Koffie Klasj- juni

Blub blub.

Het geluid dat ik het meeste maakte in de maand juni, geloof ik.

Man man, wat was me dat?! Een wervelwind, op alle vlakken. Maar heeeee, juni is voorbij, onze koffie klasj is way overdue en ik heb een nieuwe verslaving van bij Starbucks, nl. een deca latte met kokosmelk. Suikervrij maar zo lekker. Zo lekker! Als een engeltje dat… allez ja.

Nu nog proberen het zelf te fabriceren. Hoe moeilijk kan het zijn?

WORK

Ik ga beginnen met het deel van juni dat niet zo lekker liep – en ik ga er kort over zijn. Ik ben in het begin van de maand overgeschakeld op 3 volle dagen werken. Dit werd ook ingegeven omdat er een paar projecten op het programma stonden die heel veel tijd zouden innemen – dus ik wist dat ik sowieso meer ging werken dan mijn 2,5 dag. Maar het werd nog veel meer dan 3 dagen, vaak was het 4 of meer, en dat was gewoon niet OK.

Ik ben te vaak om 21u in bed moeten kruipen, ik ben niet tevreden met hoe het is gelopen, en hoe het is aangepakt (vanuit mijn werkgever, maar ook vanuit mezelf. Allez mens, leer een grenzen trekken, denk ik dan).

Nu is het rustiger en aftellen naar onze vakantie. Nog negen dagen…

CITYTRIP EN EENS ZOT DOEN

Het lang weekend van Pinsteren zijn we erop uit getrokken. We gingen met twee vrienden naar Stockholm. Ja, omdat dat een leuke stad is. Ja, omdat we daar nog niet geweest waren (ik toch niet). Maar ook, en misschien wel VOORAL, om daar een hele dag te gaan spelen in Boda Borg.

Boda Borg? Het was iets dat manlief had leren kennen als team building activiteit in Boston.

Ik noem het soms een gigantische escape room, maar eigenlijk klopt dat niet. Het is een beetje Fort Boyard van vroeger meets een levensecht videospel. Zoek het zeker eens op (www.bodaborg.com). Het is super. Er waren 27 uitdagingen, van meer intellectueel tot super fysiek. Het is enigszins moeilijk om kort uit te leggen, maar het was echt een dag spelen, zoeken, quizzen, klauteren… ik zag bont en blauw, had overal pijn en was vooral meer ontspannen dan ik in maanden ben geweest.

Maar Stockholm was ook tof hoor!

VIEREN

Juni was ook een feestmaand. Fijn, want ik hou wel van een feestje. Tegelijk was het ook behoorlijk vermoeiend.

Het einde van het schooljaar brengt altijd wel wat emoties met zich mee. Het voorbereiden van een cadeau voor de juffen vanuit de hele klas kwam op een miraculeuze wijze weer bij mij terecht (Hoe komt dat toch altijd? Oh ja, ik weet het weer, ik heb het zelf voorgesteld. DOH!). Het was een heel gedoe, maar uiteindelijk werd het enorm geapprecieerd. Ook Krullenbols zelfgemaakte koekjes!

En toen was zijn eerste kleuterklasje om. Snif.

Dan hadden we allebei nog de vrijgezellenfeestjes van twee vrienden die in het huwelijksbootje stapten. De dames hadden het stukken rustiger gehouden dan de heren, maar het voorbereiden kostte de nodige energie.

Alle leuke dingen leken toch eerder mijn vaatje leeg te halen dan te vullen.

Behalve het trouwfeest van goede vrienden dat manlief absoluut wilde afsluiten omdat hij er getuige was. Ik was de dag ervoor ziek geweest (stress? Iets verkeerd gegeten?) en dacht dus al dat ik om middernacht ergens onder een tafel discreet een dutje zou doen. Zeker omdat ik overdag ceremoniemeester van dienst was.

Maar nee, ik heb gedanst en gevierd tot en met de laatste dans om 3u45, en de volgende dag nog redelijk fris doorgebracht (na we tot de middag hebben geslapen, hoera voor de lieve vrienden waar Krullenbol mocht gaan logeren en zich rot geamuseerd heeft).

Ik verbaasde mezelf! Dan kan dus nog, na 28 jaar (hum. HuMMMMMM).

SCOTTY EN JANE

Ik vrees dat ik in herhaling moet vallen. Vorige keer vertelde ik nog hoe Scotty thuiskwam als een hamster, maar de wonde gelukkig genas. Deze maand hadden we weer prijs. Hij kwam thuis en zijn wang was letterlijk aan het druipen van het bloed en de pus en de weet-ik-veel-wat -voor-goors.

Nét iets te degoutant om af te wachten, meteen naar de dierenarts dus. Mocht ie weer een nachtje blijven. Maar gelukkig was het gewoon wat ontsmetten voldoende, en kon hij de volgende dag alweer naar huis. Om ongetwijfeld snel weer tegen diezelfde steen, euh kat, aan te lopen… zucht….

NOG EEN PAAR KLEINE DINGEN DIE MIJN HART DOEN ZINGEN

  • We hebben al framboosjes van onze fruithaag gegeten!
  • Hoe fijn om Krullenbol te zien spelen met zijn beste vriendje en zijn favoriete neefje.
  • Ik ben voor het trouwfeest in het wilde weg spelden in mijn haar beginnen steken en IK KAN HET OPSTEKEN. Ik weet niet of ik kan uitleggen hoe gelukkig ik daarvan werd. Ik kon in elk geval bijna herbeginnen met mijn make up.

Ik wil uiteraard ook weten hoe het met jou is… maarrrr….

Het is 22u30, eigenlijk al ver voorbij mijn bedtijd, maar morgen is het een vrije dag voor me, en Krullenbol is bij mij dus we gaan dolle dingen doen, zoals naar de car wash gaan! Ik kijk er al naar uit!

.

Wil je de vorige koffie klasjes lezen? 

Dat kan hier: koffie klasj september – oktober – november – december – januari – februari – maartapril/mei

Advertenties

Beter een goeie buur

We hebben getekend. Het is officieel sinds vandaag.

Ik denk dat ik 5 centimeter kleiner ben geworden. En niet omwille van de hittegolf.

Maar wel omdat onze lieve buurvrouw bevestigt dat ze binnen een paar maanden een uur verderop gaan wonen. Daar zijn allemaal goeie redenen voor. En dus moet ik vooral blij zijn, dat ze zo snel een leuk huis hebben gevonden, met een grote tuin voor de honden.

Alleen ben ik niet zo blij. En dat is super egoïstisch. Maar kijk, het is nu eenmaal zo.

Want ik ken onze straat niet zonder onze buurvrouw. Zij was de eerste die tien jaar geleden in de nieuwe verkaveling kwam wonen. Wij volgden een jaar later. Ze had toen al foto’s genomen van onze bouw vanuit haar raam, omdat ze dacht dat we dat leuk zouden vinden en anders nooit zo’n perspectief zouden hebben.

We vonden het heerlijk.

In mijn ouderlijke straat kenden wij onze buren niet. Ik vond het dan ook zalig dat onze doodlopende straat een jaarlijkse barbecue begon te organiseren, waarbij iedereen bleef hangen tot lang na zonsondergang.

En de buurvrouw, die door een vreselijk ongeval niet meer kon werken, die was er altijd.

Altijd om pakjes aan te nemen, altijd om te kijken of alles wel in orde was in de straat, altijd om de katjes eten te geven als wij op vakantie gingen, altijd om wat groenten of rabarber te geven die ze te veel had, als ze kon helpen dan zou ze het niet laten.

Ze is super creatief, heeft graag volk rond haar heen, en dat resulteerde in een paar van de beste Halloween-feesten die je je kan voorstellen. De hele tuin werd omgetoverd in een griezelpaleis, en alle buren kwamen volledig uitgedost genieten van de pompoensoep en de enge hapjes. Voor elk kindje had ze een gepersonaliseerd cadeautje klaar.

(Hebben ze allemaal zelf gemaakt, nota bene).

En toen ik ziek werd, en op sommige dagen echt het huis uit moest maar gewoon niet ver geraakte, en dan was ze er ook. Wat heb ik daar veel gezeten, koffie drinkend, uitgeput of opgefokt, maar zo blij dat ik even naar haar mega installatie kerstlichtjes kon kijken en niet verder hoefde na te denken.

Ja, we hadden een buurvrouw van goud.

Maar nu komt er dus iemand anders wonen.

Ze zeggen: beter een goeie buur dan een verre vriend.

Zou het één het ander kunnen worden?

Interview met mezelf

Halloooooo het is al juni.

Elk jaar denk ik dan: ‘waar is dat voorjaar heen?’.

Weggeregend waarschijnlijk…. wat deed dat lange, zonovergoten weekend deugd!

Ik vraag me af waarom ik die zonne-energie niet langer kan bewaren in de drukke weken die eraan komen.

Ik vraag me wel meer af. Da’s ook mijn job. Ik stel mensen heel wat vragen.

Daarom is het wel leuk om zelf eens wat vragen voorgeschoteld te krijgen. In een soort interview door een andere blogger bijvoorbeeld. Samenwerkingen met andere bloggers vind ik altijd een beetje spannend, maar ook heel leuk. Ook al ken je elkaar niet, je weet in elk geval dat je allebei het schrijven gemeen hebt.

Zo liet ik me een paar weken geleden interviewen door Joanne van Inspiration NL.

Wil je dus wel eens weten wat de belangrijkste levensles is die ik geleerd heb, wat me het eerste opviel bij Manlief en wat ik zou doen als ik de lotto zou winnen…. neem dan zeker HIER eens een kijkje.

Als uitsmijter een beeld van hoe we dat zonnige weekend hebben doorgebracht!

Luie leeuwen kijken in Planckendael

Dit was 1 mei

Op woensdag ben ik momenteel altijd thuis, maar als de beide ventjes er ook zijn, is het toch extra bijzonder.

Het leek alsof het weekend opeens een kindje gekregen had in het midden van de week – en de mogelijkheden waren eindeloos.

8u10: misschien kunnen we vandaag gaan fietsen en joggen

8u30: misschien kunnen we naar die tuinwinkel die open is

9u10: we moeten ook in bad vandaag

9u20: ik zou het terras kunnen kuisen, het is mooi weer

9u45: we hebben nog kruidenzaadjes die we kunnen uitplanten, dat zal Krullenbol wel leuk vinden

10u: ik zal nog gauw de was doen dan

10u12: ik zal straks nog wat broodjes bakken

11u: ‘Kom, we gaan naar die tuinwinkel’. Bleek dat half België dat idee had. Of zo leek het toch. Iedereen dacht ‘1 mei, dé dag om iets in de tuin te gaan doen‘. Of: ‘mijn nood aan een hark is nu toch onhoudbaar groot‘.

Anyways, we kwamen thuis en aten wat.

13u: ‘Ik ben echt zo zo moe. Ik ga even liggen.’

13u30-15u30: alle inwoners van huisje weltevree deden een dutje. De katten heb ik niet gezien, maar het zijn onze katten, dus het is veilig te stellen dat ze meededen.

Uiteindelijk zijn we nog naar buiten geweest – manlief jogde en Krullenbol en ik fietsten er langs.

Er werd nog in de tuin gewerkt, en gespeeld. Een klein beetje gekookt en een klein beetje gewassen.

Niet alles van wat kon, is gebeurd.

Maar wat gebeurd is, was zo fijn.

Wat ik deed toen ik geen 40 dagen blogde

Ik lees je niet meer’? zei een vriendin bij de koffie. Het vraagtekens zweefde zo wat achter de zin.

Dat klopt ja, het schrijven is tussen de mazen van het net geglipt. Terwijl collega-bloggers meededen aan de 40 dagen bloggen-challenge (die ik ooit voltooide), was het hier opvallend stillekes.

Niet dat hier niets gebeurd is, ten huize Krullenbol

  • Ik ging drie dagen naar Londen met schoonzussen en schoonmama.
  • Ik bezocht ons kleine nichtje dat door een secundaire infectie op de windpokken niet minder dan 10 dagen in het ziekenhuis verbleef
  • We hielpen met opruimen van het grote huis van mijn schoon-oma, die naar een flat verhuisde – ik kreeg al haar bakspullen
  • We organiseerden een brunch voor de hele familie
  • Ik deed aan yoga
  • Ik ging eten met twee ex-collega’s waar ik er eentje al lang niet van gezien had
  • Ik praatte bij met een buurvrouw (ook al een tijd geleden)
  • Ik maakte een Nijntje-in-het-zwembad taart voor het nichtje (net op tijd uit het ziekenhuis om haar verjaardag te vieren)
  • Ik werkte 2,5 dag per week en moest daar zwaar van bekomen met momenten
  • Ik verraste manlief met een restaurantje
  • Ik zag zoonlief tijdens de turnshow zijn beste moves boven halen als oermensje
  • Ik ruimde kasten op
  • Ik organiseerde twee feestjes op één dag voor onze krullenbol- eentje met de vriendjes, eentje met de familie (met auto-taart)
  • Ik vergat ook manlief niet, die een dagje later jarig was
  • Ik ging 3u naar een privé-sauna met manlief
  • Ik ging heel vaak heel vroeg slapen
  • We werden uitgenodigd door mijn schoonouders om eens samen lekker te gaan eten
  • Ik begon weer met de kine omdat rug, schouders en nek helemaal vastzitten
  • Ik kookte, ook voor een koppel in de buurt die net ouders zijn geworden (kraamkost for president)
  • Ik trok met een vriendin naar de binnenspeeltuin (en met Krullenbol en haar dochters, uiteraard)
  • We gingen naar een kindervoorstelling met Krullenbol
  • Ik sprak af met vrienden om mee aan hun trouwdag te bouwen
  • Ik sprak af met vriendinnen om het vrijgezellenfeest van bovenstaande bruid te bespreken
  • Ik zag mijn computer crashen en zat dus dagenlang zonder, voor ik bij de winkel geraakte. En bloggen op mijn werkcomputer is toch… raar
  • Ik nam één dagje verlof in de paasvakantie en genoot van een ontbijt met een vriend die in het buitenland woont
  • Ik kreeg een berichtje met verschrikkelijk nieuws en reed naar mijn familie om er voor hen te zijn. Ik weet jammer genoeg hoe het is om je mama veel te vroeg te moeten afgeven.

Vanmorgen vond onze Krullenbol een heleboel eitjes in het gras. Hij was zo enthousiast, het was heerlijk. Hij verklaarde dat hij zes eitjes zelf zou eten, en dat de rest mocht opgegeten worden door de familie – die deze namiddag kwam.

Hij blies zeepbellen in de zon, verkleed als brandweerman.

En ook al hangt er een donkere wolk in mijn hoofd, ik dacht vooral; geniet, geniet ervan. Zoals zij gedaan zou hebben.

Koffie Klasj – maart

Het is zondag, we zitten in de zetel met het grote raam open, het zonnetje schijnt. De vorige weken leek het soms wel Siberisch winter, maar vandaag… vandaag is het LENTE!

Ik hóór gewoon de batterijtjes opgeladen worden (okee, het kan ook de grasmaaier van de buurman zijn).

Hoe gaat het met jou? Kopje deca groene thee? Nu ik de cafeïne links laat liggen, heeft het een gigantisch effect op mij als ik dan wel eens een kopje drink – en niet altijd in de aangename zin (denk: konijn op speed), dus ik laat het maar even zo.

En ja… ik heb al paaseitjes gekocht! ’t Is het seizoen dus ze zijn op hun best (zie mijn vorige post)! Wil je er stiekem eentje? (of twee…).

In maart heb ik de buien gevoeld. Wat er allemaal gebeurd is?

Uitstapje

Begin maart ben ik drie dagen naar Londen geweest, met mijn schoonzusjes en schoonmama. Het was een hele leuke trip, we hebben best veel gezien (met een hop on/hop off bus, en vanop het water, wegens hoogzwangere schoonzus), we zijn naar de musical Alladin geweest die fan-tas-tisch was én we hebben lekker gegeten.

Twee dingen overschaduwden de leut een beetje: het slechte weer (nog een reden om op die hop on/hop off bus te blijven zitten) en het feit dat de jongste spruit van een schoonzusje de windpokken had. Nu denk je misschien – net als ik – “ah, ja de windpokken moeten ze door he”.

Maar na dagen van hoge koorts, werd er toch maar besloten om naar het ziekenhuis te gaan, en daar bleek er een secundaire infectie lelijk huis te houden. Wat maakte dat schoonzusje meteen de Eurostar uitstapte richting ziekenhuis en daar de volle tien dagen mocht doorbrengen voor ons nichtje er weer wat bovenop was!

Gelukkig net op tijd om haar verjaardag te vieren.

Work

Goed, vorige maand had ik nog gezegd dat ik twijfelde of ik een halve dag meer zou gaan werken. Ik heb toen besloten dat te gaan doen. Die extra halve dag werk ik wel van thuis uit en doe ik de administratie die er op de andere dagen van tussen valt.

Nu na een maandje, kan ik wel zeggen dat me dit een beter overzicht geeft over de projecten, ik heb ook minder het gevoel dat er dingen echt blijven liggen.

Maar verder moet ik er geen doekjes om winden: ik ben moe. Ik probeer elke dag voor 22u te gaan slapen (toch een dik uur vroeger dan mijn normale routine), en merk dat als ik daar eens van afwijk, ik de dag erna echt het verschil voel.

Een Krullenbolletje dat zich ’s nachts even niet lekker voelt en vanaf 4 uur niet meer slaapt, hakt er enorm op in. (Gelukkig was het maar een 24 uur- bug).

Ik hoop echt dat het opnieuw routine wordt en de energie dan een beetje terug keert. Manlief werkt op dit moment nog harder dan gewoonlijk, en ik wil hem daar wel in steunen, dingen thuis wat meer opvangen, maar soms… is het vaatje leeg.

Krullenbol

Krullenbol doet het prima en heeft een enorme interesse in letters gekregen (‘Kijk mama, de letter van mijn naam! En die van jouw naam! En is dat rondje een ‘o’?). Hij is bijna jarig en telt mee de dagen af. Ik kan het bijna niet geloven dat hij 4 wordt. Vier jaar, dat is echt al wel serieus.

Hij krijgt een nieuwe – grote- fiets, aangezien hij bij zijn huidig modelleke met zijn knieën tegen zijn stuur kletst.

Ik ben begin maart met hem naar het medisch onderzoek van het CLB (centrum voor leerlingenbegeleiding) geweest – tegenwoordig vragen ze ouders om die eerste keer mee te gaan, en daar bleek mijnheertje 110 cm te zijn. Zo viel hij nog nét niet van de curve.

Wat me ook verbaasde, was dat hij van ver misschien niet heel goed ziet… wat je niet meteen merkt bij een kindje dat nog niet leest ofzo natuurlijk. Maar op te volgend dus.

Nu moet ik je laten, want ik heb nog een feestje te plannen! Maar snel, vertel nog gauw in de ‘comments’ hieronder hoe het met jou gaat!

Tot gauw he!

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

De grote Boston, baby! blogenquête: resultaten

Zodoende zodus. Vorig jaar was een vreemd jaar voor mij. En misschien daarom ook net een vreemd jaar voor mijn blog. Ik kwam uit de ziekste periode van mijn leven, en had na wat wikken en wegen besloten daar openhartig over te schrijven – maar enkel als de energie het toeliet, wat niet zo vaak was.

Nadien bouwde ik dat weer op; die energie en de blog. Het was zo fijn om weer over ‘gewone’ dingen te kunnen schrijven, ‘gewone’ dingen die weer plaats kunnen innemen in je dag, omdat je niet de hele tijd slaapt of in het ziekenhuis aan een baxter hangt. Heerlijk was dat, weer tijd en energie hebben om te koken, te spelen, saaie dingen te doen.

Met de blog wilde ik wat experimenteren. In het najaar ging ik wat meer schrijven, ik kreeg ook opeens voorstellen om producten uit te testen, ik schreef een aantal gastblogs voor andere bloggers en ik zette een samenwerking op met Fieke van Fiekefatjerietjes: zij gaf me een veganistisch menu en ik maakte het klaar zonder het aan manlief te vertellen.

Maar goed, ik besef wel dat ik nog steeds over alles en nog wat schrijf, dat er niet veel lijn in zit, dat het gaat van totaal banaal tot behoorlijk serieus.

Daarom nog een klein experiment: een blog enquête. Het stond héél lang op mijn ‘to blog’-list, en uiteindelijk baseerde ik me op de enqûete die Kathleen van De Verbeelding eerder al gedaan had. Nu besef ik dat ik beter mijn eigen vragen had uitgedacht, maar kijk, we leren bij!

Een kort (enfin, niet zo kort) overzichtje van de resultaten

De basis

51 mensen vulden de enquête in, en ik had gehoopt op 20, dus ik ben in elk geval al blij!

86% van die mensen is vrouw. Nu lezen vrouwen over het algemeen meer blogs, ik had het percentage zelfs nog hoger ingeschat. Een vuistje voor mijn mannelijke lezers!

Meer dan 6 op 10 (65%) van de mensen is tussen de 31 en de 40 jaar oud. Niet zo gek aangezien ik zelf ook in die categorie val. En je merkt al gauw dat je lezers eigenlijk stiekem wel wat op je lijken.

Daarom had ik eigenlijk ook graag willen weten of deze lezers kinderen hebben, maar kijk, dat heb ik niet gevraagd, dus het zal een mysterie blijven!

37% woont in Vlaams-Brabant, 14% buiten België en 1 persoon woont op een geheime locatie, waarbij ik mij nu keihard een kasteel met ophaalbrug bij voorstel.

Er lezen heel wat mensen al mee sinds het begin (29%) of in elk geval al langer dan een jaar (31%). Dat vind ik wel plezant, maar even goed is het leuk om te zien dat 26% minder dan 6 maanden meeleest. Een frisse blik is altijd goed.

Een kleine helft (49%) haalt aan altijd mijn berichten te lezen – waar ik ook alleen maar blij om kan zijn.

Een bericht verschenen?

Dan nog eentje waarbij ik mijn haar moest krabben: ‘Hoe kom je te weten dat er een nieuw bericht is verschenen?’. Meer dan 35% ziet dat via Facebook, fijn, want Boston, Baby! heeft nog niet zo lang een eigen pagina, en 20% krijgt mijn schrijfsels in de mailbox. Maar even goed meldt 20% dat ze het op een ‘andere’ manier te weten komen. Dus nu vraag ik me af, lieve mensen: hoe dan? Rooksignalen? Glazen bol? SMS alarm? Please tell me!

Dat op een blog meer mensen stilletjes mee lezen dan reageren, is meestal wel duidelijk. Hey, ik ben zelf zo iemand! Maar kijk, 55% meldt dat ze ‘af en toe’ of ‘regelmatig’ een reactie achterlaten – en dat, mijn waarde, is gewoon één van de coolste dingen die er zijn aan bloggen! Bedankt dus! Enneu… die andere 45%… altijd welkom he!

Waarom lees je mee?

En dan de vraag ‘waarom lees je Boston, baby!’. Ik had niet verwacht dat ik op zo’n open vraag zoveel antwoorden zou krijgen. En zo lief, mannekes, als ik eens een slechte dag heb, dan ga ik dat lijstje nog eens lezen.

Samenvattend komt er vaak terug: de echtheid, schrijfstijl, herkenbaarheid, en het schrijven over kleine dingen. Ook waren er enkele kapoenen die schreven dat ze wel moesten, omdat ze me kenden. Ik kan je verzekeren dat er geen lijfstraffen staan op het overslagen van deze blog! Maar even goed: toch tof dat je mee leest.

  • Soms schrijf je dingen uit je hart die mij echt raken en soms schrijf je dingen die mij doen blij zijn met het alles wat ik heb
  • Interessant hoe andere mensen in het leven staan, en tips over bepaalde dingen.
  • Om op de hoogte te blijven van je avonturen, gedachten… jouw mooie blogs die altijd eerlijk en af en toe ook heel pakkend zijn. Je kan je emoties zo mooi verwoorden
  • Het gevoel van “niets moet, alles mag” spreekt me aan. Je komt eerlijk over, gewoon alsof je schrijft om iets uit je hoofd te krijgen.
  • Oorspronkelijk: de reisavonturen van een koppel dat ik ken; nu: de gewoonte
  • Herkenbaarheid, je optimisme, een hele tijd in gedachten voor je mee supporteren, je fijne manier om dingen te verwoorden,…

Welke blogberichten lees je het liefst? (meerdere antwoorden mogelijk)

Met grote voorsprong kwamen hier de persoonlijke verhalen naar voor (80%). De uitdagingen (onder het motto: Wat doe ik mezelf aan? Ha!) zoals Dagen Zonder Vlees, of No Sugar November volgden met 39%. En 25% haalt aan dat ze gewoon alles lezen wat ik schrijf, wat ik een ongelooflijk compliment vind.

Zijn er andere categorieën of thema’s die bij Boston, baby! zouden passen?

Nu ik die vraag opnieuw lees, denk ik bij mezelf dat ik die voor een andere blog niet zou kunnen beantwoorden. Ik heb in elk geval nog nooit een blog gevolgd en dan gedacht: ‘weet je wat hier nu echt ontbreekt? Een wekelijkse horoscoop (ofzo)’. Bij deze dus mijn excuses voor de lastige vraag.

Een paar ideetjes kwamen wel naar boven, nl. kinderanekdotes, uitstapjes en mijn interesse in wetenschapscommunicatie (tot nu toe vrij onbelicht, maar wie weet?). De prijs van grappigste antwoord gaat naar: ‘Gezien mijn bijna pathologische afkeer van het internet, helaas niet veel tips’.

Mocht ik de naam Boston, baby! veranderen, wat denk je daarvan?

Sinds we terug zijn uit Amerika, heb ik zo af en toe een existentiële crisis (nou ja, een kleintje dan). We zijn niet meer in Boston, en onze baby is momenteel een reusje van 110 cm, dus who am I kidding?

Maar kijk, hier heb ik dus wel iets aan: 45% zegt dat het mag blijven zoals het is, en exact evenveel mensen geven aan dat het niet uitmaakt.

Dus conclusie: Boston, baby! it is! And stays!

Verder is mijn gevoel dat ik vaak (te) lange berichten schrijf, onterecht (we laten deze even buiten beschouwing) en dat de frequentie alle kanten op gaat, is mij ook vergeven.

Mocht ik af en toe een gesponsord bericht schrijven, zou je dit dan lezen?

Dit is op zich een louter hypothetische vraag, want ik heb nog nooit geld ontvangen om iets te schrijven – en ik weet ook niet of ik dat wel wil. Een aantal mensen haalden aan als opmerking dat je als schrijver wel objectief moet blijven, en kan dat eigenlijk als je betaald wordt? Ik ben daar nogal principieel in, dus ik denk het wel, maar ik snap dat je de schijn tegen kan hebben. En dat gesponsorde tekst echt behoorlijk irritant kan zijn, daar ben ik het ook wel mee eens.

Geen zorgen, ik ben een klein garnaaltje die alles voor het plezier uittikt! En de fijnste samenwerkingen die ik al gedaan heb, waren ook helemaal ‘van de voor-niets, gewoon toffe afspraken met andere bloggers (je weet wel, elkaar uitdagen, iets schrijven op elkaars blog…).

Ik heb wél al een paar keer een product ontvangen in ruil voor een eerlijke review (met name 5 keer op 317 blogposts, dus 1,57% van de schrijfsels). Dat vind ik best leuk, maar ik ben er ook wel kieskeurig in.

In december 2018 had ik enkele interessante aanbiedingen en heb ik zo een maand lang elke zaterdag iets weggegeven. Een beetje in een kerstsfeer, zal ik maar zeggen, maar dat was vrij atypisch binnen mijn blog. Het viel niet altijd in goede aarde, want iemand haalde aan dat de berichten ‘echt geëvolueerd zijn van leuke persoonlijke berichten naar belerende berichten met reclame’.

Enfin, dat is dus iets dat mij wat bezighoudt, maar 80% zegt dat het niet veel uitmaakt.

Random fotootje van mijn ventjes

Werkpuntjes en tips

De antwoorden bij de vraag naar werkpuntjes en tips waren echt hartverwarmend om te lezen. Eigenlijk komt het erop neer dat zowat iedereen zegt: doe er je goesting mee, en doe zo voort. Dat is denk ik ook dé les die ik meeneem uit deze enquête: je blog is je koninkrijk.

Trouwens, zonder al te sentimenteel te willen worden (of is het al te laat?): mensen die mij bedanken omdat ik schrijf, dat is…. Allez ja, dat is gewoon schoon. (Excuseer, efkes iets in mijn oog).

Een greep uit de opmerkingen:

  • Leuk dat je je man gastberichten laat posten! (Ja, en hij laat het momenteel stevig afweten die gastschrijver van mij, maar dat komt goed! Beloofd!)
  • De blog evolueerde van iets dat persoonlijk is, naar iets met een onecht kantje. Spijtig.
  • De taal is ‘verhollandst’ en dat vind ik echt niet OK.
  • Vind de afwisseling heel leuk. Soms luchtig, soms serieus en diep.
  • Ik vind het heel fijn en persoonlijk geschreven dus houden zo.
  • Het gaat wel héél erg over gezonde voeding
  • Geniet van het schrijven! En doe vooral waar jij goesting in hebt.
  • Ik wens je veel blogplezier! Ik kom altijd graag lezen bij je.
  • Ik vind de blog de laatste maanden minder interessant. Je bent echt een heel andere richting aan het uitgaan, extreem en belerend. En ik vind dat niet boeiend. Maar goed, als dat de richting is die je in wil gaan dan is dat jouw keuze.
  • Doe maar lekker verder zoals je bezig bent, want je bent goed bezig!
  • They are the only articles in Dutch that I read from start to finish. No matter what the subject, I like your style!
  • Je bent een ‘straffe’ madam die op haar eigen fijne, realistische, humoristische manier ook over gevoelige onderwerpen kan schrijven! Respect!

Lessons learned

Eigenlijk heb ik drie dingen geleerd door deze enquête – nee, vier!

  1. Ik heb geen duizenden lezers. Maar wel heel warme, toffe lezers
  2. Ik behoud de naam, de lengte, de niet constante frequentie en de wisselende onderwerpen
  3. Een enquête over een blog is nuttig, maar eigenlijk komt het neer op: doe geen enquête en doe gewoon je goesting!
  4. Je kan nooit goed doen voor iedereen. Wat de één graag leest, vindt de ander extremistisch. Alles evolueert natuurlijk, en ik schrijf hier andere dingen dan in Boston. Maar eigenlijk is dat helemaal niet erg. Wie wilt komen lezen, altijd welkom. Wie dat niet wilt, totaal ok. En ik schrijf gewoon verder. Want: zie punt 3.

Merci aan iedereen die de vragenlijst heeft ingevuld. Het was een interessant experiment!

Ik eindig nog even met een citaat van een warme opmerking, die helemaal samenvat wat ik eigenlijk wil doen hier op dat stukske internet:

Je vertelt zo mooi over de kleine dingen des levens die eigenlijk groot zijn, want daar draait het in essentie echt gewoon om.

Dag van het geluk

Vandaag is het de Internationale Dag van het geluk.

Als je al een aantal moeilijke dingen hebt moeten doorworstelen, is het soms verleidelijk te denken dat je helemaal geen geluk hebt. Dat Murphy intrek heeft genomen in jouw hoofd en het gewoon een kwestie van tijd is tot de volgende ramp je leven komt overspoelen.

Niet dat ik zo denk hoor. .

OK, soms wel dus.

Gelukkig duurt die bui meestal niet lang. Ik moet dan gewoon heel even eerlijk nadenken over alles wat ik heb en mag beleven, en dat brengt me weer bij de realiteit: geluk, dat moet je zien, en dat moet je zelf maken. En naast de grote klassiekers die mijn familie, vrienden, manlief en Krullenbol zijn, zijn er heel wat dingen die mij toch doen glimlachen.

Ik heb mijn kleine gelukjes al vaker opgesomd, onder de noemer ‘Microscopisch fijn’ (hier, hier en hier).

Maar speciaal voor deze eerste dag van de lente, toch nog zo’n lijstje #Kleingelukske

  • Ik heb vorig jaar uitgebloeide narcissen achteraan in de tuin gegooid, en nu bloeien die weer! Het is dubbel zo mooi omdat het onverwacht was.
  • Die eerste dag zonneke na ik-weet-niet-hoeveel regen en storm
  • Ik heb een heel fijn cadeau-idee voor manlief zijn verjaardag over een paar weken (sjjjjt, niet verklappen)
  • Ik was heel fier op de Nijntjes-taart die ik voor de verjaardag van ons nichtje heb gemaakt
  • Er komen weer blaadjes aan de bomen. En katjes aan de wilgen.
  • Gisteren was het om 18u30 nog totaal niet donker
  • Ik heb een superlekkere deca koffie gevonden
  • De complimentjes van manlief over de pompoencurry van gisteren (‘topgerechtje’!)
  • Krullenbol kan sinds eergisteren zelf een rits toedoen!
  • Vrijdag hebben we date night! Hoera!

En wat waren jouw kleine gelukskes deze week?

Dag van de dertiger

Mijn dag vandaag?

Ontbijt gemaakt, brooddoos gevuld, fruit gesneden, koffie en thee gezet, gegeten, douche genomen, aangekleed, opgemaakt, opgeruimd, ingepakt, afscheid genomen, file gereden, mails gecheckt, drie meetings gehad, geluncht, nog mails verstuurd, mensen gebeld, dingen uitgezocht, gesmst met een vriendin over onze brunch dit weekend (ligt vast sinds begin februari), opgeruimd, babysit gezocht voor uitje binnen twee weken, file gereden, gespeeld met Krullenbol, gegeten, Krullenbol in bad gedaan, avondritueeltje, slaapwel gezegd, omgekleed, opgeruimd, pijnstiller genomen tegen de hoofdpijn, rekeningen betaald, naar de planning van het trouwfeest van vrienden gekeken om feedback te geven.

Waar dertigers zoal mee bezig zijn?

In één woord: met jongleren!


In ongeveer 500 woorden: te vinden als gastblog bij Anne van Zonderdank.be.

Koffie Klasj februari

Toch super dat ik eens niét de voorlaatste dag van een maand bedenk dat we nog een Koffie Klasj te goed hebben. We zullen het maar niet steken op mijn (hopelijk tijdelijk) weggevallen inspiratie en energie om te schrijven.

Nee nee, positief blijven. Ik ben blij je te zien. Februari is in alle opzichten toch al een zonniger maand geweest dan januari, niet?

Wat kan ik je schenken? En heb je gezien dat de paaseitjes al in de winkel liggen? ZOT! Ik probeer ze zo lang mogelijk niet te kopen, uit eigenbelang, maar voor jou wil ik die verleiding wel even trotseren hoor.

What’s new?

Een nieuwe jaartje op mijn teller, ik had wat stress omdat het vorig jaar zo een moeilijke dag was, maar we hebben zo fijn gevierd. ’s Morgens een serenade van mijn twee ventjes, ’s middags kwam er familie en ’s avonds de vrienden, kan niet beter toch?

En ik heb SUPER leuke cadeautjes gekregen, waarover later meer (want er zijn kookdingen bij die ik ABSOLUUT DRINGEND wil uitproberen).

Work work work

Op het einde van de week moet ik weer gaan evalueren of ik twee dagen blijf werken, of toch iets meer opneem. Ik zit hier echt in tweestrijd.

Enerzijds blijven die twee dagen pittig. Zo had ik vorige week heel wat afspraken. Maar eigenlijk betekende dat dat mijn dagen eruit zagen zoals ze er zouden MOETEN uitzien, want dat is echt ‘normaal’.

Voor mij voelde het spijtig genoeg niet normaal. Ik werd letterlijk misselijk, en duizelig en ik ben om 19u thuisgekomen en om 20u30 in bed gekropen.

Dus dan denk je: dat kan niet de bedoeling zijn. Maar anderzijds: als ik dan wat meer werk, kan ik de work load wat beter verdelen. TENZIJ er gewoon meer work load bij komt natuurlijk. AAAAHH… moeilijk!

(BTW: volgens de controle arts van de groepsverzekering kan ik dus met gemak 75% gaan werken. Gelukkig heeft die niets te zeggen, en vond de CM arts dat ik goed bezig was met rustig opbouwen).

De heerlijke krullenbol

Ik ben de eerste om toe te geven dat dat niet altijd makkelijk is, zo met kindjes. Er zijn fases waarin je de deur amper uitgeraakt, je constant kwaad maakt omdat een sok aandoen blijkbaar een werk van uren is, in bad gaan een ramp is, enfin ja, vul maar aan.

Maar momenteel is het gewoon zalig met Krullenbol. Hij heeft altijd zin om mee te gaan, dingen te doen, we krijgen samen wat gedaan, zoals eens langs de bib gaan, eens wat cakejes bakken, zelfs boodschappen doen of nieuwe schoenen kopen, of langs de kapper (beetje kortwieken van zijn wilde manen).

Misschien omdat ik ook voldoende ‘niks’-tijd voorzie? Gewoon thuis zijn en spelen of een filmpje kijken? Dat moet ook kunnen, hij vraagt er ook naar, dat het eens even ‘stil’ is. Ik kan dat ook goed gebruiken.

Nog een paar weken aftellen en dan is hij jarig. Hij kijkt er ook al naar uit! (Al zegt hij soms dat hij nog eens 3 gaat worden, ik heb hem uitgelegd dat ‘dubbel tellen’ een truukje is dat je pas moet toepassen als je wat ouder bent *FOROVER 32!*).

Scotty en Jane

Ja, daar is dus weer nieuws op dat front. Op vrijdagavond zat Scotty boven, en wat bleek? Hij kon de trap niet meer af. En maar jammeren en manken. Alle hens aan dek natuurlijk, al wonen we in een rustige doodlopende straat, je weet toch maar nooit.

Dus we besloten toch met hem naar de dierenarts van wacht te gaan (bleek onze eigen dierenarts, handig).

Scotty vond dat niet zo’n peachy idee en stribbelde enorm tegen om in het kooitje te gaan, dus veel gegrommel en geschreeuw (van mij want hij had me – per ongeluk – gekrabd), waarvan onze Krullenbol dan weer helemaal over zijn toeren geraakte. Hij was er echt van aangedaan dat Scotty pijn had aan zijn pootje.

Maar na mijn eerste ervaring met een Röntgenfoto bij dieren, bleek dat zijn poot niet gebroken was en hij ook geen interne bloedingen leek te hebben. Hij bleef nog een nacht daar en de diagnose was – ALWEER MAAR EENS – gevochten met een andere kat.

Potverdekke, Scot, kan je nu eens niet gewoon een compromis vinden? Dat is zowat de elvendertigste keer dat je bij de dierenarts eindigt omwille van je oorlogswonden. ‘You should have seen the other cat’ is echt geen excuus, maat.

Moeilijk boos zijn op dit snoetje

.

.

Ondertussen heb ik volop genoten van de zonnige vroege lente die ons overvalt de laatste dagen. We hadden er allemaal nood aan, niet? Zullen we anders eens gaan wandelen?

.

Hoe gaat het met jullie op deze zonnige lentedag?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Regenweer? Tien luchtige Netflix series om te bingen

Als ik één ding kan zeggen over het voorbije anderhalf jaar dan is het: ik had tijd.

Eerst spendeerde ik zo’n 50 dagen in het ziekenhuis (verspreid over 6 maanden): in die uren wilde ik vooral NIET nadenken, afgeleid worden, indien mogelijk opgevrolijkt.

Mijn computer, en dan vooral Netflix, bood uitkomst. Ik had geen zin in zware drama’s, te realistische thrillers of ingewikkelde plots. Ik wilde vermaakt worden, ontspannen.

Ik volgde de tips van een paar vrienden en heel wat interessante, vrolijke series passeerden de revue. En omdat iedereen wel eens een dag heeft waarop het allemaal wat grappiger en luchtiger mag:

Mijn top 10 van grappige series op Netflix

(Nota: oorspronkelijk ging het een lijstje van 5 zijn maar ik besefte dat er wel meer pareltjes ontdekt waren.)

  1. The Good Place (IMDb 8,2/10)

Kristen Bell en Ted Danson in een onwaarschijnlijk van de pot gerukt plot, nl. hoe ziet de hemel eruit, wordt je echt gekoppeld aan je soul mate en waarom verkopen ze op elke hoek frozen yoghurt? Zeker in het eerste seizoen zijn de plot twists geweldig en vrij onvoorspelbaar.

Yes please: je van creatieve, grappige series houdt, waar niets is wat het lijkt

No thanks: als je Ted Danson al niet kon uitstaan in Cheers of je je series graag lineair en logisch heb

2. Jane the Virgin (IMDb 7,8/10)

Een rasechte telenovella, ofte Spaanse soap, die ondertussen het genre zelf wel stevig op de korrel neemt. Het verhaal start wanneer een Jane, een 23-jarige Latina maagd, per ongeluk wordt geïnsemineerd door haar gynaecologe die een drankprobleem heeft.  

Yes please: Als je stiekem van soaps houdt maar daar zelf wel wat moet om lachen (ja jij daar die de finale van Thuis opneemt).

No thanks: Als soap alleen iets is dat je in de badkamer wilt vinden

3. Grace and Frankie (IMDb 8,3/10)

Twee heel verschillende vrouwen ontdekken dat hun mannen al jaren iets méér zijn dan enkel ‘partners op het werk’ en proberen van een nood een deugd te maken.

Yes please: Omdat het ongelooflijk is om te zien hoe Jane Fonda er nog steeds volledig voor gaat (81 ondertussen) – en het toont dat bepaalde thema’s van alle leeftijden zijn

No thanks: als je vindt dat het gedaan moet zijn met al dat liefdesgedoe eens je 65+ bent

4. Unbreakable Kimmy Schmidt (IMDb 7,7/10)

Geschift verhaal (Tina Fey zit daar voor iets tussen) over een vrouw die bevrijd wordt na 15 jaar in een bunker waar ze geloofde dat de wereld was vergaan. Ze trekt naar New York en probeert ondanks alle bagage een leven op te bouwen.

Yes please: Ondanks het ‘zware’ thema is Kimmy een positivo die dingen zegt als ‘Life beats you up. You can either crawl up in a ball and die or you can stand up and say ‘we are different and you are not going to break us’’. Oh, en er gebeuren compleet maffe dingen.

No thanks: als overdreven optimisme, ironisch bedoelde clichés en compleet maffe dingen je de kriebels geven (and not in a good way).

5. One day at a time (IMDb 8,2/10)

Drie generaties van een Cubaans-Amerikaanse familie onder één dak, dat zorgt voor de nodige spanningen.

Yes please: als je houdt van de klassieke opstelling van een serie (recht in de woonkamer kijken, ouderwetse oma voor de komische noot), maar gecombineerd met een paar (licht gebrachte) hete hangijzers, zoals migratie, homofobie, en veteranentrauma’s.

No thanks: Als bovenstaande thema’s volgens jou niet thuishoren in een komedie en Rita Moreno (die de oma speelt, en 87 is) al op je zenuwen werkte toen ze ‘America’ zong in West Side Story.

6. The Kominsky Method (IMDb 8,2/10)

Michael Douglas is een ouder wordende acteur die momenteel een bekende acteercoach is. Maar is het niet: they who cannot do, teach?

Yes please: omdat Michael Douglas hier een degelijke prestatie neerzet en het verfrissend is dat iemand eens zijn eigen leeftijd mag spelen

No thanks: jij denkt: ‘oudjes moeten geen series maken. Het is interesseert me niet te zien dat ze last hebben van hun gewrichten.’

7. Crazy ex-girlfriend (IMDb 7,7/10)

Een jonge vrouw – die een topleven heeft maar misschien niet 100% stabiel is – verlaat haar carrière en haar thuis om haar liefje van de middelbare school terug te winnen. Oh, en ze begint soms te zingen. Zomaar.

Yes please: Als het allemaal niet heel realistisch moet zijn, en je musical-reeksen zoals Glee ook wel prettig vond. (Ik kreeg de tip echt verder te kijken na de eerste aflevering, en dat is wel de moeite)

No thanks: Als je al die liedjes (soms ook behoorlijk geschift) niet wilt doorspoelen, zoals ik vaak deed, en je geen serie wilt bekijken met een hoofdpersonage die je soms behoorlijk op de zenuwen kan werken.

8. The letdown (IMDb 7,4/10)

Héél herkenbare serie waarin een jonge moeder met een baby van twee maanden en een overwerkte partner haar best doet om dat hele mama-gedoe onder de knie te krijgen, en tegelijk te blijven geloven dat er nog een leven is buiten de baby.

Yes please: omdat het on-ge-loof-lijk herkenbaar- en toch wat grappig – is als je zelf een baby hebt gehad (okee, ik kwam zelf geen drug dealer tegen).

No thanks: al dat gedoe met baby’s enzo, zo moeilijk is dat toch allemaal niet? Ik moet geen serie zien die me van het tegendeel wilt overtuigen

9. Disjointed (IMDb 6,7/10)

Oudere dame heeft een medicinale marihuana-shop en stelt een aantal heel bijzondere figuren tewerk. ‘Speciale’ serie waar soms – out of the blue– een stukje tekenfilm tussenkomt, bijvoorbeeld om de flashbacks van de tewerkgestelde veteraan weer te geven.

Yes please: Als je je over het ‘rare’ karakter van de serie kan zetten, blijkt het de draak te steken met onderwerpen als druggebruik, racisme en feminisme.


No thanks: Uhm, mensen die high worden en tekenfilms? Daar kijk ik al jaren niet meer naar.

10. Friends from college (IMDb 6,8/10)

Een soort opvolger van Friends maar dan 10 jaar later. Een hechte vriendengroep van op d’unief ziet elkaar terug na 20 jaar en merkt dat de dingen er niet makkelijker op worden. Soms heb ik bij deze wel een ‘Close but no sigar’– gevoel.

Yes please: Omdat het herkenbaar is als je zelf in die leeftijdscategorie zit en dingen zoals tienerkinderen, IVF en ‘uit elkaar groeien’ nu eenmaal niet in Friends zaten.

No thanks: als je wenst dat Robin uit ‘How I met your mother’ hier ook zo grappig is

Waar kijken jullie zoal naar?

Koffie Klasj – januari

Ik ben tot de conclusie gekomen dat er iets raars aan de hand is met januari.

Aan de ene kant dacht ik: ‘het is nog te vroeg voor een koffie klasj, zo midden in de maand’.

Tegelijk zag ik vandaag een quote verschijnen: ‘het voelt alsof het 74 januari is’ – en boy oh boy, ik vond het zo herkenbaar. Die kerstvakantie is precies een half jaar geleden.

Tijd voor een koffie klasj dus!

Onder de kerstboom lag een french press voor mij. Heerlijk ding. Ik laat nu cafeïnevrije bonen vrij grof malen, speciaal voor mijn nieuwste gadget.

Kopje? Oh, en ik heb bananencakejes gebakken met krullenbol. Zonder suiker, maar wel met dadels. Echt geslaagd, al zeggen we het zelf!

Maar dus… de update.

Werk

Sinds begin januari werk ik nu twee volle dagen. Ik moet zeggen, die heropstart was best pittig. Het was echt weer een stap achteruit qua energiepeil enzo. Dat mijn hardnekkige verkoudheid al meer dan twee maanden hardnekkig is, helpt ook niet.

Gelukkig kan ik nog vrij goed recupereren tijdens mijn vrije dagen.

Dat mag ik dan ook niet té rooskleurig voorstellen, wanneer ik nog maar eens langs ga bij de controlearts van de groepsverzekering van mijn werk, én die van de CM. Want die beoordelen mijn gezondheid louter op wat ik zeg, en daar krijg ik dan wel weer wat stress van.

(De vorige arts die me in augustus zag, en die ik zelf heb uitgelegd hoe dat nu zat met die mola en dat je daar dus soms wel chemo voor nodig hebt, oordeelde op basis daarvan dat ik best al 75% zou kunnen gaan werken, zo acht maanden na de laatste baxter.)

Gezondheid…ook die van anderen

Hoeveel ik ook van sneeuw hou, de vlokjes hebben toch een paar slachtoffers geëist.

Mijn zus ging onderuit met de fiets, brak haar enkel en moest geopereerd worden. Mijn pa maakte ook een duik (gelukkig zonder veel erg, of hij wilt het niet toegeven) en mijn buurvrouw glipte vlak naast me de grond op, en heeft nu een duimbrace als elegant accessoire.

Niks met de sneeuw te maken, maar mijn nicht kroop door het oog van de naald en hield ons enkele dagen in serieuze spanning. Gelukkig ziet het er nu alweer beter uit. Iets met pollekes en kussen.

Bij onze vorige koffie klasj vertelde ik dat ik de eindejaarscorrida van Leuven zou lopen (4 km). En ik heb dat ook gedaan, in 28 minuten. Dat was stukken beter dan ik had gedacht, en het was eigenlijk best een emotionele toer.

Ik voelde dat het ging, dat ik het zou halen, en dat maakte dat ik af en toe een traantje moest wegslikken.

Toen mijn ventjes aan de finish stonden te juichen, was er geen wegslikken meer aan. Bijzonder gevoel wel, na het jaar dat wij gehad hebben.

Ik geef toe dat ik geen grote fan ben van in de regen of sneeuw joggen, maar we blijven toch de sportschoentjes aantrekken.

Die schatjes van mij

Manlief heeft het druk en dat zal nog wel even zo blijven. Ik probeer zoveel mogelijk op te vangen, gezond te koken, kortom de perfecte huisvrouw te zijn.

(Whahahahhaa, sorry, dat kon ik zelfs niet schrijven zonder te grijnzen. Laat ons het houden op: de perfecte thuiskok.)

Krullenbol is de max maar heeft het wat moeilijk met afscheid nemen – zelfs al is dat voor 20 minuutjes joggen. Het zal ook wel weer een fase zijn he. Als ik voor de vierde keer moet terugkeren voor ‘ééééécht het laatste kusje’ denk ik dat er ooit, veel te snel, een tijd komt dat het ‘hee maaaaaam, neee geen kus’ zal zijn.

Scotty en Janie

Op een woensdag wandelde ik met Krullenbol naar huis, en werden we gevolgd door een klein, ros katje. Ik kende dat katje al, want die volgt zowat iedereen in de buurt, en staat daar ook voor bekend – geen probleem dus.

Maar toen we binnen kwamen, zat dat katje ook gewoon in onze living! ‘Hij gaat mijn spoortjes opeten’ riep Krullenbol. Ik dacht gewoon aan hoe Scotty en Janie zouden reageren op de indringer. Not happy.

Dus gauw buiten gezet. En mij omgedraaid, en daar was ie weer, langs het kattenluikje gewoon naar binnen, en hup, de zetel op. Scotty kwam er toen net aan. Oh-owwww.

En keek en snuffelde.

En besloot dat het zijn energie niet waard was.

Ik was blij dat er geen mega cat fight van gekomen is, maar heb de indringer toch vriendelijk maar kordaat buiten gesmeten. En het kattenluikje op slot gedaan.

Je weet toch nooit, met die spoortjes.

Keihard aan het inspannen, dat zie je zo.

Maar vertel eens, heb jij januari goed overleefd? Niet te veel last van blauwe maandagen, witte dinsdagen, en regenachtige vrijdagen?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Vakantieplannen

Eens het stof op de nieuwjaarsbrieven is neergedwarreld, begint het zo al wat te kriebelen.

En dan, bij het eerste straaltje zon van januari, weten we het wel zeker: het is tijd om vakantie te plannen!

Vader en zoon in toscane, aan het wandelen bij zonsondergang

Ondertussen staan er al een paar fijne uitstapjes op de kalender.

Begin maart ga ik met mijn schoonzusjes en schoonmama naar Londen (Londen, baby!), in juni gaan we met vrienden een paar dagen naar Stockholm (Stockholm, baby!), en dan hebben we nog die goeie vriend die trouwt met een Litouwse schone (eeeuh… Vilnius, baby! Ja, dat hebben we ook moeten googlen).

Ik ben nog nieuw in de wondere wereld van het ‘kampjes-gebeuren’. Het heeft een paar honderd berichtjes op de ‘mama-chat’ geduurd (zoals: wat gaan jullie doen met de krokus, wie gaat er naar de wildgym, wat denken jullie van kleuterkantklossen e.d.) maar ondertussen zijn we zelfs daar op de kar gesprongen: zoonlief is al ingeschreven voor een turnkampje. (Excuses aan de mensen die grijs haar krijgen van het woord ‘kampje’, voor mij is dat een kamp waar je niet blijft slapen).

Maar dan… die negen weken in de zomer overbruggen, met onze tegen-dan-vierjarige! De rondreismicrobe steekt wel weer de kop op (geen antibiotica tegen bestand), maar met onze actieve krullenbol moeten we toch rekening houden met voldoende ‘rust- en leef-je-uit-tijd’.

Ik wil ook graag nog eens onbekende oorden opzoeken. Scandinavië misschien? Of eens een minder bekend deel van Italië, Frankrijk, Duitsland?

Of gewoon toch naar de Belgische kust, je kan tenslotte niet beter zitten als het mooi weer is. Maar ja, wie zegt dat het mooi weer gaat zijn?

Gelukkig hebben we nog even tijd, en is het gewoon ook wel leuk om na te denken over de zomer. Tegelijk lijkt het me wel nodig om iets vast te leggen…

Hebben jullie al vakantieplannen dit jaar? Nog tips voor een vakantie met een actieve kleuter?

Goede voornemens + nieuwjaarsbloghop met winactie – AFGESLOTEN

Goede voornemens!

Vind je er niets aan? Heb je ze wel gemaakt? Maak je ze openbaar? Een grote speech op Facebook? Vraag je mensen om je erop aan te spreken (‘Zeg hoe gaat het nog met die 5 kilo?’ op het moment dat je net een pizzapunt wilt binnensteken). Of hou je ze stiekem ergens achteraan in je gedachten?

Ik zal maar even eerlijk zijn: ik heb ze wel degelijk. Ze hangen niet op mijn koelkast. Maar ik ga me er wel voor inzetten.

2017/2018 waren behoorlijk heftige jaren voor me. Jaren waarin ik een aantal dingen die ik misschien als te vanzelfsprekend nam, ben verloren. Zoals mijn gezondheid.

Mijn voornaamste voornemen is dan ook: er zijn voor mezelf. Verder werken zoals ik dat al even aan het doen ben. Gezond denken, gezond sporten, gezond eten.

Maar zoals zovelen worstel ik soms wel met dat laatste. Het is niet altijd eenvoudig om elke dag opnieuw iets gezond en lekker voor te schotelen, met voldoende variatie. Ik merk dat ik daar wel wat hulp bij kan gebruiken.

Een nieuwe uitdaging

In het verleden ben ik al een paar keer een uitdaging aangegaan, zoals 40 Dagen zonder Vlees, een week vegan koken (zonder dat mijn man het merkte) en suikervrij gaan eten. Deze keer dacht ik de uitdaging zelf op te zetten. Om eens iets ander te denken over koken. Een nouvelle cuisine, een nieuwe keuken.

De lijst met uitdagingen vind je >>>HIER<<<

Nieuwjaarsbloghop

Kom je hier voor het eerst aangehopt via lifebyxenia dan: welkom op mijn stukje internet!

Lifebyxenia heeft als tagline: All about love, happiness and enjoying life. Daar kan ik me zeker in vinden! Zij geeft een spel weg waar ik zelf ook nieuwsgierig naar ben: het Monopoly Gamer Mario Kart spel. Zeker eens kijken!

Er doen niet minder dan 25 blogs mee aan de Nieuwjaarsbloghop, dat betekent ook 25 mogelijkheden om iets leuks te winnen.

Boston, baby! samenvatten is geen eenvoudige klus. Ik schrijf over heel uiteenlopende dingen, van een grappige tag naar wat me echt raakt, maar ik hoop altijd het zilveren lijntje te vinden.

Bij mij kan je vandaag, in het teken van mijn nieuwe keuken challenge, een gepersonaliseerde schort winnen t.w.v. 19,95 eur. Je kan hierbij als winnaar je naam, gekozen kleur en zelfs een foto doorgeven! (Edit: deze wedstrijd is afgesloten)

Hoe kan je kans maken op deze coole schort?

  • Laat een reactie achter dat je wilt deelnemen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 12 januari  23u59. Op 13 januari maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan. – AFGESLOTEN

En nu… verder hoppen!

Met veel plezier stuur ik jullie door naar Website4mama. Hier schrijven 10 moeders over opvoeding, dagjes uit, vakanties, speelgoed, kindermode en nog veel meer. Dat kan gaan van een opinie over kussen op nieuwjaarsdag, over zindelijkheid tot bespaartip in het nieuwe jaar.

Esmée, de hoofdredactrice, geeft twee kinderboeken weg!

Veel plezier!

2018 in vogelvlucht

Met 2019 in het vizier wilde ik toch even terugkijken. 2018 was het jaar van de renaissance, zoals een vriendin het zo mooi zei, nadat ik in 2017 behoorlijk ben neergemaaid.

In januari was ik ziek. Heel ziek. En werd ik nog zieker.

In februari had ik mijn laatste behandeling. De heropbouw kon beginnen!

In maart gingen we een paar dagen naar Centerparcs, en dat was heerlijk.

In april durfde ik voor het eerst mutsjes en sjaaltjes achterwege te laten. Krullenbol ging voor het eerst naar school en dat ging al gauw heel goed.

In mei was manlief even op zakenreis, begon ik aan weight watchers om het extra behandelingsgewicht kwijt te raken en werkte ik vooral aan mezelf – wandelen, wandelen, wandelen, kine, rusten.

In juni gingen we een paar dagen naar de zee en was ik dankbaar wat ik daar allemaal alweer kon. Maar ik liep ook geregeld tegen een muur als ik te ver wilde gaan.

In juli genoten we van het heerlijke weer en kon ons sociaal leven weer wakker worden.

In augustus gingen we op vakantie naar Italië met de hele schoonfamilie en we genoten hier alle drie zo enorm van, dat we beseften dat een échte vakantie alweer te lang geleden was.

In september kon ik alweer wat meer hebben, ging ik een kookuitdaging aan en begon ik héél heel voorzichtig weer met Start to Run.

In oktober ging ik met een vriendin naar Lissabon en stond ik versteld dat ik meer dan 20 km kon wandelen op twee dagen. Dat we daarna de wellness in doken, dat verbaasde me dan weer minder.

In november hakte ik de knoop door en begon ik opnieuw te werken, na een jaar ziekteverlof. Het was erg spannend, ook al ging ik maar 30% werken. Het lukte wonderwel, al is de day after best pittig en gedwongen uitrusten geblazen. Ik ging suikervrij eten en dat beviel me prima – na het afkicken toch.

In december botste ik op mijn grenzen van wat al gaat en kan. Ik keek enorm uit naar de feestdagen, en genoot met volle teugen van de gezelligheid. Ik probeerde wat nieuwe dingen uit op mijn blog, verse rubrieken, gaf producten weg, organiseerde een enquête

En ik liep de Eindejaarscorrida in Leuven uit in 1 keer (dat was het doel) in minder dan 30 min (dat was niet het doel want ik had nooit geloofd dat dat zou lukken). Over de streep gaan en beginnen snotteren, het is weer eens wat anders – want ik was zo zo dankbaar.

Een enorme opsteker, op de valreep van een vreemd jaar.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk einde en een schitterend begin.

Herbruikbare snackzakjes zonder BPA en ftalaten + Winactie – AFGESLOTEN

Plastic is overal

Ik ben me de laatste tijd nogal bewust van hoeveel plastic wij verzetten.

Eventjes rond kijken in de keuken of in de badkamer is al voldoende om te snappen dat plastic gewoon overal is. Een ritje naar de supermarkt levert gemakkelijk 10 zakjes op, en twee handen vol verpakkingsmateriaal. Zelfs de bio komkommer is volledig omtrokken met een plastic jasje.

plastic

Alternatieven

Heel langzaamaan probeer ik eraan te werken. In Boston kocht ik al herbruikbare zakjes voor groenten en fruit – alleen moet je daar dus wel aan denken wanneer je naar de winkel vertrekt, en dat is waar het schoentje soms knelt. Ik zal sowieso even kijken waar de minste verpakking om zit.

Ik kocht een bamboe tandenborstel. Onze snijplanken zijn nu van hout.

Als er iets vervangen wordt, ga ik wel even nadenken of het ook zonder plastic kan. Want al die plastic is niet alleen niet de beste vriend van het milieu, er kunnen ook creepy stoffen inzitten zoals bisfenol-A (BPA) of ftalaten. En die zijn dan weer behoorlijk kwalijk voor je eigen gezondheid.

Knijpzakjes

Toen ik de kans kreeg om enkele snackzakjes te testen van Nomnomkids, waarbij aangegeven werd dat ze niet alleen herbruikbaar waren, in de vriezer en in de vaatwas konden, maar ook BPA-, PVC- en ftalaat-vrij zijn, was ik erg geïnteresseerd.

Ik kreeg een proefpakket, met een boterhammenzakje, een snackzakje en een knijpzakje. Eerst dacht ik: krullenbol is ondertussen 3,5, die gaat echt geen fruitpapje meer uit zo’n knijpzakje slurpen.

Maar. Maar maar. Toen ontdekte manlief dat die knijpzakjes dé manier waren om krullenbol zijn yoghurtje te laten eten. Zonder knoeien – niet bij het vullen, want de zijkant kan je opentrekken, wat het vullen praktisch en makkelijk maakt, en niet bij het eten, want krullenbol duwt als het ware elk hapje naar boven.

Hij is er zelf nu erg enthousiast over – de schattige monsters en dieren op de zakjes zullen zeker helpen – en vraagt geregeld naar zijn ‘zakje pudding’ (zo noemen wij yoghurt met een lepeltje cacaopoeder).

Voor jongere kindjes lijkt het me dan ook heel handig om groenten- of fruitpap mee te nemen.

Snackzakjes

De snack- en boterhammenzakjes zijn beiden te vullen met lekkers, en volledig te sluiten (én te openen door kinderhandjes). Handig om mee naar school te nemen, of mee op uitstap te gaan.

De afmetingen van het boterhammenzakje is 18 cm op 14 cm, het snackzakje is wat kleiner (13,5cm op 14 cm). Voor mij was het snackzakje daardoor echt wel wat te klein. Ik denk dat er maar een paar koekjes in kunnen, of een paar stukjes appel.

In het boterhammenzakje kan 1 dubbel boterhammetje, dus een vervanger voor de brooddoos is dit zeker niet. Toch vond ik het handig om bijvoorbeeld mijn stukjes koolrabi mee naar het werk te nemen – die droogden niet uit, en het zakje nam minder plaats in mijn tas dan een doosje.

Fruit dat erg kwetsbaar is, zoals aardbeien en bessen, zou ik er niet in bewaren, omdat de zakjes natuurlijk geen échte bescherming bieden.

Al bij al vind ik de zakjes een fijne manier om wat snacks mee te nemen, of zonder knoeien yoghurt en smoothies te laten verorberen. Wat voor mij het belangrijkste is op dit moment, is vooral het feit dat ze herbruikbaar zijn, en BPA- en ftalaatvrij (want geloof me, als je daarover begint te lezen, waar die bucht overal inzit… ugh!).

Wij zijn dus fan!

En omdat het zaterdag is – en ik beloofde om elke zaterdag van december iets weg te geven – mag ik iets weggeven. Ik kan zelfs twéé pakketjes weggeven! Jawel!

PAKKET 1: met 4 boterhammenzakjes met een groen monstertje erop (twv 14,75 eur).

PAKKET 2: met 4 grote knijpzakjes met verschillende monstertjes erop (twv 19,95 eur).

Deelnemen? edit: Deze winactie is afgesloten.

Wat moet je doen om kans te maken op één van deze handige pakketjes?

  • Laat hieronder een reactie achter dat je wilt deelnemen, en welke set je graag wilt winnen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan (als je dat al doet, geef dit dan even mee)
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 5 januari 2019 23u59. Op 6 januari maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan. – DE WINACTIE IS AFGESLOTEN

Veel succes!

Disclaimer: Ik kreeg enkele producten toegestuurd ter review. Dit heeft mijn mening op geen enkele manier beïnvloed.

Koffie Klasj – December

Koffie klasj

Het lijkt een traditie te worden, dat we elkaar treffen voor onze koffie klasj in de laatste dagen van de maand.

En laat dat deze keer dan meteen ook de laatste dagen van het jaar zijn. Hoe kijk jij op dit jaar terug? Ik ken mensen die omkijken en echt iets hebben van ‘what the f*ck was me dat’. Voor mij is het zo wel begonnen, 2018, maar het stond later wel in het teken van mijn heropbouw, zal ik maar zeggen.

Maar ach, wat val ik met de deur in huis. Wat drink je? Ik ben tegenwoordig wel fan van kruidenthee, warm of gekoeld. Bijvoorbeeld eentje van frambozenblad of netel. Ja, netel. Je dacht toch niet dat het er normaler op ging worden hé!

Work work work

Momenteel heb ik twee weken kerstvakantie, en heel eerlijk: ik had er nood aan. Klinkt misschien wat overdreven, van iemand die sinds half november begot anderhalve dag werkt, maar ja…

Ik ben heel blij dat ik terug ben, maar een jaar afwezigheid laat zich voelen. En hoe efficiënt ik mijn werktijd ook probeer in te vullen, hoe vroeg ik ook kom en hoe laat ik ook vertrek die dagen, je kan geen 100% werk in 30% proppen.

Maar soms lijkt dat niet voor iedereen duidelijk, en dat geeft wel wat stress…

Dus nu even vollenbak bijtanken bij mijn ventjes! Ik ben echt gek op de feesten, de boom, de lichtjes, de pakjes, en even goed op met z’n drietjes chillen.

IMG_7799

Gezondheid

Vraag me dat na zondag nog eens, wanneer ik me aan de Eindejaarscorrida van Leuven ga wagen. Negen jaar geleden liep ik daar 12 km, dit keer staat de kleinste toer, van 4 km, op het programma. Maar het zou toch een overwinning zijn hier netjes te finishen.

Verder sukkel ik al een paar weken met een verkoudheid. Dat is toch zo onderschat he, maar als je ermee zit, en met je mond open moet eten omdat je anders niet kan ademen, en niet kan slapen van het hoesten… dan is dat toch wel even ellendig.

Ik werk het wel allemaal mooi sequentieel af: eerst had ik geen stem, dan keelpijn, toen begon het hoesten als een kettingrokende zeehond, en daarna ging mijn neus in staking.

Zingen

Vorig jaar stond ik met K’s Choice – mijn jeugdidolen – op het podium in de Singel, als deel van een 240-koppig koor. Ik had zelf nog nooit buiten de douche of de douche gezongen, en kan geen noten lezen, dus het was wel een interessante oefentijd, maar het resultaat was geweldig.

En nu kregen de koorleden, én 350 anderen, de kans om de kerstmarkt in Antwerpen te openen.

Zes liedjes, met K’s Choice, in open lucht. Heerlijk was het, om nog eens in een grote groep te zingen.

En zo klonk ‘I believe in me’ op het Operaplein, bijgestaan door 549,5 stemmen (ja, ik was de mijne tegen dan half kwijt).

En gieten, man. Wolkbreuk. Dus moesten Sara en Gert Bettens tussen het koor gaan staan, in plaats van ervoor. En stond ik dus letterlijk naast hen. Spijtig zeg, dat het regende. Spijtig spijtig. (Een idee van hoe het ging, kan je hier zien).

Scotty en Jane

Scotty zit waarschijnlijk in één of andere midlife crisis waardoor hij zich nu weer als een kitten wilt voelen. Dat betekent veel geworstel met een -al dan niet onzichtbare- pluis én met zijn zus.

Bovendien zijn dozen van cadeautjes natuurlijk de beste cadeautjes.

But how about you, my dear? Heb je fijne feesten achter de rug, of was het niet bepaald dennengeur en manenschijn?



Vorige edities van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Mijn allermooiste kerst

kerstboom

Jouw mooiste kerst, hoe zou je die beschrijven?

Toen ik deze vraag las, kwamen honderden herinneringen boven. Kerstavond met de hele familie vroeger, bij mijn tante of bij mijn meter die altijd de origineelste kerstbomen maakte (bijvoorbeeld van houten stokjes of van één grote slinger).

Ik hou van glitter (alleen met kerst), lampjes, cadeautjes zoeken en samen zijn. Ik ben gek op lange, versierde feesttafels. Mijn moeder wist het toen al, dat ik niet enkel de naam van mijn grootmoeder meekreeg, maar ook haar liefde voor grote familiebijeenkomsten.

Later werd het meer binnen het gezin gevierd – waarbij iedereen één gang maakte. Dat is kerstavond in mijn ouderlijk huis. Op kerstdag trekken we naar mijn schoonfamilie. Dan kookten manlief en ik, bijgestaan door mijn papa, een uitgebreid diner voor 20 man, waarbij elke gang op voorhand werd uitgetest en verfijnd.

Ja, ik heb heimwee naar veel van die knisperende, warme momenten.

Het is dus moeilijk, om mijn allermooiste kerst te kiezen. Maar in een gastblog voor Nicole van Meisje-Eigenwijsje heb ik het toch geprobeerd.

Lezen over mijn allermooiste kerst? Dat kan je hier!

 

Wat was jouw allermooiste kerst?

 

kerstkoekje

 

Ideaal kerstcadeau: je favoriete plaats op aarde

Begin december waren manlief en ik een half leven samen.

We spraken af geen cadeautjes uit te wisselen, maar samen een dagje wellness te plannen. Daar genieten we allebei altijd zo van.

Nu blijkt dat ik mij niet aan de afspraak gehouden heb.

Ik heb wel een goed excuus: ik vond een cadeau dat te mooi was om het niet te geven. Het was zowel stijl- als betekenisvol. Dat apprecieer ik in een pakje.

Ik gaf hem namelijk onze eerste kus.

Of beter: de plaats van onze eerste kus.

Kijk maar –

img_7542

Van al onze goede voornemens om onze slaapkamer eens te ‘upgraden’ is dit jaar niet zo veel van in huis gekomen. Het is nog steeds de plek waar ons bed staat, de stoel die alle truien aantrekt als een magneet (heeft niet iedereen zo een stoel?), een kastje en verder zelfs een aantal dozen met allerlei spullen.

Maar kijk, op het einde van 2018 doe ik toch een stap in de goeie richting – de muurdecoratie zit nu wel goed!

Zo een gepersonaliseerde poster maken, bleek helemaal niet moeilijk. Het bedrijf is een kickstarter van amper een jaar oud en heet Place The Moment. In 3 stappen creëerde ik deze kaart via de website (die vind je hier)

  1. Place it – noteer het adres van je favoriete plek ter wereld
  2. Name it – je kiest de ondertiteling van je poster, in mijn geval ‘Our first kiss’ met daaronder ‘Start of our live together’, en de plaatsnaam
  3. Love it – je kiest de kleur van de achtergrond en de kaart (4 combinaties mogelijk) en de kleur van de marker die de precieze plek aanduidt

Wat ik leuk vond, was dat ik zelf kon in- en uit zoomen om voldoende op de kaart te krijgen om het herkenbaar te maken. Ook kon ik de marker zelf verplaatsen.

De poster is 50 op 70 cm en belandde een week later bij ons in de bus, opgerold in een stevige koker. Het beeld is haarscherp en de achtergrond is mat, wat ik erg knap vind.

En de strenge jury (lees: manlief)? Die herkende de plek meteen, en is echt dol op het cadeau. Het krijgt dus zeker een ereplaats aan de muur. Wij gaan een kader kopen, want ik zou het zonde vinden om hem aan de muur te prikken.

Praktisch?

Creëren en bestellen gaat in een handomdraai, ik vond het moeilijkste nog het kiezen van wat ik erop zou zetten. Eerste ontmoeting op de banken van de aula? Geboorte van onze krullenbol? Onze tweede thuis in Boston?

Het is onze eerste kus geworden. Die was ook niet slecht (haha)!

De prijs is wel een dingetje, want de poster kost 49 euro. Op zich okee, want het is wel heel kwaliteitsvol materiaal, maar de verzendkosten naar België zijn 10,95 eur, wat het geheel toch behoorlijk prijzig maakt.

Ik snap dit ergens wel, want je wilt uiteraard dat het veilig en netjes verstuurd wordt. En het gaat om een kleine start up, dus dat is wel een ander verhaal dan bestellen een groot bedrijf. Maar goed, je moet het natuurlijk wel in overweging nemen.

Zaterdag weggeefdag

Mochten jullie, net als ik, verliefd geworden zijn op zo’n gepersonaliseerde poster van Place The Moment, dan kunnen jullie deze maken en bestellen via de website HIER.

Omdat het vandaag weer zaterdag is, heb ik, zoals beloofd, ook een cadeautje voor jullie.

Je kan deze poster bestellen met onze 10% korting door gebruik te maken van de code BOSTON10

 

Da’s dus 4,9 eur in the pocket!

 

Ik ben héééél benieuwd wat jullie van de poster vinden en welke plaats jullie graag aan de muur zouden willen. Laat zeker iets weten hé!

 

 

Disclaimer: Ik heb de poster van Place The Moment gekregen ter review. Mijn opinie is hierdoor onveranderd en eerlijk weergegeven.

De grote Boston, baby! blogenquête

Een dikke drie jaar geleden begon ik met deze blog om familie en vrienden op de hoogte te houden van onze avonturen over de oceaan. Ons jaar in Boston vloog voorbij, en ik herontdekte het plezier in schrijven.

We wonen niet meer in Amerika, maar ook thuis gebeurt er voldoende om me te blijven verwonderen, shockeren of vertederen.

En heel, heel langzaam, werd dit ook een stukje internet waar anderen misschien al eens kwamen lezen.

Toen werd ik ziek. Het was moeilijk om te blijven schrijven, maar ergens voelde ik er wel de nood toe. En toen kreeg ik tonnen steun vanuit de reacties, ook van mensen die ik nog nooit live ontmoet had – dat had ik niet verwacht.

Merci daarvoor, he mannekes. Echt waar.

Ik zou blijven schrijven mocht er niemand meelezen – zoals ik jaren voordien ook al deed – maar de interactie met anderen dat is nieuw voor mij, en ik vind het de max.

Mede daardoor is mijn ‘goesting’ om te blijven werken aan dat blogje hier stevig gegroeid. Moet ik de blog verder uitwerken? Er wat centjes tegenaan gooien? Misschien werken aan het design (help, geen held in). Of met vastere categorieën gaan werken? Keuzes, keuzes.

Maar wat zegt de eerste wet van productontwikkeling?

Leer uw publiek kennen.

Dus, lieve mensen, hierbij een oproep om mij een beetje verder te helpen. Lees je hier alles wat ik neerkladder, kom je maar af en toe langs, of misschien nog maar net piepen – het maakt niet uit.

Je zou me een heel groot plezier doen met mijn enquête in te vullen. Die vind je
—->HIIIIIEEEEERRRRR. <—–

Het is volledig anoniem, dus je hoeft geen vieze mails van mij te verwachten. Ik ga over een week of twee een samenvatting schrijven over alles wat ik hieruit geleerd heb (al was het maar: doe geen enquêtes meer want geen kat vult dat in). Maar toch. Vul in, please! ’t Is vijf minuutjes werk – misschien tien als je traag leest en typt.

Geen cadeautjes, geen lokkertjes, geen verloting, behalve een dikke dikke merci om de tijd te nemen om deze mini-blogger wat op weg te sturen!