De ochtendspits

Op een dag kom je van je roze wolk, en zet je je weer voor een grijs scherm. 5 januari was voor mij die dag.

Toen begon ik opnieuw te werken, al voelde dat behoorlijk onwennig, zo van thuis uit. Maar het is niet omdat je in je slaapkamer achter een bureautje zit, dat je je niet klaar moet maken natuurlijk. En ook babybroer moest op tijd wakker gemaakt worden en in een niet-te-erg-ondergespouwd outfitje gestoken, klaar om tussen de andere kinderen zijn dag te gaan verblijven.

Dat maakt dat wij geconfronteerd werden met een uitdagender ochtendspits dan we tot nu toe gewend waren. Iedereen klaar krijgen, met volle buikjes en propere smoelen, zonder zelf om 5uur te moeten opstaan – dat was het streven. Ik bingede dan ook efficiëntie-hacks en organisatietips in de laatste weken van 2020.

We draaien nu twee weekjes mee, en het is al vrij aardig gelukt. Hier is een overzichtje van hoe we dit aanpakken.

  1. Een gewaarschuwd man is er twee waard, een voorbereide vrouw drie. In het weekend kook en snij ik al heel wat ingrediënten voor de lunchsalades van manlief en mezelf (nog eens herhalen rond woensdag). Ik zorg ook dat er altijd soep is.
    .
  2. Een mega hack van mijn schoonzus: op zondag smeer ik alle boterhammen voor de rest van de week, met ultravers brood, die dan in ‘dagpakketjes’ worden ingevroren. ’s Morgens worden die pakketjes in de brooddoos gelegd met een keukenpapiertje bij en ’s middags zijn die ontdooid en klaar om te eten. Zo hoef ik alleen nog een groentje te snijden om de lunch van Krullenbol rond te krijgen. Ik had hier wel wat schrik voor maar nog geen klachten gehad!
    .
  3. Fruitdoosje wordt ook al gevuld, vooral met fruit dat ‘ertegen’ kan, dus druifjes, besjes, stukjes meloen of mango – geen appel want dat verkleurt toch wel al wat.
    .
  4. Koekdoosje en drinkbus worden ook al gevuld.
    .
  5. De ontbijttafel staat grotendeels gedekt en mijn kopje staat klaar onder de Senseo.
    .
  6. Kleren worden klaargelegd voor iedereen, en we hebben met Krullenbol afgesproken dat hij pas naar beneden komt als hij zich heeft omgekleed (al dan niet met hulp van één van ons). Zijn tandenborstel reist ook mee naar beneden, hij poetst zijn tanden nu ’s ochtends in de keuken – echt laagdrempeliger dan opnieuw naar boven moeten.
    .
  7. Elk gezinslid heeft nu een eigen bakje in de vestiairekast gekregen, zodat ieders sjaal, muts, handschoenen etc… bij elkaar blijven.

Ik sta ook twintig minuten tot een half uur vroeger op dan voordien en dan de rest van de familie (6u45 ipv 7u/7u15) want ik moet ook nog voor de flesjes moedermelk van babybroer zorgen, die meegaan naar de crèche.

Er zit wat extra ‘rek’ op dit systeem – zo waren we nog steeds op tijd op school toen Krullenbol een ochtendlijke woede-aanval kreeg en zich niet wilde aankleden, of toen manlief om 8u zijn eerste video call had.

Nu nog een systeem vinden waardoor ik niet in slaap van om 20u zodat ik het gevoel krijg dat ik manlief enkel kan spreken in het weekend!

Hebben jullie tips voor een vlotte ochtendspits? Hoe loopt dat bij jullie?

2020 in vogelvlucht

Zo, daar tikken ze weg, de laatste uren van 2020.

Ik weet dat heel wat mensen niet kunnen wachten tot de klok middernacht slaat, en er een nieuwe bladzijde wordt omgeslagen. 2021. A new hope.

Ik ga niet ontkennen dat 2020… een jaar is dat we niet snel gaan vergeten. Om allerlei redenen dan.

Een klein overzicht van de afgelopen 12 maanden.

Januari

Begin januari waren hoogdagen voor ons. Na de eerste (te) spannende weken, durfden we eindelijk ons goede nieuws aan de familie vertellen. Dat deden we via een speciale nieuwjaarsbrief die Krullenbol superknap heeft voorgedragen.

Mama zegt dat ik alles kan
Misschien word ik wel de sterkte man
Misschien word ik een bakker, een dokter, een boer
Maar één ding is zeker; ik word grote broer.


Ik krijg nog kippenvel bij het denken aan de reacties van de (schoon)familie. Zo, zo fijn.

Ondertussen zong ik nog een aantal keer mee in het koor bij Bart Peeters Deluxe. Jaja, aan de start van 2020 zaten er 8000 mensen bij elkaar in de Lotto Arena – ZONDER MASKER en niemand had alcogel bij! Dat kan je je al niet meer voorstellen, toch?



Februari

Ik werd een weekend in de watten gelegd want ik kreeg ‘een nieuwe voordeur’ zoals ze dat bij ons zeggen.

Twee weken later vlogen we naar Nîmes, waar vrienden van ons wonen. Manlief liep daar een urban trail – 23 kilometer dwars door de stad, die eindigde in de Arènes van Nîmes. Knappe prestatie! Onze Franse vriend die zo goed als niet getraind had, liep een stuk trager maar moesten we niet zoals gevreesd uit een berm gaan vissen.

Maart

Manlief ging skiën en Krullenbol en ik gingen nog eens eten met de familie – voor het laatst in een lange, lange tijd, zou blijken.

De eerste lockdown begon en iedereen installeerde zich thuis met de laptop. Het werd een evenwichtsoefening van iets gedaan krijgen, Krullenbol bezig houden met bakken, wandelen etc, het huishouden op poten houden en proberen hier niet helemaal aan onderdoor te gaan.

April

Wij vierden twee jarigen, waaronder één ‘quarante en quarantaine, en eentje ‘fabulous five‘. Ik bakte een taart, ook al aten we er een week van met drie – zo een detail zal me niet tegenhouden. De lockdown woog, gelukkig bracht een weekje vakantie wat respijt. We wandelden, fietsten en bakten erop los. Mijn wafelijzer blijkt wel van een twijfelachtig merk te zijn (zie foto 3).

Mei

We kregen er een nichtje en een achternichtje bij. Ik maakte een heleboel kraamkost. Onze zonnepanelen werden geïnstalleerd. We proberen creatief te zijn met knutsels en maken dingen zoals vlierbloesemsiroop (zéker voor herhaling vatbaar, jammie).

Juni

Godzijdank gingen de scholen weer open – dat gaf me toch de kans om in juni mijn projecten degelijk over te dragen én even op adem te komen voor ik op zwangerschapsverlof ging. Aan de schoolpoort ‘ontdekten’ vele mensen dat ik (hoog)zwanger ben. Vlak voor de lockdown verdween dat buikje nog in mijn winterjas.

We deden nog een zwangerschapfotoshoot met de hulp van een getalenteerde vriendin.

Toen we toch weer een paar mensen mochten zien, vroegen we de meter en peter voor onze kleine spruit. Voor ik het wist, was het schooljaar alweer voorbij. Mijn buik en voeten begonnen stevige proporties aan te nemen.

Juli

Op 2 juli werkte ik mijn laatste halve dag en nam afscheid van de collega’s. Er werden nog wat puntjes op de i gezet, doopsuiker afgewerkt, wat gekookt voor de vriezer. En daarna probeerde ik vooral alles uit wat ook maar enigszins kon helpen om de bevalling op gang te laten komen. Mijn gynaecologe had me namelijk gezegd dat ze me zeker niet over datum wilde laten gaan, en dat ik dus zou ingeleid worden als de baby zijn opwachting niet had gemaakt tegen 16 juli.

Goed, dat is dus niet gelukt – een verhaal voor een andere keer. Uiteindelijk zagen we onze schat (en zijn grote voetjes) voor het eerst op 16 juli om 18u30. Krullenbol ontmoette zijn broer de volgende dag. Een moment waarop ik een beetje gesmolten ben – de hittegolf was nochtans nog niet begonnen.

De weken daarna waren wazig en we dwarrelden erdoor, in semi-lockdown maar evengoed op een roze wolk.

Augustus

Nachtvoedingen. Dagdutjes. 24uur-knuffels. Bezoekjes op ons terras. Borstvoedingsperikelen. Toch wat kraamkost (hoera!). Opnieuw sushi kunnen eten. Binnen blijven omdat het te warm is. Een weekje naar Zeeland.

September

Krullenbol startte met de derde kleuterklas. Wij startten met een klein beetje ritme in de dag. Krullenbol viel lelijk met de fiets – gezichtje serieus geblutst, maar gelukkig leek het allemaal erger dan het was. Zijn nieuwe haaienfietshelm deed hem afzien van zijn voornemen om ‘echt nooit meer te fietsen’.

Er kwam wat ruimte om uitstapjes te maken, opnieuw te koken. En om aan die zwangerschapskilo’s te beginnen werken, want howly mowly dat is nog eens wat anders dan de vorige keer! Ik voel me er allesbehalve goed bij, dus halloooo Weight Watchers abonnement.

Oktober

In een lichte vlaag van waanzin, beslisten we de werken in huis nu toch uit te voeren (stonden gepland voor april). De vloer van de benedenverdieping ging er in een weekend uit, nieuwe tegels erin. Nu nog wachten op de parket.

Stevige driemaander was al even aan het opklimmen in de Kind&Gezin curves en viel nu bijna van de curve af. Dat betekent heel snel wissels in kledingmaatjes.

November

De werken in huis werden wat verder gezet, de dagen gleden voorbij. We verfden de living – was geleden van voor onze trouw, ondertussen toch ook 8 jaar geleden. Onze kachel werd geïnstalleerd.

De interactie tussen de twee broers maakte dat zelfs november warm voelt (babybroer vindt Krullenbol hi-la-risch en dat haalt de clown in onze oudste naar boven). (Je zou denken dat dat ook aan de kachel kan liggen, dat warme gevoel, maar nee, we mochten hem nog niet gebruiken tot de gaskeuring). Ik zou mezelf knijpen soms, omdat ik niet helemaal geloof dat hij er echt is. Maar hij is er wel degelijk, hij is een klein, vrolijk, reusje.

.

December

Er ontstond een nieuwe ‘corona-‘hobby, namelijk wandelen en/of fietsen met vrienden. Ik probeerde op zondag al een paar maaltijden te ‘preppen‘ om minder stress in de avonden te brengen. Dat werkte aardig.

De Sint kwam, er verscheen een kerstboom en er was verlichting in de hele buurt. We vierden kerst zoals we dat 5 jaar geleden ook in Boston deden – onder ons, maar dit keer wel met vieren.

Hoe crazy 2020 ook was, hoe zwaar sommige maanden ook wogen – het zal altijd het jaar zijn dat ons onze kleine reus bracht. In een roze bubbel.

Gelukkig nieuwjaar!

40 before 40 – de afrekening

Voor mijn 200ste blogpost hier maakte ik een lijstje van 40 dingen die ik graag wilde bereiken tegen mijn 40ste verjaardag.

Toen had ik daar naar mijn gevoel nog heel veel tijd voor. Er stonden dingen op waar ik vrij zeker van was dat ik zou halen, maar ook een paar zaken die toch wat meer planning vroegen (op vakantie gaan bijvoorbeeld).

Aaaaaaanyway, sinds die post is mijn leven een wervelwind geweest. We gingen voor een tweede kindje, ik werd ziek, heel ziek, ik werkte hard aan weer beter worden, ik ging opnieuw werken, ik vocht een jaar tegen de grenzen van mijn lijf, mijn hoofd, mijn energie, mijn zelfvertrouwen-ondermijnende manager en de medische wetenschap.

Toen werd er een grens verlegd. Ik werd zwanger.

En net toen ik niet meer elke nacht doemscenario’s droomde, brak er een pandemie uit, en gingen we in lockdown.

In de zomer mochten wij, na vier jaar wachten en hopen en vechten, ons tweede wondertje verwelkomen.

Allez om maar te zeggen dat die jaren sinds mijn 200ste blogpost niet bepaald ‘business as usual‘ waren. Maar toch, geen reden om mijn dierbare lijstjes te verwaarlozen. Ik had al wel een update geplaatst, maar er is zeker nog werk aan de winkel.

Omdat mijn 40ste verjaardag ondertussen al verder van me afligt dan mijn 41ste (HELP!), is het hoog tijd om één en ander af te ronden. Wat is er wel gelukt, wat niet? Wat komt er op mijn 50 before 50 (haha)?

Voila, mijn 40 before 40.

  • Een pinguin aanraken
  • Indoor skydiving
  • Een familieboom tot 5 generaties terug opstellen
  • Op de radio komen
  • Uit een kokosnoot drinken
    Deze is gelukt dankzij Manlief die me dan ook nog een alcoholvrije mojito maakte om erin te serveren!
  • Ontbijten in bed
    Gelukt, maar ik ben geen fan…. al die kruimels, en de hele tijd schrik om koffie over me heen te krijgen
  • (Goed) leren zwemmen
  • Verzinnen en creëren van een eigen ijsroomsmaak
    Ik hoop dat het nog niet bestaat, maar ik dacht aan een ijsversie van een tarte tatin (je weet wel, zo een omgekeerde appeltaart). Dan zouden er deegstukjes en karamelsliertjes door het appelijs zitten. Wat denk je?
  • Vrijwilligerswerk doen met kerstmis of oudjaar
  • Stamceldonor worden – mag niet meer
    Door de chemo ben ik geschrapt, ze moeten niks meer van me hebben bij het Rode Kruis.
  • Een EHBO-cursus volgen
  • Een terugkerende column schrijven
  • Naar Ibiza gaan
  • De beiaard in Leuven beklimmen
    Gebeurd, en dit is echt een aanrader mocht je ooit in de buurt zijn. Het kost vijf euro en geeft een sprookjesachtig zicht als het donker is. Alle info vind je hier – https://bib.kuleuven.be/over-ons/Index/beiaardbezoek
  • Onder de sterren slapen
  • Op eigen kracht op de top van de Mont Ventoux geraken
  • Een schattenjacht opstellen voor vrienden en familie
  • In een boomhut overnachten
    Gingen we plannen maar jammer genoeg was de wachttijd ettelijke maanden. En toen kwam Corona…
  • Iemand een taart in het gezicht gooien
  • Deelnemen aan een color run*
  • Zelf een peperkoeken huisje maken
    Nog niet gebeurd, maar de Sint bracht me nu wel de mallen voor deuren en dak enzo. Dus alweer een stapje dichter!
  • Onze 20 jaar samen vieren met een groot feest
    Dat komt er zeker nog van, net als onze uitgestelde 40-jaar fuif.
  • Kastanjes poffen
    Hmmmm….
  • Een helderziende bezoeken
  • 4snailmails sturen (= brieven of kaartjes)
    Heb ik niet geturfd maar heb ik zéker bereikt. En ik ga er fijn mee door.
  • 40 films zien de Oscar voor beste film wonnen
  • Op een podium staan
    Check, check en dubbelcheck – een tiental keren als deel van het koor van Bart Peeters in de Lotto Arena gestaan, voor 8000 mensen. Zot!
  • Zangles volgen
  • Leren mediteren
  • Een blotevoetenpad bewandelen
    Yes, samen met een vriendin en haar kinderen heb ik het blotevoetenpad in de plantentuin in Meise gedaan. Best pittig!
  • 40 random acts of kindness uitvoeren**
    Dit heb ik gedaan in de 40 dagen voor mijn 40ste verjaardag. Het waren geen grote dingen, maar wel heel fijn om te doen. De updates hiervan vind je hier, hier, hier en hier.
  • De lijst met nieuwe ingrediënten optrekken naar 40 (zie posts over nummers 1-9 en 10-20)
    Ik kook wekelijks nieuwe gerechtjes en ben altijd benieuwd naar nieuwe ingrediënten. Zonder een lijstje bij te houden denk ik meteen aan aardpeer, radijzenblaadjes, schorseneren, rode rijst, kalfsschenkel, green salsa, piment, linzenpasta, romanesco… ik denk dus wel dat ik aan 40 ingrediënten zal geraken.
  • In een limo rijden
  • Mijn streefgewicht halen
    Gehaald, en weer serieus verloren, maar wel voor het beste doel ooit! En momenteel weer op weg – ik wil op onze tiende huwelijksverjaardag (Oktober 2021) opnieuw in dat trouwkleed passen!
  • Zeilen – mijn neef heeft ondertussen een bootje en de uitnodiging staat open dus ik ben vrij zeker dat dit nog wel gaat lukken
  • Een blog rond wetenschappen starten
  • Meedoen in een toneelstuk
  • Een regenboogcake maken
  • Onze huiselijke afvalberg met de helft verminderen
  • Dit is een joker voor als ik iets tegenkom dat zo cool is dat ik het absoluut op mijn lijstje moet zetten.
    Natuurlijk wist ik stiekem al wat ik daar wilde schrijven. Maar ik kreeg het niet onder woorden. Ik durfde het niet uit te spreken, laat staan op een lijstje zetten Dat broertje of zusje voor Krullenbol, als dat er toch maar zou mogen komen. Het was niet voor mijn 40ste verjaardag, al was-ie toen al in de maak. Het was misschien niet volgens de timing die ik me had voorgesteld. Maar hij is er. Hij is er. Hij is het mooiste van alles.

Het resultaat

Zo, dat maakt 18 op 40, of eerder op 39 (aangezien ik geen stamceldonor meer kan worden). Net niet geslaagd… Is dit nu goed of niet? Als ik aan de voorbije jaren denk, lijkt het me helemaal niet slecht. Bovendien zijn er een aantal leuke dingen die ik gedaan heb, net omdat ik dit lijstje had opgemaakt.

Ik merk dat de puntjes die niet geschrapt zijn geraakt, vallen in twee categorieën:

  • dingen die ik zeker nog wil doen, zoals dat indoor skydiven, een EHBO cursus volgen, zeilen, in een boomhut overnachten (hoewel nu wel een pak minder handig met baby)
  • dingen die niet meer zo hoeven, en dus niet mee zullen verhuizen naar een volgend lijstje, zoals naar Ibiza gaan en de Mont Ventoux temmen.

Hoe staat het met jullie lijstjes? Hebben jullie die, of helemaal niet? Merk je dat je nieuwe dingen gaat proberen net omdat ze op een lijstje staan?

Mijn andere posts over mijn 40 before 40 vind je hier.

Zwanger in Corona tijden

Het is vrijdag 10 juli, 16u.

Ik ben 39 weken zwanger. Met alles wat daarbij hoort.

Sinds een week is mijn verlof begonnen, en dat was geen dag te vroeg. Ik heb me echt al aan mijn voornemen kunnen houden: 1 dingetje per dag doen of regelen, en verder Netflix en dutjes.

Iedere vrouw die het meemaakte, kan je vertellen dat zwanger zijn een bijzondere periode is. Het blijft een zot idee dat er een nieuwe mens in je groeit, die op de wereld komt en daar een plaats gaat innemen.

Ondertussen verandert je lijf op meer manieren dan ik kan bijhouden, en eerlijk gezegd gebeurt er toch ook iets in het koppeke– Krullebol zei het nog: ‘mama jij kan niet meer goed nadenken, want babybroer doet dat nu voor jou’.

Als je die periode dan nog grotendeels meemaakt tijdens een pandemie en een lock down periode, wel, dat is wel helemaal speciaal. Een paar voor- en nadelen die in me opkomen.

Voordelen

  • Je hoeft je geen zorgen te maken over elegante zwangerschapskledij, want je kan een hele dag perfect video calls doen met een deftige blouse en je enige nog passende joggingbroek.
  • Je hoeft weinig tot geen verschrikkelijke bevallingsverhalen aan te horen, wat zo’n bolle buik toch lijkt op te roepen in normale omstandigheden
  • Je kan na de middag ook heel even je ogen dicht doen, tenminste, als manlief dan een momentje heeft tussen de vergaderingen om met zoonlief te gaan wandelen
  • Je kan makkelijker eten wat je wilt, je bent toch thuis
  • Dat mijn voeten nu echte olifantenpootjes zijn geworden en ik nog in welgeteld 1 paar sandalen kan, is geen probleem, want ik moet toch amper ergens heen

Nadelen

  • Het is veel lastiger om ervaringen te delen aangezien het voor anderen – die enkel je hoofd zien tijdens meetings – makkelijk is om te vergeten dat je zwanger bent. Ik verdenk een goeie vriend ervan echt totààl geen idee meer te hebben van dit gegeven.
  • Het kan ook wel eens leuk zijn om een waarderende blik te krijgen op straat, bij het showen van je bolle buikje. Tenzij je natuurlijk amper op straat komt…
  • Ondanks het feit dat zwangere vrouwen niet in de risicogroepen zaten, bracht het toch wat extra stress en onzekerheid met zich mee
  • De combinatie thuiswerk+kleuter+huishouden+zwanger kostte meer energie dan ik te geven had. Maakte dat ik veel minder met Krullenbol heb kunnen spelen/knutselen/bakken dan ik wilde, omdat ik ’s avonds vaak kotsmisselijk op de zetel lag, klaar om om 20u mijn bed in te rollen.
  • Het feit dat je makkelijker kan eten wat je wilt, maar mijn zwangerschapssporten (krachttraining + yoga) niet doorgingen, is mijn gewicht niet ten goede gekomen. Of net wel, het is maar hoe je het bekijkt…
  • Misschien lag het aan de hormonen, maar ik kon echt niet goed tegen alle stress en kwalijke berichtgeving en heb dan ook weken niet naar het nieuws gekeken

Het is wat het is natuurlijk, en ik ben al heel gelukkig dat als onze beeb zijn intrede maakt, manlief gewoon onze Krullenbol thuis kan gaan ophalen en die op bezoek mag komen.

Al de rest… zien we dan wel weer!

My randomness of being

We hebben nieuws gekregen. Volgende week dinsdag kan Krullenbol weer naar school. Voltijds. Elke dag.

Heb je die dreun gehoord? Dat was een gewicht dat van mijn schouders viel.

Want na al die weken wordt het er niet makkelijker op, trachten te werken, tussendoor of nadien nog iets van energie over houden om te spelen (want ja, ik wil dat héél graag en onze Krullenbol verdient dat, maar lieve deugd, kunnen we spelen dat ik Doornroosje ben ofzo?), het eten maken, de afwas doen, eentje die nog niet voldoende energie verspeeld heeft, in slaap krijgen…

En dan plof ik in de zetel, zo ergens tussen 20u30 (victorie!) en 22u30 (jaja, rampzalig voor een 5-jarige, maar ja) en dan kan ik niet anders meer dan wat staren.

En zo schrijf je dus niet over die bijzondere periode waar we momenteel in leven.

Maar dus – toch iets luchtigs schrijven. Zag ik bij Fieke het ideale idee passeren: willekeurige vragen, niet al te moeilijk. Ideaal. Het heeft maar twee weken geduurd om deze in te vullen, haha.

Komt- ie!

1. Pak het boek dat het dichtste bij je ligt, ga naar pagina 18 en zoek regel 4.

“Daarom heb ik gezonde, koolhydraatarme alternatieven…” – ik ben moeten opstaan vanuit de zetel, en heb in de keuken het eerste kookboek gepakt. Ketorecepten, zonder suiker en arm aan koolhydraten dus.

2. Strek je linkerarm zo ver uit als je kan. Wat kan je aanraken?

Mijn zoon, een Ipad, een nagelsetje, een pyjamabloesje van een vijfjarige, een fototoestel voor kinderen, mijn GSM, twee tetradoeken en een borstvoedingskussen.

3. Wat deed je voor je deze tag begon in te vullen?

Whatsapp berichtjes sturen naar een vriendin.

4. Wat hoor je op het moment?

Het is zondagavond 21u30 in Coronatijden, dus ik hoor manlief die in het Engels aan het bellen is met een collega om hun data te overlopen.

5. Wanneer ben je voor het laatst buiten geweest? Wat deed je toen?

Vandaag was een buitendag! Na deze voormiddag het terras schoongespoten te hebben, zijn we in de namiddag in het bos gaan wandelen. En we hebben buiten gegeten, heerlijk!

6. Heb je gedroomd afgelopen nacht?

Ongetwijfeld want ik droom de laatste tijd de gekste dingen. Maar ik kan het me niet herinneren.

7. Wanneer heb je voor het laatst gelachen? Waarom?

Net nog om Krullenbol, die opeens de gekste dansjes kan beginnen doen.
Niet dat het uitmaakt, maar lachen jullie ook minder nu tijdens deze periode? Ik heb precies die indruk…

8. Wat hangt er op de muur van de kamer waar je in bent?

Een grote foto van de skyline van Boston, een verzameling foto’s van reizen en familie, en een slinger met kaartjes.

9. Zou je het ooit overwegen te emigreren?

Been there, done that! Goh, maar echt definitief emigreren, dat denk ik dan weer niet.

10. Door wie ben je voor het laatst gebeld?

Door een vriendin, we proberen elk weekend wel even te bellen. 

11. Laatste keer dat je in een zwembad zwom?

Oooh help, ik kan het me zelfs niet herinneren. Zou het kunnen zijn van onze vakantie in Italië vorig jaar? Ik ben niet zo een zwembad-mens…

12. Luister je op het moment naar muziek?

Nee. 

13. Welke kleur is de vloer van je slaapkamer?

In de slaapkamers ligt laminaat, grijze eik-kleur.

14. Als je iets kon veranderen aan je huis (ook al is het niet handig of mogelijk), wat zou het dan zijn?

Ik ben best tevreden met ons huis, maar het is natuurlijk gezet met een bepaald budget. We plannen nu al wat kleinere aanpassingen – zoals een nieuwe vloer op de benedenverdiep en ingebouwde kasten, maar mocht ik echt kunnen kiezen, dan had ik de kroonlijsthoogte opgetrokken, zodat onze bovenverdieping geen schuine wanden had, en we de zolderverdieping bruikbaar werd. Daar zou ik dan nog een extra slaapkamer en badkamer maken. Oh, en misschien nog een iets ruimere living zodat er een speelhoek zou kunnen zijn.

15. Wat is het laatste wat je hebt gekocht?

Als ik online meetel, de Collect&Go bestelling van vrijdag – de wekelijkse boodschappen dus. Oh nee! Ik heb ook nog sokken besteld voor manlief (geef toe, sympathiek van mij he).

16. Ooit op een motor gereden?

Nee. Telt een Vespa?

17. Wat is het verste weg wat je ooit bent geweest?

Ik zou het moeten checken, of Thailand (huwelijksreis) verder is dan het Westen van de US (familietrip in 2000).

18. Heb je ooit een trofee/beker gewonnen?

Oh… euh… misschien zo eens een wisselbeker dingetje met een quiz ofzo?

19. Hoe heette je eerste huisdier?

Ik heb ooit een vis gekregen van mijn groottantes, die dood is gegaan omdat iedereen die eten wilde geven (die heeft zich dus letterlijk dood gegeten). Maar geen idee hoe die heette… Toen kregen we twee poezen, en die heetten Patske en Watske.

20. Wat is de laatste film die je in de bioscoop hebt gezien?

Ik vermoed dat dat ergens eind 2018 moet geweest zijn, met Bohemian Rhapsody?

21. Wat doe je als je je verveelt?

Vervelen? Op dit moment van thuiswerk+kleuter+huishouden lijkt dat echt onbestaande. Maar als ik even niet weet wat gedaan, kijk ik meestal wat Netflix, of lees ik een magazine ofzo.

22. Wat wilde je vroeger worden?

Zijn de revue gepasseerd: dierenarts, astrofysicus – uiteindelijk is het wetenschapper geworden, en nu uitgever – dat laatste stond werkelijk niet in de top 1000 toen ik jong was.

23. Met welke auto rijd je?

Met een Seat Ateca van het werk. Auto’s zeggen me weinig, maar deze is wel heel aangenaam (wat betekent dat ik er lang in kan zitten zonder rugpijn te krijgen).

24. Wat voor jobs heb je gehad?

Oh, wel een aantal ondertussen. Ik heb een jaar bij Buitenlandse Zaken gewerkt (jaarcontract), ben dan een doctoraat begonnen (4 jaar en afgewerkt), ben coördinator wetenschapscommunicatie geworden aan de VUB (2,5 jaar, op uitgekeken), manager educatie bij Technopolis (11 maanden, don’t ask), en uiteindelijk uitgever voor wetenschappelijke publicaties. Oh en daarnaast heb ik ook nog 10 jaar les gegeven in het volwassenenonderwijs.

25. Hoe ver van je geboorteplaats woon je?

33 km van waar ik letterlijk geboren ben (het ziekenhuis dus), 21 km van mijn ouderlijk huis.

Mochten jullie dit stokje ook willen invullen, laat gerust een berichtje hier beneden!

Sorry, ik moest efkes zagen

Er is iets vreemd aan de hand met de tijd. Ik las recent dat 2020 zo’n bijzonder jaar was, met 29 dagen in februari, 300 dagen in maart en vijf jaar in april.

Zo voelt het, en tegelijk is het alweer 25 april, en ging ik echt wel elke maand een koffie klasj update schrijven.

Maar kijk, in plaats van hier een big deal van te maken, wat het helemaal niet is, wilde ik gewoon vragen hoe het met jullie gaat?

En weet je, je mag eerlijk zijn.

Want ik zeg ook bijna altijd ‘ça va‘ als ze het me vragen, of ‘wij en onze familie zijn gezond dus we mogen niet klagen’. Maar potverdekkie (gekuiste versie hier), af en toe mag dat wel, ook al zijn we gezond!

Gisteren is er doodleuk gemeld dat de kleuterscholen nog tot eind mei gesloten blijven. Minstens. Huppaaa, doe er allemaal nog maar eens vier weken bij. Eerlijk gezegd, de moed zonk me serieus in de schoenen.

Ja, uiteraard zet ik gezondheid en veiligheid ook bovenaan. Maar dan nog begrijp ik niet waarom de kleuterscholen niet gewoon open gaan. Met een immuniteit van 4,3% in onze bevolking zijn we nog ver, heel ver, van wat men verwacht had, of van wat er nodig is om enigszins veilig alles weer op te starten.

Dus ja, waarom dan niet de kleuters weer naar school laten gaan, om zo de jongere ouders toch wat bloot te stellen, maar die verder wel zo veel mogelijk binnen te houden?

Maar dat gebeurt dus niet. In plaats daarvan gaat de evenwichtsoefening tussen thuis werken, het huishouden zonder hulp (ja sorry, ik ben verwend en gewend aan mijn poetshulp die ook wat streek), en onze actieve vijfjarige, door. Een evenwichtsoefening die, zoals zoveel ouders al gemerkt hebben, gedoemd is om te falen. Ik val dagelijks van dat touw, ook al is het misschien wel wat lager gespannen dan in het begin van dit verhaal.

De eerste weken stond ik twee uur vroeger op, om voor dag en dauw te werken, zoveel mogelijk in de voormiddag te proppen, en dan na de middag een Mary Poppins-achtige versie van mezelf te zijn die wél graag knutselde en ’s avonds dan ook nog een gezonde maaltijd op tafel toverde. Me-time? Eens alleen naar het toilet kunnen, zeker?

Resultaat van dit geweldige experiment: totaal op na drie weken.

Maar geen paniek, ik had dan tien dagen verlof genomen. Aaaah, dat ging het oplossen.

Waarop ik prompt een zware hoest kreeg, ’s nachts opeens vier uur wakker lag en overdag mij ‘enkel’ diende bezig te houden met Krullenbol, die ongetwijfeld niet begreep waarom ik er als een vod uitzag en dito energieniveau had.

Waarna het hele gedoe opnieuw begon, en dus blijkbaar nog wel even zal doorgaan. Ik wilde mijn ouderschapsverlof hier helemaal niet voor gebruiken, maar ik begin nu wel te twijfelen. Ik heb de laatste jaren mijn grenzen goed leren kennen, en ik voel het emmertje erg leeg worden. Ik weet ook hoe lang het duurt om dat weer te vullen.

De dagen dat manlief ook een paar uur bezig kan zijn met Krullenbol zijn een stuk lichter. Dan nog is me-time een concept uit een ver en grijs verleden (de dieren spraken, Amerika werd niet geregeerd door iemand die dettol in je aders wilt spuiten, ik kon nog eens sporten, of alleen gaan wandelen ofzo), maar de stress wordt er dan toch wat minder op.

Maar manlief zet zich in om meer inzicht te verkrijgen in de besmetting met het virus, en werkt daar 17/7 aan (niet 24/7 want hij slaapt nog wel, zo meestal tussen 3 en 8). Ik kan daar dus niet eens over klagen, want wat hij doet kan zoveel mensen helpen.

Alleen mij even niet.

Dus ja, ik zocht een titel voor dit stukje en dacht aan mijn eigen quote die collega’s van me gebruikt hebben om op promotiekaartjes te zetten (ja, echt): SORRY MAAR IK MOEST EFKES ZAGEN!

Maar dus – jij mag dat ook. Hoe gaat het?

Viruspraat

Ik heb dit bericht ettelijke keren geschreven. In mijn hoofd dan. Toen ik ging wandelen om ook eens even buiten te zijn. Toen ik 37 bloemetjes inkleurde samen met Krullenbol. Maar wanneer ik dan ’s avonds in de zetel zat, ontbrak het me aan… energie? Moed? Tijd? Een goeie computer?

Wie zal het zeggen. Niet dat er niets te vertellen valt. Ik kan ondertussen boeken schrijven over de pittige combo thuiswerk/kleuter/huishouden, ofte jongleren en het gevoel hebben dat er nul ballen in de lucht blijven, maar wel elke dag opnieuw beginnen, zij het met wisselend niveau van enthousiasme.

Omdat het allemaal nog steeds wat overweldigend is, en mijn emoties ook nogal all over the place zijn met momenten (met een mega emo momentje nadat ik naar onze plaatselijke kruidenier was geweest, brrrr, het voelde echt als een andere, niet veilige, wereld), dacht ik terug aan wat Krullenbol een paar weken geleden leerde over gevoelens, in die schone tijd toen de scholen nog open waren. Het ging over kleurenmannetjes, die elk voor een ander gevoel stonden.

Dus ik dacht, laat ik me daar eens op baseren.

Ik ben bang.

Bang dat we ziek gaan worden, maar nog erger, dat we iemand zouden ziek maken, iemand die er minder tegen kan dan wij. Bang dat ik dit niet nog x weken volhoud, met manlief die zotte uren draait, mee in de strijd tegen Corona. Bang dat dit zo’n blijvend slopend effect gaat hebben, financieel, emotioneel, psychologisch – misschien niet op ons, maar op mensen die we graag zien.

Ik ben boos.

Boos dat er nog steeds mensen zijn die dit niet ernstig nemen, die feestjes geven, vrolijk blijven gaan werken terwijl een gezinslid overduidelijk ziek is, boos op hamsteraars die niet aan een ander denken, boos dat er stiekem toch verwacht wordt dat je perfect je uren doet terwijl je je kinderen toch echt niet voor de tv zet.

Ik ben verdrietig.

Dat vrienden die als zelfstandige aan de slag zijn, het zo moeilijk krijgen. Hoe ik me voel als ik ga winkelen, het doet me denken aan toen ik zo ziek was, jij bent toxisch voor de wereld en de wereld is toxisch voor jou. Dat mensen geen afscheid kunnen nemen van geliefden. Ik ben gestopt met naar het nieuws te kijken.

Ik ben blij.

Blij dat wij gezond zijn, net als onze vrienden en familie.

Blij dat er zoveel solidariteit is. Dat we op berenjacht kunnen gaan in onze buurt. Dat er sociale media bestaat. Dat FaceTime en Skype werkt op de Ipad van de oma van mijn man (94). Blij dat we in België wonen. Blij dat er eten is. Blij dat de zon schijnt.

Blij dat ik weet dat dit voorbij gaat.

This too shall pass.

Fabulous 40 – update 4

Duuuuus interessante wending, in plaats van gewoon een week na de vorige update verder te gaan, kwam er opeens vanalles tussen en voila, we zijn een week of drie later. De eerste update vind je hier, de tweede hierzo, en de derde onder dit streepje.

Op dit moment doet Krullenbol een superzeldzaam dutje (wat wel betekent dat hij vanavond tot pakweg 22u30 tamboer zal maken), en werkt mijn computer eindelijk nog een beetje mee (af en toe zakt die af naar het jaar 2000 en wordt die zooooo langzaam dat je letterlijk minuten moet wachten om ook maar een site of een Word document open te doen. Dat werkt niet bevorderlijk op mijn motivatie om dingen te schrijven, dat geef ik toe).

Maar goed, maar goed, genoeg gezeurd, ik heb mijn 40 goeie daden (of daadjes) tot een mooi einde gebracht dus hier is het laatste lijstje!

Dag 29: 22 januari – Soep maken voor iemand die het kan gebruiken

Ik maakt graag soep. Dat geeft me altijd het gevoel dat ik goed bezig ben, haha. Ik gaf een extra portie aan een collega die per ongeluk niet genoeg eten mee genomen had.

Dag 30: 23 januari – Een pakketje maken voor een leerkracht

Geregeld check ik op school of er nog knutselmateriaal gebruikt kan worden, bijvoorbeeld onze lege eierdozen, maar vaak ook gekleurd papier of ander leuks. Met 36 kinderen in de klas gaat het materiaal er vlotjes door, dus alle beetjes helpen, toch?

Dag 31: 24 januari – Breng speelgoed naar de kringwinkel

Oud speelgoed in de kelder? Via de kringwinkel heeft een ander er ook nog plezier aan!

Dag 32: 25 januari – Bedank je postbode

Zij zorgt er toch altijd voor dat onze pakjes mooi aankomen, dus ze kreeg een pakje macarons als klein bedankje voor de goeie service. Ik geloof niet zo in het credo ‘het is toch die persoon zijn job, dus het is normaal dat die dat goed doet’. Iedereen krijgt graag eens wat waardering!

Dag 33: 26 januari – Ga ploggen

Ken je het concept van ploggen al? Het is heel eenvoudig: volgende keer dat je een wandelingetje maakt, neem je een vuilniszak mee. Onderweg raap je het vuilnis dat je tegenkomt op. Zo heb je beweging én zorg je een mini beetje voor het milieu.

Dag 34: 27 januari – Stuur iemand een bon voor een avondje/namiddagje babysitten

Al hoop ik dat ze het ook zouden vragen mocht ik geen bon sturen, haha.

Dag 35: 28 januari – Stuur een bedankmailtje naar iemand die in het verleden écht een verschil maakte

Duidelijk, toch? Ik stuurde een mailtje naar iemand waar ik altijd terecht kon toen ik ziek was. Dat maakte de boel toch echt een beetje draaglijker.

Dag 36: 29 januari – Stort iets voor het goede doel

Ik luisterde naar een podcast over sterrenkindjes (ja, niet zo vrolijk, ik weet het) en hoorde over ‘Boven de Wolken‘, een vereniging die een (gratis) fotograaf stuurt na de geboorte van kindjes die het niet haalden. Ik vond dat zo een mooi initiatief, dat ik een kleine storting deed.

Dag 37: 30 januari – Zorg dat iemand bloed geeft

Jij! Hey jij! Hoe lang is het geleden dat jij nog bloed gegeven hebt? Wat? Zo lang? Nog nooit? Er is echt niets aan, maar het kan zo een groot verschil maken! Je hebt er amper last van, het duurt maar een paar minuten en je weet dat je super goed bezig bent.

Ik mag niet meer, helaas, maar ik wil meekomen en uw polleke vasthouden en ‘YOU ROCK‘ roepen en koekjes en cola aanslepen, want die krijg je daar allemaal gratis. Wat denk je?

Dag 38: 31 januari – maak kraamkost voor iemand

Als je net bevallen bent, dan staat je hoofd niet naar koken, zoveel is zeker. Dat iemand je dan een ovenschotel met wat lekkers brengt, is zo aangenaam. Ik maak er ook standaard semi-gezonde koekjes bij.

Dag 39: 1 februari – Help een handje op school

Jaarlijks is er een spaghettidag op school. En jaarlijks zoeken ze mensen om mee te helpen, o.a. door een kookpakket klaar te maken. Ik waagde me aan 4kg gehakt en was er even zoet mee!

Dag 40: 2 februari – trakteer!

Wat denk je? Ga je ook aan de slag?

De regel van drie

Ik vond dit kleine lijstje met telkens drie antwoorden op een heel eenvoudige vraag bij Kris10, maar zij haalde het dan weer bij Goofball en Satur9.

Tja, een mens moet ergens de inspiratie vandaan halen he!

Drie namen waar ik naar luister

  1. Krullie
  2. Belle
  3. Mama

Drie plaatsen waar ik gewoond heb

  1. Leuven, België
  2. Schoelcher, Martinique
  3. Boston, USA

Ja, best internationaal he. Ik had het nooit van mezelf gedacht, huismus als ik ben!

Drie plaatsen waar ik heb gewerkt

  1. Ministerie voor Buitenlandse Zaken, dienst Ontwikkelingssamenwerking
  2. KULeuven
  3. Technopolis

Drie dingen waar ik graag naar kijk

  1. mijn zoon
  2. de wolken
  3. de zee

Drie plaatsen waar ik al ben geweest

  1. Grand Canyon, USA
  2. Eyjafjallajökull, Ijsland
  3. Bangkok, Thailand

Lastige keuze, ik ben natuurlijk wel al op een paar plaatsen geweest. Ik heb er dan maar een paar bekende uitgehaald!

Drie dingen die ik graag eet

  1. Fruitsla die ik niet zelf heb moeten snijden
  2. Salade met spek, geitenkaas en appel
  3. Helaas ook: pittige Doritos chips

Drie dingen waar ik naar uitkijk

  1. De zomer
  2. Het eerste slokje koffie van de dag (zelfs met deca heb ik dat)
  3. Meer energie hebben

Ik ben benieuwd waar jullie naar uitkijken!

Fabulous 40 – update 3

Soms is het niet te geloven dat er alweer twee weken voorbij zijn, maar inderdaad, de derde én vierde week met kleine RAOK (random acts of kindness, remember?) is achter de rug. Hier lees je hoe het me de eerste en de tweede week verging.

Ik liep even een weekje achter, iets met nu 70% te gaan werken, een laatste concert mee te zingen en een nieuwjaarsreceptie op het werk. Dus vandaag: dubbele pret.

Wat ik allemaal heb uitgestoken?

DAG 15: 8 januari – Trakteer iemand op een drankje

Bijvoorbeeld in de cafetaria terwijl je met een andere mama aan het wachten bent op de kleuterzwemmertjes. Ofzo, he.

Dag 16: 9 januari – Breng eten naar de voedselbank

Op de school van Krullenbol werd eten verzameld voor de voedselbank. Dat kwam me goed uit, ik had al opgezocht dat er in mijn gemeente ook een verzamelpunt is, maar gewoon meegeven naar school is uiteraard erg praktisch. Ik dook in mijn kasten en kocht wat conserven en chocolade bij.

Dag 17: 10 januari – Zet de vuilnisbak van de buren terug

Je kent dat wel, je komt thuis en ’s morgens zijn ze de vuilbakken komen ophalen, maar nu staat die lege bak daar nog, en je moet die meezeulen en misschien is die nat en vies en…. Dus ik heb dat even voor de buren gedaan!

Dag 18: 11 januari – Geef spullen weg die je niet meer gebruikt/niet meer nodig hebt

Ik besefte dat ik een hoop producten uit de badkamer niet meer gebruik, maar dat iemand anders er misschien nog wel blij mee was. Via de facebookgroep Gift heb ik ze uitgedeeld.

Dag 19: 12 januari – Verras een collega met iets kleins

In mijn geval: iets heel kleins… nl. hoestpastilles voor mijn bureaugenootje die ook door een verkoudheid werd geplaagd.

Dag 20: 13 januari – Geef de vogeltjes eten in de winter

Dag 21: 14 januari – Geef een gift card weg

We wonnen een bon bij een tombola, goed voor 5 euro bij een frituur die in de buurt bij mijn zus was. De rekensom was snel gemaakt.

Dag 22: 15 januari – Opvolgen bij een vriend(in) die het moeilijk heeft

Een paar dagen later nog eens een sms’je sturen, om te vragen hoe het nu gaat, dat kan nooit kwaad.

Dag 23: 16 januari – Organiseer een potluck op je werk

Nodig gewoon de collega’s uit om op een middag allemaal iets mee te brengen om te eten, en geniet samen van het buffetje!

Dag 24: 17 januari – Laat het muntje in de kar zitten

De volgende ziet het zeker als een fijn cadeautje

Dag 25: 18 januari – Deel je favoriete recept met iemand

Mijn neven waren op bezoek en we hadden het over vegetarisch koken en daar goeie recepten voor vinden. Ik haalde meteen de link naar onze shakshuka boven – ik maak dit minstens een paar keer per maand: snel, makkelijk en heerlijk. Ideale combinatie.

Dag 26: 19 januari – Breng kinderkleren naar kirikou

Kirikou is een vereniging in het Leuvense die kinderspullen (waaronder kleertjes) verzameld voor gezinnen die het moeilijk hebben. Er zijn zeker ook organisaties in jouw buurt, mocht je eens grote kuis houden.

Dag 27: 20 januari – Droog oud brood voor de diertjes van de buren

Door het te drogen, gaat het niet schimmelen en worden de diertjes niet ziek

Dag 28: 21 januari – Stuur een beterschapskaartje

Ons neefje is behoorlijk onder de voet door de griep, dus stuurden we hem een vrolijk kaartje.

Zit er iets bij dat jij zou overwegen?

Fabulous 40 – update 2

Hello hello, het is van onder een berg gebruikte zakdoeken en bij een kop dampende thee dat ik de tweede update van mijn ‘40 before fabulous 40‘ beschrijf. Ik ben geveld door een virus of twee, drie, kwestie van geen half werk te doen – je kent mij he!

Maar dat neemt niet weg dat er toch weer een kleine ‘random act of kindness’ is gepasseerd de voorbije week (hier is de eerste update hierover). Hierbij mijn lijstje!

DAG 8 – 1 januari: Stuur een leuk postpakket naar een vriend

Of wat dacht je van een enveloppe met twee tabletten speciale chocolade, naar onze vrienden in Frankrijk?

Dag 9 – 2 januari: Steek een lief briefje in een bibliotheekboek

Dat zou mij doen glimlachen, in elk geval.

Dag 10 – 3 januari: Post kaartjes naar wie dan ook

Ik had het makkelijk, ik geef het toe – met kerst en nieuw een kaartje sturen, dat gaat sowieso. Maar waarom ook niet eens een kaartje sturen voor een verjaardag (toch leuker dan een smsje?), een speciale gebeurtenis, of gewoon zomaar om te zeggen dat je die persoon apprecieert? Ik vind snail mail nog altijd een cadeautje.

Dag 11- 4 januari: Schrijf opbeurende/lieve briefjes en laat ze ergens achter

Zoals jullie misschien wel weten, zing ik in het koor dat momenteel de Lotto Arena onveilig maakt samen met Bart Peeters. Ik liet een hoop post-itjes met ‘Go Go Go’ en ‘Jij gaat dat goed doen‘ en dergelijke achter in de loge. Voor wie wel een steuntje kon gebruiken.

Dag 12: 5 januari: Steun een student

De studentjes zitten nu allemaal ferm te blokken en kunnen wel een steuntje in de rug gebruiken. Ik stuurde motivatiekaartjes naar een vriendin, die met een eerstejaars studente zit. Kan zij ze gebruiken indien nodig! Of breng wat comfort food, of misschien net vers fruitsap?

Dag 13: 6 januari: Steek een lief berichtje in een brooddoos

Dat hoeft geen uitleg, zeker? Krullenbol kan natuurlijk nog niet lezen, dus in mijn geval was het een tekeningetje.

Dag 14: 7 januari: Kook voor iemand die je niet kent

Misschien kook je wel eens te veel, of misschien kan je het eens bewust doen. Er zijn veel mensen die de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen, en je kan die maaltijd weggeven via verschillende groepen op Facebook zoals ‘Gift‘ en ‘Zonder honger naar bed‘. Hoef jij niets weg te gooien, en maak je iemand blij. Dubbel win!

Koffie Klasj- december ’19

Ahh, mijn lieverds, wat fijn om jullie weer te zien!

Een maandoverzicht van december, dat heeft al gauw een dubbele functie he. Het is toch ergens normaal dat je ook nog wat verder terugkijkt, op het hele jaar.

Maar goed, voor we beginnen te mijmeren en al – wat kan ik je schenken? Ik heb niet-alcoholische bubbels gekocht, maar eerlijk is eerlijk: dat smaakt toch allemaal naar appletiser, je weet wel, van dat sprankelend appelsap. Niks tegen appletiser, maar zo zoet he!

En verder heb ik nog wat overschotjes van de feesten, koekjes, chocolaatjes… het is eigenlijk een goed moment om eens langs te komen, ik heb veel meer lekkers in huis dan anders! En dat moet allemaal op voor we weer gezond gaan doen. Help dus!

Feestjes en uitstapjes

December was een feestmaand in heel wat opzichten. We hadden gewoon opeens een hele agenda vol met leuke uitstapjes en samenkomsten. Hebben jullie dat ook soms, dat je eens met je ogen knippert en je agenda vol gesneeuwd is?

Op 1 december begonnen we meteen met een schot in de roos: we gingen met Krullenbol en zijn beste vriendje op uitstap, niet zomaar, maar met een echte, ouderwetse stoomtrein. En we zaten niet alleen op die stoomtrein, nee, er waren heel wat zwarte pieten aanwezig! Die deelden tekeningen en koekjes uit.

Want we gingen nog iemand anders ophalen met de stroomtrein! Niemand minder dan… de sint!!

Dat één van de pieten heel erg verdacht veel op zijn achterneef leek, had Krullenbol niet door. Hij was SUPER-enthousiast. Het was echt een topdag.

En ooit, toen de dieren nog spraken, was ik de zwarte piet op een familiefeestje met het achterneefje (toen een jaar of vijf denk ik), en herkende hij me ook niet. Hij was zelfs bang van me, haha. Een mooie cirkel die rond is!

Dan waren er nog een aantal hele fijne ontbijtjes met buurvrouwen, lunchkes met collega’s, brunches bij familie en het algemene gevoel dat je omgeven wordt door zoveel warme mensen… heerlijk. December, I love you.

Kerstvakantie

Ik ben twee weken thuis en dat heeft echt wel deugd gedaan. We hebben de feesten vrij beperkt gehouden, maar er wel vollenbak van genoten.

Verbouwingen

Misschien is ‘verbouwingen’ niet het juiste woord, ‘renovatie’ is dat zeker ook niet. We wonen bijna 10 jaar in ons huis, en dat betekent dat er wel een aantal zaken zijn die we misschien al willen veranderen, verbeteren, of nu eindelijk eens deftig afwerken. Daar zijn we dus de nodige offertes en ideeën voor aan het verzamelen.

Ik vind het wel fijn daar nog eens mee bezig te zijn. Sommige dingen zijn gewoon sowieso een goed idee (zonnepanelen bijvoorbeeld), anderen zijn enkel nodig omdat we er zin in hebben (bv: de tegels van de living – die nog perfect OK zijn – vervangen door parket). Wij zijn daar meestal nogal pragmatisch in, maar het is ook wel fijn om eens iets te plannen omdat je het leuker zou vinden, niet omdat het moet.

Werk

Ik spring in januari naar 70%, wat blijkbaar volgens de CM een ‘pretty big deal’ is. Ik kreeg nogal een preek toen ik de aanvraag ging binnenbrengen – ook al werkte ik nu toch ook 60%.

Elke stap naar meer werken is een aanpassing geweest en ik verwacht nu niet anders. Het is ook elke keer goed gekomen, na enkele weken vroeg gaan slapen en prioriteiten stellen.

Maar hey, hoe zijn jouw feesten geweest? Heb je ervan kunnen genieten? Of hoeft die periode niet zo voor je?

Fabulous 40 – update 1

Jawel, jazeker, ik kom uit de kast, ik beken, er valt niets meer te ontkennen – ik zit op de short track naar tram 4.

En ik heb daar goeie voornemens over. Ik wil 40 kleine fijne dingen doen in de aanloop van die grote dag.

Aangezien ik jarig ben op het mooie Lichtmis, dat per definitie 40 dagen na Kerstmis valt, begon mijn reeks van kleine fijne dingen op 25 december. Dat maakte het voor mij ietsje makkelijker dan pakweg 23 mei, maar kom. Gun me dit detail.

DAG 1 – 25 december: stuur 5 sms’jes naar mensen die iets voor je betekend hebben dit jaar

Check. Af en toe gekoppeld aan een kerstwens, maar zeker uitgebreider dan dat.

DAG 2 – 26 december: Schenk een boek aan een openbare bib

Sinds kort hebben wij zo een kleine ‘bibtil‘ (of hoe heet dat) in ons centrum. Je kan er gratis boeken lenen, gewoon terugbrengen is de boodschap. Ik heb twee boeken gedoneerd.

DAG 3 – 27 december: Steun het goede doel van een vriend

Klinkt misschien gek maar ik heb een doos met maandverband en tampons verstuurd. Een kennis van me verzamelde dit, voor dakloze vrouwen die eens per maand in de rats zitten omdat ze geen geld hebben voor hygiënische oplossingen.

DAG 4 – 28 december: Stuur bloemen naar iemand die het verdient

Al stuur ik nog wel eens bloemen om iemand op te vrolijken, dit keer viel het mooi dat mijn meter jarig was!

DAG 5 – 29 december: Nodig iemand uit om mee te eten

In dit geval nodigden we vrienden uit om te komen brunchen.

DAG 6 – 30 december: Geef iemand een oprecht complimentje

Ik schreef een kerstkaartje aan één van mijn oudste vrienden, en liet haar weten dat ze echt een hele goeie vriendin is.

DAG 7 – 31 december: Schrijf een liefdesbrief

Het werd er eentje aan Manlief, of wat had je gedacht. Op 1 januari waren we exact 3000 dagen getrouwd, en ja ik ben zo een muts die dat af en toe eens narekent, en dan in de agenda zet. Ik schreef hem een briefje over die mooie dag 3000 dagen geleden, en de 3000 keer dat ik sindsdien opnieuw ‘ja’ tegen hem wilde zeggen.

40 for fabulous 40

Tegen sommige dingen kan je niet vechten. Okee, je kan staalhard gaan ontkennen. Je kan het negeren. Je kan de waarheid zelfs trachten om te buigen, naar gunstiger cijfers.

Maar op een bepaald moment is het gewoon het beste om in de golf te duiken en mee te surfen.

Dus – over afzienbare tijd word ik veertig. Auwch. Mijlpaal en al. Naar het schijnt toch. De meningen zijn nogal verdeeld. Ik ben van plan daar nog wat onderzoek naar te doen. Want al zit ik al zeven jaar tussen de boeken, de wetenschapper in mij denkt nog steeds dat kennis kalmeert. Mocht ik dus zenuwachtig worden over die ‘nieuwe voordeur‘ betekent, dan moet ik daar gewoon wat research naar doen.

Wat me verder ook kalmeert: leuke dingen doen. Voor mezelf, ja, maar zeker ook voor iemand anders. Laat dat nu net ook op mijn bucketlist ’40 before 40′ staan. Op die lijst staan heel wat dingen die waarschijnlijk niet voor mijn verjaardag gerealiseerd zullen worden. Of misschien wel nooit. Niet erg.

Maar er staat ook: 40 random acts of kindness (RAOK) verrichten. Kleine acties, die misschien wel een verschil kunnen maken.

Dus ik telde plichtbewust 40 dagen terug vanaf mijn verjaardag, met het plan elke dag een RAOK te doen. Manlief merkte tijdens deze hoogstaande wiskundige berekening haarfijn op dat mijn verjaardag – lichtmis, 2 februari – erom bekend staat om exact 40 dagen na Kerstmis te vallen. Oeps. Even vergeten.

Mijn plan: op Kerstmis begin ik eraan. Elke dag zal ik tot en met mijn verjaardag iets kleins doen voor mijn medemens. Elke week zal ik hierover verslag uitbrengen.

Wie weet, misschien geeft het jou ook een idee?

Het idee van 40 for 40 komt van Kristina Kuzmic.

Koffie Klasj- november ’19

Onlangs las ik een quote op Facebook: Being an adult is saying “I can’t believe it’s (x month) already” over and over and over until you die.

Niet om nu een cliché te zijn ofzo, en zeker niet om te pretenderen dat ik nu officieel volwassen ben, maar ik kan niet geloven dat de eerste tien dagen van december al voorbij zijn.

Nou ja, als ik zie waar ik allemaal mee bezig was de laatste weken, dan kan ik dat misschien helemaal wel geloven… maar daar kom ik zo op terug!

Huidig drankje – nog steeds mijn deca koffietje, netjes gezet in mijn french press. Ik ben niet overgeschakeld naar de pumpkin spice lattes van deze wereld, misschien een gemis, dat weet ik niet.

Snackje – heb twee zielige bananen gered en er suikervrije, lactosevrije, en bloemvrije cupcakes van gemaakt. Voor je denkt dat het gewoon banaan is, in een cupcakevorm gepropt: zowel manlief als krullenbol zijn grote fan. Jij ook eentje?

Zingen

Ik wil weer even met het einde van de maand beginnen: er is weer gezongen, en niet alleen in de auto (mijn uitgelezen repetitieruimte).

De laatste week van november stond volledig in het teken van optreden, als deel van het 500-koppig koor dat een deel van het concert van Bart Peeters begeleidde. Nu ja, volledig in het teken, er moest ook nog gewerkt worden overdag…

Dat was dan weer best pittig, want naar de Lotto Arena geraken op een weekavond vanuit Leuven neemt gemiddeld 1,5 tot 2u in beslag. En ’s nachts lag ik vaak niet voor 1u in mijn nest.

Maar maar maar: BIJZAAK, lieve mensen, BIJZAAK. Ik stond op het podium van de Lotto Arena. Voor meer dan 5000 man per avond. Te zingen met een topartiest. Ik, die nooit in een koor zong. Ik, die nog steeds volhou dat ik eigenlijk niet kan zingen. Ik schrijf er waarschijnlijk een ander keertje meer over, maar wat een ervaring!

School

Alles goed met Krullenbol op school. Ik ben daar popcorn gaan maken en ook een keertje gaan voorlezen uit ‘Het boek zonder tekeningen‘, tijdens de voorleesweek. Niks doet je ego meer deugd dan een grappig boek voorlezen aan 36 4-jarigen. Aanrader.

Feestjes

Hoewel ik geen fan ben van november, werd er wel behoorlijk wat gefeest deze maand.

Verschillende familiebijeenkomsten, de 60 jaar van een oom vieren, het traditionele etentje voor mijn pa zijn verjaardag in het Fondue Huisje, de verjaardag van het jongste schoonzusje.

En zo, zo hard gelachen, op de comedy avond die georganiseerd werd door het werk van manlief. Een aantal studenten van Preparée die me verrasten met een uur impro uit de losse pols, en stand ups van Jan Linssen en Jeron Dewulf. Tranen gelachen. Was zo lang geleden, voelde heerlijk!

Die warmte deed me soms vergeten hoe koud november kan zijn.

Ondertussen hebben wij onze kerstboom gezet. Dat vind ik altijd zo een fijn moment. Er kunnen niet genoeg lichtjes in hangen. Ik wilde dat wel een weekje vroeger doen, maar manlief houdt vast aan de traditie ‘niet voor de Sint geweest is’.

Staat die bij jullie al? En wachten jullie ook tot na 6 december?

Koffie Klasj – oktober ’19

OOOooohhh oktober, waar ging je toch zo snel naartoe? En waarom heb je je mistroostige neef november binnengelaten? Die mag dan wel starten met een lang weekend, dat maakt al die regen, kou, en algemene triestigheid nog niet goed!

Maar kom! Dat maakt dat ik des te vaker te vinden ben op de zetel onder een dekentje, met een katje naast mij en een kopje dampende thee. Making the best of a bad situation (nee, ik ben geen fan van november, zoals misschien al duidelijk was). Des te meer – nood aan een koffie klasj! Wat drink je? Ik heb appelcake naar het recept van mijn moemoe. Onmogelijk te weerstaan, ik waarschuw je maar al!

Zingen

Ik wil graag starten met het einde – jawel, op 29 oktober stond ik als deel van een 250-koppig koor op het podium van het Ethias Theater, als begeleiding van Frank Vanderlinden, Lady Lynn, K’s Choice en Bart Peeters. Ik weet niet precies hoeveel uuuuuuuren ik heb geoefend in de auto, met behulp van de voorgezongen nummers, maar… het waren er véél (als je zoon van 4 foutloos Afrikaanse teksten begint mee te zingen, dan weet je het wel).

En het was de moeite. Ik vond het zo heerlijk, heb me echt gesmeten, en kreeg er zoveel energie voor terug. Ik heb trouwens een paar vragen gekregen over de organisatie van het ‘In Koor’- concept, je kan alle info terugvinden op www.zaterdagzondag.be

Uitstapjes

We gingen nog eens escaperoomen (of wat is het werkwoord?), en trokken met de hele familie van manlief (50 mensen) op weekend. Het regende héél veel – ja, we hebben in oktober ook wel wat nazomerzon gehad, maar die had duidelijk vrijaf op dat moment – maar het was toch een warm weekend. Genoten.

School

Krullenbol zit in de tweede kleuterklas en so far so good. Ze hebben het twee weken over groenten gehad, met als voorbeelden de aardappel en maïs. Misschien niet meteen waar ik aan denk bij het woord ‘groenten’ maar dit resulteerde wel in een frietjesdag en een popcorndag. 

Ik ben gaan helpen met de popcorndag en bewees met verve dat – jawel – popcorn echt OOK kan mislukken (gelukkig lukte het wel toen zoonlief aan mijn tafeltje stond, eer totaal gered ppfoooeee).

Ik kreeg trouwens het mooie compliment van één van de juffen dat ik een goeie kleuterjuf zou zijn. Prachtig vond ik dat – maar helemaal onterecht, want zo 30+ van die mannekes… ik zou dat niet kunnen, serieus niet. Alle respect!

Werk

De boekenbeurs is van start gegaan – wat maakt dat het druk is op het werk. Maar het lukt. 

Dikwijls. Allez, meestal.

Alleen ja… Soms word ik op zondag een tikkeltje overspannen en ga ik een kléééééin beetje over de rooie als ik denk aan wat er nog moet gebeuren en wanneer ga ik dat allemaal doen en wtf vragen die mij nu weer allemaal en WAAROM KAN IK NOOIT IETS GOED DOEN VOOR DIE MANAGER EN KANIKMIJNJOBEIGENLIJKWELAARRGGGHHHHHHHH.

Nee, maar voor de rest – gaat het goed hoor. 

Denk ik.

Dat zingen heeft serieus geholpen tegen die cortisolpieken. 

Ik heb het al eerder gezegd: het is echt heel moeilijk om te zingen en te piekeren tegelijk. 

Hoe ging oktober voor jou? Vertel er alles over – enneu, wil je ondertussen een bananencakeje?

Koffie Klasj – september ’19

Wake me up when September ends’ – 

Ken je dat liedje? Wel september is alweer voorbij, en ik ben in redelijke mate wakker.

Hoe gaat het met je? Iedereen goed gestart? September heeft iets weg van een nieuwjaar/nieuw jaar, niet? Je begint weer aan een nieuw ritme, je hebt goeie voornemens (‘op tijd op school zijn’, ‘op tijd gaan slapen’, ‘minder uitgeven aan boodschappen’…) *deze voornemens kunnen mogelijk of mogelijk niet van toepassing zijn op mijn leven*

Eén goed voornemen was in elk geval om nog eens een koffie klasj te doen, want meer dan dat schrijven, blijkt moeilijk. Ergens tussen mijn andere voornemens rond joggen, tijd besteden aan mijn huisgenoten, meer lezen en op tijd gaan slapen, is het schrijven ondergesneeuwd (en dat terwijl de herfst nog maar net begonnen is!).

Ach, het komt wel goed. Laat ons beginnen bij het begin: wat drink je? Pumkin Spice Latte? Grapje, heb ik niet. Maar ik wil het wel graag eens proberen. 

WORK

Not much to tell. Het was een vrij rustige maand, hoewel de start van het academiejaar wel altijd wat stress en gezever met zich meebrengt. Nothing we can’t handle.

Ik werk nu 60%, verspreid over vier dagen (ma en do hele dag, di en woe halve dag). Het lukt. Soms ruimschoots en soms nét, maar het lukt.

Krullenbol

Krullenbol begon aan het 2de kleuterklasje, en zoals ik al eerder aanhaalde, deed-ie dat met 35 andere kindjes. Ze werden opgesplitst in twee groepjes die vaak apart zitten, maar soms toch ook samen. Ik was bezorgd maar hij heeft er nog niets over gezegd.

Ook is hij met zwemlessen gestart, samen met zijn beste vriendje. In onze buurt is je kind op de zwemles krijgen, een actie van absoluut geduld: het duurt zo’n twee jaar voor je ergens plaats hebt. Dus toen er een reddersclub zwemles ging geven vanaf 4 jaar, zijn we erop gesprongen. Enfin, niet letterlijk

Maakt dat Krullenbol nu een Pinguïn is en hij elke zaterdag 40 minuten rondspettert en wat angsten overwint (hoofdje in het water, het was niet evident!).

En verder

En verder… ben ik nog steeds aan het joggen (al helpt de regen nieeeeet).

Vind ik sommige dingen aan de herfst leuk (gekleurde blaadjes, regen als je warm in je bed ligt, soepjes, zachte truien, pompoenen), en anderen helemaal niet (waar is de zoooooon? Waar zijn de lange avonden? Ik mis jullie nu al! Boehoe.).

Gaat het wel met de energie. Maar wringt het soms dat het 1,5 jaar na de laatste chemo nog altijd niet zoals daarvoor is. ‘Dat je er altijd iets aan overhoudt’, zeiden twee mensen me onafhankelijk van elkaar, in de laatste weken. En ik denk dan ‘oh God, ik hoop zo van niet’.

Scotty en Jane

De katjes merken ook dat het kouder wordt, wat zich vertaald in steeds vaker bij ons komen zitten ’s avonds. Sinds de buurkat besloten heeft dat ons katteluikje er heel gastvrij uitziet, zit ze geregeld binnen. Op zich geen probleem, maar ze gooit de vuilbakken om, en laat wel meer vuil achter…

Scotty’s nieuwe bedje

Dus nu staat het kattenluikje op ‘alleen naar buiten, niet naar binnen’. Jammer maar helaas, onze gastvrijheid heeft grenzen.

Maar bij mensen valt dat goed mee, dus vertel – hoe gaat het met jou? Fan van de herfst of helemaal niet? 

Koffie Klasj – augustus

Zo, ik wilde dus rustig vertellen over de maand augustus, maar opeens kwamen we in een stroomversnelling terecht en voor je het weet is er alweer een week van september voorbij ook. Whoops! Meteen tekenend voor hoe je meegesleept kan worden in het dagelijks ritme dat je even niet hoefde te volgen.

Ben jij één van die mensen die reikhalzend uitkeek naar het einde van de vakantie omdat ‘die joengelen zich toch begonnen te vervelen’ (ik merk dat kinderen in de tweede helft van augustus steeds vaker andere benamingen krijgen). 

Of… kon de zomer niet lang genoeg blijven duren, met zijn lange avonden en net iets rustiger ochtenden – zelfs al moest je gaan werken? 

Mogelijk behoor ik tot de tweede categorie. Ik kan wel heel heftig doen alsof de zomer niet voorbij is – echt, écht niet – maar de kilte die nu over de avond valt, en die avond die ook een stuk vroeger valt, zo opeens, lijkt wel… hmm.. moeilijk te negeren.

Maar goed! Dan maak ik toch gewoon Turkse appelthee en zetten we ons desnoods met een dekentje in die septemberse zonnestraaltjes. Tijd voor een koffie klasj!

Vakantie

Augustus bestond voor een groot deel nog uit vakantie, of toch, uit vakantiegevoel. Die eerste week kwamen we thuis van een heerlijke reis langs Toscane en Zuid-Frankrijk, waarna we prompt werden uitgenodigd voor twee daagjes Belgische kust en ook daar vollenbak van genoten. 

Manlief was dan nog een week thuis, ik ging opnieuw werken – maar ook enkel maandag en dinsdag want daarna was het alweer Hemelvaart. En dat betekende nog eens een goed feestje.

Een goede vriend trouwde met een Litouwse schone, in juni was dat huwelijk al bezegeld in België en nu vlogen een 30-tal Belgen naar Vilius om ook daar nog eens de bloemetjes buiten te zetten. 

We vlogen op vrijdag en waren zondagnamiddag alweer terug, maar in die periode werden heel wat legendarische verhalen opgebouwd.

Het feest was geweldig, op een fantastische, afgelegen locatie in het midden van het groen, waar alle Belgen konden blijven slapen. Heerlijk eten, goeie muziek, en ook dit keer sloten manlief en ik mee af (ik was zo verbaasd over mijn energie! Zalig nog eens mee te kunnen!).

De heren van ons gezelschap (zo’n 20 jaar geleden allemaal scouts, nu allemaal vaders met serieuze jobs) besloten dat 4u ’s nachts echt een ideaal moment was nog even in de vijver te springen. De dames stonden in hun feestkledij aanmoedigingen te schreeuwen en foto’s te nemen en vooral heel hard te lachen. Het was geweldig.

Werk

Op het werk is het druk, maar tegelijk is er ruimte om aan dingen te werken. Wat maakt dat ik het helemaal zie zitten. Ah, en ik durf al eens vaker ‘nee’ te zeggen, dat helpt ook.

Sport

Ik ben herbegonnen met Start to Run en halleluja hallo, ik vind het nog leuk ook. Soms moet ik een training skippen omdat ik gewoonweg te moe ben, maar meestal lukt het wel. Manlief traint voor de halve marathon dus ik moet toch echt aan die 5km geraken, he!

Langzaam maar zeker, bereikte de slak de 5km

Zingen

Twee jaar geleden deed ik mee aan het project ‘In Koor’ met K’s Choice. Concreet schreef ik mij in voor vijf workshopdagen waarna ik – samen met 359 anderen – op het podium stond met mijn jeugdhelden om een akoestische versie te brengen van een heel aantal nummers. Het was de eerste keer dat ik merkte hoeveel energie je krijgt van samen zingen.

Nu doe ik weer mee. Dit keer treden we op in het Ethias Theater en zing ik achtergrond voor Bart Peeters, Frank Vanderlinden, Lady Lynn en ook weer… K’s Choice. Dat betekent oefenen oefenen oefenen, ook buiten de workshopdagen, en dus zing ik met nét iets meer enthousiasme tijdens het pendelen of het joggen (is bij dat laatste wel nefast voor de snelheid, merkte ik al).

He? Nee, ik kan niet zo geweldig zingen hoor. Dat is ook niet nodig. Ik kan niet eens noten lezen! Je leert wat je nodig hebt! Dat is het fijne eraan. 

School

Nu we toch al begonnen zijn aan de maandag aller maanden, alvast een sneak peek: Krullenbol is heel vrolijk aan de tweede kleuterklas begonnen en de eerste week ging erg vlot. Hopen dat het zo blijft!

Scotty en Janie

Broer en zus zijn niet totaal opgezet door het nieuwe katje van de buren, die wel héééél graag in onze tuin zit – no personal boundaries, die poezel! Maar tot een echt gevecht is het gelukkig nog niet vaak gekomen… 

Verder is het grootste nieuws dat onze Scotty eens een maand niet naar de dierenarts moest. Hoera! (maar niet te luid, want wie weet hoe komt hij morgen weer aangekropen, tsk.).

Janie, momenteel niet bezorgd over de nieuwe buurvrouw

.

Vertel eens, hoe is augustus voor jou nog geweest? En is het nu echt helemaal gedaan met de feestvreugde, denk je?

Onze vakantie 2019 – Toscane love

‘Waarom moet een mens zo ver gaan reizen als je even goed in je tuin kan zitten’ – vroeg Dirk De Wachter zich af. Na een autorit van 20 uur, kan ik eenvoudig zeggen: hierom (zie hieronder).

De eerste week van onze vakantie brachten we door met een deel van de schoonfamilie, op een domein waar we al vaker geweest zijn. De neefjes en de nichtjes leken allemaal op een leeftijd die goed op elkaar afgestemd was – er werd heel fijn gespeeld samen.

Ik ben ergens verliefd op het Toscaans landschap. (Manlief is op de hoogte van mijn crush, geen paniek). De strakke groene rijtjes van de wijngaarden, de grillige olijf- en vijgenbomen, de duizenden zonnebloemen, ik zou het vloeibaar willen maken en opdrinken en ik zou nooit meer dorst hebben. Of erin bijten als in een grote poedersuikerdonut en gelukzalig opkijken met een neus vol stuifmeel.

Omdat Toscane die week in de tropen leek te liggen, bestonden de dagen uit een soort heerlijke gezapigheid, waarbij aperitieven, lekker eten, zwemmen, slapen, aperitieven (had ik dat al gezegd?) aan elkaar geregen werd.

Ik ontdekte een opblaaszetel die ideaal was om rustig in het zwembad te dobberen en de kindjes in de gaten te houden – tenminste, als ik niet aangevallen werd door die kleine snoodaards die echt veel te goed kunnen mikken met die waterpistolen.

Ik besefte dat het lang geleden was dat ik nog zo hard gelachen had.

En gelezen! Gelezen! Ik heb zowaar twee boeken uitgelezen! Helemaal in een boek kunnen verdwalen, wat een luxe!

Het leek soms of we niets deden – maar de tijd vloog voorbij. Voor ik het wist, pakten we alweer in, en namen afscheid van het huis en van de schoonfamilie. De laatste zullen we sneller terugzien dat de eerste.

Onze vakantie 2019 – over emmers en tanken

Iedereen kijkt uit naar de vakantie, ik ken niemand die het tegendeel beweert.

Dit jaar waren de weken voor onze vakantie behoorlijk zwaar voor mij, dat vertelde ik al. Aan de ene kant verwonderde het mij niet dat ik echt uitgeput geraakte – ik werd zo een beetje gedwongen een maand meer dan 80% te werken, terwijl ik me net comfortabel voelde bij 50%, de taken waren bijzonder intensief en de druk lag hoog. Logisch dus, dat ik om 21u ging slapen. Logisch dus, dat mijn hoofd niet kon volgen.

Aan de andere kant was ik toch geschrokken, hoe snel een langzaam en moeizaam opgevulde emmer energie leeg is, en wat een impact dat heeft.

Daar liep ze weg, dat kostbaar goed, en alles begon net méér energie te vragen, zelfs de eenvoudigste taken in het huishouden. Het frustreerde mij enorm.

Natuurlijk waren er ook momenten dat het emmertje gevuld werd. Een collega, mogelijks oud en zeker wijs, herinnerde mij eraan dat er zo veel dingen het emmertje ook opnieuw vullen. Familie. Vrienden. Rust. Tomatenplanten die goed groeien. Honderd en één kleine dingen. Maar het evenwicht zat niet goed.

Ik moet bijtanken, dacht ik. Als de emmer leeg is, moet je gaan tanken.

Daar dacht ik aan, toen ik door het glooiende landschap van Umbrië snorde. Ons vakantiehuis lag dan wel in Toscane, te midden van wijngaarden en olijfbomen, de uitstap op de warmste dag van het jaar bracht ons naar Umbrië, veel ruwer en groener naar mijn gevoel.

We stapten op een Vespa (125 cc, ik had toch wat zenuwen) en aan een toer begonnen van meer dan 130 km.

Die roze is voor mij!

Mijn schoonvader, schoonbroer en -zus, manlief, en ik. Vier Vespa’s, de mijne paste bij mijn bloesje en mijn helm: knalroze.

We zoefden langs kleine dorpjes waar ik nog nooit van gehoord had, maar die postkaart-mooi waren. Pittoresk, is misschien een beter woord. Af en toe hielden we halt om te genieten van de Italiaanse keuken, of onze liters zweet te compenseren. Het grootste deel van de rit zagen we amper auto’s.

Zo reed ik achter mijn schoonbroer en -zus (die laatste had vooraf twijfels maar genoot ook volop van de rit). Mijn schoonvader leidde het peloton, op een Vespa die de driekleur van Italië had (heel toepasselijk voor een italofiel).  Af en toe leek de lucht uit een droogoven te komen. Langs bomen rijden was dan weer een heerlijke verkoeling. Manlief reed achter mij, zodat ik niet de laatste zou zijn (zorgzaam als hij is).

Was het de zon, de wind, het groen? Het ruwe zicht van Umbrië? Het fijne gevoel van samen iets te doen met deze groep mensen, die ik al een half leven mijn familie mag noemen?

Wat het ook was, ik nam een mental picture en borg die netjes op in het kabinet van mijn herinneringen- want het was glashelder: in tijden van stress wordt dit er eentje om uit te tanken.