Een kleutercrisis in het openbaar? Dit deed ik

Ik sta aan mijn auto op de parking van het kinderdagverblijf, en mijn zoon krijgt een crisis. Een tantrum, zoals ze dat in het Engels zeggen. Een epic tantrum, zoals ik dat zou zeggen.

peuter

Ik heb hem net opgepikt na een dagje spelen waarop alles normaal verlopen is, volgens de verzorgsters. Hij was blij om mij te zien.

Maar toen.

Toen viel er een verdwaalde regendruppel op zijn schoen. En die maakte een vlek. Een VLEK mensen!

 

ALL. HELL. BREAKS.LOOSE.

 

Hij huilt hard en de tranen biggelen over zijn wangen. Geen sprake van dat hij met KLETSNATTE schoenen in de wagen stapt. Nee. Hij blijft wel hier, alsjeblieft, dankjewel. Hij blijft hier wel naast de auto zitten.

Omkopen met een koekje? Moeder, wat denk je wel? Zo goedkoop is ie niet hoor.

 

Ik zou hem kunnen zeggen dat hij moest ophouden met huilen. Ik zou kunnen sussen (of een poging doen). Ik zou boos kunnen worden, en roepen. Ik zou hem in de autostoel kunnen wringen (toen kon ik dat nog).

Maar dat deed ik niet.

Wat ik wel deed? Het enige dat hielp – ik deed niets.

 

Ik ging een halve meter van hem zitten, en zei dat als hij een knuffel wilde, hij het maar moest zeggen. Ik raakte hem niet aan. Ik keek niet zijn kant op.

Er passeerde mensen. Die keken, ja. Maar ik schaamde me niet. Waarom zou ik? Omdat mijn kind overprikkeld is na een drukke dag? Omdat hij dat mag uiten? Omdat ik hem de tijd geef om te razen?

Nee, daar schaam ik mij niet voor.

kind alleen

Dat is een parel van een tip die ik zou geven aan kersverse ouders – voor zover iemand tips van mij zou willen.

 

Niets doen is soms het beste wat je kan doen.

 

Mijn zoon was iets rustiger geworden, aanspreekbaar. Ik vroeg of hij een knuffel kon gebruiken. Hij knikte. Ik nam hem op schoot, we zaten zo nog even. Toen vroeg ik of we samen naar huis konden gaan. Hij knikte weer, en ik zette hem zonder moeite in de autostoel.

Dit heeft alles bij elkaar een paar minuten geduurd, en ik kwam- redelijk opgetogen – thuis met een vrolijk kwebbelende peuter. Denk je dat roepen, dreigen, en forceren, tot een beter resultaat hadden geleid?

Ik ook niet.

 

Lees bij Misses Lee Blogt mijn gastblog in de reeks ‘Bewust maar niet perfect’ met de vijf andere supereenvoudige mantra’s die me al ontelbare keren hebben geholpen bij pittige ouderschapsmomentjes! Omdat iedereen soms wel een reddingsboei kan gebruiken in de stormen van onze kinderen (en van ons!).

boei

Hoe ga jij om met een crisis van je kind in het openbaar?

Advertenties

Nieuwe rubriek: manlief doet een boekje open

‘Kan jij werk en gezin goed combineren?’

 

Plots heeft de media door wat alle moeders al eeuwen weten: dat die vraag nooit aan de papa’s wordt gesteld.

Enerzijds zijn er natuurlijk meer moeders die zorgtaken op zich nemen, en bijvoorbeeld minder gaan werken (of net niet) als er kinderen komen.

Anderzijds ken ik veel vaders die er ook willen zijn voor hun kroost. Dan stelt de uitdaging van de dagelijkse puzzel zich toch ook voor hen? De volwassen puzzel van gezin en carrière (en gezondheid en vrienden en familie en….).

IMG_6889 (1)

Ik wil het woord geven aan de puzzelaar waar ik stukjes mee deel. En hij wilt dat woord ook nog aannemen! Heerlijk!

Er komt een nieuwe rubriek aan – een reeks van gastblogs door manlief. Blogland is overwegend vrouwelijk. Of de wereld er heel anders uitziet door mannelijke ogen?

nieuwe rubriek

Ik ben benieuwd!

 

Zijn er topics waar jullie graag zouden over lezen? Geef ze gerust door!

Gastblog: Over studiekeuzes en schattige kinderen

40 dagen bloggen, dat is niet noodzakelijk: 40 dagen (zelf) schrijven. Vandaag laat ik gastblogger Kathleen aan het woord, die schrijft over haar studiekeuze. En over haar schattige dochters, omdat daar logischerwijze niet over te zwijgen valt.

 

En toen vroeg ze mij: “waarom heb je eigenlijk gekozen om psychologie te studeren?”. Dat vind ik nu eens een goede vraag. Ik ben klinisch psycholoog van opleiding, ik denk als een psycholoog, ik lees nog steeds veel over psychologische onderwerpen maar toch beoefen ik niet het beroep van een klinisch psycholoog. “Waarom dan niet als het je duidelijk interesseert?”, hoor ik je al denken. Wel ja dat is nog zo’n goede vraag.

Op mijn 16e wist ik al dat ik psychologie zou gaan studeren. Ik wilde niets liever dan mensen helpen en mezelf helemaal ten dienste van anderen stellen. Met een basis van Latijn en 8 uur wiskunde verklaarden mijn ouders mij voor gek. Waarom psychologie als je ook iets met je wiskunde kan gaan doen? Gelukkig was ik toen al heel koppig van aard en ging ik toch voor mijn eigen gedacht. Iets waar ik nu nog steeds geen spijt van heb eigenlijk.

Toen ik aan de studie begon op mijn 18e had ik überhaupt geen idee hoe het mijn levenskoers verder zou bepalen. Ik hechtte er ook niet zoveel belang aan want mijn papa studeerde Aardrijkskunde en staat nu zowat aan het hoofd van een bedrijf dat badkamermeubels verkoopt. Zolang je je maar amuseert, toch?

Gaandeweg  vroeg ik me af of ik toch niet beter iets meer technisch was gaan doen. Hoe meer je leert over hoe mensen denken en voelen, hoe meer je bij jezelf gaat kijken hoe dat dan bij jezelf zit. En dan kan je 2 dingen doen: jezelf helemaal afsluiten of er keihard tegenaan lopen, vallen en weer opstaan. Ik koos voor het laatste, al was dat zeker niet de makkelijkste weg. Ik puberde toen ik 21 jaar was en 3 jaar samen met mijn huidige man. Hoe hij dat heeft volgehouden weet ik niet maar onder al dat gerebelleer moet toch nog iets positief gezeten hebben. Thank god, want nu hebben we er 2 prachtige dochters aan over gehouden!

20170108_154714

Genoeg over mijn schattige kinderen, ik dwaal af. Psychologie dus. Aan het einde van mijn studie werd ik op stage gestuurd en werd ik daarenboven ook nog eens verondersteld een eindwerk te maken. Dat eindwerk interesseerde mij geen zier, ik wilde nog steeds mensen helpen. Dat bracht me op de jeugd- en kinderpsychiatrie, want dat wilde ik graag doen, met jongeren werken. Wat heb ik daar veel geleerd! De belangrijkste les was toch wel dat ik maar beter iets anders kon gaan doen dan psycholoogje spelen want al dat mensen helpen, ik werd er zelf bijna depressief van.

En die thesis waar ik zo tegenop zag, wel ja, dat was nu eens plezant werk se! De bocht was gemaakt, ik zei het veldwerk vaarwel en stortte mij in een doctoraat. Terwijl ik een jaar ervoor nog zou gezworen hebben dat ik nooit NOOIT van mijn leven een doctoraat zou maken, zo tussen 4 muren achter een pc op kantoor, vergeet het! Ik sta er dus zelf nog altijd van te kijken dat ik de voorbije 8 jaar ongeveer 70% van de tijd tussen 4 muren achter een pc heb doorgebracht. Het leven kan soms raar lopen.

Maar spijt heb ik niet nee. Psychologie is nog steeds mijn stokpaardje en al die lessen komen handig van pas bij de opvoeding van mijn 2 (super)schattige kinderen. Ik help nog steeds mensen, maar alleen als ik tijd heb. En wiskunde, ja dat doe ik ook nog. Als penningmeester bij de ouderraad. Als je mij dit had voorgelegd als 16 jarige had ik eens hard gelachen denk ik. Wat ik eruit heb geleerd? Het komt zoals het komt en als je iets ziet dat je wil moet je er gewoon voor gaan. Zo zie je maar dat het Latijn ook nog steeds van pas komt: carpe diem!

Meer lezen van Kathleen? Dat kan! Neem eens een kijkje op https://missesleeblog.wordpress.com