De grote Boston, baby! blogenquête: resultaten

Zodoende zodus. Vorig jaar was een vreemd jaar voor mij. En misschien daarom ook net een vreemd jaar voor mijn blog. Ik kwam uit de ziekste periode van mijn leven, en had na wat wikken en wegen besloten daar openhartig over te schrijven – maar enkel als de energie het toeliet, wat niet zo vaak was.

Nadien bouwde ik dat weer op; die energie en de blog. Het was zo fijn om weer over ‘gewone’ dingen te kunnen schrijven, ‘gewone’ dingen die weer plaats kunnen innemen in je dag, omdat je niet de hele tijd slaapt of in het ziekenhuis aan een baxter hangt. Heerlijk was dat, weer tijd en energie hebben om te koken, te spelen, saaie dingen te doen.

Met de blog wilde ik wat experimenteren. In het najaar ging ik wat meer schrijven, ik kreeg ook opeens voorstellen om producten uit te testen, ik schreef een aantal gastblogs voor andere bloggers en ik zette een samenwerking op met Fieke van Fiekefatjerietjes: zij gaf me een veganistisch menu en ik maakte het klaar zonder het aan manlief te vertellen.

Maar goed, ik besef wel dat ik nog steeds over alles en nog wat schrijf, dat er niet veel lijn in zit, dat het gaat van totaal banaal tot behoorlijk serieus.

Daarom nog een klein experiment: een blog enquête. Het stond héél lang op mijn ‘to blog’-list, en uiteindelijk baseerde ik me op de enqûete die Kathleen van De Verbeelding eerder al gedaan had. Nu besef ik dat ik beter mijn eigen vragen had uitgedacht, maar kijk, we leren bij!

Een kort (enfin, niet zo kort) overzichtje van de resultaten

De basis

51 mensen vulden de enquête in, en ik had gehoopt op 20, dus ik ben in elk geval al blij!

86% van die mensen is vrouw. Nu lezen vrouwen over het algemeen meer blogs, ik had het percentage zelfs nog hoger ingeschat. Een vuistje voor mijn mannelijke lezers!

Meer dan 6 op 10 (65%) van de mensen is tussen de 31 en de 40 jaar oud. Niet zo gek aangezien ik zelf ook in die categorie val. En je merkt al gauw dat je lezers eigenlijk stiekem wel wat op je lijken.

Daarom had ik eigenlijk ook graag willen weten of deze lezers kinderen hebben, maar kijk, dat heb ik niet gevraagd, dus het zal een mysterie blijven!

37% woont in Vlaams-Brabant, 14% buiten België en 1 persoon woont op een geheime locatie, waarbij ik mij nu keihard een kasteel met ophaalbrug bij voorstel.

Er lezen heel wat mensen al mee sinds het begin (29%) of in elk geval al langer dan een jaar (31%). Dat vind ik wel plezant, maar even goed is het leuk om te zien dat 26% minder dan 6 maanden meeleest. Een frisse blik is altijd goed.

Een kleine helft (49%) haalt aan altijd mijn berichten te lezen – waar ik ook alleen maar blij om kan zijn.

Een bericht verschenen?

Dan nog eentje waarbij ik mijn haar moest krabben: ‘Hoe kom je te weten dat er een nieuw bericht is verschenen?’. Meer dan 35% ziet dat via Facebook, fijn, want Boston, Baby! heeft nog niet zo lang een eigen pagina, en 20% krijgt mijn schrijfsels in de mailbox. Maar even goed meldt 20% dat ze het op een ‘andere’ manier te weten komen. Dus nu vraag ik me af, lieve mensen: hoe dan? Rooksignalen? Glazen bol? SMS alarm? Please tell me!

Dat op een blog meer mensen stilletjes mee lezen dan reageren, is meestal wel duidelijk. Hey, ik ben zelf zo iemand! Maar kijk, 55% meldt dat ze ‘af en toe’ of ‘regelmatig’ een reactie achterlaten – en dat, mijn waarde, is gewoon één van de coolste dingen die er zijn aan bloggen! Bedankt dus! Enneu… die andere 45%… altijd welkom he!

Waarom lees je mee?

En dan de vraag ‘waarom lees je Boston, baby!’. Ik had niet verwacht dat ik op zo’n open vraag zoveel antwoorden zou krijgen. En zo lief, mannekes, als ik eens een slechte dag heb, dan ga ik dat lijstje nog eens lezen.

Samenvattend komt er vaak terug: de echtheid, schrijfstijl, herkenbaarheid, en het schrijven over kleine dingen. Ook waren er enkele kapoenen die schreven dat ze wel moesten, omdat ze me kenden. Ik kan je verzekeren dat er geen lijfstraffen staan op het overslagen van deze blog! Maar even goed: toch tof dat je mee leest.

  • Soms schrijf je dingen uit je hart die mij echt raken en soms schrijf je dingen die mij doen blij zijn met het alles wat ik heb
  • Interessant hoe andere mensen in het leven staan, en tips over bepaalde dingen.
  • Om op de hoogte te blijven van je avonturen, gedachten… jouw mooie blogs die altijd eerlijk en af en toe ook heel pakkend zijn. Je kan je emoties zo mooi verwoorden
  • Het gevoel van “niets moet, alles mag” spreekt me aan. Je komt eerlijk over, gewoon alsof je schrijft om iets uit je hoofd te krijgen.
  • Oorspronkelijk: de reisavonturen van een koppel dat ik ken; nu: de gewoonte
  • Herkenbaarheid, je optimisme, een hele tijd in gedachten voor je mee supporteren, je fijne manier om dingen te verwoorden,…

Welke blogberichten lees je het liefst? (meerdere antwoorden mogelijk)

Met grote voorsprong kwamen hier de persoonlijke verhalen naar voor (80%). De uitdagingen (onder het motto: Wat doe ik mezelf aan? Ha!) zoals Dagen Zonder Vlees, of No Sugar November volgden met 39%. En 25% haalt aan dat ze gewoon alles lezen wat ik schrijf, wat ik een ongelooflijk compliment vind.

Zijn er andere categorieën of thema’s die bij Boston, baby! zouden passen?

Nu ik die vraag opnieuw lees, denk ik bij mezelf dat ik die voor een andere blog niet zou kunnen beantwoorden. Ik heb in elk geval nog nooit een blog gevolgd en dan gedacht: ‘weet je wat hier nu echt ontbreekt? Een wekelijkse horoscoop (ofzo)’. Bij deze dus mijn excuses voor de lastige vraag.

Een paar ideetjes kwamen wel naar boven, nl. kinderanekdotes, uitstapjes en mijn interesse in wetenschapscommunicatie (tot nu toe vrij onbelicht, maar wie weet?). De prijs van grappigste antwoord gaat naar: ‘Gezien mijn bijna pathologische afkeer van het internet, helaas niet veel tips’.

Mocht ik de naam Boston, baby! veranderen, wat denk je daarvan?

Sinds we terug zijn uit Amerika, heb ik zo af en toe een existentiële crisis (nou ja, een kleintje dan). We zijn niet meer in Boston, en onze baby is momenteel een reusje van 110 cm, dus who am I kidding?

Maar kijk, hier heb ik dus wel iets aan: 45% zegt dat het mag blijven zoals het is, en exact evenveel mensen geven aan dat het niet uitmaakt.

Dus conclusie: Boston, baby! it is! And stays!

Verder is mijn gevoel dat ik vaak (te) lange berichten schrijf, onterecht (we laten deze even buiten beschouwing) en dat de frequentie alle kanten op gaat, is mij ook vergeven.

Mocht ik af en toe een gesponsord bericht schrijven, zou je dit dan lezen?

Dit is op zich een louter hypothetische vraag, want ik heb nog nooit geld ontvangen om iets te schrijven – en ik weet ook niet of ik dat wel wil. Een aantal mensen haalden aan als opmerking dat je als schrijver wel objectief moet blijven, en kan dat eigenlijk als je betaald wordt? Ik ben daar nogal principieel in, dus ik denk het wel, maar ik snap dat je de schijn tegen kan hebben. En dat gesponsorde tekst echt behoorlijk irritant kan zijn, daar ben ik het ook wel mee eens.

Geen zorgen, ik ben een klein garnaaltje die alles voor het plezier uittikt! En de fijnste samenwerkingen die ik al gedaan heb, waren ook helemaal ‘van de voor-niets, gewoon toffe afspraken met andere bloggers (je weet wel, elkaar uitdagen, iets schrijven op elkaars blog…).

Ik heb wél al een paar keer een product ontvangen in ruil voor een eerlijke review (met name 5 keer op 317 blogposts, dus 1,57% van de schrijfsels). Dat vind ik best leuk, maar ik ben er ook wel kieskeurig in.

In december 2018 had ik enkele interessante aanbiedingen en heb ik zo een maand lang elke zaterdag iets weggegeven. Een beetje in een kerstsfeer, zal ik maar zeggen, maar dat was vrij atypisch binnen mijn blog. Het viel niet altijd in goede aarde, want iemand haalde aan dat de berichten ‘echt geëvolueerd zijn van leuke persoonlijke berichten naar belerende berichten met reclame’.

Enfin, dat is dus iets dat mij wat bezighoudt, maar 80% zegt dat het niet veel uitmaakt.

Random fotootje van mijn ventjes

Werkpuntjes en tips

De antwoorden bij de vraag naar werkpuntjes en tips waren echt hartverwarmend om te lezen. Eigenlijk komt het erop neer dat zowat iedereen zegt: doe er je goesting mee, en doe zo voort. Dat is denk ik ook dé les die ik meeneem uit deze enquête: je blog is je koninkrijk.

Trouwens, zonder al te sentimenteel te willen worden (of is het al te laat?): mensen die mij bedanken omdat ik schrijf, dat is…. Allez ja, dat is gewoon schoon. (Excuseer, efkes iets in mijn oog).

Een greep uit de opmerkingen:

  • Leuk dat je je man gastberichten laat posten! (Ja, en hij laat het momenteel stevig afweten die gastschrijver van mij, maar dat komt goed! Beloofd!)
  • De blog evolueerde van iets dat persoonlijk is, naar iets met een onecht kantje. Spijtig.
  • De taal is ‘verhollandst’ en dat vind ik echt niet OK.
  • Vind de afwisseling heel leuk. Soms luchtig, soms serieus en diep.
  • Ik vind het heel fijn en persoonlijk geschreven dus houden zo.
  • Het gaat wel héél erg over gezonde voeding
  • Geniet van het schrijven! En doe vooral waar jij goesting in hebt.
  • Ik wens je veel blogplezier! Ik kom altijd graag lezen bij je.
  • Ik vind de blog de laatste maanden minder interessant. Je bent echt een heel andere richting aan het uitgaan, extreem en belerend. En ik vind dat niet boeiend. Maar goed, als dat de richting is die je in wil gaan dan is dat jouw keuze.
  • Doe maar lekker verder zoals je bezig bent, want je bent goed bezig!
  • They are the only articles in Dutch that I read from start to finish. No matter what the subject, I like your style!
  • Je bent een ‘straffe’ madam die op haar eigen fijne, realistische, humoristische manier ook over gevoelige onderwerpen kan schrijven! Respect!

Lessons learned

Eigenlijk heb ik drie dingen geleerd door deze enquête – nee, vier!

  1. Ik heb geen duizenden lezers. Maar wel heel warme, toffe lezers
  2. Ik behoud de naam, de lengte, de niet constante frequentie en de wisselende onderwerpen
  3. Een enquête over een blog is nuttig, maar eigenlijk komt het neer op: doe geen enquête en doe gewoon je goesting!
  4. Je kan nooit goed doen voor iedereen. Wat de één graag leest, vindt de ander extremistisch. Alles evolueert natuurlijk, en ik schrijf hier andere dingen dan in Boston. Maar eigenlijk is dat helemaal niet erg. Wie wilt komen lezen, altijd welkom. Wie dat niet wilt, totaal ok. En ik schrijf gewoon verder. Want: zie punt 3.

Merci aan iedereen die de vragenlijst heeft ingevuld. Het was een interessant experiment!

Ik eindig nog even met een citaat van een warme opmerking, die helemaal samenvat wat ik eigenlijk wil doen hier op dat stukske internet:

Je vertelt zo mooi over de kleine dingen des levens die eigenlijk groot zijn, want daar draait het in essentie echt gewoon om.

Advertenties

Dag van het geluk

Vandaag is het de Internationale Dag van het geluk.

Als je al een aantal moeilijke dingen hebt moeten doorworstelen, is het soms verleidelijk te denken dat je helemaal geen geluk hebt. Dat Murphy intrek heeft genomen in jouw hoofd en het gewoon een kwestie van tijd is tot de volgende ramp je leven komt overspoelen.

Niet dat ik zo denk hoor. .

OK, soms wel dus.

Gelukkig duurt die bui meestal niet lang. Ik moet dan gewoon heel even eerlijk nadenken over alles wat ik heb en mag beleven, en dat brengt me weer bij de realiteit: geluk, dat moet je zien, en dat moet je zelf maken. En naast de grote klassiekers die mijn familie, vrienden, manlief en Krullenbol zijn, zijn er heel wat dingen die mij toch doen glimlachen.

Ik heb mijn kleine gelukjes al vaker opgesomd, onder de noemer ‘Microscopisch fijn’ (hier, hier en hier).

Maar speciaal voor deze eerste dag van de lente, toch nog zo’n lijstje #Kleingelukske

  • Ik heb vorig jaar uitgebloeide narcissen achteraan in de tuin gegooid, en nu bloeien die weer! Het is dubbel zo mooi omdat het onverwacht was.
  • Die eerste dag zonneke na ik-weet-niet-hoeveel regen en storm
  • Ik heb een heel fijn cadeau-idee voor manlief zijn verjaardag over een paar weken (sjjjjt, niet verklappen)
  • Ik was heel fier op de Nijntjes-taart die ik voor de verjaardag van ons nichtje heb gemaakt
  • Er komen weer blaadjes aan de bomen. En katjes aan de wilgen.
  • Gisteren was het om 18u30 nog totaal niet donker
  • Ik heb een superlekkere deca koffie gevonden
  • De complimentjes van manlief over de pompoencurry van gisteren (‘topgerechtje’!)
  • Krullenbol kan sinds eergisteren zelf een rits toedoen!
  • Vrijdag hebben we date night! Hoera!

En wat waren jouw kleine gelukskes deze week?

Dag van de dertiger

Mijn dag vandaag?

Ontbijt gemaakt, brooddoos gevuld, fruit gesneden, koffie en thee gezet, gegeten, douche genomen, aangekleed, opgemaakt, opgeruimd, ingepakt, afscheid genomen, file gereden, mails gecheckt, drie meetings gehad, geluncht, nog mails verstuurd, mensen gebeld, dingen uitgezocht, gesmst met een vriendin over onze brunch dit weekend (ligt vast sinds begin februari), opgeruimd, babysit gezocht voor uitje binnen twee weken, file gereden, gespeeld met Krullenbol, gegeten, Krullenbol in bad gedaan, avondritueeltje, slaapwel gezegd, omgekleed, opgeruimd, pijnstiller genomen tegen de hoofdpijn, rekeningen betaald, naar de planning van het trouwfeest van vrienden gekeken om feedback te geven.

Waar dertigers zoal mee bezig zijn?

In één woord: met jongleren!


In ongeveer 500 woorden: te vinden als gastblog bij Anne van Zonderdank.be.

Koffie Klasj februari

Toch super dat ik eens niét de voorlaatste dag van een maand bedenk dat we nog een Koffie Klasj te goed hebben. We zullen het maar niet steken op mijn (hopelijk tijdelijk) weggevallen inspiratie en energie om te schrijven.

Nee nee, positief blijven. Ik ben blij je te zien. Februari is in alle opzichten toch al een zonniger maand geweest dan januari, niet?

Wat kan ik je schenken? En heb je gezien dat de paaseitjes al in de winkel liggen? ZOT! Ik probeer ze zo lang mogelijk niet te kopen, uit eigenbelang, maar voor jou wil ik die verleiding wel even trotseren hoor.

What’s new?

Een nieuwe jaartje op mijn teller, ik had wat stress omdat het vorig jaar zo een moeilijke dag was, maar we hebben zo fijn gevierd. ’s Morgens een serenade van mijn twee ventjes, ’s middags kwam er familie en ’s avonds de vrienden, kan niet beter toch?

En ik heb SUPER leuke cadeautjes gekregen, waarover later meer (want er zijn kookdingen bij die ik ABSOLUUT DRINGEND wil uitproberen).

Work work work

Op het einde van de week moet ik weer gaan evalueren of ik twee dagen blijf werken, of toch iets meer opneem. Ik zit hier echt in tweestrijd.

Enerzijds blijven die twee dagen pittig. Zo had ik vorige week heel wat afspraken. Maar eigenlijk betekende dat dat mijn dagen eruit zagen zoals ze er zouden MOETEN uitzien, want dat is echt ‘normaal’.

Voor mij voelde het spijtig genoeg niet normaal. Ik werd letterlijk misselijk, en duizelig en ik ben om 19u thuisgekomen en om 20u30 in bed gekropen.

Dus dan denk je: dat kan niet de bedoeling zijn. Maar anderzijds: als ik dan wat meer werk, kan ik de work load wat beter verdelen. TENZIJ er gewoon meer work load bij komt natuurlijk. AAAAHH… moeilijk!

(BTW: volgens de controle arts van de groepsverzekering kan ik dus met gemak 75% gaan werken. Gelukkig heeft die niets te zeggen, en vond de CM arts dat ik goed bezig was met rustig opbouwen).

De heerlijke krullenbol

Ik ben de eerste om toe te geven dat dat niet altijd makkelijk is, zo met kindjes. Er zijn fases waarin je de deur amper uitgeraakt, je constant kwaad maakt omdat een sok aandoen blijkbaar een werk van uren is, in bad gaan een ramp is, enfin ja, vul maar aan.

Maar momenteel is het gewoon zalig met Krullenbol. Hij heeft altijd zin om mee te gaan, dingen te doen, we krijgen samen wat gedaan, zoals eens langs de bib gaan, eens wat cakejes bakken, zelfs boodschappen doen of nieuwe schoenen kopen, of langs de kapper (beetje kortwieken van zijn wilde manen).

Misschien omdat ik ook voldoende ‘niks’-tijd voorzie? Gewoon thuis zijn en spelen of een filmpje kijken? Dat moet ook kunnen, hij vraagt er ook naar, dat het eens even ‘stil’ is. Ik kan dat ook goed gebruiken.

Nog een paar weken aftellen en dan is hij jarig. Hij kijkt er ook al naar uit! (Al zegt hij soms dat hij nog eens 3 gaat worden, ik heb hem uitgelegd dat ‘dubbel tellen’ een truukje is dat je pas moet toepassen als je wat ouder bent *FOROVER 32!*).

Scotty en Jane

Ja, daar is dus weer nieuws op dat front. Op vrijdagavond zat Scotty boven, en wat bleek? Hij kon de trap niet meer af. En maar jammeren en manken. Alle hens aan dek natuurlijk, al wonen we in een rustige doodlopende straat, je weet toch maar nooit.

Dus we besloten toch met hem naar de dierenarts van wacht te gaan (bleek onze eigen dierenarts, handig).

Scotty vond dat niet zo’n peachy idee en stribbelde enorm tegen om in het kooitje te gaan, dus veel gegrommel en geschreeuw (van mij want hij had me – per ongeluk – gekrabd), waarvan onze Krullenbol dan weer helemaal over zijn toeren geraakte. Hij was er echt van aangedaan dat Scotty pijn had aan zijn pootje.

Maar na mijn eerste ervaring met een Röntgenfoto bij dieren, bleek dat zijn poot niet gebroken was en hij ook geen interne bloedingen leek te hebben. Hij bleef nog een nacht daar en de diagnose was – ALWEER MAAR EENS – gevochten met een andere kat.

Potverdekke, Scot, kan je nu eens niet gewoon een compromis vinden? Dat is zowat de elvendertigste keer dat je bij de dierenarts eindigt omwille van je oorlogswonden. ‘You should have seen the other cat’ is echt geen excuus, maat.

Moeilijk boos zijn op dit snoetje

.

.

Ondertussen heb ik volop genoten van de zonnige vroege lente die ons overvalt de laatste dagen. We hadden er allemaal nood aan, niet? Zullen we anders eens gaan wandelen?

.

Hoe gaat het met jullie op deze zonnige lentedag?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Regenweer? Tien luchtige Netflix series om te bingen

Als ik één ding kan zeggen over het voorbije anderhalf jaar dan is het: ik had tijd.

Eerst spendeerde ik zo’n 50 dagen in het ziekenhuis (verspreid over 6 maanden): in die uren wilde ik vooral NIET nadenken, afgeleid worden, indien mogelijk opgevrolijkt.

Mijn computer, en dan vooral Netflix, bood uitkomst. Ik had geen zin in zware drama’s, te realistische thrillers of ingewikkelde plots. Ik wilde vermaakt worden, ontspannen.

Ik volgde de tips van een paar vrienden en heel wat interessante, vrolijke series passeerden de revue. En omdat iedereen wel eens een dag heeft waarop het allemaal wat grappiger en luchtiger mag:

Mijn top 10 van grappige series op Netflix

(Nota: oorspronkelijk ging het een lijstje van 5 zijn maar ik besefte dat er wel meer pareltjes ontdekt waren.)

  1. The Good Place (IMDb 8,2/10)

Kristen Bell en Ted Danson in een onwaarschijnlijk van de pot gerukt plot, nl. hoe ziet de hemel eruit, wordt je echt gekoppeld aan je soul mate en waarom verkopen ze op elke hoek frozen yoghurt? Zeker in het eerste seizoen zijn de plot twists geweldig en vrij onvoorspelbaar.

Yes please: je van creatieve, grappige series houdt, waar niets is wat het lijkt

No thanks: als je Ted Danson al niet kon uitstaan in Cheers of je je series graag lineair en logisch heb

2. Jane the Virgin (IMDb 7,8/10)

Een rasechte telenovella, ofte Spaanse soap, die ondertussen het genre zelf wel stevig op de korrel neemt. Het verhaal start wanneer een Jane, een 23-jarige Latina maagd, per ongeluk wordt geïnsemineerd door haar gynaecologe die een drankprobleem heeft.  

Yes please: Als je stiekem van soaps houdt maar daar zelf wel wat moet om lachen (ja jij daar die de finale van Thuis opneemt).

No thanks: Als soap alleen iets is dat je in de badkamer wilt vinden

3. Grace and Frankie (IMDb 8,3/10)

Twee heel verschillende vrouwen ontdekken dat hun mannen al jaren iets méér zijn dan enkel ‘partners op het werk’ en proberen van een nood een deugd te maken.

Yes please: Omdat het ongelooflijk is om te zien hoe Jane Fonda er nog steeds volledig voor gaat (81 ondertussen) – en het toont dat bepaalde thema’s van alle leeftijden zijn

No thanks: als je vindt dat het gedaan moet zijn met al dat liefdesgedoe eens je 65+ bent

4. Unbreakable Kimmy Schmidt (IMDb 7,7/10)

Geschift verhaal (Tina Fey zit daar voor iets tussen) over een vrouw die bevrijd wordt na 15 jaar in een bunker waar ze geloofde dat de wereld was vergaan. Ze trekt naar New York en probeert ondanks alle bagage een leven op te bouwen.

Yes please: Ondanks het ‘zware’ thema is Kimmy een positivo die dingen zegt als ‘Life beats you up. You can either crawl up in a ball and die or you can stand up and say ‘we are different and you are not going to break us’’. Oh, en er gebeuren compleet maffe dingen.

No thanks: als overdreven optimisme, ironisch bedoelde clichés en compleet maffe dingen je de kriebels geven (and not in a good way).

5. One day at a time (IMDb 8,2/10)

Drie generaties van een Cubaans-Amerikaanse familie onder één dak, dat zorgt voor de nodige spanningen.

Yes please: als je houdt van de klassieke opstelling van een serie (recht in de woonkamer kijken, ouderwetse oma voor de komische noot), maar gecombineerd met een paar (licht gebrachte) hete hangijzers, zoals migratie, homofobie, en veteranentrauma’s.

No thanks: Als bovenstaande thema’s volgens jou niet thuishoren in een komedie en Rita Moreno (die de oma speelt, en 87 is) al op je zenuwen werkte toen ze ‘America’ zong in West Side Story.

6. The Kominsky Method (IMDb 8,2/10)

Michael Douglas is een ouder wordende acteur die momenteel een bekende acteercoach is. Maar is het niet: they who cannot do, teach?

Yes please: omdat Michael Douglas hier een degelijke prestatie neerzet en het verfrissend is dat iemand eens zijn eigen leeftijd mag spelen

No thanks: jij denkt: ‘oudjes moeten geen series maken. Het is interesseert me niet te zien dat ze last hebben van hun gewrichten.’

7. Crazy ex-girlfriend (IMDb 7,7/10)

Een jonge vrouw – die een topleven heeft maar misschien niet 100% stabiel is – verlaat haar carrière en haar thuis om haar liefje van de middelbare school terug te winnen. Oh, en ze begint soms te zingen. Zomaar.

Yes please: Als het allemaal niet heel realistisch moet zijn, en je musical-reeksen zoals Glee ook wel prettig vond. (Ik kreeg de tip echt verder te kijken na de eerste aflevering, en dat is wel de moeite)

No thanks: Als je al die liedjes (soms ook behoorlijk geschift) niet wilt doorspoelen, zoals ik vaak deed, en je geen serie wilt bekijken met een hoofdpersonage die je soms behoorlijk op de zenuwen kan werken.

8. The letdown (IMDb 7,4/10)

Héél herkenbare serie waarin een jonge moeder met een baby van twee maanden en een overwerkte partner haar best doet om dat hele mama-gedoe onder de knie te krijgen, en tegelijk te blijven geloven dat er nog een leven is buiten de baby.

Yes please: omdat het on-ge-loof-lijk herkenbaar- en toch wat grappig – is als je zelf een baby hebt gehad (okee, ik kwam zelf geen drug dealer tegen).

No thanks: al dat gedoe met baby’s enzo, zo moeilijk is dat toch allemaal niet? Ik moet geen serie zien die me van het tegendeel wilt overtuigen

9. Disjointed (IMDb 6,7/10)

Oudere dame heeft een medicinale marihuana-shop en stelt een aantal heel bijzondere figuren tewerk. ‘Speciale’ serie waar soms – out of the blue– een stukje tekenfilm tussenkomt, bijvoorbeeld om de flashbacks van de tewerkgestelde veteraan weer te geven.

Yes please: Als je je over het ‘rare’ karakter van de serie kan zetten, blijkt het de draak te steken met onderwerpen als druggebruik, racisme en feminisme.


No thanks: Uhm, mensen die high worden en tekenfilms? Daar kijk ik al jaren niet meer naar.

10. Friends from college (IMDb 6,8/10)

Een soort opvolger van Friends maar dan 10 jaar later. Een hechte vriendengroep van op d’unief ziet elkaar terug na 20 jaar en merkt dat de dingen er niet makkelijker op worden. Soms heb ik bij deze wel een ‘Close but no sigar’– gevoel.

Yes please: Omdat het herkenbaar is als je zelf in die leeftijdscategorie zit en dingen zoals tienerkinderen, IVF en ‘uit elkaar groeien’ nu eenmaal niet in Friends zaten.

No thanks: als je wenst dat Robin uit ‘How I met your mother’ hier ook zo grappig is

Waar kijken jullie zoal naar?

Koffie Klasj – januari

Ik ben tot de conclusie gekomen dat er iets raars aan de hand is met januari.

Aan de ene kant dacht ik: ‘het is nog te vroeg voor een koffie klasj, zo midden in de maand’.

Tegelijk zag ik vandaag een quote verschijnen: ‘het voelt alsof het 74 januari is’ – en boy oh boy, ik vond het zo herkenbaar. Die kerstvakantie is precies een half jaar geleden.

Tijd voor een koffie klasj dus!

Onder de kerstboom lag een french press voor mij. Heerlijk ding. Ik laat nu cafeïnevrije bonen vrij grof malen, speciaal voor mijn nieuwste gadget.

Kopje? Oh, en ik heb bananencakejes gebakken met krullenbol. Zonder suiker, maar wel met dadels. Echt geslaagd, al zeggen we het zelf!

Maar dus… de update.

Werk

Sinds begin januari werk ik nu twee volle dagen. Ik moet zeggen, die heropstart was best pittig. Het was echt weer een stap achteruit qua energiepeil enzo. Dat mijn hardnekkige verkoudheid al meer dan twee maanden hardnekkig is, helpt ook niet.

Gelukkig kan ik nog vrij goed recupereren tijdens mijn vrije dagen.

Dat mag ik dan ook niet té rooskleurig voorstellen, wanneer ik nog maar eens langs ga bij de controlearts van de groepsverzekering van mijn werk, én die van de CM. Want die beoordelen mijn gezondheid louter op wat ik zeg, en daar krijg ik dan wel weer wat stress van.

(De vorige arts die me in augustus zag, en die ik zelf heb uitgelegd hoe dat nu zat met die mola en dat je daar dus soms wel chemo voor nodig hebt, oordeelde op basis daarvan dat ik best al 75% zou kunnen gaan werken, zo acht maanden na de laatste baxter.)

Gezondheid…ook die van anderen

Hoeveel ik ook van sneeuw hou, de vlokjes hebben toch een paar slachtoffers geëist.

Mijn zus ging onderuit met de fiets, brak haar enkel en moest geopereerd worden. Mijn pa maakte ook een duik (gelukkig zonder veel erg, of hij wilt het niet toegeven) en mijn buurvrouw glipte vlak naast me de grond op, en heeft nu een duimbrace als elegant accessoire.

Niks met de sneeuw te maken, maar mijn nicht kroop door het oog van de naald en hield ons enkele dagen in serieuze spanning. Gelukkig ziet het er nu alweer beter uit. Iets met pollekes en kussen.

Bij onze vorige koffie klasj vertelde ik dat ik de eindejaarscorrida van Leuven zou lopen (4 km). En ik heb dat ook gedaan, in 28 minuten. Dat was stukken beter dan ik had gedacht, en het was eigenlijk best een emotionele toer.

Ik voelde dat het ging, dat ik het zou halen, en dat maakte dat ik af en toe een traantje moest wegslikken.

Toen mijn ventjes aan de finish stonden te juichen, was er geen wegslikken meer aan. Bijzonder gevoel wel, na het jaar dat wij gehad hebben.

Ik geef toe dat ik geen grote fan ben van in de regen of sneeuw joggen, maar we blijven toch de sportschoentjes aantrekken.

Die schatjes van mij

Manlief heeft het druk en dat zal nog wel even zo blijven. Ik probeer zoveel mogelijk op te vangen, gezond te koken, kortom de perfecte huisvrouw te zijn.

(Whahahahhaa, sorry, dat kon ik zelfs niet schrijven zonder te grijnzen. Laat ons het houden op: de perfecte thuiskok.)

Krullenbol is de max maar heeft het wat moeilijk met afscheid nemen – zelfs al is dat voor 20 minuutjes joggen. Het zal ook wel weer een fase zijn he. Als ik voor de vierde keer moet terugkeren voor ‘ééééécht het laatste kusje’ denk ik dat er ooit, veel te snel, een tijd komt dat het ‘hee maaaaaam, neee geen kus’ zal zijn.

Scotty en Janie

Op een woensdag wandelde ik met Krullenbol naar huis, en werden we gevolgd door een klein, ros katje. Ik kende dat katje al, want die volgt zowat iedereen in de buurt, en staat daar ook voor bekend – geen probleem dus.

Maar toen we binnen kwamen, zat dat katje ook gewoon in onze living! ‘Hij gaat mijn spoortjes opeten’ riep Krullenbol. Ik dacht gewoon aan hoe Scotty en Janie zouden reageren op de indringer. Not happy.

Dus gauw buiten gezet. En mij omgedraaid, en daar was ie weer, langs het kattenluikje gewoon naar binnen, en hup, de zetel op. Scotty kwam er toen net aan. Oh-owwww.

En keek en snuffelde.

En besloot dat het zijn energie niet waard was.

Ik was blij dat er geen mega cat fight van gekomen is, maar heb de indringer toch vriendelijk maar kordaat buiten gesmeten. En het kattenluikje op slot gedaan.

Je weet toch nooit, met die spoortjes.

Keihard aan het inspannen, dat zie je zo.

Maar vertel eens, heb jij januari goed overleefd? Niet te veel last van blauwe maandagen, witte dinsdagen, en regenachtige vrijdagen?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Vakantieplannen

Eens het stof op de nieuwjaarsbrieven is neergedwarreld, begint het zo al wat te kriebelen.

En dan, bij het eerste straaltje zon van januari, weten we het wel zeker: het is tijd om vakantie te plannen!

Vader en zoon in toscane, aan het wandelen bij zonsondergang

Ondertussen staan er al een paar fijne uitstapjes op de kalender.

Begin maart ga ik met mijn schoonzusjes en schoonmama naar Londen (Londen, baby!), in juni gaan we met vrienden een paar dagen naar Stockholm (Stockholm, baby!), en dan hebben we nog die goeie vriend die trouwt met een Litouwse schone (eeeuh… Vilnius, baby! Ja, dat hebben we ook moeten googlen).

Ik ben nog nieuw in de wondere wereld van het ‘kampjes-gebeuren’. Het heeft een paar honderd berichtjes op de ‘mama-chat’ geduurd (zoals: wat gaan jullie doen met de krokus, wie gaat er naar de wildgym, wat denken jullie van kleuterkantklossen e.d.) maar ondertussen zijn we zelfs daar op de kar gesprongen: zoonlief is al ingeschreven voor een turnkampje. (Excuses aan de mensen die grijs haar krijgen van het woord ‘kampje’, voor mij is dat een kamp waar je niet blijft slapen).

Maar dan… die negen weken in de zomer overbruggen, met onze tegen-dan-vierjarige! De rondreismicrobe steekt wel weer de kop op (geen antibiotica tegen bestand), maar met onze actieve krullenbol moeten we toch rekening houden met voldoende ‘rust- en leef-je-uit-tijd’.

Ik wil ook graag nog eens onbekende oorden opzoeken. Scandinavië misschien? Of eens een minder bekend deel van Italië, Frankrijk, Duitsland?

Of gewoon toch naar de Belgische kust, je kan tenslotte niet beter zitten als het mooi weer is. Maar ja, wie zegt dat het mooi weer gaat zijn?

Gelukkig hebben we nog even tijd, en is het gewoon ook wel leuk om na te denken over de zomer. Tegelijk lijkt het me wel nodig om iets vast te leggen…

Hebben jullie al vakantieplannen dit jaar? Nog tips voor een vakantie met een actieve kleuter?

Goede voornemens + nieuwjaarsbloghop met winactie – AFGESLOTEN

Goede voornemens!

Vind je er niets aan? Heb je ze wel gemaakt? Maak je ze openbaar? Een grote speech op Facebook? Vraag je mensen om je erop aan te spreken (‘Zeg hoe gaat het nog met die 5 kilo?’ op het moment dat je net een pizzapunt wilt binnensteken). Of hou je ze stiekem ergens achteraan in je gedachten?

Ik zal maar even eerlijk zijn: ik heb ze wel degelijk. Ze hangen niet op mijn koelkast. Maar ik ga me er wel voor inzetten.

2017/2018 waren behoorlijk heftige jaren voor me. Jaren waarin ik een aantal dingen die ik misschien als te vanzelfsprekend nam, ben verloren. Zoals mijn gezondheid.

Mijn voornaamste voornemen is dan ook: er zijn voor mezelf. Verder werken zoals ik dat al even aan het doen ben. Gezond denken, gezond sporten, gezond eten.

Maar zoals zovelen worstel ik soms wel met dat laatste. Het is niet altijd eenvoudig om elke dag opnieuw iets gezond en lekker voor te schotelen, met voldoende variatie. Ik merk dat ik daar wel wat hulp bij kan gebruiken.

Een nieuwe uitdaging

In het verleden ben ik al een paar keer een uitdaging aangegaan, zoals 40 Dagen zonder Vlees, een week vegan koken (zonder dat mijn man het merkte) en suikervrij gaan eten. Deze keer dacht ik de uitdaging zelf op te zetten. Om eens iets ander te denken over koken. Een nouvelle cuisine, een nieuwe keuken.

De lijst met uitdagingen vind je >>>HIER<<<

Nieuwjaarsbloghop

Kom je hier voor het eerst aangehopt via lifebyxenia dan: welkom op mijn stukje internet!

Lifebyxenia heeft als tagline: All about love, happiness and enjoying life. Daar kan ik me zeker in vinden! Zij geeft een spel weg waar ik zelf ook nieuwsgierig naar ben: het Monopoly Gamer Mario Kart spel. Zeker eens kijken!

Er doen niet minder dan 25 blogs mee aan de Nieuwjaarsbloghop, dat betekent ook 25 mogelijkheden om iets leuks te winnen.

Boston, baby! samenvatten is geen eenvoudige klus. Ik schrijf over heel uiteenlopende dingen, van een grappige tag naar wat me echt raakt, maar ik hoop altijd het zilveren lijntje te vinden.

Bij mij kan je vandaag, in het teken van mijn nieuwe keuken challenge, een gepersonaliseerde schort winnen t.w.v. 19,95 eur. Je kan hierbij als winnaar je naam, gekozen kleur en zelfs een foto doorgeven! (Edit: deze wedstrijd is afgesloten)

Hoe kan je kans maken op deze coole schort?

  • Laat een reactie achter dat je wilt deelnemen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 12 januari  23u59. Op 13 januari maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan. – AFGESLOTEN

En nu… verder hoppen!

Met veel plezier stuur ik jullie door naar Website4mama. Hier schrijven 10 moeders over opvoeding, dagjes uit, vakanties, speelgoed, kindermode en nog veel meer. Dat kan gaan van een opinie over kussen op nieuwjaarsdag, over zindelijkheid tot bespaartip in het nieuwe jaar.

Esmée, de hoofdredactrice, geeft twee kinderboeken weg!

Veel plezier!

2018 in vogelvlucht

Met 2019 in het vizier wilde ik toch even terugkijken. 2018 was het jaar van de renaissance, zoals een vriendin het zo mooi zei, nadat ik in 2017 behoorlijk ben neergemaaid.

In januari was ik ziek. Heel ziek. En werd ik nog zieker.

In februari had ik mijn laatste behandeling. De heropbouw kon beginnen!

In maart gingen we een paar dagen naar Centerparcs, en dat was heerlijk.

In april durfde ik voor het eerst mutsjes en sjaaltjes achterwege te laten. Krullenbol ging voor het eerst naar school en dat ging al gauw heel goed.

In mei was manlief even op zakenreis, begon ik aan weight watchers om het extra behandelingsgewicht kwijt te raken en werkte ik vooral aan mezelf – wandelen, wandelen, wandelen, kine, rusten.

In juni gingen we een paar dagen naar de zee en was ik dankbaar wat ik daar allemaal alweer kon. Maar ik liep ook geregeld tegen een muur als ik te ver wilde gaan.

In juli genoten we van het heerlijke weer en kon ons sociaal leven weer wakker worden.

In augustus gingen we op vakantie naar Italië met de hele schoonfamilie en we genoten hier alle drie zo enorm van, dat we beseften dat een échte vakantie alweer te lang geleden was.

In september kon ik alweer wat meer hebben, ging ik een kookuitdaging aan en begon ik héél heel voorzichtig weer met Start to Run.

In oktober ging ik met een vriendin naar Lissabon en stond ik versteld dat ik meer dan 20 km kon wandelen op twee dagen. Dat we daarna de wellness in doken, dat verbaasde me dan weer minder.

In november hakte ik de knoop door en begon ik opnieuw te werken, na een jaar ziekteverlof. Het was erg spannend, ook al ging ik maar 30% werken. Het lukte wonderwel, al is de day after best pittig en gedwongen uitrusten geblazen. Ik ging suikervrij eten en dat beviel me prima – na het afkicken toch.

In december botste ik op mijn grenzen van wat al gaat en kan. Ik keek enorm uit naar de feestdagen, en genoot met volle teugen van de gezelligheid. Ik probeerde wat nieuwe dingen uit op mijn blog, verse rubrieken, gaf producten weg, organiseerde een enquête

En ik liep de Eindejaarscorrida in Leuven uit in 1 keer (dat was het doel) in minder dan 30 min (dat was niet het doel want ik had nooit geloofd dat dat zou lukken). Over de streep gaan en beginnen snotteren, het is weer eens wat anders – want ik was zo zo dankbaar.

Een enorme opsteker, op de valreep van een vreemd jaar.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk einde en een schitterend begin.

Herbruikbare snackzakjes zonder BPA en ftalaten + Winactie – AFGESLOTEN

Plastic is overal

Ik ben me de laatste tijd nogal bewust van hoeveel plastic wij verzetten.

Eventjes rond kijken in de keuken of in de badkamer is al voldoende om te snappen dat plastic gewoon overal is. Een ritje naar de supermarkt levert gemakkelijk 10 zakjes op, en twee handen vol verpakkingsmateriaal. Zelfs de bio komkommer is volledig omtrokken met een plastic jasje.

plastic

Alternatieven

Heel langzaamaan probeer ik eraan te werken. In Boston kocht ik al herbruikbare zakjes voor groenten en fruit – alleen moet je daar dus wel aan denken wanneer je naar de winkel vertrekt, en dat is waar het schoentje soms knelt. Ik zal sowieso even kijken waar de minste verpakking om zit.

Ik kocht een bamboe tandenborstel. Onze snijplanken zijn nu van hout.

Als er iets vervangen wordt, ga ik wel even nadenken of het ook zonder plastic kan. Want al die plastic is niet alleen niet de beste vriend van het milieu, er kunnen ook creepy stoffen inzitten zoals bisfenol-A (BPA) of ftalaten. En die zijn dan weer behoorlijk kwalijk voor je eigen gezondheid.

Knijpzakjes

Toen ik de kans kreeg om enkele snackzakjes te testen van Nomnomkids, waarbij aangegeven werd dat ze niet alleen herbruikbaar waren, in de vriezer en in de vaatwas konden, maar ook BPA-, PVC- en ftalaat-vrij zijn, was ik erg geïnteresseerd.

Ik kreeg een proefpakket, met een boterhammenzakje, een snackzakje en een knijpzakje. Eerst dacht ik: krullenbol is ondertussen 3,5, die gaat echt geen fruitpapje meer uit zo’n knijpzakje slurpen.

Maar. Maar maar. Toen ontdekte manlief dat die knijpzakjes dé manier waren om krullenbol zijn yoghurtje te laten eten. Zonder knoeien – niet bij het vullen, want de zijkant kan je opentrekken, wat het vullen praktisch en makkelijk maakt, en niet bij het eten, want krullenbol duwt als het ware elk hapje naar boven.

Hij is er zelf nu erg enthousiast over – de schattige monsters en dieren op de zakjes zullen zeker helpen – en vraagt geregeld naar zijn ‘zakje pudding’ (zo noemen wij yoghurt met een lepeltje cacaopoeder).

Voor jongere kindjes lijkt het me dan ook heel handig om groenten- of fruitpap mee te nemen.

Snackzakjes

De snack- en boterhammenzakjes zijn beiden te vullen met lekkers, en volledig te sluiten (én te openen door kinderhandjes). Handig om mee naar school te nemen, of mee op uitstap te gaan.

De afmetingen van het boterhammenzakje is 18 cm op 14 cm, het snackzakje is wat kleiner (13,5cm op 14 cm). Voor mij was het snackzakje daardoor echt wel wat te klein. Ik denk dat er maar een paar koekjes in kunnen, of een paar stukjes appel.

In het boterhammenzakje kan 1 dubbel boterhammetje, dus een vervanger voor de brooddoos is dit zeker niet. Toch vond ik het handig om bijvoorbeeld mijn stukjes koolrabi mee naar het werk te nemen – die droogden niet uit, en het zakje nam minder plaats in mijn tas dan een doosje.

Fruit dat erg kwetsbaar is, zoals aardbeien en bessen, zou ik er niet in bewaren, omdat de zakjes natuurlijk geen échte bescherming bieden.

Al bij al vind ik de zakjes een fijne manier om wat snacks mee te nemen, of zonder knoeien yoghurt en smoothies te laten verorberen. Wat voor mij het belangrijkste is op dit moment, is vooral het feit dat ze herbruikbaar zijn, en BPA- en ftalaatvrij (want geloof me, als je daarover begint te lezen, waar die bucht overal inzit… ugh!).

Wij zijn dus fan!

En omdat het zaterdag is – en ik beloofde om elke zaterdag van december iets weg te geven – mag ik iets weggeven. Ik kan zelfs twéé pakketjes weggeven! Jawel!

PAKKET 1: met 4 boterhammenzakjes met een groen monstertje erop (twv 14,75 eur).

PAKKET 2: met 4 grote knijpzakjes met verschillende monstertjes erop (twv 19,95 eur).

Deelnemen? edit: Deze winactie is afgesloten.

Wat moet je doen om kans te maken op één van deze handige pakketjes?

  • Laat hieronder een reactie achter dat je wilt deelnemen, en welke set je graag wilt winnen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan (als je dat al doet, geef dit dan even mee)
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 5 januari 2019 23u59. Op 6 januari maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan. – DE WINACTIE IS AFGESLOTEN

Veel succes!

Disclaimer: Ik kreeg enkele producten toegestuurd ter review. Dit heeft mijn mening op geen enkele manier beïnvloed.

Koffie Klasj – December

Koffie klasj

Het lijkt een traditie te worden, dat we elkaar treffen voor onze koffie klasj in de laatste dagen van de maand.

En laat dat deze keer dan meteen ook de laatste dagen van het jaar zijn. Hoe kijk jij op dit jaar terug? Ik ken mensen die omkijken en echt iets hebben van ‘what the f*ck was me dat’. Voor mij is het zo wel begonnen, 2018, maar het stond later wel in het teken van mijn heropbouw, zal ik maar zeggen.

Maar ach, wat val ik met de deur in huis. Wat drink je? Ik ben tegenwoordig wel fan van kruidenthee, warm of gekoeld. Bijvoorbeeld eentje van frambozenblad of netel. Ja, netel. Je dacht toch niet dat het er normaler op ging worden hé!

Work work work

Momenteel heb ik twee weken kerstvakantie, en heel eerlijk: ik had er nood aan. Klinkt misschien wat overdreven, van iemand die sinds half november begot anderhalve dag werkt, maar ja…

Ik ben heel blij dat ik terug ben, maar een jaar afwezigheid laat zich voelen. En hoe efficiënt ik mijn werktijd ook probeer in te vullen, hoe vroeg ik ook kom en hoe laat ik ook vertrek die dagen, je kan geen 100% werk in 30% proppen.

Maar soms lijkt dat niet voor iedereen duidelijk, en dat geeft wel wat stress…

Dus nu even vollenbak bijtanken bij mijn ventjes! Ik ben echt gek op de feesten, de boom, de lichtjes, de pakjes, en even goed op met z’n drietjes chillen.

IMG_7799

Gezondheid

Vraag me dat na zondag nog eens, wanneer ik me aan de Eindejaarscorrida van Leuven ga wagen. Negen jaar geleden liep ik daar 12 km, dit keer staat de kleinste toer, van 4 km, op het programma. Maar het zou toch een overwinning zijn hier netjes te finishen.

Verder sukkel ik al een paar weken met een verkoudheid. Dat is toch zo onderschat he, maar als je ermee zit, en met je mond open moet eten omdat je anders niet kan ademen, en niet kan slapen van het hoesten… dan is dat toch wel even ellendig.

Ik werk het wel allemaal mooi sequentieel af: eerst had ik geen stem, dan keelpijn, toen begon het hoesten als een kettingrokende zeehond, en daarna ging mijn neus in staking.

Zingen

Vorig jaar stond ik met K’s Choice – mijn jeugdidolen – op het podium in de Singel, als deel van een 240-koppig koor. Ik had zelf nog nooit buiten de douche of de douche gezongen, en kan geen noten lezen, dus het was wel een interessante oefentijd, maar het resultaat was geweldig.

En nu kregen de koorleden, én 350 anderen, de kans om de kerstmarkt in Antwerpen te openen.

Zes liedjes, met K’s Choice, in open lucht. Heerlijk was het, om nog eens in een grote groep te zingen.

En zo klonk ‘I believe in me’ op het Operaplein, bijgestaan door 549,5 stemmen (ja, ik was de mijne tegen dan half kwijt).

En gieten, man. Wolkbreuk. Dus moesten Sara en Gert Bettens tussen het koor gaan staan, in plaats van ervoor. En stond ik dus letterlijk naast hen. Spijtig zeg, dat het regende. Spijtig spijtig. (Een idee van hoe het ging, kan je hier zien).

Scotty en Jane

Scotty zit waarschijnlijk in één of andere midlife crisis waardoor hij zich nu weer als een kitten wilt voelen. Dat betekent veel geworstel met een -al dan niet onzichtbare- pluis én met zijn zus.

Bovendien zijn dozen van cadeautjes natuurlijk de beste cadeautjes.

But how about you, my dear? Heb je fijne feesten achter de rug, of was het niet bepaald dennengeur en manenschijn?



Vorige edities van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Mijn allermooiste kerst

kerstboom

Jouw mooiste kerst, hoe zou je die beschrijven?

Toen ik deze vraag las, kwamen honderden herinneringen boven. Kerstavond met de hele familie vroeger, bij mijn tante of bij mijn meter die altijd de origineelste kerstbomen maakte (bijvoorbeeld van houten stokjes of van één grote slinger).

Ik hou van glitter (alleen met kerst), lampjes, cadeautjes zoeken en samen zijn. Ik ben gek op lange, versierde feesttafels. Mijn moeder wist het toen al, dat ik niet enkel de naam van mijn grootmoeder meekreeg, maar ook haar liefde voor grote familiebijeenkomsten.

Later werd het meer binnen het gezin gevierd – waarbij iedereen één gang maakte. Dat is kerstavond in mijn ouderlijk huis. Op kerstdag trekken we naar mijn schoonfamilie. Dan kookten manlief en ik, bijgestaan door mijn papa, een uitgebreid diner voor 20 man, waarbij elke gang op voorhand werd uitgetest en verfijnd.

Ja, ik heb heimwee naar veel van die knisperende, warme momenten.

Het is dus moeilijk, om mijn allermooiste kerst te kiezen. Maar in een gastblog voor Nicole van Meisje-Eigenwijsje heb ik het toch geprobeerd.

Lezen over mijn allermooiste kerst? Dat kan je hier!

 

Wat was jouw allermooiste kerst?

 

kerstkoekje

 

Ideaal kerstcadeau: je favoriete plaats op aarde

Begin december waren manlief en ik een half leven samen.

We spraken af geen cadeautjes uit te wisselen, maar samen een dagje wellness te plannen. Daar genieten we allebei altijd zo van.

Nu blijkt dat ik mij niet aan de afspraak gehouden heb.

Ik heb wel een goed excuus: ik vond een cadeau dat te mooi was om het niet te geven. Het was zowel stijl- als betekenisvol. Dat apprecieer ik in een pakje.

Ik gaf hem namelijk onze eerste kus.

Of beter: de plaats van onze eerste kus.

Kijk maar –

img_7542

Van al onze goede voornemens om onze slaapkamer eens te ‘upgraden’ is dit jaar niet zo veel van in huis gekomen. Het is nog steeds de plek waar ons bed staat, de stoel die alle truien aantrekt als een magneet (heeft niet iedereen zo een stoel?), een kastje en verder zelfs een aantal dozen met allerlei spullen.

Maar kijk, op het einde van 2018 doe ik toch een stap in de goeie richting – de muurdecoratie zit nu wel goed!

Zo een gepersonaliseerde poster maken, bleek helemaal niet moeilijk. Het bedrijf is een kickstarter van amper een jaar oud en heet Place The Moment. In 3 stappen creëerde ik deze kaart via de website (die vind je hier)

  1. Place it – noteer het adres van je favoriete plek ter wereld
  2. Name it – je kiest de ondertiteling van je poster, in mijn geval ‘Our first kiss’ met daaronder ‘Start of our live together’, en de plaatsnaam
  3. Love it – je kiest de kleur van de achtergrond en de kaart (4 combinaties mogelijk) en de kleur van de marker die de precieze plek aanduidt

Wat ik leuk vond, was dat ik zelf kon in- en uit zoomen om voldoende op de kaart te krijgen om het herkenbaar te maken. Ook kon ik de marker zelf verplaatsen.

De poster is 50 op 70 cm en belandde een week later bij ons in de bus, opgerold in een stevige koker. Het beeld is haarscherp en de achtergrond is mat, wat ik erg knap vind.

En de strenge jury (lees: manlief)? Die herkende de plek meteen, en is echt dol op het cadeau. Het krijgt dus zeker een ereplaats aan de muur. Wij gaan een kader kopen, want ik zou het zonde vinden om hem aan de muur te prikken.

Praktisch?

Creëren en bestellen gaat in een handomdraai, ik vond het moeilijkste nog het kiezen van wat ik erop zou zetten. Eerste ontmoeting op de banken van de aula? Geboorte van onze krullenbol? Onze tweede thuis in Boston?

Het is onze eerste kus geworden. Die was ook niet slecht (haha)!

De prijs is wel een dingetje, want de poster kost 49 euro. Op zich okee, want het is wel heel kwaliteitsvol materiaal, maar de verzendkosten naar België zijn 10,95 eur, wat het geheel toch behoorlijk prijzig maakt.

Ik snap dit ergens wel, want je wilt uiteraard dat het veilig en netjes verstuurd wordt. En het gaat om een kleine start up, dus dat is wel een ander verhaal dan bestellen een groot bedrijf. Maar goed, je moet het natuurlijk wel in overweging nemen.

Zaterdag weggeefdag

Mochten jullie, net als ik, verliefd geworden zijn op zo’n gepersonaliseerde poster van Place The Moment, dan kunnen jullie deze maken en bestellen via de website HIER.

Omdat het vandaag weer zaterdag is, heb ik, zoals beloofd, ook een cadeautje voor jullie.

Je kan deze poster bestellen met onze 10% korting door gebruik te maken van de code BOSTON10

 

Da’s dus 4,9 eur in the pocket!

 

Ik ben héééél benieuwd wat jullie van de poster vinden en welke plaats jullie graag aan de muur zouden willen. Laat zeker iets weten hé!

 

 

Disclaimer: Ik heb de poster van Place The Moment gekregen ter review. Mijn opinie is hierdoor onveranderd en eerlijk weergegeven.

De grote Boston, baby! blogenquête

Een dikke drie jaar geleden begon ik met deze blog om familie en vrienden op de hoogte te houden van onze avonturen over de oceaan. Ons jaar in Boston vloog voorbij, en ik herontdekte het plezier in schrijven.

We wonen niet meer in Amerika, maar ook thuis gebeurt er voldoende om me te blijven verwonderen, shockeren of vertederen.

En heel, heel langzaam, werd dit ook een stukje internet waar anderen misschien al eens kwamen lezen.

Toen werd ik ziek. Het was moeilijk om te blijven schrijven, maar ergens voelde ik er wel de nood toe. En toen kreeg ik tonnen steun vanuit de reacties, ook van mensen die ik nog nooit live ontmoet had – dat had ik niet verwacht.

Merci daarvoor, he mannekes. Echt waar.

Ik zou blijven schrijven mocht er niemand meelezen – zoals ik jaren voordien ook al deed – maar de interactie met anderen dat is nieuw voor mij, en ik vind het de max.

Mede daardoor is mijn ‘goesting’ om te blijven werken aan dat blogje hier stevig gegroeid. Moet ik de blog verder uitwerken? Er wat centjes tegenaan gooien? Misschien werken aan het design (help, geen held in). Of met vastere categorieën gaan werken? Keuzes, keuzes.

Maar wat zegt de eerste wet van productontwikkeling?

Leer uw publiek kennen.

Dus, lieve mensen, hierbij een oproep om mij een beetje verder te helpen. Lees je hier alles wat ik neerkladder, kom je maar af en toe langs, of misschien nog maar net piepen – het maakt niet uit.

Je zou me een heel groot plezier doen met mijn enquête in te vullen. Die vind je
—->HIIIIIEEEEERRRRR. <—–

Het is volledig anoniem, dus je hoeft geen vieze mails van mij te verwachten. Ik ga over een week of twee een samenvatting schrijven over alles wat ik hieruit geleerd heb (al was het maar: doe geen enquêtes meer want geen kat vult dat in). Maar toch. Vul in, please! ’t Is vijf minuutjes werk – misschien tien als je traag leest en typt.

Geen cadeautjes, geen lokkertjes, geen verloting, behalve een dikke dikke merci om de tijd te nemen om deze mini-blogger wat op weg te sturen!

Review binnenspeeltuin Funoase + Winactie AFGESLOTEN

Buiten spelen/binnen spelen

Buiten spelen is de max! Heerlijk in de frisse lucht of het zonnetje, lekker uitleven, dat is gewoon fantastisch! Je kan naar een speeltuin gaan, fijn van de glijbaan, op de schommel… terwijl mama en papa rustig op een bankje zitten, of meedoen natuurlijk.

Maar goed, we wonen in een landje waar buiten spelen misschien toch niet altijd een optie is. Of misschien is er geen speeltuin in de buurt. Of is dat een modderpoel (kan ook leuk zijn, maar niet altijd hehe). Of misschien heb je er wel helemaal geen zin in buiten zijn vandaag.

Kan ook.

Dan kan je naar een binnenspeeltuin gaan. Zoals bijvoorbeeld de Funoase in Leuven.

De Funoase

Dat deed ik vorige week met zoonlief en we hadden allebei heel veel plezier. Zoveel dat ik een praatje sloeg met de eigenaar en uitbater en ik besloot een review te schrijven van deze plek.

Bovendien heb ik een kleine verrassing voor mijn lezers, want zoals beloofd eerder deze maand, mag ik ook weer iets weggeven op zaterdag.

Maar first things first, wat vonden wij allebei nu zo leuk aan de funoase?

De Funoase is een binnenspeeltuin met een piratenthema van 450 vierkante meter, die bestaat uit verschillende onderdelen.

 

Funhouse

Waar onze krullenbol zich uuuuuren heeft geamuseerd, is de funhouse. Dit is een geheel van toestellen en glijbanen en klimrekken die allemaal aan elkaar verbonden zijn, en zo opgesteld dat de kinderen zich eigenlijk niet kunnen bezeren. Daarmee bedoel ik dat het geheel omringd is door dikke netten, en ook naar de hogere verdiepingen gaan kan alleen door langs platformpjes te kruipen die steeds op een andere plaats een opening bieden (wat maakt dat je nooit dieper dan 1 platformpje kan vallen, wat ongeveer 50 cm is).

In de funhouse zijn naast glijbanen, lianen, een draaimolen en klimrekken, ook een ballenbal en een groot springkasteel te vinden.

Het fijnste vond ik dat ik hem gerust kon laten klimmen, en dan ik zelf ook in de funhouse mocht (allemaal onze schoenen uitdoen, natuurlijk). Het was lang geleden dat ik nog zoveel plezier had op een springkussen!

 

De funhouse is voor kinderen vanaf 3 jaar. Voor de kleinsten is er een apart hoekje, de soft zone, met ballen, kleine kussens en mini-glijbaantjes.

softzone

Racecircuit

Het klinkt wat gek om te schrijven, maar in de Funoase is ook een racecircuit. Kleine autootjes kunnen eenvoudig bestuurd worden door de kinderen (vanaf 3 jaar, en ja, Krullenbol was er op recordtempo mee weg), en het parcours gaat door een piratengrot. Hij spreekt nog elke dag van ‘zijn’ auto waarmee hij mocht rijden. Heel leuk!

 

Speelautomaten

Zoonlief was hier nog niet klaar voor maar er staan ook verschillende speelautomaten en een air hockey spel.

Plekje voor de ouders

Ik geef toe, het is super om mee in het funhouse te dollen, maar het is ook fijn om eventjes rustig te zitten terwijl het kroost zich amuseert. Er staan dan ook de nodige bankjes en stoeltjes en je kan er een drankje en een snackje kopen.

Maar! Je mag ook je eigen drank en snacks meebrengen!

 

Helemaal top is dat je een verjaardagsfeestje kan geven in de Funoase. Zij kunnen zorgen voor pannenkoeken, frietjes of spaghetti. Na het reserveren van het feestje, krijg je uitnodigingskaartjes en een gepersonaliseerde tafel speciaal voor jullie gezelschap.

Uitbaters/eigenaars

Ik praatte met Peter, een IT’er die in de zomer van 2018 de Funoase overnam. Toch een serieuze carrière switch.  ‘Een droom die in vervulling ging’, noemde hij het. En ik geloofde hem. Hij had die blik van iemand die super gepassioneerd bezig is.

Ik moest glimlachen toen hij vertelde dat hij elke ochtend door het hele funhouse kruipt, om alles te poetsen. Met een gestalte van 2 meter is dat ongetwijfeld interessant om te zien.

Samen met zijn vriendin Vanessa willen ze van de Funoase de gezelligste, leukste plek in het Leuvense maken.

Ik keek naar Krullenbol die op zijn buik via de glijbaan het ballenbad in dook en gierde van het lachen.

Ik dacht: dat zou jullie wel eens kunnen lukken.

Nadelen?

Niets is perfect en de funoase is daar geen uitzondering op. Ik vond het er behoorlijk luidruchtig, vooral omdat de motor van het springkasteel in dezelfde ruimte staat. Gelukkig worden er wel gratis oordopjes aangeboden.

De parking is de parking van het hele complex en is betalend. Er is dus wel altijd plaats, maar gratis zou uiteraard prettiger zijn.

(EDIT: na het verschijnen van dit artikel vernam ik dat de motor vervangen wordt door een minder luidruchtig exemplaar!)

Praktisch

De Funoase ligt op de Philipssite in Leuven. Alle gegevens vind je op hun website. Ze zijn open op woensdagnamiddag, in het weekend en op feestdagen. Tijdens schoolvakanties zijn ze elke dag open.

Kinderen van 2 tem 12 jaar betalen 7,5 eur, als begeleider betaal je slechts 2,5 eur. De racewagentjes en spelcomputers zijn niet inbegrepen. Er zijn ook groepstarieven, en je kan feestjes boeken.

Interessant is dat het toegangsticket een hele dag geldig blijft. Je kan dus naar buiten gaan, even gaan zwemmen (de ingang van het zwembad ligt letterlijk op 10 meter), en terug komen!

Wat valt er te winnen? EDIT: DE WINACTIE IS AFGESLOTEN

En uiteraard hou ik het beste voor het laatst: ook deze zaterdag mag ik iets weggeven!

Ik heb nl. een 5-beurtenkaart van de Funoase die ik mag verloten onder de lezers. Deze is 35 euro waard én heeft een extra voordeel: er mag nl. ook 1 begeleider gratis binnen per bezoekdag. Zo spaar je per bezoekje nog 2,5 eur extra uit. De 5-beurtenkaart blijft twee jaar geldig.

Wat moet je doen om te winnen? Je kan niet langer deelnemen aan deze wedstrijd

  • Laat hieronder een reactie achter dat je wilt deelnemen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan (als je geen Facebook hebt, vermeld dit dan even)
  • Volg Funoase op Facebook
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 22 december 23u59. Op 23 december maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan.

Veel succes, en mocht je de kans zien om de Funoase te bezoeken: heel veel plezier!

Disclaimer: Ik heb de 5-beurtenkaart gekregen om onder de lezers te verloten. Dit heeft op geen enkele manier mijn mening beïnvloed. Foto’s van mezelf of met toestemming overgenomen van funoase.be

Zijn jullie wel eens naar een binnenspeeltuin gegaan? 

Mijn man vertelt: Waarom mannen niet moeten helpen in het huishouden

In de rubriek ‘Mijn man vertelt’ vertelt… wel ja, mijn man. Over wat hem bezig houdt. Over waar hij zich vragen bij stelt. Over wat hij bijzonder vindt. 

Vandaag gaat het over de rolverdeling in het huishouden.

 

‘Schat, zeg maar wat er moet gebeuren’

“En dan vraagt die ‘Zeg maar wat er moet gebeuren’.”

Er valt even een stilte.

Er wordt met ogen gerold.

‘Ja en daar word ik dan zot van he’.

 

We hebben het over de verdeling van huishoudelijke taken. Eén van onze bezoekers moest even ventileren.

Het valt mij op dat deze verzuchting veel voorkomt in onze vriendenkring. En ja, het is dan meestal de vrouw die er zot van wordt.

En weet je wat? Ik snap dat.

Je zou kunnen denken: maar de man vraagt toch waar hij kan helpen? Dat is toch net goed?

Maar naar mijn gevoel zit het dan toch stevig scheef.

 

Eén van de partners gaat er op die manier vanuit dat de andere de volledige regie van het huishouden in handen heeft. De ander heeft het overzicht, de ander is alwetend.

Maar het is het huishouden van allebei, dus die regie zou bij allebei moeten liggen, toch? Het is niet zo dat de ene de andere ‘helpt’ door zijn/haar eigen huishouden te doen. Net zo min als je kan babysitten op je eigen kinderen!

Dat is toch raar dat er maar één iemand zou weten dat het kot in brand staat, bij wijze van spreken. En dan vragen ‘zeg maar wat er moet gebeuren’.

broom-1324469_1920

Vanwaar de ongelijkheid?

Er zijn uiteraard ook veel gezinnen waar de rolverdeling wél oké is. Waar beide partners een evenwaardige plaats hebben, en de taken gelijkaardig (daarom niet gelijk) verdeeld zijn. Maar het valt op dat het vaak toch niet helemaal zo is.

Ik vraag me af hoe dat eigenlijk komt. Mannen en vrouwen hebben tegenwoordig dikwijls allebei een full time job. Vaak hebben beiden heel wat verantwoordelijkheden. Toch zijn er veel meer mannen die thuis komen en verwachten dat ze de voetjes onder tafel kunnen schuiven dan omgekeerd. Vrouwen werken dan misschien vaker deeltijds maar dit mag ook geen vrijgeleide zijn om alle taken zo maar af te schuiven.

Soms denk ik ook dat vele vrouwen het in eerste instantie niet zo erg vinden, dat bepaalde dingen ook zo groeien. En dat is oké, als je er tenminste over kan praten als één van beide partners het toch te stresserend begint te vinden.

Is het dan iets dat we hebben overgeërfd van vorige generaties? Waar de vrouw wel vaker als zorgende thuis was? Ondertussen is er toch al veel veranderd denk ik.

Want wat wil je je kinderen meegeven? Toch niet dat mama altijd poetst en strijkt en papa mee gaat fietsen? Dat papa niet weet hoe de wasmachine werkt? Dat mama de enige is die een ei kan bakken?

teleurgesteld

Hoe gaat het bij ons?

Bij ons is het zeker niet perfect, maar ik denk wel dat we er altijd kunnen over praten. Veel is organisch gegroeid, en zeker ingegeven door het feit dat Vrouwlief

1/ Niet kon koken, poetsen en strijken toen ik haar leerde kennen.

2/ Heel goed aangaf dat zij dat wel wilde leren, maar niet om dat allemaal alleen te trekken.

3/ veel beter is in aan de kleine dingen denken dan ik, maar ik doe mijn best!

 

En dat we elkaar goed aanvullen, maakt ook dat ieder van ons al eens kan zeggen: normaal doe ik dit of dat, maar nu lukt het even niet, kan jij dat doen?

Het voorbije jaar, met alle ziekenhuisbezoeken en vermoeidheid, is dat heel goed van pas gekomen.

 

Oproep!

Vandaar mijn oproep aan alle mannen: neem eens een taak op waar je partner zich niet meer mee moet bezig houden. Bijvoorbeeld: zorgen dat de kinderen eten hebben om mee te nemen naar school.

lunchbox-2752175_1920.jpg

Dit betekent dus NIET: ’s ochtends vragen aan je partner ‘hey wat moet ik klaarmaken’ (of nog erger: wat eten ze eigenlijk ’s middags?). Dit betekent ook NIET: zeg waar is het lijstje voor de winkel? En waarom is er geen brood meer, had jij dat niet gezien dat dat bijna op was?

Al was het maar voor een week. Om eens te voelen wat dat betekent.

 

It takes a village to raise a child… it is your child and you are the village.

 

dad-and-son-1432772_1920.jpg

 

 

 

 

 

 

Eerder lazen we ‘Mijn partner helpt niet in het huishouden en dat vind ik prima‘ bij Misses Lee blogt.

Kerst Bloghop 2018 – wedstrijd afgesloten

kerstbloghop

Als je al wat langer woorden op het internet zaait, komen er soms verrassende bloemetjes op je pad. Ik heb al collega-bloggers ontmoet, heel wat leuke dingen gelezen, veel geleerd over online schrijven…

En recent kreeg ik de kans om mee te doen aan een bloghop.

 

Een bloghop?

Een bloghop is een soort van carrousel van bloggers, waarbij de ene naar de andere doorverwijst, en waarbij je als je de hele ketting afgaat, eindigt waar je bent begonnen.

Op die manier kunnen twee dingen gebeuren:

1/ Je leert nieuwe blogs kennen

2/ Je kan de plek onder je kerstboom vullen, want op ELKE BLOG is er iets te WINNEN.

Inderdaad, bij elk van de 15 deelnemers staat er een winactie online. Dat betekent dat je al die cadeautjes nog net op tijd kan ontvangen voor Kerst!

kerstboom

Welkom!

Als je hier al vaker ben langs geweest: zo fijn dat je er weer bent!

Wie hier nog niet eerder heeft gelezen, is hier waarschijnlijk terecht gekomen via Ingrid van BlogsbyIngrid.com. Ingrid blogt over allerlei fijne dingen zoals haar gezin met twee dochters, kindermode, kinderboeken, en tips voor alles van traktaties tot leuke vakanties.

Ikzelf blog nu een jaar of drie op Bostonbaby.org, een naam die ontstond toen Manlief en ik met ons viermaandertje voor een jaar verhuisden naar Boston. Een geweldig avontuur! Maar ook na onze terugkomst bleef het kriebelen om te schrijven over ons dagelijks leven, onze (kook)avonturen, en alle kleine dingetjes die groots kunnen zijn.

Een paar staaltjes van mijn blog:

blogger

Winactie

Maar goed! Zoals ik al zei valt er vandaag dus wat te winnen. Dat is trouwens elke zaterdag van deze maand nog het geval (zoals ik vorige week uitlegde). Deze week heb ik een mooi pakketje, ideaal voor wie eventjes wilt ontspannen. Vier heerlijke verzorgingsproducten, in een luxe, milieuvriendelijke bewaardoos.

Ik geef een Luxe geschenkset van Rituals weg, nl. The ritual of Dao,

 

img_7463

Deze cadeauset bevat

  • 1 x Balancing foaming shower gel, 50 ml
  • 1 x Mindful Body Scrub, 70 ml
  • 1 x Be kind to your skin body cream, 70 ml
  • 1 x 24h anti-perspirant spray

Ter waarde van 20,5 euro.

Dat klinkt toch als eersteklas relaxen, niet?

Deze actie is afgesloten

Deelnemen?

Wat moet je doen om kans te maken op deze luxe geschenkset?

  • Laat hieronder een reactie achter dat je wilt deelnemen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

 

Je kan deelnemen tot zaterdag 15 december 23u59. Op 16 december maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan.

DEZE ACTIE IS AFGESLOTEN

En we klikken verder…

Met veel plezier stuur ik jullie door naar Mamascrapelle. Ellen is een creatieve duizendpoot die houdt van koken en uitstapjes. Ze schrijft heel wat DIY blogjes maar wat ik vooral grappig vond was het tekstje waar ze beschrijft dat je een groter dekbed nodig hebt als je vader of moeder bent. Ha! Herkenbaar!

Zij geeft trouwens een Vtech Tante Jet theeset weg!

 

Ik wens jullie nog heel veel hop & win plezier!

 

 

Weggeven in december – de omgekeerde advent

De warmste maand van het jaar is aangebroken. We kijken uit de gezellige dagen en hebben kerst en oudjaar in het vizier.  Morgen begint de advent, de aanloopperiode voor Kerstmis. Het woord ‘advent’ komt trouwens van het Latijnse ‘adventus’ wat komst betekent (tot zover deze lezing).

Omdat aftellen en aankondigen goed werkt met onze kleuter, hebben we voor het eerst een adventskalender gekocht. 24 vakjes waarvan er elke dag eentje open mag – om daar dan een klein cadeautje of iets lekkers te vinden.

adventskalender

De cadeautjes stromen wel vlotjes binnen in december: niet alleen thuis in de schoentjes door de Sint en onder de boom door de kerstman maar soms ook nog op verschillende plaatsen –  misschien gooit de goedheilig man ook nog wat door de schouw van oma en opa, van peter of meter. Die zijn uiteraard ook heel braaf geweest dit jaar.

Daarom bleef het hangen toen ik een paar dagen geleden ergens een idee zag passeren van een ‘omgekeerde adventskalender. In plaats van elke dag van de advent iets te krijgen, kan je ook elke dag van de advent iets weggeven.

Omdat je het niet meer nodig hebt. Omdat je het niet meer gebruikt. Omdat je gewoon genoeg hebt – en anderen misschien niet.

Ik vind het zo een mooi idee dat ik er echt mee aan de slag ga. Elke dag van de advent zal ik iets dat ik niet meer nodig heb in een doos leggen, en die zal ik naar de kringloopwinkel brengen.

boeken weggeven

Behalve op zaterdag.

Op zaterdag geef ik ook iets weg, maar het gaat niet in de doos.

Want op elke volgende zaterdag van december geef ik iets weg via mijn blog.

En het zal geen oude kookpot zijn, laat ik je dat alvast vertellen!

Hou dat blogje hier gewoon goed in het oog, en wie weet draag ik wel bij aan die mooie stapel cadeautjes onder de kerstboom!

 

Hebben jullie een adventskalender?

cadeau

 

Koffie Klasj – november

Koffie klasj

Ola pola! De laatste dag van november prijkt op de kalender, en wij hebben deze maand nog geen koffiedate gehad. Tijd om er werk van te maken! Schuif aan! Wat drink je?

Sinds ik gestopt ben met cafeïne vrees ik dat ik enkel nog deca in huis heb. Maar het is ‘deftige’ deca. Ik heb wel een verzameling thee om ‘u’ tegen te zeggen, dus misschien kan ik je daar plezier mee doen?

img_7350

Ja, en zoals je misschien al gehoord had, ben ik ook gestopt met suiker, dus koekjes… het is hier eigenlijk triestig gesteld als ik het zo schrijf. Grapje, ik heb ook al suikervrij gebak gemaakt – wil je een kruidnootje met dadels?

Aan het werk

Ik denk dat het grootste nieuws deze maand is dat ik de sprong heb gewaagd, en weer aan het werk ben gegaan. In overleg met de artsen ben ik gestart aan 30%, dat wilt zeggen dat ik nu op dinsdagvoormiddag en de hele donderdag weer op mijn bureautje te vinden ben.

En weet je wat? I love it.

Mijn eerste dag was het hele bureau versierd met vlaggetjes en ‘welcome back’- slogans, en er stond een reusachtige fruitmand. Het was echt een hele fijne terugkeer. Die collegaatjes van mij toch, schatjes zenne.

Maar ja, het is natuurlijk zwaar en soms denk ik dat ik mijn hoofd letterlijk hoor kraken. Zo lang ik daar ben, lukt het wonderwel om de concentratie erbij te houden – ik ben dan ook heel vastberaden, al is dat echt tanden bijten op donderdagnamiddag na vier uur strategische meeting.

De dag(en) erna zijn wel minder. Spierpijn, hoofdpijn, moe. Gelukkig geraak ik daar ook wel weer door. Maar het is wel even terugschakelen op die momenten.

En natuurlijk is het een beetje een gevecht tegen mezelf – ik wil er zo graag induiken en vanalles afwerken en dacht dag 1 al ‘oh, dat maakt ik vanavond wel eventjes af, anders moet het weer blijven liggen’. Maar ja, dat mag ik natuurlijk niet doen. Dat is niet de bedoeling. Ik moet grenzen afbakenen en ‘nee’ zeggen. Pfft… niet altijd makkelijk!

Gezondheid

Ik voel me goed, dank je wel. Ja, je ziet het goed, mijn polsbrace is er af. Zot verhaal weeral. Ik deed die sowieso af om te koken, omdat ‘ik me anders wel kon bezeren’. Springt daar een klodder hete olie uit de pan, recht op mijn duim. Aaaaahhh!

Direct 40 min onder koud water gehouden, ik zag al doembeelden van lelijke littekens, want ja, olie….

De volgende dagen zat er een dik verband op en kon ik mijn brace dus niet dragen. Toen merkte ik dat de pijn nagenoeg weg was. De pijn van de overbelaste pees, niet van de brandwonde. Die deed nog wel even pijn. Maar ook die is uiteindelijk mooi genezen. Water water, de rest komt later!

Verder voel ik me best wel goed, zo zonder suiker. Nee, echt moeilijk is het niet meer. Ik voel me ‘licht’, ik kan het niet beter omschrijven. Niet dat de weegschaal dat heel erg bevestigt, nu ja, ik ben wel een beetje afgevallen (zo’n 800g op drie weken) maar ik was natuurlijk al wel aan het opletten en puntjes aan het tellen.

Krullenbol

Het was grootouderfeest op de school van krullenbol en mijn schoonmoeder is gegaan. Ik kreeg een zalig filmpje van een rij kindjes die aan het dansen waren – of niet aan het dansen, want velen zaten gewoon op de grond of wiegden wat op de muziek – maar die van ons stond daar ‘gaaz’ te geven, vollenbak! Hahahaha! De moves van zijn vader en grootvader, zoveel is duidelijk.

Het is zo fijn te weten dat hij zich daar goed voelt, in de klas. Toch eens werk maken van die fanclub voor zijn juf.

Scotty en Jane

Scotty en Jane zijn gezond en wel, en komen opmerkelijk meer bij ons zitten, nu de dagen wat kouder worden. Vind ik wel gezellig zo, al ben ik al een keer of vier bijna over Scotty gevallen, die het blijkbaar nodig vindt om steeds net voor mijn voeten te parkeren.

Krullenbol vindt het nu ook wel okee als één van de pluisballen zich in de buurt installeert. Het is nog een beetje een ‘wij tolereren elkaar maar verder hoeft het niet te gaan’- soort van relatie.

img_7371
Scotty eist alleenrecht over het ‘bakske’

Maar zeg! Ik ben hier aan het ratelen! Tell me about you? Hoe gaat het nu met dat ding? En die verkoudheid? Goed voor jezelf zorgen he!

Vorige edities van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Jetlag

Wat ik klaarzet, zet hij opnieuw in de kast

Wat opgeruimd moet worden, blijft staan

Ik heb het uitgelegd, en hij onthoudt het één seconde

Misverstanden, niet gehoord,

fout gelegd, wat verstoord

Wat was ook alweer de vraag?

Denken wordt wel heel diffuus

Maar klagen kan ik niet vandaag

Want jetlag is een echt excuus.

 

vliegtuig