Een kleutercrisis in het openbaar? Dit deed ik

Ik sta aan mijn auto op de parking van het kinderdagverblijf, en mijn zoon krijgt een crisis. Een tantrum, zoals ze dat in het Engels zeggen. Een epic tantrum, zoals ik dat zou zeggen.

peuter

Ik heb hem net opgepikt na een dagje spelen waarop alles normaal verlopen is, volgens de verzorgsters. Hij was blij om mij te zien.

Maar toen.

Toen viel er een verdwaalde regendruppel op zijn schoen. En die maakte een vlek. Een VLEK mensen!

 

ALL. HELL. BREAKS.LOOSE.

 

Hij huilt hard en de tranen biggelen over zijn wangen. Geen sprake van dat hij met KLETSNATTE schoenen in de wagen stapt. Nee. Hij blijft wel hier, alsjeblieft, dankjewel. Hij blijft hier wel naast de auto zitten.

Omkopen met een koekje? Moeder, wat denk je wel? Zo goedkoop is ie niet hoor.

 

Ik zou hem kunnen zeggen dat hij moest ophouden met huilen. Ik zou kunnen sussen (of een poging doen). Ik zou boos kunnen worden, en roepen. Ik zou hem in de autostoel kunnen wringen (toen kon ik dat nog).

Maar dat deed ik niet.

Wat ik wel deed? Het enige dat hielp – ik deed niets.

 

Ik ging een halve meter van hem zitten, en zei dat als hij een knuffel wilde, hij het maar moest zeggen. Ik raakte hem niet aan. Ik keek niet zijn kant op.

Er passeerde mensen. Die keken, ja. Maar ik schaamde me niet. Waarom zou ik? Omdat mijn kind overprikkeld is na een drukke dag? Omdat hij dat mag uiten? Omdat ik hem de tijd geef om te razen?

Nee, daar schaam ik mij niet voor.

kind alleen

Dat is een parel van een tip die ik zou geven aan kersverse ouders – voor zover iemand tips van mij zou willen.

 

Niets doen is soms het beste wat je kan doen.

 

Mijn zoon was iets rustiger geworden, aanspreekbaar. Ik vroeg of hij een knuffel kon gebruiken. Hij knikte. Ik nam hem op schoot, we zaten zo nog even. Toen vroeg ik of we samen naar huis konden gaan. Hij knikte weer, en ik zette hem zonder moeite in de autostoel.

Dit heeft alles bij elkaar een paar minuten geduurd, en ik kwam- redelijk opgetogen – thuis met een vrolijk kwebbelende peuter. Denk je dat roepen, dreigen, en forceren, tot een beter resultaat hadden geleid?

Ik ook niet.

 

Lees bij Misses Lee Blogt mijn gastblog in de reeks ‘Bewust maar niet perfect’ met de vijf andere supereenvoudige mantra’s die me al ontelbare keren hebben geholpen bij pittige ouderschapsmomentjes! Omdat iedereen soms wel een reddingsboei kan gebruiken in de stormen van onze kinderen (en van ons!).

boei

Hoe ga jij om met een crisis van je kind in het openbaar?

Advertenties

Nieuwe rubriek: manlief doet een boekje open

‘Kan jij werk en gezin goed combineren?’

 

Plots heeft de media door wat alle moeders al eeuwen weten: dat die vraag nooit aan de papa’s wordt gesteld.

Enerzijds zijn er natuurlijk meer moeders die zorgtaken op zich nemen, en bijvoorbeeld minder gaan werken (of net niet) als er kinderen komen.

Anderzijds ken ik veel vaders die er ook willen zijn voor hun kroost. Dan stelt de uitdaging van de dagelijkse puzzel zich toch ook voor hen? De volwassen puzzel van gezin en carrière (en gezondheid en vrienden en familie en….).

IMG_6889 (1)

Ik wil het woord geven aan de puzzelaar waar ik stukjes mee deel. En hij wilt dat woord ook nog aannemen! Heerlijk!

Er komt een nieuwe rubriek aan – een reeks van gastblogs door manlief. Blogland is overwegend vrouwelijk. Of de wereld er heel anders uitziet door mannelijke ogen?

nieuwe rubriek

Ik ben benieuwd!

 

Zijn er topics waar jullie graag zouden over lezen? Geef ze gerust door!

Halloween: pure commercie of niet?

halloween-costumes-3743795_1920

Halloween, you love it or you hate it

Vanavond is het Halloween. Onze kostuums liggen klaar.

Dat was een vijftal jaar geleden echt wel anders; toen vond ik dat hele gedoe de avond voor Allerheiligen behoorlijk belachelijk. Je zag wat in Amerikaanse films en de commercie sprong erop en wilde er een cent uitslaan. Nee, Halloween, daar deden we niet aan mee.

pompoen.jpg

Maar straks ben ik een duiveltje, manlief is een gevaarlijke piraat en krullenbol is het schattigste draakje dat je je kan indenken.

Wat er veranderd is? We hebben een échte Halloween meegemaakt, in Boston. En ik vond het ge-wel-dig.

We wandelden die avond rond in een wijk waarbij letterlijk élk huis een totale make over ondergaat die avond.  Iedereen gaat er in de VS zo enorm in op, en omdat ze daar geen carnaval hebben, hoeven de kostuums niet altijd griezelig te zijn. Ja, er zijn grote spinnen, dansende skeletten en zombies à volonté, maar even goed zie je robots, een vrouw als een aap en haar baby als het banaantje, en trekken twee koks een omgebouwde bolderkar, die nu een soeppot met een kindjes-kreeft is. De traditie is dat een kindje voor zijn of haar eerste Halloween als pompoen verkleed is.

En al vind ik dat niemand een snoepje verdient die niets gezongen heeft, is ‘Trick or treat’ wel een algemeen aanvaarde uitdrukking over de oceaan.

zombie-278755_1920

Oorspong van Halloween

Hoewel we het nu zien als een typisch Amerikaanse feestdag, is Halloween ontstaan in Schotland. De Kelten vierden op 31 oktober Samhain, een soort eindejaarsfeest, omdat op 1 november het oogstseizoen eindigde, en de winter begon. Winter is coming, inderdaad!

Op Samhain stond de deur naar de onderwereld op een kiertje. De zielen van de overledenen konden een kijkje komen nemen. Daarom werden er feestmalen georganiseerd, waarbij een plaats aan de tafel werd vrijgehouden.

Maar ook demonen en ander creeps konden door de deur, en die moesten afgeschrikt worden – vandaar het gebruik om je te verkleden. Al geef ik toe dat een banaankostuum weinig afschrikwekkend is.

Christenen bakten op de vooravond van Halloween zielenkoeken, die opgehaald werden door kinderen en armen. Elke gegeten koek stond voor een ziel die bevrijd werd uit het vagevuur.

 

Feestje

Dus je begrijpt, waarom wij nu in vol ornaat naar het Halloweenfeestje van onze buren vertrekken. ’t Is een kwestie van geen keus hebben. Er zijn brownies. En zielen die wat hulp nodig hebben.

 

Vieren jullie Halloween?

pumpkin-1838545_1920

De koffie tag: 10 vragen over koffie

Ik heb een hartbrekende beslissing genomen – ik ga minder koffie drinken. Valt samen met een aantal andere aanpassingen die ik wil doorvoeren in mijn eetpatroon. Alles voor de gezondheid he.

Maar onze maandelijkse koffie klasj zal zeker nog doorgaan, beloofd!

Om het ‘afscheid’ wat minder bitter te maken, vandaag de koffie tag: 10 vragen over koffie. Viel ik echt in de pot als kind, of is dat maar een mythe?

  1. Wanneer dronk jij je eerste kopje koffie? En hoe smaakte dat?

Ik denk dat ik ongeveer 12 was, en om de één of andere reden wilde ik graag koffie lusten. Maar dat viel zwaar tegen, dus ik deed er een sloot melk en een berg suiker bij. Dan vond ik het nog te harden, vooral met een witte boterham met kaas erop (Jaaaaa… ik weet ook niet waarom).

  1. Met wie drink jij graag koffie?

Met mijn man, al drinkt hij zelf geen koffie. En met een goeie vriend, die in Mexico woont, dus als hij dan eens langskomt, is het liters aanslepen.

koffie1

  1. Op welke momenten van de dag drink je koffie?

Ik denk dat ik hier geen grote verrassingen ga vertellen: ’s morgens! Eigenlijk probeer ik na de middag geen cafeïne meer te drinken, tenzij ik echt vreselijk moe ben.

  1. Wat is je favoriete koffievariatie?

Een gewone cappuccino (met melkschuim, natuurlijk) smaakt altijd, maar als er tijd is voor een verwennerijtje, dan graag een latte met vanillesiroop (in de ideale wereld heeft deze dan ook 0 calorieën).

koffie3

  1. Wat is je favoriete koffiemerk?

Niet zozeer een merk, maar wel een soort koffie(boon): Maragogype! Een hele grote boon, ook wel olifantsboon genoemd, met een milde smaak en een laag cafeïnegehalte.

coffee-bean-507411_1280

  1. Probeer je vaak nieuwe soorten/smaken uit, of blijf je trouw aan één soort/smaak?

Ik wil gerust eens afwisselen, maar ik ben wel een moeilijke klant!

  1. Heb je aparte soorten soorten/smaken in huis voor je gasten?

Ik heb op een bepaald moment een jaarvoorraad Senseopads gewonnen. Dat waren 36 zakjes (en meer dan 900 pads, dus dan kan je al rekenen hoeveel ze dachten dat ik dronk op een dag). De sterkere smaken, zoals espresso, lust ik zelf niet, maar hou ik wel in de kast voor liefhebbers.

  1. Waar koop jij je koffie?

Gewoon in de Colruyt.

  1. Hoe drink jij je standaard kopje koffie?

Het liefst in één van mijn favoriete kopjes (want JA, dat maakt uit), met een opgeklopt wolkje warme melk erin. Als het snel moet gaan (en manlief niet in de buurt is om dat wolkje op te kloppen, want ja, die schat doet dat voor mij al lust hij zelf geen koffie), gewoon met een scheutje amandelmelk.

  1. Wat vind jij het lekkerst bij de koffie?

Eigenlijk gewoon mijn ontbijtje van zelfgemaakte granola, fruit en yoghurt. Maar een kokosrotsje is ook niet te versmaden!

 koffie2

Ik vond deze tag bij haremaristeit.nl.

 

Ben jij een koffielover? 

Koffie Klasj – oktober

Koffie klasj

Ahh, er is toch weinig heerlijker dan een mooie nazomer, hé! Na enkele frissere ochtenden- er is een eerste fleece gespot – voel dat zonnetje echt als een cadeautje!

Maar kom binnen! Zet je! Ik heb een behoorlijke drukke maand gehad, dus hoog tijd voor onze maandelijkse koffie klasj.

 

Koffietje?

Wil je een koffietje? Ik zit nog altijd aan de demi cafeïne, maar op een mistige herfstochtend durf ik er al eens een drupje karamelsiroop toe te voegen.

Of! Anders maak ik je even een smoothie? Geloof me, het is een toppertje. Ik maak het met ongezoete amandelmelk, een lepeltje pindakaas, een banaan, een handvol verse spinazie en een paar blokjes bevroren mango.

Ik zie je een gezicht trekken, en ik snap je! Maar probeer het, serieus, en bedank me later.

What’s new?

Ik heb niet stilgezeten deze maand.

Het verjaardagsfeestje voor mij pa was een uitdaging, want ik wilde natuurlijk alles uit de kast halen, en dat was met momenten wel pittig. Bovendien waren we te laat om een zaal vast te leggen en kwam er dus meer dan 30 man in onze living vieren. Is helemaal goed gekomen, met dank aan de heerlijke temperaturen, die maakten dat de gasten tot na 20u in een licht truitje op het terras zaten te kletsen. Topfeest, al zeg ik het zelf!

 

Het citytripje naar Lissabon was echt super. Echt, als je daar nog niet geweest bent, zeker eens doen. Een hele mooie stad, maar een stevige kuitenbijter (gebouwd op zeven heuvels, maar het voelde eerder als zeventig). Die +20 km op 2 dagen was eigenlijk een opsteker: JA, ik kan dat fysiek aan en de gevolgen van de inspanning bleven beperkt.

 

Het weekendje met de hele familie van manlief was iets moeilijker – ik had de dagen daarvoor behoorlijk wat ‘mentale arbeid’ verricht, en dat werd een weekend recupereren.

 

Administratie

Wat ook heel wat mentale arbeid vraagt, is het geregel en gedoe met de mutualiteit en andere instellingen. Je kan niet geloven hoeveel papieren ik daarvoor al heb ingevuld of laten invullen, hoeveel ik al gebeld heb, hoeveel afspraken ik daar ondertussen gemaakt heb. Ze schijnen het heel moeilijk te hebben met:

1/ het feit dat ik twee jobs had voor ik ziek werd, en daarmee, mirakel oh mirakel, officieel meer dan 100% werkte. WHO. DOES. THAT.

2/ dat ik eerst een paar dagen ziek was, dan drie dagen per twee weken afwezig was gedurende twee maanden (toen ik nog aan de lichte behandeling bezig was) en toen helemaal uit ben gevallen door de zwaardere behandeling. Nee. Dat is moeilijk.

Eigenlijk had ik gewoon beter niet gewerkt tijdens die lichte behandeling. Dat mocht ook perfect, maar ik wilde zo graag blijven doorgaan (en dat ging ook fysiek). Ja, en nu mag ik dat gaan uitleggen en met terugwerkende kracht gaan ‘regulariseren’. Echt bizar.

 

Oh, en ik ben erachter gekomen dat er van je ziekte-uitkering zo goed als geen belastingen afgaan. Je DENKT dus misschien dat het wel meevalt, dat je nog rond kan komen terwijl je ziek bent. Maar als je volgend jaar je belastingen invult, valt de hamer op je koppeke. Mag je duizenden euro’s gaan terug betalen.

Goed dat ik dat nu weet, maar kan me voorstellen dat er mensen zijn die daar serieus door in de problemen komen. Apenlandje.

 

Sport

Jep, ik ben nog aan het joggen. Eigenlijk is het de bedoeling dat je 3 keer per week gaat, maar sommige weken lukt 2 keer echt amper. Maar goed, we gaan wel vooruit. Ik zit ondertussen aan les 13 en begin er al een bééétje van te genieten.

Ik moet trouwens mijn tenen uitkuisen want ik wil de Eindejaarscorrida van Leuven lopen. De toer van 4 km wel/ de kleinste toer die er is. Maar toch, het zou een overwinning zijn, op het voorbije jaar.

 

Moeilijke dagen

Ja, dat voorbije jaar… November staat voor de deur en het was al even niet mijn favoriete maand. Nu zijn er nog een paar minder prettige verjaardagen bijgekomen. ’t Is ongeveer een jaar geleden dat de serieuze shit is begonnen.

Geen hond is daar mee bezig en dat is ook helemaal normaal. Maar soms voelt dat wel wat alleen. Dus zullen we snel weer een koffie klasj doen?

 

Krullenbol

Met Krullenbolletje gaat alles goed. Hij is nu ingeschreven in de turnles en heeft dus officieel een hobby. Op drie jaar vind ik dat wat crazy, maar hij doet het geweldig.

Verder ben ik ernstig aan het overwegen om een fanclub op te richten voor zijn kleuterjuf. Die doet haar werk overduidelijk zo graag en dat enthousiasme straalt helemaal af op ons ventje.

Nu vind ik dat altijd prachtig om iemand te zien die zijn of haar werk met passie doet, maar als dat dan ook nog de persoon is die mijn zoon op dagelijkse basis vrolijk en vol liedjes en verhalen naar huis stuurt, tja, dan wil ik eigenlijk gewoon een handtekening vragen.

 

Scotty en Jane – op algemene aanvraag

Met Scotty gaat het beter, nadat de antibioticakuur verder werd gezet en hij ook nog wat cortisone kreeg, omdat ze nu eerder aan een allergische reactie dachten. Dat beest viert feest op composthopen en drinkt uit modderplassen dus ik vraag me serieus af wat voor allergieën die kan ontwikkelen.

We zaten een week of wat geleden trouwens met een muis, die echt een stuk uit de achterkant van onze zetel aan het bijten was. Janie stond er bij en keek er naar! Waar-de-loos! Maar dan wel met zo’n air dooie beesten binnen zeulen, die waarschijnlijk al eerder aan een hartaanval waren overleden, of aan cholesterol ofzo.

Uiteindelijk heeft het dagen geduurd voor manlief (ja, manlief! Geen van onze feliene vriendjes!) de muis kon vangen. Nou ja, manlief heeft ook snorharen.

scotty

Scotty, prachtig de muis achter de zetel negerend.

Mijn kopje is leeg – of beter mijn kopjes. Tot volgende maand?

 

Hebben jullie uitstapjes gemaakt de voorbije weken?

 

Citytrip Lissabon – de ultieme me-time

Door mijn vegan kookuitdaging was de Feelgood Challenge een beetje op de achtergrond geraakt. Tja, een mens kan maar zoveel uitdagingen tegelijk aan natuurlijk.

Bovendien was de vorige opdracht om iets te gaan doen dat je al lang wilde, maar waar je bang was van de mening van anderen. Dat is nu iets dat mij niet echt bezig houd, dus ik heb daar even voor bedankt. Als ik morgen een neusbel of roze haar wil, dan doe ik dat toch gewoon? Nou ja, dat staat niet meteen op het programma hoor.

 

De volgende opdracht viel meer in mijn straatje:

Feelgood Challenge Week 6 – Me-time
Zijn we niet allemaal soms (of vaak) toe aan wat tijd voor onszelf?

Opdracht
Je beste jij kun je zijn als je ook goed voor jezelf zorgt. Een dagje sauna, shoppen of wat jou dan ook kietelt, doe het en zorg ervoor dat je weer wat energie kan opbouwen.

Feelgoodchallenge

En laat ik nu net iets afgecheckt hebben met een goeie vriendin, dat al twee jaar op ons wenslijstje stond: een citytripje samen! De kleine krullenbol bleef lekker bij papa, dus die hadden het zeker ook al gezellig.

Boedapest was het eerste idee, maar omdat we voor half oktober boekten, is het Lissabon geworden – wisten wij veel dat het zelfs in België 26°C zou zijn.

En Lissabon bleek een hele grote aanrader te zijn voor een uitstapje van een dag of drie: we waren gecharmeerd door de oude wijken, de kleur van de huizen – vaak met knappe tegeltjes bezet en door de zoete pastel de nata  die uitgebreid geproefd moest worden.

Op zaterdagavond gingen we dineren bij Pharmácia, een restaurant in een retro apotheek-thema, dat dit lekker ver doortrekt: Ik dronk bijvoorbeeld een ‘Paracetamol’-mocktail uit een flesje (zonder voorschrift te verkrijgen) en de vriendin genoot van een ‘Morphina’. De rekening kregen we in een urinecontainer aka pispotje.

De calorietjes werden er vlotjes afgewerkt want hoewel Lissabon best te ‘bewandelen’ valt, is het gebouwd op zeven heuvels, en daardoor waren die +20 km die we op twee dagen deden, best pittig.

De derde dag was het vrij mistig (slechter weer dan in België!) en het regende wat dus jaaaaa, we MOESTEN wel enkele uurtjes verdwalen in het saunacomplex –  waar het dan ook weer mistig was, maar dat vonden we iets minder jammer.

Omdat beelden meer zeggen dan 1000 woorden:

lissabon gebouwenlissabon kleurlissabon pharmacialissabon eten

Lissabon: een aanrader voor een korte citytrip!

 

Wat is jullie favoriete citytrip?

 

DIT IS DE VIJFDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER  ‘TROTS OP MEZELF’,  ‘WAT MENSEN ÉCHT VAN ME DENKEN‘, ‘WAAROM IS NEE ZEGGEN ZO MOEILIJK?’ en IK BEL JE ZO MAAR EENS

#FeelgoodchallengeNL2018

Mijn 5 goeie redenen om aan yoga te doen

yogaletters

De eerste keer dat ik op een yogamat stond was tijdens mijn studententijd. Samen met mijn zus kon ik wel wat ontspanning gebruiken, zo van tussen al die boeken en cursussen. ’t Was met een klein hartje, want ik raak alleen mijn tenen aan om mijn nagels te lakken.

 

De eerste les begon uitermate ontspannend, in die zin dat we zo goed als niets deden. Na een oefening van een minuut volgden twee minuten ontspanning. So far so boring.

Maar daarna werd er een versnelling hoger geschakeld. Of twee. Of drie. Want opeens werd ons gevraagd een ingewikkelde pose aan te nemen, toch wel vrij out of the blue.

Resultaat: zo goed als iedereen viel om, binnen de 5 seconden. De die hards hielden het 10 seconden vol. Dat werd dan bestempeld als ‘niet goed’ zonder verdere uitleg. Het was hilarisch. Ontspannend wel, zo de slappe lach.

 

Exit yoga. Het hangt zeker ook samen met de lesgever. Té zweverige blabla en ik haak af.

Tijdens mijn zwangerschap volgde ik alweer een lessenreeks. Het was bijlange niet zo grappig, maar wel een stuk nuttiger. Er werd erg de nadruk gelegd op ‘doen wat je kan’. Ik kon niet bijster veel, maar hééé dat kwam door die buik he! Anders ben ik echt zo lenig als een twijgje. Hum hum.

En nu wilde ik yoga ook deel laten uitmaken van mijn revalidatie. Ik vond een les op letterlijk vier minuten wandelen van mijn deur. Geen excuses meer. Dat ging ik doen.

We zijn een paar weken verder en ik kijk eigenlijk wel uit naar dat uurtje. Yoga is goed voor vanalles en nog wat – dat is wetenschappelijk bewezen. Maar ik ga toch vooral om deze vijf redenen.

 

1/ Het is een uurtje me-time

Dat uur staat vast in de agenda en de voorbije weken zijn er wel een paar momenten geweest dat het misschien makkelijker was geweest een les te skippen. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik mag een uurtje voor mezelf plannen, in een rustige omgeving, met een rustig interieur, rustige muziek, rustig licht.

Zoonlief wilt niet slapen? Sorryyyyyy – yoga! Vriend wilt plots komen eten – prima, maar nog voor het dessert ben ik een uurtje naar de yoga.

yogapose

2/ Yoga vermindert stress en angst

Het is bewezen dat het gehalte aan cortisol, het voornaamste stresshormoon, daalt bij en na yogalessen. Ook mensen met angststoornissen en post traumatisch stress syndroom, blijken geholpen. Ik ga nu niet beweren dat ik bij deze groepen hoor, maar na het voorbije jaar is er toch een stevige scheut piekeren met een snuifje trauma bijgekomen. En alle hulp is welkom daarbij (1), (2).

3/Yoga verbetert de slaapkwaliteit

Ik was een hele goeie slaper. Legde mijn oortje op het kussen en sliep binnen de vijf minuten. Tijdens mijn behandeling heb ik slaapmedicatie genomen, en ook weer afgebouwd.

Maar misschien leek het die koude maanden te veel alsof ik mijn winterslaap deed, want na de behandeling kon ik plots urenlang wakker liggen, of ontzettend warrig slapen.

Nu slaap ik beter, en dat zou o.a. door de yoga kunnen komen, omdat dat de afgifte van melatonine- het ‘slaaphormoon’ –  verhoogt (3). En uiteraard helpt het afnemen van stress en angst ook om een goed nachtje te pitten.

4/Yoga bevordert de bloedsomloop en voorkomt cardiovasculaire problemen

Uit onderzoek blijkt dat yogi een lagere hartslag en bloeddruk krijgen (4). Misschien omdat ze zich minder opjagen?

5/Yoga kan helpen bij het afvallen

Op dit moment ben ik nog steeds het ‘behandelingsgewicht‘ aan het tackelen dus het is toch ook mooi meegenomen. De lagere cortisolniveau en de beweging op zich – hoe licht ook – helpen om je gewicht onder controle te houden. Bovendien gaat het om mindful zijn, dus ook bij het eten even na te denken over wat je naar binnen schuift (5).

En ja, in zo’n yogabroek valt niet veel te verbergen. Maar dat is ook niet nodig: het is net de bedoeling om je niet te veel aan te trekken van hoe je eruit ziet en wat je al kan.

‘Wees blij met wat je kan, wees blij met wat je hebt’, zegt de lerares.

Mijn onderzoek heeft uitgewezen dat je dat best meer dan 1 uur per week probeert.

 

Hebben jullie ooit yoga geprobeerd?

frogs yoga

Ik bel je zomaar eens- Feelgood challenge #4

Feelgoodchallenge

Het is eigenlijk nog niet zo zot lang geleden (okee, eerlijkheidshave geef ik toe: toch wel een half leven) dat ik uren en uren doorbracht in de gang van mijn ouderlijk huis, op de trap zittend, of liggend op het tapijt.

Nee, ik was niet gestraft. Mijn ouders geloofden trouwens toen al niet in een time out.

Ik was aan het bellen.

Ik hing aan de lijn, de vaste lijn, met een vriendin of met mijn beste vriend, die ik mogelijk al een hele dag gezien had maar héééééé er viel nog zo veel te bespreken. Soms was het nuttig (zo begon het meestal), over het huiswerk, of een opdracht, maar meestal was het gewoon…babbelen. Babbelen babbelen babbelen, uuuuuren aan een stuk.

oude telefoon

Ik ben dat niet verleerd, dat babbelen. Meer nog, ik ben gewoon een expert. Ik begon deze week niet voor niets over een koffie klasj. Maar het is gewoon niet meer zo vanzelfsprekend, want ik heb van alles te doen, de andere persoon heeft van alles te doen, woont in sommige gevallen in een totaal andere tijdszone, … ‘zomaar’ bellen, het gebeurt nog, maar vaker stuur ik een berichtje of whatsappje, en dan kan dat zo wat tussen de mazen van het tijdsgebreknet glippen.

 

Ik dacht de opdracht van de Feelgood Challenge deze week dus eventjes snel te klaren:

Bel je vriendin! Of iemand anders, maar niet je moeder of je vader. Maar vraag hoe het gaat met de ander.

 

Aangezien mijn langste telefoongesprek met mijn vader waarschijnlijk 32 seconden bedraagt (de man houdt het graag to the point, dit heb ik duidelijk niet geërfd), was dat sowieso geen optie.

Op maandagavond belde ik dus even naar een vriendin. Zo maar even. Tot ik vroeg of ze me kon helpen met een bepaald ideetje voor het verjaardagsfeest van mijn vader, volgende week. Zij is super creatief, dus de ideale persoon om hulp aan te vragen.

Oei… telt dit nog? Dit was dus niet ‘zomaar’.

Later in de week had ik een gemiste oproep van mijn schoonzusje, dus ik belde haar terug. We praatten over koetjes en kalfjes.

Maar zij had mij eerst gebeld. Dus ja…

Oh, en er was nog een Skype gesprek met die vriend uit het buitenland! Ja, dat was écht zo maar! En heel gezellig!

Ah maar dat was zondag. En de challenge begon op maandag.

Nou ja… ik heb dus heel wat afgekletst deze week. Maar bellen, om zo maar eens te bellen, dat is eigenlijk niet gelukt. Je wilt niet storen, je denkt ‘ik heb nu geen 10 minuten, dan wordt het weer te laat, ik kan beter eerst nog dit doen’ *vergeet instant dat ik ging bellen*…. Tja, blijkbaar is het toch moeilijker dan ik dacht!

whatsapp

Whatsapp killed the bakeliet phone

Better luck next week!

Bellen jullie nog wel eens zomaar naar iemand?

 

 

DIT IS DE VIERDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER  ‘TROTS OP MEZELF’,  ‘WAT MENSEN ÉCHT VAN ME DENKEN‘ EN ‘WAAROM IS NEE ZEGGEN ZO MOEILIJK?’

#FeelgoodchallengeNL2018

 

Travel Tag – wegdromen over vakanties

Ik reis heel graag, al is het er de laatste jaren wat minder van gekomen (Hoewel, een jaar in Boston wonen telt misschien toch ook wel). Bij Globalizious kwam ik deze vragenlijst (of ‘tag’) tegen over reizen en fijne vakanties.

Ideaal om in te vullen op het ogenblik dat de heerlijke zenmodus van de zomervakantie aan het verbleken is (net als mijn kleurtje trouwens), en de volgende uitstap nog even op zich laat wachten.

 

Welke landen heb je wel eens bezocht?

Dat zijn er wel een aantal, maar is nog niets in vergelijking met pakweg mijn zussen of een goeie vriendin van mij met een ernstig geval van ‘wanderlust’.

Gaat-ie: België, Nederland, Duitsland, Luxemburg, Frankrijk, VK, Denemarken, Finland, Portugal, Spanje, Italië, Kreta & Rhodos (eigenlijk Griekenland), Turkije, Bulgarije, Hongarije, Thailand, Tunesië, USA, Canada, Martinique & Guadeloupe (eigenlijk deel van Frankrijk), Vaticaanstad, IJsland, Slovenië, Kroatië, Mexico, Monaco, Oostenrijk, Zwitserland, Polen.

kleurrijke wereldkaart

Welke bestemming staat als nr. 1 op je bucket list?

Op dit moment New York, omdat ik dat echt volgend jaar wil gaan ontdekken, samen met manlief. Op langere termijn willen we ook heel graag naar Cambodja, en een toer doen in de parken van de Westkust van de USA.

new-york

Wat is jouw ideale vakantie?

Het is er mooi weer, en we vinden er een combinatie van ontdekken en ontspannen. Oh, en er is lekker eten te vinden. Cultuur is heel welkom, maar ik merk dat ik meer kan genieten en mijn hoofd kan leegmaken bij natuurpracht. Ah, en mijn twee ventjes zijn erbij uiteraard!

lezen op vakantie

Welke plek was zo bijzonder dat je er graag opnieuw naar toe wilt?

Absoluut IJsland. IJsland blijft met stip het allermooiste wat ik ooit gezien heb. De landschappen zijn zo ongelooflijk divers en je valt van de ene verbazing in de andere, zo bijzonder is de natuur daar. Bovendien is het nog vrij ongerept en rustig. Heerlijk. Maar ik geef het niet als tip, want dan wordt het daar te druk!

 

Toon ons je mooiste vakantiefoto.

Na mijn lofzang van daarnet, kan ik niet anders dan er eentje van Ijsland op te diepen. En dat doe ik met veel plezier (al kan geen camera de schoonheid echt vangen).

Ijsland Glymur waterval

No filter needed. Het gras is daar echt zo groen.

Heb je ooit voor je werk gereisd, en zo ja, waarheen?

Echt reizen zou ik het misschien niet noemen, maar ik ben wel naar een aantal congressen geweest, o.a. in Engeland en Warschau. Met mijn huidige werk zal dat niet heel snel nog gebeuren denk ik.

 

Met wie ga jij het meeste op vakantie?

Als kind ging ik uiteraard met ouders en zussen op vakantie, maar sinds 2000 is dat met mijn lieverd.

 

Wat zou je meenemen naar een onbewoond eiland?

Is er 4G op dat onbewoond eiland? Ik zou graag googlen hoe ik daar moet overleven!

 

Ga je liever naar een pretpark of naar een zoo?

Voor deze zomer was ik al zeker 25 jaar niet meer naar een zoo geweest. Ik vind dat meestal behoorlijk zielig voor de dieren.

Nu hebben we in juli wel een abonnement genomen op Planckendael en dat heb ik me nog niet beklaagd, omdat daar toch een hele andere sfeer hangt, en er ook veel speeltuintjes zijn waar krullenbol zich kan uitleven. Hij is grote fan van de giraffen trouwens.

Een pretpark vond ik vroeger wel eens leuk, maar nu kan ik me wel ergeren aan de lange wachttijden. Al denk ik dat we nog wel eens terugkeren naar de Efteling.

koala bord

Kies je voor een ski- of een zonvakantie?

Eigenlijk wil ik niet kiezen: ze zijn allebei ontspannend op een totaal andere manier. Maar als het echt moet, zou ik voor de zonvakantie gaan.

 

Wat is je leukste vakantieherinnering?

Oh, ik heb er zo veel. Maar mijn ‘biologenhartje’ ging wel veel sneller slaan toen een blauwe vinvis naast ons bootje opdook en zijn bek opende. ‘De boot past niet in zijn slokdarm’, zei de schipper (die zelf ook behoorlijk onder de indruk was). Sinds die dag zijn walvissen mijn nieuwe lievelingsdieren (Sorry, koala’s. Jullie zijn wel schattig en al, maar die walvissen deden me wensen dat ik mariene biologie had gestudeerd.)

walvis springt

Wat is je minst leuke vakantieherinnering?

Ik was voor het eerst met manlief op vakantie in Slovenië, en we hebben het heel leuk gehad. De twee belangrijkste lessen die we daar leerden waren evenwel:

1/neem steeds een kamer met airco in landen waar het makkelijk 35°C wordt,

2/Neem als het kan geen kamer aan de kant waar elke avond een wanna-be zanger staat te kelen zonder de Engelse tekst helemaal te kennen.

We besloten ’s nachts naar huis te rijden, maar ik moet die avond iets verkeerd gegeten hebben (I’m looking at you, vervloekt stoofvlees!). Drie uur na vertrek ben ik misselijk geworden, en de volgende 12 uur heb ik elk kwartier een zakje nodig gehad. Na een tijdje kreeg ik ook hoge koorts, ijlde ik een paar uur, was ik er nog maar half bij, en herinnerde ik me vooral de stress van manlief om ons thuis te krijgen, terwijl het de héle weg heeft gestortregend.

 

Waar ga je dit jaar/volgend jaar op vakantie?

Dit jaar ga ik nog naar Lissabon met een vriendin voor een lang weekend (long overdue), maar waar we volgend jaar naartoe gaan, moeten we dringend eens bekijken!

lissabon time to mo mo

 

Wat is jullie favoriete vakantiebestemming?

Koffie Klasj – september

Koffie klasj

Wow, die herfst meende het wel. Meteen met de deur in huis, zeggen ze dan. Letterlijk hier, want onze voordeur doet soms onverwacht open als de wind hard genoeg bonkt. Opeens dus een openzwaaiende deur in de gang. Weer een jaar van mijn leven weg, seg.

Met dit weer combineer ik des te liever twee van mijn favoriete hobby’s: koffie drinken en kletsen. Vandaar dat ik een nieuwe maandelijkse date voorstel: onze koffie klasj.

Koffietje?

Dus zet je! En vertel eens, wat kan ik je schenken? En iets erbij? Stukje taart? Koekske?

Ik ben een paar weken geleden overgeschakeld naar demi cafeïne, omdat mijn koffieconsumptie nogal de pan uit swingde (ook wel gelinkt aan mijn vermoeidheid). Op die manier kan ik nog steeds mijn drie kopjes opslurpen, maar denkt mijn lijf dat het er maar anderhalf zijn. Perfecto.

Deze zomer heb ik ook hectoliters icetea gemaakt. Zoooo lekker! Ik heb verschillende theesoorten geprobeerd, maar de favoriet is momenteel nog altijd de groene thee met veenbessen van de Aldi. Eens afgekoeld doe ik er wat limoensap bij en wat zoetstof – en vaak drink ik dat dan half om half met spuitwater en zeg ik bij mezelf: op café zouden ze daar 4 euro voor vragen. En dan smaakt dat nog beter.

 

What’s new?

What’s new? Ja, inderdaad, die brace aan mijn rechterhand. Na maanden van af en aan pijn hebben aan mijn duim, ibuprofen en kine oefeningen, ben ik naar een handchirurg geweest. Die wist me te vertellen dat het de quervain was die me irriteerde (nog nooit van gehoord), en dat dat niet vanzelf zou overgaan. De oorzaak? Wel, hij sprak van drie groepen van mensen die daar vaak last van hadden: mensen in de horeca, mensen met jonge kinderen, en mensen die chemo hadden gehad. Nou ja…

De makkelijkste oplossing was een brace, die ik minstens zes weken moet dragen. Ze hebben die op maat gemaakt dus dat is officieel mijn eerste op maat gemaakte accessoire.

Brace

Sport

Langzaam aan ben ik weer wat sport in mijn leven aan het introduceren. Gisteren kwam ik tot de geweldige conclusie dat ik niet aan les 6 zat van Start to Run, maar les 7. Zo blij dat ik was. Ik ben trouwens in de regen gaan lopen. Ik vind wel dat ik daarvoor dubbel zoveel calorieën zou mogen kwijtspelen!

En op woensdagavond doe ik nu yoga, vlak bij huis. Het is van het hééééél rustige genre, maar dat doet ook wel deugd. Als ik mijn koppeke even stil kan zetten.

 

Repair Café

Zo een vijf jaar geleden sprongen onze katten op de buffetkast – wat ze normaal gezien nooit deden (of toch niet dat wij het merkten). De barometer die ik van mijn groottantes had, viel op de grond en werkte niet meer. Ik was er echt het hart van in. Jarenlang heeft dat ding niet werkend in de kast gestaan – af en toe nam ik het mee naar een horlogewinkel, maar niemand wilde er ook maar aan beginnen.

Toevallig zag ik op facebook dat er in onze gemeente een Repair Café werd georganiseerd, waar je dingen kon laten maken. Dus ik met zoonlief en barometer naar daar. Voor de barometer, niet voor zoonlief, die gaat nog prima.

barometer 2

De man die naar het mechanisme keek, had ook nog nooit zoiets gezien. Hij prutste er een beetje aan, en wilde het toen ijken. Dus gingen we googlen in welke eenheid de luchtdruk stond, en hoe dit relateerde met hectopascal (de normale eenheid van luchtdruk), waarvan we de waarde van de dag vonden op de site van het weerstation van de gemeente. Dan was het afwachten of de barometer écht werkte.

En de dag erna was de wijzer gezakt! Dus goed nieuws en slecht nieuws, mensen!

1/ goed nieuws – de barometer is gemaakt en ik ben daar belachelijk blij mee

2/ de barometer ‘is af’ wat wilt zeggen dat het schoon weer eventjes gedaan is.

 

Carwash

In de categorie ‘vrij eenvoudige dingen waar ik belachelijk blij van werd’ zit ook de carwash. Ik ben geweest, heb ook de binnenkant van de wagen gepoetst, en moest eens hard lachen toen aan de uitgang stond ‘Tot volgende week’. ‘Tot volgend jaar’ is realistischer maar zo lang het duurt geniet ik wel van mijn propere wagen.

 

Scotty

Tot slot heeft onze rosse kater Scotty ons wat grijs haar bezorgd door op te duiken met een rare kale plek op zijn nek. Hij moest toch naar zijn jaarlijkse controle bij de dierenarts en die vond ook allemaal korstjes op zijn buik. Dus een week antibioticapillen, die hij gelukkig verslindt zo lang ze maar in een stukje kippenwit zitten.

Maar nu leek die kale plek toch weer rare proporties aan te nemen. Wat steekt dat beest toch uit? Deze week maar opnieuw een afspraak maken bij de dierenarts dus…

Janie meldt hierbij dat haar broer een aansteller is.

 

Zo, dat was het voor deze keer. Geniet nog van de nazomer die deze week misschien toch even komt piepen!

 

Houden jullie van de herfst? Of is het een moeilijk afscheid van de zomer?

 

Waarom is ‘nee’ zeggen zo moeilijk? – Feelgood Challenge #3

Feelgoodchallenge

We wandelden naar huis na een ongetwijfeld geweldige schooldag (want laat ons eerlijk zijn – welke driejarige zegt er meer dan ‘goeeeed’ als je vraagt hoe de dag was? Ik vraag dat dus niet meer. Enfin, ander verhaal).

Ik vroeg vier dingen

  1. Of hij langs de ganzen naar huis wilde lopen
  2. Of hij zin had om nog wat te fietsen
  3. Of hij wat fruit wilde eten
  4. Of we naar links of naar rechts moesten.

 

Op alle vragen kreeg ik hetzelfde antwoord, namelijk: ‘Nee’.

Ik moest glimlachen en dacht aan de Feelgood Challenge van deze week. Zeg eens een keertje ‘nee’ tegen iets dat je niet ziet zitten. Duidelijk beheersten we deze eigenschap als kleuter tot in de vingers (‘Ik ben twee en ik zeg nee’ is over het algemeen een bekende slogan), maar ergens onderweg zijn we dat vermogen kwijt geraakt.

 

Want ja, ‘nee’ zeggen is moeilijk.

 

Waarom eigenlijk?

Er kunnen verschillende redenen zijn waarom ik ‘nee’ denk maar ‘ja’ zeg. Zo haat ik het om mensen teleur te stellen, of nog erger: hen het gevoel te geven dat ze afgewezen worden. Blijkbaar hebben vooral mensen die vroeger gepest werden, de neiging om zo veel mogelijk sociaal aanvaard te antwoorden, om erbij te horen. En vrouwen zijn al helemaal van die ‘pleasers‘.

Ik wil ook altijd graag helpen, en wil ook als een vrijgevig iemand gekend staan.

En stel je voor dat je overkomt als onbeleefd, of al helemaal een ramp: ondankbaar!

Ik sta daar niet alleen in, dat weet ik. In heel wat Aziatische landen is het ronduit not done om ‘nee’ te zeggen, zéker niet tegen gasten. En ‘nee’ zeggen tegen de baas, dat is al helemaal een uitdaging – hallo, stress!

Maar goed, voor jezelf kan het wel heilzaam zijn om eens ‘nee’ te zeggen. Omdat je geen zin hebt. Omdat je geen energie hebt. Of omdat het iets is waar je de energie die je wel hebt, niet wilt aan besteden.

Dat laatste speelt bij mij wel sterker mee, denk ik, na het ziek zijn en al die vermoeidheid: energie is kostbaar en kan je maar één keer spenderen. Het kan dus maar beter de moeite waard zijn!

ja en nee

Ik zeg al eens ‘nee’…

De laatste maanden ben ik dus een stuk eerlijker geworden met mezelf (en bijgevolg ook mijn omgeving) en zeg ik al eens ‘nee’.

  • ‘Nee’ tegen een etentje, waar ik eigenlijk graag wilde bij zijn, maar dat in een drukke week valt.
  • ‘Nee’ tegen een kennis die wilt afspreken nog voor we op vakantie vertrekken.
  • ‘Nee’ tegen mijn werk (en tegen mezelf!) als er gevraagd wordt of ik er al klaar voor ben opnieuw te starten.

 

…En meestal gaat dat goed

En ook deze week nam ik mijn agenda onder de loep. Ik dacht even na en stuurde een berichtje naar een vriendin die een feestje gaf op zaterdag. Ja, ik wil heel graag haar verjaardag vieren. Maar feestjes zijn momenteel voor mij echt te druk, te luid, te laat.

Dus nee, ik kwam niet naar haar feestje. Ik heb wel een ander voorstel gedaan, nl. samen sushi gaan eten en lekker bijkletsen – twee dingen waar ik wel degelijk energie van krijg.

Et voilà, ik weet zeker dat zij een knalfuif gaat hebben, en ik heb nog iets leuks om naar uit te kijken.

 

Maar niet iedereen wilt je ‘nee’ aanvaarden

Mijn tweede ‘nee’ was een stuk lastiger.

Ik zei ‘nee’ tegen de opleiding waar ik nu negen jaar een avondles verzorg. De coördinator was een paar maanden geleden één en al begrip – als het niet ging, moest ik het zeggen, als het te zwaar was, vonden ze wel een oplossing.

Maar nu ik effectief zeg dat het niet zal lukken, is het andere koek… Ik voelde al meteen een vlaag van schuldgevoel en had mijn ‘nee’ bijna ingetrokken. Maar ik ga voet bij stuk houden omdat er niemand bij gebaat is dat ik mezelf te zwaar belast. Vooral ikzelf niet. En laat dat nu de persoon zijn waar ik wat meer voor wil zorgen.

 

Nu is het tijd om af te ronden. Ik ga van een half uurtje ‘me-time’ genieten. Ik zou nog de afwas kunnen doen, of rekeningen betalen, of of of … maar… nee.

 

Hebben jullie moeite om ‘nee’ te zeggen?

nee zeggen

DIT IS DE DERDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER DE EERSTE TEKST ‘TROTS OP MEZELF’,
EN DE TWEEDE TEKST ‘WAT MENSEN éCHT VAN ME DENKEN

#FeelgoodchallengeNL2018

 

Update Bucketlist: mijn 40 before 40

Meer dan een jaar geleden stelde ik mijn 40 before 40 op, de lijst met 40 leuke dingen die ik wilde bereiken/meemaken/doen voor mijn 40ste verjaardag.

Nu is het niet meteen zo’n jaar geweest van leuke dingen doen. Eerder een jaar dat ik grotendeels snel van elke lijst zou willen schrappen.

Maar toch, maar toch. Toch kan ik een update geven van mijn bucketlist. En laat ons gewoon hopen dat het volgende jaar er eentje wordt waarbij er heel wat leuks kan geschrapt en zelfs bij verzonnen worden!

 

  1. Een pinguin aanraken – YES, dit is gelukt! We namen een abonnement in Planckendael en kwamen op een zonnige dag aan bij de pinguins. Eerst was er eentje die ik best kon aanraken, maar ik besloot het niet te doen, om het diertje niet te storen (die heeft toch geen boodschap aan mijn rare lijstjes, dacht ik). Toen kwam er een andere pinguin zelfverzekerd in het midden van de weg staan, en die vond zelfs een selfie met mij maken helemaal niet erg. Dus ja: Tikkie, jij bent hem.
    pinguin aanraken
  2. Indoor skydiving
  3. Een familieboom tot 5 generaties terug opstellen
  4. Op de radio komen
  5. Uit een kokosnoot drinken
  6. Ontbijten in bed
  7. (Goed) leren zwemmen
  8. Verzinnen en creëren van een eigen ijsroomsmaak
  9. Vrijwilligerswerk doen met kerstmis of oudjaar
  10. Stamceldonor worden – Hier zet ik een groot vraagteken bij. Ik kreeg een brief van het Rode Kruis dat ze nooit ofte nimmer nog mijn bloed moeten hebben. Van mijn stamcellen zullen ze dan ook wel niets meer willen weten, vrees ik. Voelde mij toch een beetje afgewezen…
  11. Een EHBO-cursus volgen
  12. Een terugkerende column schrijven
  13. Naar Ibiza gaan
  14. De beiaard in Leuven beklimmen
  15. Onder de sterren slapen
  16. Op eigen kracht op de top van de Mont Ventoux geraken
  17. Een schattenjacht opstellen voor vrienden en familie
  18. In een boomhut overnachten
  19. Iemand een taart in het gezicht gooien
  20. Deelnemen aan een color run*
  21. Zelf een peperkoeken huisje maken
  22. Onze 20 jaar samen vieren met een groot feest
  23. Kastanjes poffen
  24. Een helderziende bezoeken
  25. 40 snailmailssturen (= brieven of kaartjes) – 10/40
  26. 40 films zien de Oscar voor beste film wonnen – 32/40 (vooral van de jaren ’90 en 2000 merk ik)
  27. Op een podium staan – YES! Twee keer, en dan nog als lid van het koor van mijn jeugdidolen, K’s Choice.
  28. Zangles volgen – YES! Twee vliegen in één klap, want in voorbereiding op de concerten, kregen we zangles.
    K's choice in koor
  29. Leren mediteren – Ik ben met yoga begonnen en dus zeker op het goeie pad (van verlichting, haha).
    yoga-1812695_1280
  30. Een blotevoetenpad bewandelen
  31. 40 random acts of kindness uitvoeren** – heel moeilijk om hier een nummer op te kleven, maar ik heb al heel wat dingen gratis weggegeven (kleren, eten en spullen), heb wat te eten gekocht voor iemand die dat vroeg, hielp iemand voor 5 euro tanken die geen geld bij had, en stuurde een zestal kaartjes naar vrienden, omdat ik dat gewoon leuk vond. Laat ons zeggen 20/40
  32. De lijst met nieuwe ingrediënten optrekken naar 40 (zie posts over nummers 1-9 en 10-20)
  33. In een limo rijden
  34. Mijn streefgewicht halen – Ja, werd gehaald en ondertussen weer heel erg kwijtgeraakt. The battle continues. Maar dus ja, gehaald.
  35. Zeilen
  36. Een blog rond wetenschappen starten
  37. Meedoen in een toneelstuk
  38. Een regenboogcake maken – YES! En dan nog wel in de vorm van een mooie eenhoorntaart.

    b1f5e259-3a40-4377-94e1-1bd21038888f

    eenhoorntaart

  39. Onze huiselijke afvalberg met de helft verminderen
  40. Dit is een joker voor als ik iets tegenkom dat zo cool is dat ik het absoluut op mijn lijstje moet zetten.

 

Het is duidelijk: er is nog werk aan de winkel. Gelukkig heb ik nog even tijd om mijn 40 before 40 verder af te werken. Ik hoop sowieso volgend jaar iets actiever te kunnen zijn dan het vorige. En wie weet, misschien vind ik nog wel mijn joker…

Wat staat er zeker (ook) op jullie bucket list?

Wat mensen écht van me denken – Feelgood Challenge #2

Feelgoodchallenge

Opdracht van de week – bijna afgehaakt

Vorige week schreef ik over waar ik trots op ben bij mezelf, in het kader van de Feelgood Challenge die ik volg. Ook al zit het er redelijk ingedramd dat dat geen dingen zijn die je luidop zegt of schrijft – misschien zelfs niet denkt. Onzin natuurlijk. Iedereen heeft veel om trots op te zijn, en wat kan het kwaad om het daar eens over te hebben? Het lijkt me een leuker onderwerp dan pakweg de Trump administratie.

En toch was het niet heel eenvoudig om de uitdaging tot een goed einde te brengen.

 

Deze week was dat niet anders.

Meer zelfs, toen ik de uitdaging las, dacht ik eigenlijk meteen: ‘dat is helemaal niets voor mij, die skip ik wel even’.

Dit was namelijk de opdracht:

Ken je dat rotgevoel? Dat je langs een groepje loopt dat net iets te hard lijkt te lachen. Zou het over jou gaan? Of wanneer je voor een groep mensen gaat staan, ze aankijkt en plots knikkende knieën krijgt. Je staat mooi voor gek, je weet het zeker.

Uiteindelijk is maar één mening echt belangrijk en dat is die van je naaste omgeving. Mensen die je vertrouwt en die eerlijk durven zijn. 

Opdracht van deze week: 
Vraag tenminste aan vijf mensen wat ze je beste eigenschap vinden. 

 

Ik heb ondertussen genoeg watertjes doorzwommen om mij echt behoorlijk weinig aan te trekken van wat mensen al dan niet van mij denken. Aan de ene kant heb ik de laatste twintig jaar – met hulp van manlief en vrienden – stevig aan mijn zelfvertrouwen gebouwd. Aan de andere ben ik ook tot het besef gekomen dat mijn ‘fuck-budget’ gewoon té laag is om me iets aan te trekken van wat mensen die ik niet eens (goed) ken, al dan niet van me denken.

Tuurlijk is het leuker om populair te zijn, om goed over te komen, en een goeie indruk na te laten. Maar kijk, als dat eens wat minder lukt, so be it. Als ik dan al zo een stemmetje in mijn hoofd krijgt dat zegt ‘oei, wat zal die niet denken?’, dan wordt dat vakkundig weg gepropt door een luid ‘WHO CARES?’. Ik kan niet bij iedereen in de smaak vallen, ik ben niet Nutella!

De mening van je omgeving

Het is natuurlijk een andere zaak als het over mensen gaat die dichter bij je staan. Al ben ik het hier ook niet helemaal eens met de opgave van de uitdaging: ‘Er is maar één mening echt belangrijk, en dat is die van je naaste omgeving’.

Nou nee, tenzij ik een absoluut onmens ben- waar ik niet vanuit ga-  is maar één mening echt belangrijk, en dat is de mijne. En in uitbreiding, mijn man en mijn zoon. Maar als ik dingen doe die kwetsend of niet correct overkomen, mag mijn naaste omgeving mij daar zeker op aanspreken. Mijn mening staat ook niet in steen gegrift.

Maar goed, terug naar de opdracht. Vraag aan minstens vijf mensen wat je beste eigenschap is.

Ooit een 360° beeld gekregen

Ik dacht terug aan de loopbaanbegeleiding die ik een aantal jaar geleden volgde. Daar kreeg ik een gelijkaardig huiswerkje mee: een lijst van 60 eigenschappen, waar ik verschillende mensen 10 mocht laten uitkiezen die mij het best omschreven.

Ik heb dat toen aan manlief gevraagd, twee goeie vrienden, de student waar ik de thesis van begeleid had (en waar ik dus eventjes ‘de leiding’ over had), een vroegere manager en een collega. Ook vulde ik het zelf in. Zo had ik een 360° beeld.

De resultaten vond ik verbluffend. Iedereen gaf heel gelijkaardige antwoorden – in sommige gevallen werden bepaalde eigenschappen door 4-5 mensen aangehaald. En bovendien: ik kon mij heel erg vinden in de eigenschappen die anderen mij toedichtten (btw, het ging niet alleen over positieve eigenschappen he).

Ik leerde twee waardevolle lessen, nl. dat ik overkom zoals ik denk dat ik ben (en wil overkomen), en dat dit het geval is ongeacht hoe de mensen tegenover me staan. What you see is what you get, zeg maar.

Vijf mensen, vijf meningen

Maar dus, vijf mensen. Ik heb even nagedacht en vroeg het toen aan

  • Een vriendin die ik meer dan 25 jaar ken
  • Een vriendin die vroeger een collega was (ken ik 10 jaar ondertussen)
  • Een vriendin van tijdens mijn studies (ken ik ongeveer 18 jaar, waarvan 12 jaar goed, want in het begin klikte het niet echt, haha. Nu woont ze op 1000 km en stuur ik haar af en toe een leuke, ouderwetse brief).
  • Een vriendin van na de studies (ken ik ongeveer 13 jaar).
  • Manlief (ken ik 20 jaar en vrij goed!)

 

Nu ik dit lijstje zo bekijk denk ik dat dit inderdaad wel mensen zijn die me goed kennen – en ik word OUD! Zoveel is duidelijk!

Buiten aan manlief heb ik het iedereen via WhatsApp gevraagd. Ik had het nog wel gedurfd live, maar de gelegenheid deed zich niet voor, en het was toch wel handig zo, konden ze even nadenken!

whatsapp ballonnetje vraag

Eigenlijk niet eens letterlijk een vraag, als ik het zo bekijk…

Goed… de antwoorden van de jury!

  • Vriendin 1: Trouw en aandacht geven aan anderen/oprechte empathie
    .
  • Vriendin 2: Wat ik echt tofste vind is je positivisme
    .
  • Vriendin 3: Jouw beste eigenschap is jouw volhardendheid (geen idee wat het juiste woord is) wat iedereen ongelofelijk inspireert. Jouw vallen en terug opstaan met ongelofelijke energie is echt een inspiratie voor al jouw vrienden en familie. En dan ben je ook gewoon de beste vriendin dat iemand zicht kan dromen, zelfs op lange afstand. Omwille van onze lange vriendschap en alle dingen die zich op al die momenten hebben afgespeeld, kan ik altijd naar jou bellen en ik weet dat je altijd een luisterend oor hebt voor mij. (Bij deze moest ik efkes een traantje wegpinken).
    .
  • Vriendin 4: Jouw taalvaardigheid. Nee wacht, je doorzettingsvermogen, weerbaarheid en organisatietalent, ja neem die maar want dat is persoonlijker.
    .
  • Manlief: Dat je aan alles denkt. (Tot zover het romantische beeld van mij, hahaha, ik moest erg lachen. Ik denk dat ik het op een avond na een drukke dag heb gevraagd, de arme schat).

 

 

Hoe ik me hierbij voelde? Zoals ze in het Engels zeggen: Like a million bucks!

Zouden jullie vrienden durven vragen naar je beste eigenschap?

 

 

 

DIT IS DE TWEEDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
Lees hier de eerste tekst ‘Trots op mezelf’.

#FeelgoodchallengeNL2018

Review ‘Mama schrijft’ boekjes (Action) + WINACTIE (- afgelopen)

Eind juli mocht ik een fijne verjaardag vieren. Mijn blog werd 3 jaar! En wie jarig is, trakteert. Daarom vandaag iets nieuws (voor mij toch): een winactie!

quotes-Winactie-

Dat betekent ook dat het drie jaar geleden was dat wij ons hele hebben en houden in valiezen propten en naar Boston verkasten, met onze happy baby van 4 maanden. Soms lachen wij een beetje schamper over dat avontuur, alsof we niet helemaal kunnen geloven dat we dat echt gedurfd hebben, ha!

Dat jaar in Boston heeft me veel geleerd, niet in het minst over mezelf. Zoals bijvoorbeeld dat ik een familiemens ben. Hoewel we elkaars deur niet hoeven plat te lopen, vond ik het jammer dat we bepaalde feestjes, uitjes en weekendjes moesten missen. Manlief dacht er ook zo over.

Het verjaardagscadeau voor mijn man

Enter, mijn verjaardagscadeau voor mijn liefste in 2017: Het invulboek ‘Oma, vertel eens’ van Elma Van Vliet. Mijn man heeft namelijk een geweldige oma, en het leek me zo fijn om haar meer te laten vertellen over haar jeugd en haar leven.

Ik koos daarom voor de versie ‘Oma, vertel eens’, maar er bestaan er ook voor mama, papa, zusje… De bedoeling is dat je het boek aan iemand cadeau geeft, en het gevuld met informatie, anekdotes en foto’s weer terug krijgt.

Nu schrijft mijn lieve ‘schoon-‘oma niet meer zo heel vlot, dus stelde ik voor dat ik zou langskomen, en haar ‘interviewen’: de vragen uit het boek stellen, en haar antwoorden noteren. Dit heeft echt al heel wat gezellige uurtjes opgeleverd (en kramp in mijn hand, maar dat had ik er maar wat graag voor over). Het boek is best uitgebreid (160 blz. en ongeveer 17 op 24 cm) dus we hebben (nog) niet alle vragen beantwoord, maar wel diegenen die ons het leukste leken!

Mijn man was helemaal in de wolken met het cadeautje, en kan nu ook zelf wat over vroeger en nu gaan kletsen met zijn oma, om het boek verder aan te vullen.

De onderwerpen in dit boek zijn

  • Over klein zijn en opgroeien
  • Over de liefde en oma worden
  • Over vrije tijd en leuke dingen
  • Over wie je bent geworden
  • Over ons samen

De vragen zijn natuurlijk soms behoorlijk persoonlijk. Ook is alles in de ‘jij’-vorm geschreven. Daar moet je een beetje voor zijn, ik snap dat het voor sommige mensen misschien ‘not done’ is om zoiets aan hun grootouders te geven. Door het samen in te vullen, kan je natuurlijk wel wat schipperen.

Dit boek kost 20 euro. De herinneringen erin zijn uiteraard onbetaalbaar!

Ook in de Action, en voor een zotte prijs!

Een tijdje geleden kwam ik in de Action een soortgelijk boekje tegen. Het heette ‘Oma schrijft. Het levensverhaal van mijn oma door haar zelf vastgelegd aan de hand van vragen en handgeschreven antwoorden.’ De vormgeving was best leuk en de boekjes gaven een mooie eerste indruk.

Omdat ik het zo een fijn concept vond, heb ik meteen een hele voorraad ingeslagen – ook van ‘Opa schrijft’, ‘Mama schrijft’ en ‘Papa schrijft’.  De prijs hielp hier ook behoorlijk bij, een boekje kostte nog geen 2 euro! De boekjes zijn wel iets kleiner (15,5 op 20cm) en iets minder dik (95 blz). Helaas ging het om een tijdelijke actie, waardoor deze reeks nu niet meer te verkrijgen is.

IMG_5823

‘Oma, vertel eens’ tegenover ‘Oma schrijft’. Onze kopij van de eerste heeft al een leven achter de rug, en is al wat afgekleurd door de zon!

Thuis begon ik de verschillende versies te vergelijken en vielen me er meteen een aantal dingen op. Vandaar dat ik er een hele review aan wilde besteden!

IMG_5821

Alle versies van de ‘Oma schrijft’- reeks van de Action

De indeling is gelijk voor alle boekjes in de reeks en ook gelijkaardig aan het ‘Oma, vertel eens’-boek:

  • Persoonlijke gegevens
  • Voorouders
  • Kindertijd en jeugd
  • Opleiding en werk
  • De liefde
  • Moeder/Vader/Oma/Opa zijn
  • Vriendschap
  • Vrije tijd en vakanties
  • Jij en ik
  • Bijzondere notities

 

Wat vind ik fijn aan de reeks ‘Oma/Opa/Mama/Papa schrijft’ van de Action?

  • De kaft is stevig en het papier is minder glad dan de ‘Oma, vertel eens’ reeks. Schrijven wordt hierdoor iets gemakkelijker.
  • Het concept blijft hetzelfde dus je krijgt – als het goed is- nog steeds een boek vol weetjes terug, waar je ongetwijfeld nog jaren van kan genieten.
  • Bij ‘Voorouders’ kan de schrijver een soort van familieboom opstellen (waar wel enkel de geboorte- en overlijdensdatum van de voorouders kan genoteerd worden)
  • Bij de oma- en opaversie zijn er extra vragen over enerzijds ouders zijn, en anderzijds grootouders zijn.
  • Er is ruimte voor foto’s (tussen de verschillende secties door) en extra notities (achterin).

 

Wat ik minder fijn vind aan de reeks ‘Oma/Opa/Mama/Papa schrijft’ van de Action?

  • Het kleinere formaat van het boekje maakt dat er soms misschien wel wat weinig plaats is om te antwoorden. Vooral anekdotes nemen toch al snel een bladzijde in. Dit kan je omzeilen door in de ruimte achteraan verder te schrijven, maar ik zou eerder een post-it bij het onderwerp zelf kleven.
  • Het gebruikte lettertype voor de uitleg en de vragen vind ik best hip, maar ik weet niet hoe leesbaar het is voor pakweg een oma wiens ogen niet helemaal meer 10/10 zijn
    IMG_5825
  • Ook hier geldt dat sommige vragen behoorlijk persoonlijk zijn. Deze reeks gaat daar veel verder in dan het ‘Oma, vertel eens’-boekje. En al is het label ‘persoonlijk’ op zich al wel subjectief, wie wilt er nu in GODSNAAM weten wanneer je mama – laat staan je oma – borsten kreeg, of voor het eerst haar regels had? Er blijven toch dingen als TOO MUCH INFORMATION, lijkt me.
  • Tenslotte is er eigenlijk één punt dat me behoorlijk heeft gestoord toen ik deze boekjes vergeleek. Misschien ligt het aan het feit dat deze reeks opgemaakt is in Nederland, maar ik vond sommige van de vragen – en dan vooral het verschil in vragen aan mama/oma tegenover papa/opa – behoorlijk seksistisch.

 

Seksistisch? Jep.

Of misschien moet ik het eerder genderstereotiep noemen. Zo staat er bij de vraag over de ouders

  • Wat was jouw moeder voor een persoon? Wat was haar rol in het gezin?
  • Wat was jouw vader voor een persoon? Wat voor beroep oefende hij uit? Wat was zijn rol in het gezin?

 

Zo, dus dat moeder de vrouw geen (betaalde) job had, dat lijkt al een gegeven. Of misschien zijn we daar gewoon niet in geïnteresseerd?

Natuurlijk, ik besef dat het vroeger wel vaker zo was dat de vrouw aan de haard bleef, maar dan nog, eventjes vragen kan toch geen kwaad?

Let wel, dit zijn meestal dingen die geen hond opvallen als je één boekje doorneemt. Het is pas als je de ‘mannelijke’ met de ‘vrouwelijke’ versies vergelijkt dat je enkele opmerkelijke dingen kan tegenkomen.

IMG_5808

Toch opmerkelijk dat je moeder blijkbaar sowieso geen interessant beroep uitoefende.

Enkele puntjes waar vragen op exact dezelfde plaats staan, maar toch niet hetzelfde zijn:

Papa/Opa Mama/Oma
Hoe was de rolverdeling tussen man en vrouw in die tijd? Hoe kon je het huishouden en de kinderen met je werk combineren?
Hielp je ook mee in het huishouden? Wat deed je dan? Geen vraag hierover
Hoelang had je verkering voordat je trouwde? Hoorde dat zo? Heb je je ooit verloofd en met wie?
Heb je een vrijgezellenfeest gehad? Hoe was je trouwdag? Vertel eens over je trouwdag. Was het een droomdag voor je?
Hoe veranderde het huwelijk je dagelijks leven? Hoe veranderde het huwelijk je dagelijks leven? Kon je bijvoorbeeld blijven werken?
Nam je wel eens tijd voor jezelf, zonder kinderen? Wat ging je dan doen? Nam je wel eens tijd voor jezelf, zonder kinderen? Wat ging je dan doen? Wie zorgde er dan voor de kinderen?

(tekst gaat verder onder de foto’s)

IMG_5807

IMG_5814

IMG_5810

Ja, daar krijg ik dus de kriebels van he. Maar dat kan aan mij liggen natuurlijk!

Conclusie

Los daarvan zijn het natuurlijk wel leuke boekjes, die echt waardevol kunnen worden eens gevuld met info en verhalen. Je moet wel een beetje inschatten dat je ontvanger het leuk vindt om dingen op te schrijven over zichzelf – als je alle vragen wilt afwerken, is het een stevig werkje. Maar misschien is dat ook niet nodig om voor 100% te gaan, of kan je een deel van het werk ‘overnemen’ door het samen in te vullen.

 

Winactie

Wil jij wel wat herinneringen sprokkelen over iemand die veel voor je betekent? Dat kan! Ik heb nl. vijf stuks uit de reeks die ik weg geef (2x Mama schrijft, 1x Papa schrijft, 1x Oma schrijft en 1x Opa schrijft).

 

Kans maken is helemaal niet moeilijk. Laat hieronder een reactie na met vermelding van welk boek je het liefst zou winnen én welke gekke vraag je het liefst aan deze persoon zou stellen.

Voor een extra winkans mag je altijd onze Facebookpagina van Bostonbaby volgen, liken en/of een reactie achterlaten!

 

Op zondag 23 september 2018 maak ik de winnaars bekend.*

EDIT: De winactie is afgelopen. Deelnemen is niet langer mogelijk

Veel plezier ermee!

 

* Als een winnaar binnen de twee weken zijn of haar adres niet doorgeeft, gaat de prijs naar de volgende in de rij.

** Ik heb alle boekjes gewoon zelf gekocht en betaald.

Trots op mezelf? Feelgood Challenge #1

Feelgoodchallenge

Langzaamaan krijg ik weer energie voor nieuwe dingen.

Da’s een goed teken he!

 

Ik wilde bijvoorbeeld graag iets nieuws proberen met mijn blog. Mij qua inhoud en thema een beetje laten sturen, zeg maar. Nu ja, ‘sturen’, ik ben uiteraard nog steeds hetzelfde ongecontroleerde projectiel als altijd dus laat ik het op ‘qua inhoud en thema laten inspireren’ houden.

 

De Feelgood Challenge

Zo kwam ik op een uitdaging, een challenge, waar alles draait om je goed voelen, gelukkig zijn en acceptatie, in de eerste plaats van jezelf. Elke week krijg je een thema aangereikt in dat verband, waar je dan mee aan de slag kan. Laat dat hele acceptatie-gedoe nu niet mijn sterkste puntje zijn. Comfortzone, waar ben je?

 

Deze week is de opdracht:

Ga bij jezelf na waar je trots op bent. Het mag klein zijn, maar ook groots. Dat is helemaal aan jou. En als je denkt dat er écht niets is, vraag dan om hulp aan anderen. Waarom zijn ze trots op jou of vinden ze dat je echt ongelooflijk trots mag zijn op jezelf?

 

Trots? Tuurlijk wel!

Waar ben ik trots op? Hoe moeilijk kan het zijn? Eitje! Ik schud dat wel even uit mijn mouw.

Ik ben trots op onze kleine krullenbol, op mijn lieve man, op mijn toffe vrienden, op mijn vader, op ons gezellig huisje…

Ik schreef het neer en besefte dat ik mijn fierheid vooral projecteerde buiten mezelf om.

Hum. Ga opnieuw langs start.

 

Misschien is het toch zwaarder dan verwacht om zoiets neer te schrijven. Want alles waar mensen me voor complimenteerden, zoals mijn krullend haar, dat vond ik maar normaal. Of tenminste, misschien niet normaal, maar in elk geval iets waar ik zelf geen verdienste aan had. Ik had gewoon geluk dat het zo was.

En dat geldt ook voor duidelijk lesgeven, vlot voor publiek spreken en fijne teksten schrijven – komt allemaal vrij natuurlijk en vanzelf, dus trots kan ik daar niet op zijn.

Waar is je positief zelfbeeld als je het nodig hebt?

Waarom zit het er zo in gebeiteld dat fier zijn niet okee is? Zou dat iets Vlaams zijn, aangezien ‘eigen stoef stinkt’? Je durft het bijna niet te zeggen, dat je jezelf eigenlijk best een klopje op je schouder wilt geven (plus: dat staat ook raar).

 

Waar ik trots op ben?

Ik heb eens lang en hard nagedacht.

En ik ben fier op mezelf omdat

  • Ik een doctoraat heb geschreven én verdedigd in het jaar nadat mijn mama is weggevallen. Ik was en ben fier op dat boekje en het is opgedragen aan haar.
  • Ik een trouwe vriendin ben die altijd paraat wil staan, al haar energie wilt steken in een ander gelukkig maken. Maar ook dat ik daar de laatste jaren wat grenzen in getrokken heb, zodat er wat energie overblijft om mij zelf gelukkig te houden.
  • Ik ben blijven praten met manlief tijdens alle stormen en nachtmerrie-scenario’s, dat we op elk moment een team zijn gebleven en op elkaar konden rekenen.
  • Ik ondanks het twijfelen en ploeteren met momenten, een goeie mama ben. That’s right I SAID IT!
  • Ik mij niet liet afschrikken door het grote avontuur dat emigreren met een baby was en wij voor een jaar van Boston onze tweede thuis konden maken.
  • Ik 18 maanden borstvoeding heb gegeven, ondanks het feit dat zoonlief na zes weken een flesje boven mijn lijf verkoos. Ik heb dus heel die tijd afgekolfd in tientallen kamers, toiletten (ugh), luchthavens, badkamers, koude lokalen en een vestiaire op een trouwfeest.
  • Ik tijdens de absolute soap die mijn leven de laatste tien jaar is gebleken, toch het personage ben dat niet kapot te krijgen is. En ondanks alle ongelukken, sterfgevallen, miskramen, operaties, ziektes en chemo’s, zoek ik stiekem nog steeds dat zilveren lijntje.

 

Misschien is dat de samenvatting. Ik ben een kleine optimist. Nog steeds. En daar ben ik trots op.

 

Waar ben jij trots op?

 

 

Dit is de eerste tekst in de Feel Good Challenge van Kimberly en Merel.

#FeelgoodchallengeNL2018

Start to run. Again.

jog-595995_1920

Ik heb een complexe verhouding.

Is helemaal niet zo sexy als het misschien klinkt.

Ik heb een complexe verhouding met joggen.

It’s complicated’ dus.

 

Het is echt een liefde/haat situatie. En momenteel slaat de slinger een beetje over naar ‘haat’. Ik schreef er eerder al over.

Maar deze keer – en mogelijk elke keer, dat laat ik in het midden – is de moeilijke verstandhouding helemaal mijn eigen schuld.

Immers, ik was degene die het contact verbrak, een jaar geleden, toen ik in een storm terecht kwam die mijn benen voor maanden van onder mijn lijf weg swiepte.

 

Dus ja, als je haar dan terug wilt, die fysieke fitheid, dan stelt die condities.

Die vraagt inspanning. Commitment. Tijd.

Ja, fysieke fitheid is serieus high maintenance. Maar goed, ze is het waard, dat weet ik ook wel. En door te joggen geef ik die inspanning, commitment en tijd.

Dus vandaag stofte ik mijn sportschoenen af, klopte wat klodders jaaroude modder los, en trok ze aan. Ik zocht de sportkledij bij elkaar waar ik nog in paste – en waar ik me in durfde vertonen- en ik zocht Evy op mijn GSM.

Start to run. Again.

Evy, ons Evy, zij gaat mij opnieuw naar de vijf kilometer brengen. Echt, ze heeft het me beloofd. Ze vindt het niet erg dat ik zo nalatig ben geweest. Ze vraagt geen excuses.

Ik neem Evy heel serieus. Dus als ze zegt ‘adem rustig’, dan adem ik als een zenmeester tijdens meditatie. Als ik hoor ‘geniet ook van de omgeving’, dan speur ik geconcentreerd naar de bloemen langs de kant van de weg, de blauwe vlindertjes die ze bezoeken, en de zon door de wolken.

 

En dan loop ik, op een sukkeldrafje en met intervals, 2 kilometer.

Twee kilometer dichter bij #fitmom.

 

Want, laat ons eerlijk zijn, momenteel moet ik me een andere hashtag aanschaffen. Ik dacht aan #pitmom (omdat ik liever lig te pitten dan ontiegelijk vroeg over de asfalt te fladderen) of #sitmom (omdat in de zetel zitten echt een keileuke hobby is geworden).

 

Die twee kilometer ging behoorlijk goed. Hopelijk is het morgen niet #prittmom. Die met haken en ogen aaneen plakt.

 

Houden jullie van joggen? Of zijn jullie verslaafd aan een andere sport?

De vijf mooiste momenten uit twaalf dagen Toscane

Twaalf dagen van augustus vertoefden wij op één van de mooiste plekjes op aarde: Toscane.

Ik kan wel blijven kijken naar dat glooien, de groene lijntjes van de wijngaarden, de velden vol zonnebloemen, de statige cipressen (‘groene torens’ noemde krullenbol ze). Ik hoop dat ik genoeg heb opgeslagen in mijn grijze cellen om even verder te kunnen. Dit zijn de beelden die mij warm moeten houden deze winter!

DSC_3490Toscane wijngaarden

We waren er met familie, van twee tot tweeënnegentig jaar. En we hebben genoten. Alsof alles weer wat helderder werd. Alsof je bovenkomt na drie lengtes onder water (wat manlief zijn record was, btw).

 

En na die twaalf dagen pakten we onze koffers, en beseften weemoedig dat heimwee zich al voor vertrek kan laten voelen.

Het vakantiegevoel vasthouden kan alvast door een paar uur naar foto’s te staren, maar ook door met manlief onze top 5 van favoriete momenten op te stellen.

Hier zijn alvast die van mij (niet volgens rangorde)

  1. Met drie in één bed. Met 11 volwassenen en 6 kinderen in één huis, daar komt al wat gepuzzel-een-tetrismeester-waardig aan te pas. Of kort gezegd: krullenbol sliep bij ons op de kamer. Omdat onze kamer een ontzettend breed bed had, sliep hij ook gewoon tussen ons in. En al was dat wel weer even wennen: zo naast dat kleuterlijfje kruipen in het donker, mij een weg banen tussen de bergen doekjes en hem voorzichtig nog een kusje geven, zorgde er elke avond voor dat ik met een glimlach insliep.
    .
  2. Mini Citytrippen. We trokken er een paar keer met ons drietjes op uit, een namiddagje naar Pienza en een dagje naar Firenze. Het was 20 jaar geleden dat ik in Firenze was en ik zag mijn jonge zelf daar zitten, aan de trappen van de Duomo. Hand in hand met manlief en met een kleuter in de draagzak had ik haar graag gezegd: Ik weet dat je je nog niet thuis voelt tussen de klasgenoten, en het wordt nog hobbelig – maar weet je, het komt goed!

    Ik heb erg genoten van die dagen. Natuurlijk vereist citytrippen met een driejarige een ander tempo, en voldoende ruimte voor ‘heel veel de straat op en af lopen’, pizzaatjes eten en niet alles tegelijk willen – maar het waren gewoon heel fijne uitstapjes.
    firenze
    .

  3. Vallende sterren tellen. Elk jaar trekken de Perseïden, een meteorenzwerm, langs de aarde, en de ongelukkigen die in onze dampkring terecht komen, zorgen voor een regen aan vallende sterren.

    Omdat wij wel wat wensen in onze mouw hadden, hebben we dus enkele avonden staan kijken. Wolken gooiden al eens roet in het eten, maar op een heel heldere nacht nestelden manlief en ik ons op de ligstoelen aan het zwembad om zonder nekpijn naar gloeiende bolletjes te speuren.

    En ja hoor, we zagen er! Dat blijft toch iets magisch.
    Maar niet bepaald één per minuut, zoals er soms beloofd werd. Dus na een stuk of vier, wilden we nog heel graag eentje zien. Wachten wachten wachten. Vroeger dacht ik dat je één ster moest uitkiezen en dan hopen dat die zou vallen. Ha!

    Manlief: ‘Allez, nog vijf minuten en we gaan naar binnen’.
    Ik: Maar hoe weten we wanneer de vijf minuten om zijn? We hebben geen horloges of GSM’s.
    Manlief: wacht, euhm….*begint bloedserieus te zingen* Ik heb een potteke met ve-hee-het, al op de tafel gezet. TWEE-DE COU-PLET. Ik heb een potteke potteke potteke potteke…

(Tegen dit moment lag ik al strike op mijn zetel. Maar we hebben er geen meer gezien).

 

  1. De watergevechten. Er waren waterpistolen, drijvende matrassen, opblaasbare eenhoorns en krokodillen, veel wilde kindjes met zwembandjes en een ‘tantie’ die niet van wijken wist . Do I need to say more?

    unicorn zwembad
    .

  2. De eenhoorntaart. Hij stond al een tijdje op mijn ‘to bake’-list, en toen mijn frank viel dat een nichtje jarig was op vakantie, stelde ik maar al te graag voor om de verjaardagstaart in elkaar te boksen.
    Braaf had ik alle benodigdheden meegebracht uit België, nadat we twee jaar geleden tot onze scha en schande hebben ontdekt dat er geen gewoon bakpoeder te vinden is in Toscane. Samen met mijn schoonzusje, die zich nu een volleerd botercrèmemaker mag noemen, maakten we er een prachtexemplaar van, al zeg ik het zelf.
    En het feestvarken? Die was héél tevreden!

    ps– Mocht je aan krullenbol vragen wat zijn top 5 was, denk ik dat je iets zou krijgen als: 1. pizza, 2. pizza, 3. zwembad., 4. worstjes, 5. pizzapizza (omdat 3/5 gewoon niet genoeg was).

Het werd zomer – zes maanden post chemo

12 februari 2018

Ik parkeer me op de bezoekersparking van Gasthuisberg. Ik hijs mijn tas op mijn rug en wandel de hele weg naar de ingang. Soms merk ik dat mensen staren, naar mijn hoofddoek vermoed ik, maar meestal merk ik dat niet.

Vanaf de ingang is het nog ongeveer 6 minuten stappen naar de dagzaal. Daar zit manlief al op mij te wachten. Ik schat dat de hele weg zo’n goeie 500 meter beslaat. Wanneer ik aankom, bonst mijn hoofd en ben ik buiten adem. Dat gevoel houdt een uur aan. Ik ben echt op.

We hebben vandaag een klein kamertje ter onze beschikking op de dagzaal. Dat betekent dat we een deur kunnen sluiten op de snerpende alarmgeluiden die non-stop doorgaan. Het onophoudelijk lawaai overal was de voorbije maanden vaak een extra bron van stress.

Mijn bloed wordt getrokken – of liever ‘getapt’ uit de katheder in mijn arm – en ergens verwacht ik alweer slecht nieuws te krijgen. ‘Slecht nieuws’ betekent in dit geval vreemd genoeg: dat ik de chemo niet kan krijgen. Dat mijn immuunsysteem weer gecrasht is, zoals twee weken geleden. Dat dit toch nog niet mijn laatste rit naar de oncologische dagzaal is.

Een paar uur later – en na de verpleegkundigen en de co-assistente een keer of drie te verbeteren en te herinneren aan wat er precies moet nagekeken worden –  hangt de zak dan toch.

 

Een paar keer gaat de pomp in alarm, omdat de chemo niet goed doorloopt. Het hangt helemaal af van hoe ik mijn arm hou, of het spul in mijn aders geraakt of niet. Mocht het niet de laatste keer zijn, zouden ze de katheder opnieuw moeten steken.

 

En dan zit de laatste druppel erin. Twaalf injecties, 56 zakken en ontelbare pillen.

 

De verpleegkundige vraagt of ik klaar ben voor de verwijdering van de katheder. Ik knik, toch wat nerveus. Ze trekt wat plakkers van mijn arm en vraagt even diep uit te ademen. Letterlijk twee seconden later heeft ze een buisje van een halve meter in haar handen. Op mijn rechterbovenarm zit een klein wondje dat amper bloedt. Er komt een rond pleistertje op. Een muggenbeet. Ik ben een beetje misselijk.

 

Manlief weet dat er in andere landen vaak een bel hangt op de dagzaal. Wie klaar is met de behandeling, mag bellen. In Gasthuisberg hangt er geen. Hij zoekt een appje en ik luid een klok door op het scherm te tikken. Ringing the chemo bell. I did it.

 

Mijn mantra is al weken:

Tegen de zomer zal alles – en zeker ik – er helemaal anders uitzien.

 

12 augustus 2018

Ik parkeer me op een grote luchtmatras die naar het midden van het zwembad dobbert. Ik hijs een groot waterpistool aan boord. Ik merk dat ik in de gaten gehouden word. De hel kan elk moment los barsten. Dan word ik onder vuur genomen in een furieus watergevecht, waarbij de andere partijen langs de kant staan of op een grote opblaas-eenhoorn zitten.

IMG_5040

Maar op dit moment is het nog rustig. Er druppelt water uit mijn haar op mijn zonnebril. Ik sluit mijn ogen. Ik hoor alleen ‘studio cicade’, en af en toe wat gegiechel, van de nichtjes en de neefjes, die ronddobberen in zwembandjes.

 

Zou Toscane gemaakt zijn als eerste, toen God nog veel inspiratie had?

 

Straks is het aan ons om te koken. We zullen ribbetjes op de barbecue gooien en tomaten plukken in de tuin. Een watermeloensalade maken. En als dessert kunnen we de regenboogrestjes opeten van de grote eenhoorntaart die ik een paar dagen geleden bakte voor het jarige nichtje. Ik krijg al honger.

 

Al kan dat ook van al die watergevechten zijn.

 

Het is zomer. En ik had gelijk.

 

IMG_5174

IMG_5055

Mijn eerste blog award – en 11 weetjes over mezelf

En zo was het * HUPS * ineens augustus.

 

Omdat het alweer even geleden is: hey hallo, alles goed? Met mij gaat het wel, dank je. Ik ben met volle teugen van de zomer aan het genieten, alleen kosten volle teugen soms net dat tikje te veel energie – en dan durf ik me wel eens te verslikken. Maar dat is op zich niet erg.

 

Ik zou kunnen zeggen dat mijn inspiratie er net zo aan toe is als mijn gazon, maar ook dat is niet helemaal correct. Er borrelt van alles in mijn hoofd, alleen krijg ik het niet (snel) neergeschreven. Ook dat is niet erg. Het is – meestal – goed toeven tussen mijn oren.

 

Twee fijne nieuwtjes op blog-vlak!

  1. Mijn blog bestaat 3 jaar! Wat is er veel gebeurd in die tijd. Die laatste week van juli zit zo vol herinneringen. Daar kom ik zeker nog eens op terug, want ik heb een leuke weggeef-wedstrijd ergens in mijn mouw zitten – maar de mouwen zijn heel kort tegenwoordig (‘lange arms’, zegt krullenbol dan) dus nog even zoeken/geduld.
    .
  2. Ik ben genomineerd voor een Blog Award. En in tegenstelling tot bij de Oscars, betekent een nominatie hier dat ik maar een paar vinkjes moet afchecken en ik heb gewonnen! Dubbel JEEJ dus! Het gaat om de Liebster Award.

Liebster-Award-1

De watte award?

De Liebster Award (van het Duitse woord voor ‘lieveling’) is een virtuele schouderklop van bloggers aan andere – beginnende – bloggers. Ik ben genomineerd door Ilse van halloliefkleintje.nl, zij koos naar eigen zeggen ‘inspirerende, persoonlijke en/of mooie blogs’ uit om de onderscheiding aan te geven. Bedankt, Ilse! Ik hoop dat ik in al die categorieën val – een mens mag dromen he!

 

Het is een beetje als een kettingbrief in de middelbare school, want het is de bedoeling dat ik ook weer andere digitale schrijvers in de bloemetjes zet. Alleen zouden de zeven plagen van Egypte niet op je hoofd vallen als je dit stokje niet doorgeeft (remember die dreigementen vroeger. Djeezes, en wij zijn er vrij normaal onder gebleven) –> Mij niet gezien natuurlijk, ik neem geen enkel risico, plus ik ben voor het geven van voldoende complimentjes, dus ik geef deze schouderklop met veel liefde door.

 

But first things first! The rules!

 

Er zijn enkele regels verbonden aan deze Award. En je kent mij, ik volg die uiteraard, volgzaam als ik ben (okee, tssjt, no comment).

Hier zijn de regels:

  1. Vermeld de blogger die jou heeft genomineerd (—> Check!)
  2. Beantwoord de 11 vragen die deze blogger aan jou heeft gesteld 
  3. Vermeld 11 willekeurige feitjes over jezelf 
  4. Nomineer andere beginnende bloggers
  5. Stel deze genomineerden zelf 11 vragen 

 

De vragen die ik kreeg

  1. Hoe ben jij begonnen met bloggen?

Ik begon bijna exact drie jaar geleden met bloggen toen we op het punt stonden om voor een jaar naar Boston te verhuizen. Onze zoon was op dat moment net geen vier maanden.

Als ik daar nu over nadenk, is dat toch een vrij hoge mate van geschift, maar goed, wij sprongen in dat avontuur en wilden vrienden en familie thuis op de hoogte houden. Maar eerder dan een online dagboek groeide de blog al gauw uit tot mijn verzameling schrijfsels rond verwondering – voor het Amerikaanse leven, maar ook voor de zoon die zich voor mijn ogen ontwikkelde van mini beebje naar flinke peuter.

Hier vind je bijvoorbeeld mijn allereerste blogpost.
En hier vertel ik waarom mijn blog Boston, baby! heet.

.

  1. Wat is het doel van jouw blog?

Ik schrijf hier nu drie jaar en mijn bedoeling is zeker veranderd – net als onze situatie.

Eerst was mijn blog echt bedoeld om het thuisfront op de hoogte te houden, en misschien een glimlach te bezorgen over ‘dat rare Amerika’.

Opnieuw in België was het even hercalibreren – maar ik schrijf zo graag en hou ervan om een tekst te polijsten tot de woorden nét goed zijn, of nét goed genoeg.

Door vorig jaar met een zeldzame ziekte geconfronteerd te worden, had ik zelf veel aan blogs die me het gevoel gaven dat ik niet alleen was. Dus ik hoopte dat zelfs ook te kunnen betekenen voor iemand.

Misschien is dat wel de samenvatting van drie jaar bloggen: het is een soort mentale yoga voor mij, om een lach en misschien wel een traan te delen. Eerlijk, en altijd op zoek naar dat zilveren lijntje.

 

  1. Hoe ziet jouw blog er over 10 jaar uit?
    .
    Omdat ik het voorbije jaar een paar stevige lessen in het mindful zijn heb gekregen – het blijven en genieten van het ‘nu’ – vind ik dat een erg moeilijke vraag. Eerlijk gezegd hoop ik dat er veel gewone, heerlijk saaie dingen te beschrijven vallen. De grote avonturen en uitzonderlijke situaties mogen even in de kast blijven.

 

  1. Hoe zorg jij voor meer lezers op jouw platform?
    .
    Ik zou liegen als ik zei dat het niet leuk is als je schrijfsels door wat meer mensen gelezen worden. Af en toe zet ik enkele stappen in de – hopelijk – goeie richting om hierin wat te groeien.Ik heb een Facebookpagina gemaakt voor mijn blog, en ook mijn Instagram foto’s verschijnen op de hoofdpagina. Ik deel mijn blog op een paar groepen op Facebook.Eigenlijk hoop ik stiekem op ‘minimal input, maximal output’ maar om écht een leger volgers te creëren zou ik heel anders moeten schrijven dan waar ik zin in heb.
    Verder volgde ik een online opleiding gevolgd, nl. ‘Meststoffen voor jouw blog’ en lees ik al eens een reeks tips na, maar het schrijven op zich blijft toch het belangrijkste.

 

  1. Heb jij wel eens stress tijdens het werken aan jouw blog? Wanneer?
    .
    Over het algemeen is bloggen ontspannend, maar als ik me engageer om 40 dagen lang elke dag te bloggen, zoals vorig jaar, dan kan het al eens spannend worden. Of als ik het gevoel heb dat er een verhaal in mijn hoofd zit, dat er maar niet wilt uit komen. Als een liedje waar je maar niet op de tekst kan komen. Een soort gezoem dat je niet weg krijgt. Behoorlijk irritant. Of klinkt dat nu helemaal gestoord?
    .
  2. Welke blog uit jouw collectie vind je het leukste?

Na meer dan 230 posts is dat een vrij uitdagende vraag, ook net omdat mijn blog door de jaren heen erg veranderd is. Daarom ga ik een beetje vals spelen, en het opdelen in drie grote ‘tijdsvakken’.

In het ‘Bostonoceen’ – het eerste blogjaar in Boston – heb ik behoorlijk grappige/absurde dingen geschreven (al zeg ik het zelf) zoals mijn bespreking van een kerstliedje. Of net meer dagboekfragmentjes zoals deze. Veel gelezen en gedeeld is ook mijn brief aan de terroristen die de aanslag pleegden in Zaventem.

In het ‘Belgozeen‘ – opnieuw in Belgenlandje en opnieuw aan het werk – probeer ik de gewone dingen te capteren. Zoals een huwelijksverjaardag. Of vaderdag. Of die dag dat onze engelbewaarders overuren draaiden.

Dan breekt het Mola aan, het tijdsperk waarin ik in een Jeroen Bosch-achtige nachtmerrie verzeild geraak door te hopen op een tweede kindje. Ik word ziek, het wordt alsmaar erger en schrijven wordt moeilijk – ik kan alleen maar het gevecht beschrijven. Het is zwaar. Maar dan komt die dag. Die dag waarop ik niets meer moet doen.

Ik weet niet hoe het era heet waar ik me momenteel in bevind. Misschien zoals een vriendin zei: de Renaissance. Waarin ik opnieuw mijn grenzen verleg.

Ik speel vals he… Ik weet het. Maar er zijn toch wat schrijfsels waar ik fier op ben.

   7. Wat doe jij om je te ontspannen?


Sinds kort yoga! Maar ook schrijven, met krullenbol spelen en daarin helemaal opgaan, of gewoon wat Netflix kijken, kan erg ontspannend werken. En anders… ik ben nog nooit gestressed geworden van een fijn gesprek bij een kopje koffie en een koekje.

 

  1. Beschrijf jezelf in 5 woorden

Empathisch

Duizendpoot

Trouw

Positief

Extravert

  1. Waar kan je echt van genieten?
    .
    Van vrienden en familie om me heen, het liefst om te brunchen, van tijd nemen en van die honderden, duizenden kleine dingen die het leven roze kleuren, ook als het niet roze is.
    .
  2. Wat voor blogs lees je zelf het liefste?

Ik volg er niet zo veel, maar het liefst lees ik de blogs van mensen die ik persoonlijk ken, of kookblogs met een hoekske af (dus met minder traditionele recepten). Als ik eerlijk ben moeten dat ook blogs zijn met een fijn taalgebruik en zonder al te veel schrijffouten, want ja, sorry, ik ben een taalchampetter…

 

  1. Wat maakt jou gelukkig?
    .
    Na het voorbije jaar is eens te meer gebleken dat het echte geluk ligt in de gezondheid van jezelf en de mensen die je graag ziet. Al de rest volgt!(en verder… check het hier!).

 

11 willekeurige feiten over mezelf

  1. Mijn rechtervoet is een halve maat groter dan mijn linkervoet
    .
  2. Ik heb een groene gordel jiu-jitsu
    .
  3. Mijn eerste twee katten heetten Patske en Watske en waren zwart met witte sokjes
    .
  4. Ik kan geen schoenen met hakken van meer dan 3 cm verdragen na mijn knie- en rugoperatie
    .
  5. Ik leerde skiën toen ik 23 was, hoewel ik 11 jaar eerder had gezworen dat nooit meer te proberen. Nu vind ik het zalig!
    .
  6. Ik heb nooit graag alcohol gedronken, maar na een jaar ‘cold turkey’ en mijn ziekte, heb ik besloten er gewoon helemaal mee op te houden. Nu ja, ik dronk dan ook maar een glas of 3 per jaar, dus misschien was het eerder ‘cold colibri’
    .
  7. Ik heb drie vriendinnen die ik minstens 25 jaar ken (ja, van toen we 1 ofzo waren, héhéhéé… NOT)
    .
  8. Als mijn zussen en ik een zelfde item kregen als kind, kreeg ik het in het rood, de ene zus kreeg blauw en de andere geel
    .
  9. Ik was 20 toen ik voor het eerst in een tent sliep. En ik verging van de kou!
    .
  10. Omdat mijn mama een nakomertje was, zijn mijn nichten en neven aan die kant van de familie 20 à 25 jaar ouder dan ik (en mijn oudste neef is een jaar ouder dan mijn schoonvader). Ik heb dat nooit een probleem gevonden, ik vond en vind ze allemaal top.
    .
  11. Momenteel verzamel ik niet echt iets – tenzij leuke recepten – maar ik heb in het verleden schelpen, postzegels, uilenbeeldjes en zeepjes in grappige vormen verzameld. Oh, en alles van Beverly Hills 90210. Help.

 

Mijn genomineerden

 

Toen ik mijn eigen genomineerden wilde neerschrijven, kwamen er meteen een aantal in me op. Ik heb mijn nominees op de hoogte gebracht, maar het is helemaal aan hen om al dan niet op deze uitnodiging in te gaan.

 

  1. https://aufwiedersehengoodbye.com – een reisblog die me tijdens de donkerste maanden van het voorbije jaar zo vaak heeft doen glimlachen – en zelfs luidop schateren. Anneke en Jonas hebben een heerlijke frisse schrijfstijl en een droge humor die perfect combineren.
  2. https://trijnewijn.wordpress.com – het is opvallend hoeveel ik gemeen heb met deze blogster, al zijn sommige dingen overduidelijk (in het buitenland gewoond/wonen) en glinsteren anderen tussen de regels door. Aangezien ze net een internationale verhuis achter de rug heeft, verwacht ik niet meteen een respons!
  3. https://nelevanmalderen.wordpress.com – een persoonlijke blog van een vlotte madam. Dat ze al even blogt, heeft waarschijnlijk tot gevolg dat ze de Liebster award al elvendertig keer heeft ontvangen, maar ga ik me daardoor laten tegenhouden? Neen, driewerf neen, mijn waarde.
  4. https://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com – Heel fijne en vlotte schrijfstijl, ik volg deze prinses op de kikkererwt nu een klein jaartje. In een totaal andere levensfase en toch zo herkenbaar soms. Aangezien ze net voor twee mooie addities aan de wereldbevolking heeft gezorgd, zal ze andere dingen aan haar hoofd hebben, maar toch: een pluimpje.
  5. https://kleineatlasvandewerkelijkheid.wordpress.com – een ‘kale’ blog met een alles behalve kaal taalgebruik. Iemand die schrijft omdat er graag geschreven wordt, niet omdat het ‘moet’ – van wie dan ook. Tenzij misschien van jezelf, omdat je anders toch een tikje gek(ker) wordt.

 

En bij deze – mijn vragen

 

1. Welk personage van een boek of film zou je graag ontmoeten?

2. Mocht je je 13-jarige zelf raad kunnen geven, wat zou dat dan zijn?

3. Hoe ziet jouw perfecte dag eruit?

4. Waarom blog je?

5. Op welke drie voedingsmiddelen zou je kunnen overleven?

6. Wat doe je helemaal zoals je ouders? En wat zeker niet?

7. Wat is het meest gênante dat je ooit is overkomen?

8. Wat is iets heel eenvoudig dat jij niet onder de knie hebt?

9. Welk citaat vind jij inspirerend of motiverend?

10. Wat is het grootste misverstand dat over jou de ronde doet?

11. Omschrijf jezelf in vijf woorden.

 

Vind je dit soort schouderklopjes leuk, of denk je ‘laat maar fijn zitten’?

Ik vond het in elk geval wel fijn om mijn eerste award te krijgen, al zal het bij een virtueel beeldje op mijn schouw blijven (en maar goed ook, want ook die schouw is louter virtueel).

Wat maakt mij gelukkig – the happiness tag

Af en toe (hahaha, juist ja) maak ik graag een lijstje. Deze vond ik bij Tifosa: een opsomming van wat je blij maakt. En laat het nu gewoon heel fijn zijn daar eens over na te denken!

Van welk eten word jij blij?

Ik kan daar eigenlijk heel kort op antwoorden: van eten word ik meestal blij! Tenminste… als het lekker is. Als het tegenvalt, kan het ook echt wel mijn dag verknallen.

 

Okee, iets specifieker… Ik word echt blij van Thais, sushi, lasagne, gevulde paprika, vol-au-vent en gigantische salades met geitenkaas en spekjes en appeltjes en croutonnetjes en… dju, honger nu.

maki-716433__340

Verder kan ik echt uitkijken naar dat eerste slokje koffie ’s morgens, en naar zowat alle voedingswaren die je op een brunch tegenkomt. Bruncheten (of brunch eten) vind ik geweldig want het betekent meestal dat je in fijn gezelschap bent, tijd hebt en honderd verschillende dingetjes kan proeven (want hey, het zijn twee maaltijden in één dus je mag wel wat, toch?).

breakfast-498480__340

Welke film maakt je vrolijk?

Niet lachen, maar van dingen zoals ‘Legally Blonde’. Of ‘Nothing Hill’.Of ‘Le fabuleux destin d’Amélie Poulain’ – al kan die accordeonmuziek ook iets melancholisch hebben.

Welk kledingstuk maakt je happy?

Aangezien ik alles behalve een shopping queen ben, ga ik het houden op kledingstukken die me gewoon goed staan en flatteren.

Die ene broek die al 15 jaar (en drie kledingmaten) mee gaat, een blauwe blazer waar ik altijd complimentjes mee oogst, het jurkje dat ik kocht zes maanden na de bevalling, voor het huwelijk van de schoonzus, en waarin ik me knap voelde.

Van welke beautyproducten word je blij?

Olalala, ook hier ben ik verre van een expert. Ik ga dan ook graag voor een naturel look. Ik zou zeggen, van een goeie mascara, want dat doet al veel. Hoe ouder je wordt, hoe meer moeite het kost eruit te zien alsof het geen moeite kost…

mascara-444166__340

Wat is jouw gelukkigste herinnering?

Onze huwelijksdag, trouwen met mijn beste vriend met iedereen die we graag zien erbij – de geboorte van onze lieve zoon  – onverwacht gevraagd worden om meter te worden – mijn doctoraat afleggen na vier jaar hard werk waarvan één jaar met het grootste verdriet.

Dat waren de ‘grootse’ dingen.

Maar ik heb ook zoveel gelukkige herinneringen aan de kleinste dingen.

  • Voorlezen uit Agatha Christie aan mijn groottantes op woensdagnamiddag
  • In de file staan met die goeie vriend na een dagje aan de zee, en die extra babbeltijd alleen maar leuk vinden
  • De omhelzing van mijn mama na drie maanden thesissen in het buitenland
  • Naar huis rijden en zeggen: ja ik vind ook dat we die bouwgrond moeten kopen
  • De vroedvrouw die zei: ‘’t is een zoontje’ en wij die niet kunnen stoppen met ‘gibberen’
  • Ons thuis voelen in de Ikea in Boston, daar viel een last vol heimwee van onze schouders

Van welke muziek word jij blij?

Na deel uit te maken van hun koor vorig jaar, staat de muziek van K’s Choice hier zeker bovenaan mijn lijstje. Er hangen nu nog zo veel meer heerlijke herinneringen aan!

Verder word ik ook gewoon blij van blije muziek zoals ‘Happy’ van Farrell Williams, of van die goeie muziek uit de jaren ’90. Als er een muziekmarathon uit dat decennium op de radio passeert, huppel ik door de dagen.

music-cassette-429264__340

Wat doe je op dagen als je jezelf down voelt om weer happy te worden?

  • Heel diep inademen, een kopje koffie halen en/of iets lekkers eten
  • Knuffelen met manlief of kleine krullenbol – ook onze katjes zijn goed knuffelmateriaal
  • Als ik niet bij hen ben, contact zoeken met manlief of vrienden; even bellen, een berichtje sturen, even klagen…
  • Naar buiten gaan en rustig nadenken over alles waar ik zo dankbaar over mag zijn
  • Een lijstje maken met plannen of iets leuks vastleggen
  • Iets bakken!

 

Noem drie willekeurige dingen die je ontzettend gelukkig maken.

Uiteraard word ik ontzettend gelukkig van die prachtige wezens waarmee ik een thuis deel.

Maar deze zou ik niet willekeurig noemen.

 

Vandaar dat mijn lijstje bestaat uit:

  • Cappuccino met een tekeningetje in de melk: dat iemand de tijd en moeite heeft genomen om mijn favoriet drankje zo mooi af te werken, maakt me blij. Of als manlief – die zelf geen koffie drinkt – speciaal voor mij melk opschuimt om me zo het perfecte kopje te bezorgen…. It must be love!
    coffee-668550__340
  • Onverwachte geschreven post krijgen: vroeger had ik pennenvriendjes, maar tegenwoordig is e-mail zo makkelijk. Toch vind ik het zalig om een geschreven brief te krijgen. Ik lees die dan extra traag, omdat ik zuinig wil zijn op dit cadeautje. Ik zou zo’n brief dan ook nooit weggooien!
    letter-447577__340
  • Een nieuw dessertje maken voor vrienden en merken dat het een schot in de roos is: bakken en kokkerellen is fantastisch als je er de tijd voor hebt, en als ik dan ook nog mijn nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen en smaken kan linken aan het feit dat ik vrienden graag vet mest – tja, dan weet je dat het een goeie dag was!
    IMG_20160214_131400

 

Ps- Disclaimer: mijn vrienden zijn niet vet. Dus misschien doe ik mijn werk niet goed (genoeg). Iets om over na te denken, terwijl ik een kookboekje open sla.

 

Van welk eten worden jullie blij?