mouw schud, dus wie de inspiratie vindt, mag ze mijn adres geven!instasize_0303180444