Koffie Klasj – augustus

Zo, ik wilde dus rustig vertellen over de maand augustus, maar opeens kwamen we in een stroomversnelling terecht en voor je het weet is er alweer een week van september voorbij ook. Whoops! Meteen tekenend voor hoe je meegesleept kan worden in het dagelijks ritme dat je even niet hoefde te volgen.

Ben jij één van die mensen die reikhalzend uitkeek naar het einde van de vakantie omdat ‘die joengelen zich toch begonnen te vervelen’ (ik merk dat kinderen in de tweede helft van augustus steeds vaker andere benamingen krijgen). 

Of… kon de zomer niet lang genoeg blijven duren, met zijn lange avonden en net iets rustiger ochtenden – zelfs al moest je gaan werken? 

Mogelijk behoor ik tot de tweede categorie. Ik kan wel heel heftig doen alsof de zomer niet voorbij is – echt, écht niet – maar de kilte die nu over de avond valt, en die avond die ook een stuk vroeger valt, zo opeens, lijkt wel… hmm.. moeilijk te negeren.

Maar goed! Dan maak ik toch gewoon Turkse appelthee en zetten we ons desnoods met een dekentje in die septemberse zonnestraaltjes. Tijd voor een koffie klasj!

Vakantie

Augustus bestond voor een groot deel nog uit vakantie, of toch, uit vakantiegevoel. Die eerste week kwamen we thuis van een heerlijke reis langs Toscane en Zuid-Frankrijk, waarna we prompt werden uitgenodigd voor twee daagjes Belgische kust en ook daar vollenbak van genoten. 

Manlief was dan nog een week thuis, ik ging opnieuw werken – maar ook enkel maandag en dinsdag want daarna was het alweer Hemelvaart. En dat betekende nog eens een goed feestje.

Een goede vriend trouwde met een Litouwse schone, in juni was dat huwelijk al bezegeld in België en nu vlogen een 30-tal Belgen naar Vilius om ook daar nog eens de bloemetjes buiten te zetten. 

We vlogen op vrijdag en waren zondagnamiddag alweer terug, maar in die periode werden heel wat legendarische verhalen opgebouwd.

Het feest was geweldig, op een fantastische, afgelegen locatie in het midden van het groen, waar alle Belgen konden blijven slapen. Heerlijk eten, goeie muziek, en ook dit keer sloten manlief en ik mee af (ik was zo verbaasd over mijn energie! Zalig nog eens mee te kunnen!).

De heren van ons gezelschap (zo’n 20 jaar geleden allemaal scouts, nu allemaal vaders met serieuze jobs) besloten dat 4u ’s nachts echt een ideaal moment was nog even in de vijver te springen. De dames stonden in hun feestkledij aanmoedigingen te schreeuwen en foto’s te nemen en vooral heel hard te lachen. Het was geweldig.

Werk

Op het werk is het druk, maar tegelijk is er ruimte om aan dingen te werken. Wat maakt dat ik het helemaal zie zitten. Ah, en ik durf al eens vaker ‘nee’ te zeggen, dat helpt ook.

Sport

Ik ben herbegonnen met Start to Run en halleluja hallo, ik vind het nog leuk ook. Soms moet ik een training skippen omdat ik gewoonweg te moe ben, maar meestal lukt het wel. Manlief traint voor de halve marathon dus ik moet toch echt aan die 5km geraken, he!

Langzaam maar zeker, bereikte de slak de 5km

Zingen

Twee jaar geleden deed ik mee aan het project ‘In Koor’ met K’s Choice. Concreet schreef ik mij in voor vijf workshopdagen waarna ik – samen met 359 anderen – op het podium stond met mijn jeugdhelden om een akoestische versie te brengen van een heel aantal nummers. Het was de eerste keer dat ik merkte hoeveel energie je krijgt van samen zingen.

Nu doe ik weer mee. Dit keer treden we op in het Ethias Theater en zing ik achtergrond voor Bart Peeters, Frank Vanderlinden, Lady Lynn en ook weer… K’s Choice. Dat betekent oefenen oefenen oefenen, ook buiten de workshopdagen, en dus zing ik met nét iets meer enthousiasme tijdens het pendelen of het joggen (is bij dat laatste wel nefast voor de snelheid, merkte ik al).

He? Nee, ik kan niet zo geweldig zingen hoor. Dat is ook niet nodig. Ik kan niet eens noten lezen! Je leert wat je nodig hebt! Dat is het fijne eraan. 

School

Nu we toch al begonnen zijn aan de maandag aller maanden, alvast een sneak peek: Krullenbol is heel vrolijk aan de tweede kleuterklas begonnen en de eerste week ging erg vlot. Hopen dat het zo blijft!

Scotty en Janie

Broer en zus zijn niet totaal opgezet door het nieuwe katje van de buren, die wel héééél graag in onze tuin zit – no personal boundaries, die poezel! Maar tot een echt gevecht is het gelukkig nog niet vaak gekomen… 

Verder is het grootste nieuws dat onze Scotty eens een maand niet naar de dierenarts moest. Hoera! (maar niet te luid, want wie weet hoe komt hij morgen weer aangekropen, tsk.).

Janie, momenteel niet bezorgd over de nieuwe buurvrouw

.

Vertel eens, hoe is augustus voor jou nog geweest? En is het nu echt helemaal gedaan met de feestvreugde, denk je?

Onze vakantie 2019 – Toscane love

‘Waarom moet een mens zo ver gaan reizen als je even goed in je tuin kan zitten’ – vroeg Dirk De Wachter zich af. Na een autorit van 20 uur, kan ik eenvoudig zeggen: hierom (zie hieronder).

De eerste week van onze vakantie brachten we door met een deel van de schoonfamilie, op een domein waar we al vaker geweest zijn. De neefjes en de nichtjes leken allemaal op een leeftijd die goed op elkaar afgestemd was – er werd heel fijn gespeeld samen.

Ik ben ergens verliefd op het Toscaans landschap. (Manlief is op de hoogte van mijn crush, geen paniek). De strakke groene rijtjes van de wijngaarden, de grillige olijf- en vijgenbomen, de duizenden zonnebloemen, ik zou het vloeibaar willen maken en opdrinken en ik zou nooit meer dorst hebben. Of erin bijten als in een grote poedersuikerdonut en gelukzalig opkijken met een neus vol stuifmeel.

Omdat Toscane die week in de tropen leek te liggen, bestonden de dagen uit een soort heerlijke gezapigheid, waarbij aperitieven, lekker eten, zwemmen, slapen, aperitieven (had ik dat al gezegd?) aan elkaar geregen werd.

Ik ontdekte een opblaaszetel die ideaal was om rustig in het zwembad te dobberen en de kindjes in de gaten te houden – tenminste, als ik niet aangevallen werd door die kleine snoodaards die echt veel te goed kunnen mikken met die waterpistolen.

Ik besefte dat het lang geleden was dat ik nog zo hard gelachen had.

En gelezen! Gelezen! Ik heb zowaar twee boeken uitgelezen! Helemaal in een boek kunnen verdwalen, wat een luxe!

Het leek soms of we niets deden – maar de tijd vloog voorbij. Voor ik het wist, pakten we alweer in, en namen afscheid van het huis en van de schoonfamilie. De laatste zullen we sneller terugzien dat de eerste.

Onze vakantie 2019 – over emmers en tanken

Iedereen kijkt uit naar de vakantie, ik ken niemand die het tegendeel beweert.

Dit jaar waren de weken voor onze vakantie behoorlijk zwaar voor mij, dat vertelde ik al. Aan de ene kant verwonderde het mij niet dat ik echt uitgeput geraakte – ik werd zo een beetje gedwongen een maand meer dan 80% te werken, terwijl ik me net comfortabel voelde bij 50%, de taken waren bijzonder intensief en de druk lag hoog. Logisch dus, dat ik om 21u ging slapen. Logisch dus, dat mijn hoofd niet kon volgen.

Aan de andere kant was ik toch geschrokken, hoe snel een langzaam en moeizaam opgevulde emmer energie leeg is, en wat een impact dat heeft.

Daar liep ze weg, dat kostbaar goed, en alles begon net méér energie te vragen, zelfs de eenvoudigste taken in het huishouden. Het frustreerde mij enorm.

Natuurlijk waren er ook momenten dat het emmertje gevuld werd. Een collega, mogelijks oud en zeker wijs, herinnerde mij eraan dat er zo veel dingen het emmertje ook opnieuw vullen. Familie. Vrienden. Rust. Tomatenplanten die goed groeien. Honderd en één kleine dingen. Maar het evenwicht zat niet goed.

Ik moet bijtanken, dacht ik. Als de emmer leeg is, moet je gaan tanken.

Daar dacht ik aan, toen ik door het glooiende landschap van Umbrië snorde. Ons vakantiehuis lag dan wel in Toscane, te midden van wijngaarden en olijfbomen, de uitstap op de warmste dag van het jaar bracht ons naar Umbrië, veel ruwer en groener naar mijn gevoel.

We stapten op een Vespa (125 cc, ik had toch wat zenuwen) en aan een toer begonnen van meer dan 130 km.

Die roze is voor mij!

Mijn schoonvader, schoonbroer en -zus, manlief, en ik. Vier Vespa’s, de mijne paste bij mijn bloesje en mijn helm: knalroze.

We zoefden langs kleine dorpjes waar ik nog nooit van gehoord had, maar die postkaart-mooi waren. Pittoresk, is misschien een beter woord. Af en toe hielden we halt om te genieten van de Italiaanse keuken, of onze liters zweet te compenseren. Het grootste deel van de rit zagen we amper auto’s.

Zo reed ik achter mijn schoonbroer en -zus (die laatste had vooraf twijfels maar genoot ook volop van de rit). Mijn schoonvader leidde het peloton, op een Vespa die de driekleur van Italië had (heel toepasselijk voor een italofiel).  Af en toe leek de lucht uit een droogoven te komen. Langs bomen rijden was dan weer een heerlijke verkoeling. Manlief reed achter mij, zodat ik niet de laatste wilde zijn (zorgzaam als hij is).

Was het de zon, de wind, het groen? Het ruwe zicht van Umbrië? Het fijne gevoel van samen iets te doen met deze groep mensen, die ik al een half leven mijn familie mag noemen?

Wat het ook was, ik nam een mental picture en borg die netjes op in het kabinet van mijn herinneringen- want het was glashelder: in tijden van stress wordt dit er eentje om uit te tanken.

Onze vakantie 2019 – het vertrek

‘Zo, alles past erin’.

Het is dankzij uren en uren Tetris dat manlief zo goed geworden is in ons halve huishouden in de auto krijgen. Tenminste, dat denk ik dan.

Bij het voorbereiden van een reis hebben we een vaste taakverdeling. Ik zorg dat alles geregeld is (de buurvrouw komt de katjes eten geven, de plantjes staan samen om water te krijgen, de sleutel van de brievenbus ligt klaar) en dat alles er is – wat vaak betekent dat ik al weken lijstjes aan het maken ben, na heel wat onderzoek een nieuwe autostoel koop, de postvrouw elke dag minstens drie online bestellingen langsbrengt (aftersun, zwembandjes, soldenkoopjes want nu blijk noch ik noch Krullenbol nog shortjes te hebben die passen)

En Manlief zorgt dat alles mee kan. Ja, ook de bak met speelgoed. Ook de twee ventilatoren. Ook de grote nieuwe elektrische koelbox. Ook onze hoofdkussens, want elk vakantiebed valt beter mee als je op je eigen kussen kan pitten. Ook de tien flesjes bier die we meenemen als cadeau voor Franse vrienden die we pas over twee weken gaan zien. Ook een oversized opblaasbare eenhoorn. Enfin ja, de essentials, je hoort het al.

De dagen ervoor waren aftellen en tandenbijten. Het was hoog tijd, voor ons allemaal. Manlief was moe, Krullenbol werd kregelig en ik had elke dag wel iets nieuws: hoest, lopende neus, buikkrampen, een nek die vast zat, hoofdpijn door de nek die vast zat…

Ik weet het, ik weet het, nog even volhouden’ zei ik aan mijn lijf. Het grommelde eens en zorgde dat de kinesist ook de rechterkant van mijn gezicht moest losmaken. ‘Ik heb lang genoeg volgehouden, wie niet horen wil zal voelen’, leek het antwoord.

Het was dus geen opgave om om 3u30 op te staan die vrijdagochtend. Om de laatste spulletjes uit de koelkast te vissen en weg te steken. Om ons ventje in zijn pyjama over te hevelen naar zijn autostoel. Zodat we om 4u20 finaal onze oprit afrijden.

De vakantie is begonnen. Jawel.

.

Uiteindelijk doen we 20 uur over 1350 km. Er lijkt geen einde aan te komen. Maar eerlijk: we hebben er ons weinig in opgejaagd. ‘We komen er, ooit’, zeiden we tegen elkaar, als de GPS nog maar eens een uur optelde, of het zoveelste ongeval op de weg aankondigde.  En zo kwamen we er dus inderdaad, om half één ’s nachts.

De vakantie is begonnen. Jawel.

Koffie Klasj- juli

Hallieee hallooo! Hoe gaat het? Aan het bekomen van de hittegolf, of nog aan het dobberen in een zuiders zwembad?

Je treft me in elk geval in Toscane, voor deze koffieklasj. We zitten in een dorpje, enfin, niet eens een dorpje, een paar huizen, op een onwaarschijnlijke locatie – waar ik later zeker nog meer over vertel.

Wat wil je drinken? We hebben niet zo veel in huis vrees ik – al kan ik altijd koffiezetten, en heb ik toch een paar light limonades op de kop weten te tikken. Onder andere eentje met gember, als je je avontuurlijk voelt. Oh, maar ik heb wel een alcoholvrije ‘gin’, die heet ‘No ghost in a bottle’ en is echt wel een aanrader. Saluté!

WORK & HOLIDAY

Het is al duidelijk: juli valt uit elkaar in twee delen: het deel voor de vakantie (tot de 18de), en de vakantie. Die eerste weken waren nog best wel pittig- het overwerken van juni liet zich nog erg voelen, en ik had gehoopt om in de iets rustiger periode wat administratieve achterstand in te halen, maar helaas pindakaas, werd me gevraagd een paar stevige analyses te maken die me dan weer zoet hebben gehouden tot vlak voor ik mijn out of office instelde.

En toen stouwden we de wagen vol en vertrokken we om 4u20 ’s morgens naar Toscane. Ik zou hier graag heel idyllisch over doen, over dat ‘de vakantie op dat eigenste ogenblik al begonnen was’, maar we kwamen van de ene file in het andere ongeval terecht en hebben 20 uur gereden over 1350 km. Het is dat Krullenbol zo immens flink was, dat we hebben kunnen doorrijden. Anders hadden we zeker ergens moeten blijven logeren.

Wij zijn er wel redelijk zen bij gebleven, wat het toch minder irritant maakte dan het klinkt.

(Ja, dat blijven logeren onderweg hebben we ooit nog wel eens gedaan, maar dat was me eerlijk gezegd niet bevallen. Ik had het gevoel twéé volle dagen onderweg te zijn. Daarom probeerden we het nu op één dag. Da’s niet helemaal gelukt, aangezien we om half één ’s nachts zijn aangekomen).

KRULLENBOL

De eerste week van juli ging Krullenbol naar een turnkampje van zijn turnclub, samen met zijn beste vriendje. Gelukkig was het toen nog geen 40 graden, het was nl. de hele dag in een sporthal te doen. Op vrijdag deden ze een kleine dansvoorstelling waarbij nog maar eens gebleken is dat ritme zeker langs vaderskant wordt doorgegeven – er stond er maar één zo te shaken met zijn achterste en te zwaaien met zijn armen, en dat was die van ons natuurlijk!

Dan had ik twee dagen voor ons vertrek een dubbele afspraak gemaakt bij de oogarts, voor Krullenbol en mezelf. Voor hem, omdat op het CLB (medisch onderzoek) gezegd werd dat het een randgeval was, maar dat we misschien toch zijn vertezicht eens moesten laten checken. Voor mezelf, omdat ik merkte dat ik de laatste tijd toch ook niet meer zo perfect zag.

Krullenbol telde de dagen af, want sinds zijn beste vriendje een bril draagt, heeft hij natuurlijk oooooook een bril nodig. Ik was ervan overtuigd dat ik het ging mogen uitleggen dat ik wél een bril zou krijgen, en hij niet.

Nu, daar kreeg ik mooi ongelijk. Er werd een licht astigmatisme vastgesteld, en mijnheertje mag dus een bril gaan uitkiezen na de vakantie (alweer worden de dagen hier afgeteld tot we in België de bril- zéker een RODE, mama – kunnen gaan kiezen). Ikzelf mag er ook eentje, maar eigenlijk is het beter gesteld met mijn ogen dan ik dacht, en zal de vermoeidheid ook wel parten gespeeld hebben in mijn wazige blik op de wereld.

FEESTJES

Ook in juli hadden we wat feestjes op ons programma.

Mijn schoonouders waren 40 jaar getrouwd en dat werd natuurlijk gevierd. Uiteraard werd er voor zo’n gelegenheid nog één en ander in elkaar gebokst, zijnde een krantje met allerlei getuigenissen over het paar en weetjes over hen en over huwelijken in het algemeen, en een liedje, gebracht door de kinderen en schoonkinderen.

De week nadien was het de babyborrel voor ons jongste neefje en had ik, als fiere tanti, beloofd wat taarten te bakken. Het werd een koekiemonstertaart met M&M’s als verrassing binnenin, en een oreo cheesecake, iets dat ik al wilde maken sinds ik het voor het eerst zag in Amerika, en wat ik nu ook van mijn back it lijstje kan schrappen.

En wat nog meer was – het werd geen nachtwerk en er waren geen zenuwinzinkingen nodig om de taarten af te krijgen. Manlief was zo trots op mij. Héhé.

RUST

Soms kijk je zo hard uit naar je vakantie, je telt de dagen af, je bereidt het weken voor (mannen niet natuurlijk, die verwachten dat alles gewoon op ‘magische wijze’ in huis is de avond voor je vertrek, hoezo, voorbereidingen?), je verwacht dat het de stress van de weken en maanden voordien gaat wegwassen… en dan kan het wel eens dat je daarin wat teleurgesteld wordt. Hoe kan een vakantie alles zijn wat je ervan gehoopt hebt?

Tenzij… het dat toch gewoon is.

Maar zoals gezegd, Toscane bezing ik zeker nog op een later momentje.

Nu ga ik me hier met mijn voetjes omhoog onder een parasolletje zetten, en naar jou luisteren. Tell me all – hoe gaat het ermee?

.

Wil je de vorige koffie klasjes lezen? 

Dat kan hier: koffie klasj september – oktober – november – december – januari – februari – maart – april/mei juni

Dit was 1 mei

Op woensdag ben ik momenteel altijd thuis, maar als de beide ventjes er ook zijn, is het toch extra bijzonder.

Het leek alsof het weekend opeens een kindje gekregen had in het midden van de week – en de mogelijkheden waren eindeloos.

8u10: misschien kunnen we vandaag gaan fietsen en joggen

8u30: misschien kunnen we naar die tuinwinkel die open is

9u10: we moeten ook in bad vandaag

9u20: ik zou het terras kunnen kuisen, het is mooi weer

9u45: we hebben nog kruidenzaadjes die we kunnen uitplanten, dat zal Krullenbol wel leuk vinden

10u: ik zal nog gauw de was doen dan

10u12: ik zal straks nog wat broodjes bakken

11u: ‘Kom, we gaan naar die tuinwinkel’. Bleek dat half België dat idee had. Of zo leek het toch. Iedereen dacht ‘1 mei, dé dag om iets in de tuin te gaan doen‘. Of: ‘mijn nood aan een hark is nu toch onhoudbaar groot‘.

Anyways, we kwamen thuis en aten wat.

13u: ‘Ik ben echt zo zo moe. Ik ga even liggen.’

13u30-15u30: alle inwoners van huisje weltevree deden een dutje. De katten heb ik niet gezien, maar het zijn onze katten, dus het is veilig te stellen dat ze meededen.

Uiteindelijk zijn we nog naar buiten geweest – manlief jogde en Krullenbol en ik fietsten er langs.

Er werd nog in de tuin gewerkt, en gespeeld. Een klein beetje gekookt en een klein beetje gewassen.

Niet alles van wat kon, is gebeurd.

Maar wat gebeurd is, was zo fijn.

Vakantieplannen

Eens het stof op de nieuwjaarsbrieven is neergedwarreld, begint het zo al wat te kriebelen.

En dan, bij het eerste straaltje zon van januari, weten we het wel zeker: het is tijd om vakantie te plannen!

Vader en zoon in toscane, aan het wandelen bij zonsondergang

Ondertussen staan er al een paar fijne uitstapjes op de kalender.

Begin maart ga ik met mijn schoonzusjes en schoonmama naar Londen (Londen, baby!), in juni gaan we met vrienden een paar dagen naar Stockholm (Stockholm, baby!), en dan hebben we nog die goeie vriend die trouwt met een Litouwse schone (eeeuh… Vilnius, baby! Ja, dat hebben we ook moeten googlen).

Ik ben nog nieuw in de wondere wereld van het ‘kampjes-gebeuren’. Het heeft een paar honderd berichtjes op de ‘mama-chat’ geduurd (zoals: wat gaan jullie doen met de krokus, wie gaat er naar de wildgym, wat denken jullie van kleuterkantklossen e.d.) maar ondertussen zijn we zelfs daar op de kar gesprongen: zoonlief is al ingeschreven voor een turnkampje. (Excuses aan de mensen die grijs haar krijgen van het woord ‘kampje’, voor mij is dat een kamp waar je niet blijft slapen).

Maar dan… die negen weken in de zomer overbruggen, met onze tegen-dan-vierjarige! De rondreismicrobe steekt wel weer de kop op (geen antibiotica tegen bestand), maar met onze actieve krullenbol moeten we toch rekening houden met voldoende ‘rust- en leef-je-uit-tijd’.

Ik wil ook graag nog eens onbekende oorden opzoeken. Scandinavië misschien? Of eens een minder bekend deel van Italië, Frankrijk, Duitsland?

Of gewoon toch naar de Belgische kust, je kan tenslotte niet beter zitten als het mooi weer is. Maar ja, wie zegt dat het mooi weer gaat zijn?

Gelukkig hebben we nog even tijd, en is het gewoon ook wel leuk om na te denken over de zomer. Tegelijk lijkt het me wel nodig om iets vast te leggen…

Hebben jullie al vakantieplannen dit jaar? Nog tips voor een vakantie met een actieve kleuter?

Travel Tag – wegdromen over vakanties

Ik reis heel graag, al is het er de laatste jaren wat minder van gekomen (Hoewel, een jaar in Boston wonen telt misschien toch ook wel). Bij Globalizious kwam ik deze vragenlijst (of ‘tag’) tegen over reizen en fijne vakanties.

Ideaal om in te vullen op het ogenblik dat de heerlijke zenmodus van de zomervakantie aan het verbleken is (net als mijn kleurtje trouwens), en de volgende uitstap nog even op zich laat wachten.

 

Welke landen heb je wel eens bezocht?

Dat zijn er wel een aantal, maar is nog niets in vergelijking met pakweg mijn zussen of een goeie vriendin van mij met een ernstig geval van ‘wanderlust’.

Gaat-ie: België, Nederland, Duitsland, Luxemburg, Frankrijk, VK, Denemarken, Finland, Portugal, Spanje, Italië, Kreta & Rhodos (eigenlijk Griekenland), Turkije, Bulgarije, Hongarije, Thailand, Tunesië, USA, Canada, Martinique & Guadeloupe (eigenlijk deel van Frankrijk), Vaticaanstad, IJsland, Slovenië, Kroatië, Mexico, Monaco, Oostenrijk, Zwitserland, Polen.

kleurrijke wereldkaart

Welke bestemming staat als nr. 1 op je bucket list?

Op dit moment New York, omdat ik dat echt volgend jaar wil gaan ontdekken, samen met manlief. Op langere termijn willen we ook heel graag naar Cambodja, en een toer doen in de parken van de Westkust van de USA.

new-york

Wat is jouw ideale vakantie?

Het is er mooi weer, en we vinden er een combinatie van ontdekken en ontspannen. Oh, en er is lekker eten te vinden. Cultuur is heel welkom, maar ik merk dat ik meer kan genieten en mijn hoofd kan leegmaken bij natuurpracht. Ah, en mijn twee ventjes zijn erbij uiteraard!

lezen op vakantie

Welke plek was zo bijzonder dat je er graag opnieuw naar toe wilt?

Absoluut IJsland. IJsland blijft met stip het allermooiste wat ik ooit gezien heb. De landschappen zijn zo ongelooflijk divers en je valt van de ene verbazing in de andere, zo bijzonder is de natuur daar. Bovendien is het nog vrij ongerept en rustig. Heerlijk. Maar ik geef het niet als tip, want dan wordt het daar te druk!

 

Toon ons je mooiste vakantiefoto.

Na mijn lofzang van daarnet, kan ik niet anders dan er eentje van Ijsland op te diepen. En dat doe ik met veel plezier (al kan geen camera de schoonheid echt vangen).

Ijsland Glymur waterval

No filter needed. Het gras is daar echt zo groen.

Heb je ooit voor je werk gereisd, en zo ja, waarheen?

Echt reizen zou ik het misschien niet noemen, maar ik ben wel naar een aantal congressen geweest, o.a. in Engeland en Warschau. Met mijn huidige werk zal dat niet heel snel nog gebeuren denk ik.

 

Met wie ga jij het meeste op vakantie?

Als kind ging ik uiteraard met ouders en zussen op vakantie, maar sinds 2000 is dat met mijn lieverd.

 

Wat zou je meenemen naar een onbewoond eiland?

Is er 4G op dat onbewoond eiland? Ik zou graag googlen hoe ik daar moet overleven!

 

Ga je liever naar een pretpark of naar een zoo?

Voor deze zomer was ik al zeker 25 jaar niet meer naar een zoo geweest. Ik vind dat meestal behoorlijk zielig voor de dieren.

Nu hebben we in juli wel een abonnement genomen op Planckendael en dat heb ik me nog niet beklaagd, omdat daar toch een hele andere sfeer hangt, en er ook veel speeltuintjes zijn waar krullenbol zich kan uitleven. Hij is grote fan van de giraffen trouwens.

Een pretpark vond ik vroeger wel eens leuk, maar nu kan ik me wel ergeren aan de lange wachttijden. Al denk ik dat we nog wel eens terugkeren naar de Efteling.

koala bord

Kies je voor een ski- of een zonvakantie?

Eigenlijk wil ik niet kiezen: ze zijn allebei ontspannend op een totaal andere manier. Maar als het echt moet, zou ik voor de zonvakantie gaan.

 

Wat is je leukste vakantieherinnering?

Oh, ik heb er zo veel. Maar mijn ‘biologenhartje’ ging wel veel sneller slaan toen een blauwe vinvis naast ons bootje opdook en zijn bek opende. ‘De boot past niet in zijn slokdarm’, zei de schipper (die zelf ook behoorlijk onder de indruk was). Sinds die dag zijn walvissen mijn nieuwe lievelingsdieren (Sorry, koala’s. Jullie zijn wel schattig en al, maar die walvissen deden me wensen dat ik mariene biologie had gestudeerd.)

walvis springt

Wat is je minst leuke vakantieherinnering?

Ik was voor het eerst met manlief op vakantie in Slovenië, en we hebben het heel leuk gehad. De twee belangrijkste lessen die we daar leerden waren evenwel:

1/neem steeds een kamer met airco in landen waar het makkelijk 35°C wordt,

2/Neem als het kan geen kamer aan de kant waar elke avond een wanna-be zanger staat te kelen zonder de Engelse tekst helemaal te kennen.

We besloten ’s nachts naar huis te rijden, maar ik moet die avond iets verkeerd gegeten hebben (I’m looking at you, vervloekt stoofvlees!). Drie uur na vertrek ben ik misselijk geworden, en de volgende 12 uur heb ik elk kwartier een zakje nodig gehad. Na een tijdje kreeg ik ook hoge koorts, ijlde ik een paar uur, was ik er nog maar half bij, en herinnerde ik me vooral de stress van manlief om ons thuis te krijgen, terwijl het de héle weg heeft gestortregend.

 

Waar ga je dit jaar/volgend jaar op vakantie?

Dit jaar ga ik nog naar Lissabon met een vriendin voor een lang weekend (long overdue), maar waar we volgend jaar naartoe gaan, moeten we dringend eens bekijken!

lissabon time to mo mo

 

Wat is jullie favoriete vakantiebestemming?

De vijf mooiste momenten uit twaalf dagen Toscane

Twaalf dagen van augustus vertoefden wij op één van de mooiste plekjes op aarde: Toscane.

Ik kan wel blijven kijken naar dat glooien, de groene lijntjes van de wijngaarden, de velden vol zonnebloemen, de statige cipressen (‘groene torens’ noemde krullenbol ze). Ik hoop dat ik genoeg heb opgeslagen in mijn grijze cellen om even verder te kunnen. Dit zijn de beelden die mij warm moeten houden deze winter!

DSC_3490Toscane wijngaarden

We waren er met familie, van twee tot tweeënnegentig jaar. En we hebben genoten. Alsof alles weer wat helderder werd. Alsof je bovenkomt na drie lengtes onder water (wat manlief zijn record was, btw).

 

En na die twaalf dagen pakten we onze koffers, en beseften weemoedig dat heimwee zich al voor vertrek kan laten voelen.

Het vakantiegevoel vasthouden kan alvast door een paar uur naar foto’s te staren, maar ook door met manlief onze top 5 van favoriete momenten op te stellen.

Hier zijn alvast die van mij (niet volgens rangorde)

  1. Met drie in één bed. Met 11 volwassenen en 6 kinderen in één huis, daar komt al wat gepuzzel-een-tetrismeester-waardig aan te pas. Of kort gezegd: krullenbol sliep bij ons op de kamer. Omdat onze kamer een ontzettend breed bed had, sliep hij ook gewoon tussen ons in. En al was dat wel weer even wennen: zo naast dat kleuterlijfje kruipen in het donker, mij een weg banen tussen de bergen doekjes en hem voorzichtig nog een kusje geven, zorgde er elke avond voor dat ik met een glimlach insliep.
    .
  2. Mini Citytrippen. We trokken er een paar keer met ons drietjes op uit, een namiddagje naar Pienza en een dagje naar Firenze. Het was 20 jaar geleden dat ik in Firenze was en ik zag mijn jonge zelf daar zitten, aan de trappen van de Duomo. Hand in hand met manlief en met een kleuter in de draagzak had ik haar graag gezegd: Ik weet dat je je nog niet thuis voelt tussen de klasgenoten, en het wordt nog hobbelig – maar weet je, het komt goed!

    Ik heb erg genoten van die dagen. Natuurlijk vereist citytrippen met een driejarige een ander tempo, en voldoende ruimte voor ‘heel veel de straat op en af lopen’, pizzaatjes eten en niet alles tegelijk willen – maar het waren gewoon heel fijne uitstapjes.
    firenze
    .

  3. Vallende sterren tellen. Elk jaar trekken de Perseïden, een meteorenzwerm, langs de aarde, en de ongelukkigen die in onze dampkring terecht komen, zorgen voor een regen aan vallende sterren.

    Omdat wij wel wat wensen in onze mouw hadden, hebben we dus enkele avonden staan kijken. Wolken gooiden al eens roet in het eten, maar op een heel heldere nacht nestelden manlief en ik ons op de ligstoelen aan het zwembad om zonder nekpijn naar gloeiende bolletjes te speuren.

    En ja hoor, we zagen er! Dat blijft toch iets magisch.
    Maar niet bepaald één per minuut, zoals er soms beloofd werd. Dus na een stuk of vier, wilden we nog heel graag eentje zien. Wachten wachten wachten. Vroeger dacht ik dat je één ster moest uitkiezen en dan hopen dat die zou vallen. Ha!

    Manlief: ‘Allez, nog vijf minuten en we gaan naar binnen’.
    Ik: Maar hoe weten we wanneer de vijf minuten om zijn? We hebben geen horloges of GSM’s.
    Manlief: wacht, euhm….*begint bloedserieus te zingen* Ik heb een potteke met ve-hee-het, al op de tafel gezet. TWEE-DE COU-PLET. Ik heb een potteke potteke potteke potteke…

(Tegen dit moment lag ik al strike op mijn zetel. Maar we hebben er geen meer gezien).

 

  1. De watergevechten. Er waren waterpistolen, drijvende matrassen, opblaasbare eenhoorns en krokodillen, veel wilde kindjes met zwembandjes en een ‘tantie’ die niet van wijken wist . Do I need to say more?

    unicorn zwembad
    .

  2. De eenhoorntaart. Hij stond al een tijdje op mijn ‘to bake’-list, en toen mijn frank viel dat een nichtje jarig was op vakantie, stelde ik maar al te graag voor om de verjaardagstaart in elkaar te boksen.
    Braaf had ik alle benodigdheden meegebracht uit België, nadat we twee jaar geleden tot onze scha en schande hebben ontdekt dat er geen gewoon bakpoeder te vinden is in Toscane. Samen met mijn schoonzusje, die zich nu een volleerd botercrèmemaker mag noemen, maakten we er een prachtexemplaar van, al zeg ik het zelf.
    En het feestvarken? Die was héél tevreden!

    ps– Mocht je aan krullenbol vragen wat zijn top 5 was, denk ik dat je iets zou krijgen als: 1. pizza, 2. pizza, 3. zwembad., 4. worstjes, 5. pizzapizza (omdat 3/5 gewoon niet genoeg was).

Het werd zomer – zes maanden post chemo

12 februari 2018

Ik parkeer me op de bezoekersparking van Gasthuisberg. Ik hijs mijn tas op mijn rug en wandel de hele weg naar de ingang. Soms merk ik dat mensen staren, naar mijn hoofddoek vermoed ik, maar meestal merk ik dat niet.

Vanaf de ingang is het nog ongeveer 6 minuten stappen naar de dagzaal. Daar zit manlief al op mij te wachten. Ik schat dat de hele weg zo’n goeie 500 meter beslaat. Wanneer ik aankom, bonst mijn hoofd en ben ik buiten adem. Dat gevoel houdt een uur aan. Ik ben echt op.

We hebben vandaag een klein kamertje ter onze beschikking op de dagzaal. Dat betekent dat we een deur kunnen sluiten op de snerpende alarmgeluiden die non-stop doorgaan. Het onophoudelijk lawaai overal was de voorbije maanden vaak een extra bron van stress.

Mijn bloed wordt getrokken – of liever ‘getapt’ uit de katheder in mijn arm – en ergens verwacht ik alweer slecht nieuws te krijgen. ‘Slecht nieuws’ betekent in dit geval vreemd genoeg: dat ik de chemo niet kan krijgen. Dat mijn immuunsysteem weer gecrasht is, zoals twee weken geleden. Dat dit toch nog niet mijn laatste rit naar de oncologische dagzaal is.

Een paar uur later – en na de verpleegkundigen en de co-assistente een keer of drie te verbeteren en te herinneren aan wat er precies moet nagekeken worden –  hangt de zak dan toch.

 

Een paar keer gaat de pomp in alarm, omdat de chemo niet goed doorloopt. Het hangt helemaal af van hoe ik mijn arm hou, of het spul in mijn aders geraakt of niet. Mocht het niet de laatste keer zijn, zouden ze de katheder opnieuw moeten steken.

 

En dan zit de laatste druppel erin. Twaalf injecties, 56 zakken en ontelbare pillen.

 

De verpleegkundige vraagt of ik klaar ben voor de verwijdering van de katheder. Ik knik, toch wat nerveus. Ze trekt wat plakkers van mijn arm en vraagt even diep uit te ademen. Letterlijk twee seconden later heeft ze een buisje van een halve meter in haar handen. Op mijn rechterbovenarm zit een klein wondje dat amper bloedt. Er komt een rond pleistertje op. Een muggenbeet. Ik ben een beetje misselijk.

 

Manlief weet dat er in andere landen vaak een bel hangt op de dagzaal. Wie klaar is met de behandeling, mag bellen. In Gasthuisberg hangt er geen. Hij zoekt een appje en ik luid een klok door op het scherm te tikken. Ringing the chemo bell. I did it.

 

Mijn mantra is al weken:

Tegen de zomer zal alles – en zeker ik – er helemaal anders uitzien.

 

12 augustus 2018

Ik parkeer me op een grote luchtmatras die naar het midden van het zwembad dobbert. Ik hijs een groot waterpistool aan boord. Ik merk dat ik in de gaten gehouden word. De hel kan elk moment los barsten. Dan word ik onder vuur genomen in een furieus watergevecht, waarbij de andere partijen langs de kant staan of op een grote opblaas-eenhoorn zitten.

IMG_5040

Maar op dit moment is het nog rustig. Er druppelt water uit mijn haar op mijn zonnebril. Ik sluit mijn ogen. Ik hoor alleen ‘studio cicade’, en af en toe wat gegiechel, van de nichtjes en de neefjes, die ronddobberen in zwembandjes.

 

Zou Toscane gemaakt zijn als eerste, toen God nog veel inspiratie had?

 

Straks is het aan ons om te koken. We zullen ribbetjes op de barbecue gooien en tomaten plukken in de tuin. Een watermeloensalade maken. En als dessert kunnen we de regenboogrestjes opeten van de grote eenhoorntaart die ik een paar dagen geleden bakte voor het jarige nichtje. Ik krijg al honger.

 

Al kan dat ook van al die watergevechten zijn.

 

Het is zomer. En ik had gelijk.

 

IMG_5174

IMG_5055

Coming out in Aquamundo

Een paar dagen Centerparcs was net wat we nodig hadden. Eventjes weg, eventjes met ons drietjes. We hadden een VIP cottage geboekt, met een sauna in het huisje zelf, verse broodjes die elke ochtend werden geleverd en ander heerlijks.

Aangezien de zomer, of zelfs de lente, nog niet in de lucht hing, planden we vooral uitstapjes naar het subtropisch zwemparadijs Aquamundo. Krullenbol vindt rond fladderen in zo’n peuterbadje geweldig, en al helemaal als er een glijbaantje is. Bleek dat glijbaantje nu toch wel in de vorm van een olifant zeker. Het wordt niet veel beter dan dit, people!
Voor mij stelde dat zwembad meer dan één uitdaging.

  • Zo gaan zwemmen, ook al sla je zelf geen slag, is best vermoeiend. Ik wist niet zeker of ik dat allemaal wel ging trekken.
  • Natuurlijk valt er weinig te verbergen in zwemkledij. Ook die extra 10 kilo niet. Zéker die extra 10 kilo niet. Minder aangenaam als je je al niet geweldig in je vel voelt. Ik had nog een burqini overwogen maar dat vond ik er net wat over.
  • Een katoenen mutsje dragen is ook maar wat gek aan een ploeterbadje. Geweldige oplossing – of zo dacht ik – een badmuts. Niemand die gek opkijkt als je zo’n ding op je hoofd hebt in die setting. Dat liep niet helemaal zoals gepland…

 

We zijn gaan zwemmen. We zijn elke dag gaan zwemmen.

Hier is hoe ik die uitdagingen heb aangepakt.

 

Het energiepeil

Puntje 1 was te ontdekken. Het ergste wat er kon gebeuren, was dat ik eerder naar ons huisje zou terug keren, om daar een dutje te doen. Dat gebeurde niet. Het schateren van zoonlief gaf me voldoende energie om een uur of twee rond te spetteren en ontelbare keren te supporteren aan de glijbaan. Op een eventueel klein dipje waren ze helemaal voorzien want ze verkochten koffie aan het zwembad, dus ik zat gebeiteld.

 

Het zwempak

Bij uitdaging 2 was het dan eerder een kwestie van ‘zet je erover’. Na mezelf een keer of 162 gezegd te hebben dat het allemaal wel meevalt, en dat niemand iets kan verbergen in zwemoutfit, trok ik mijn zwempak aan (bikini is meer dan een brug te ver momenteel) en heb ik doorgebeten. Ja, er liepen mensen rond die op een kalender pasten. Natuurlijk valt je oog daar eerst op. Je ziet hoofdzakelijk wat je wilt en niet hebt. Maar ja, er liepen er nog véél meer rond die een heel ander soort kalender zouden maken. En dat was allemaal ok. Dus ik ook.

(Tussen haakjes, manlief vertrouwde me de eerste dag langs het peuterbadje toe dat hij niet verwacht had dat er zó veel zwangere vrouwen zouden zijn. Ik kon alleen maar zeggen: ik wel. Zoals ik al zei: je ziet hoofdzakelijk…).

 

De muts

Puntje drie – de eerste dag hadden we de tijd niet genomen om een badmuts te kopen. Ik hield dus mijn chemomutsje aan en dacht er niet te veel over na. Ik bedoel: ik zat naast een papa die heelder scènes van War of the Worlds op zijn armen had. (Ik weet ook alleen maar dat het War of the Worlds was omdat die woorden zijn hele onderarm sierden). Mensen hadden lichaamsdelen laten piercen waarvan ik niet besefte dat je er een stuk metaal door kon poken. Wat is een katoenen mutsje dan?

Maar de tweede dag kochten we wel een badmuts. Nu had ik vroeger ZO VEEL haar dat ik eigenlijk nooit een badmuts kon opzetten – gewoon te veel, te lang, te dik haar, dat liet zich niet in  zo’n klein plastieken bolletje proppen. Dat ‘probleem’ is nu van de baan, dus ik zette de muts op en HOWLY CRAP WHAT THE HORROR HELL dat deed PIJN! AUWIE! Mijn slapen werden binnen drie seconden gepletterd, en ik vroeg me meteen af hoe ik dat zou uithouden. Neen, dat had ik er totaal niet voor over.
Dus hup, bye bye badmuts, hallo katoenen mutsje.

 
Maar toen begon manlief enthousiast te vertellen over een aantal van de grote, verrassend spannende glijbanen. Na drie dagen aan de kant van een peuterbadje – hoe plezant het daar ook toeven is – had ik ook wel zin om de grote draaitrap in het midden van Aquamundo te nemen en de ‘Monkey Splash’ te proberen. Alleen ja… dan gaat je hoofd onder water en verlies je niet alleen je oriëntatiegevoel, maar ook je mutsje.

Ik keek rond naar die zee van mensen – allemaal anders.
Kleine mensen, grote mensen, mensen met gênante tattoos zoals kusmondjes van de schouder tot in de zwemshort – mensen van S naar XXL –  blond haar, donker haar, geen haar, groen haar –

en ik dacht

F*CK IT

 

En ik liet het mutsje liggen.

Niemand keek naar die vrouw die een korte coupe vroeg bij de kapper en waarbij ze duidelijk de verkeerde kop van de tondeuse hadden gekozen. Zelfs ondanks haar half waanzinnige grijns alsof ze net de beste mop ter wereld had gehoord.

En als ze keken, heb ik het niet gemerkt: ik had het te druk met tollen en gieren in de Monkey Splash!

Het was fris, bevrijdend, en eerlijk.

HET WAS GEWELDIG!

Monkey-Splash-glijbaan

SaveSave

Twee gezichten van augustus

Zo een roze plumeau met hele veertjes, samengehouden op een bamboestok.

Ik vond die vroeger onweerstaanbaar zacht, maar dat is niet de reden waarom ik er nu eentje zoek. Ik zou er de stofpluksels mee weg vegen, de webben die zich geweven hebben over mijn blog de laatste weken.

Augustus was een hele vreemde maand. Eentje met twee gezichten.

Zomer, ja, maar tijdens onze staycation in België was daar met momenten weinig van te merken. Onze nieuwe tuinmeubels werden in het begin van de maand geleverd, en hebben al meer staan verdampen dan dat ze bruikbaar waren. Soms speet het me, dat we toch niet de zekere zon hadden opgezocht.

Vakantie, ja, en daar hebben we zeker van genoten, vooral van de extra tijd met onze kleine man. Hij was het zonnetje, ook als het buiten goot. We gingen samen zwemmen, we speelden met de trein, we gingen wandelen door de velden en ontdekten daar maïs, koeien, fietsers, steentjes en ander leuks.

Maar tegelijkertijd voelde ik me niet goed. Ik was moe. Zoals ik al moe was sinds begin juni. Op een manier die me wat beangstigde, met een vermoeidheid waar ik mij niet kon ‘uit-willen’, waar geen cafeïne tegenop kon. Dus ik sliep. Samen met ons ventje deed ik vaak een dutje. Het was tenslotte vakantie…

die eindigde in nogmaals ondersteboven gehaald worden door een virus, rotzooi allerhande, lage bloeddruk en een week op de zetel. Ik voelde me soms niet meer als mezelf.

Op het werk ontplofte er een bommetje, ik kreeg dat nieuws via een berichtje en probeerde er verder niet te veel bij stil te staan. Niet piekeren, niet piekeren. Vakantie, vakantie.

Een vakantie waarin ook zo veel moois gebeurde. Kleine reusje ging met rasse sprongen vooruit. Opeens kon hij tot tien tellen – al is ‘ves’ wel een bijzonder getal tussen vijf en zes. Groen, blauw, rood, geel, paars, bruin, zwart, wit – hij benoemde dat out of the blue correct. Zijn zinnen groeiden met gemiddeld 2-3 woorden. Hij kent zonder overdrijven minstens 75 dieren. Hij sprak opeens van ‘mijn’ en ‘jij’ (toegegeven, het antwoord op de vraag “doet mama dat of ga jij dat doen”, is soms nog wel ‘jij dat doen’). Even knipperen en onze peutert leek elke dag meer op een kleutertje. Mama zo fier.

En niet te vergeten: ik werkte stevig aan mijn bucket list. In het voorjaar vertelde een vriendin me dat K’s Choice wilde optreden met een koor, en dat je je kon opgeven om daar deel van uit te maken voor twee concerten. Geen zangervaring vereist, alleen graag zingen.

Ik twijfelde. Ik zing zo graag. Alleen betekent dat onder de douche, in de wagen. Maar K’s Choice…. Al meer dan een half leven fan. ‘Cocoon crash‘ (een CD) heeft toch wel een groot deel van mijn tienerjaren ingepalmd.

Na een duwtje van manlief, schreef ik me in. Vijf dagen workshops volgden in augustus, voor we op 26 augustus effectief op het podium achter Gert en Sarah Bettens stonden, en optraden in De Singel in Antwerpen.

Ik vertel hier graag een andere keer meer over, maar HET WAS GEWELDIG. Geweldig en overweldigend. De energie die vrijkwam, bij mij, bij de 239 andere koorleden, bij de coaches, bij de leden van K’s Choice … zou drugs zo voelen?

Ja, augustus – een maand met twee gezichten.

Ik leerde minstens 1 belangrijke les: je kan niet piekeren en zingen tegelijk.

muzieknoot

Eerste dag effect

Ik las over het ‘eerste-nacht-effect’ op vakantie. Je denkt ‘eindelijk, eindelijk, relax, lekker slapen’ (of je bent ouder van een baby/peuter en je denkt, ‘lekker slapen, ik laat het lichtje in de keuken branden want ik kan hier nog niet blindelings een flesje maken om 4u ’s nachts’).

 

Blijkbaar is het wetenschappelijk bewezen dat je die eerste nacht in een vreemd bed vaak niet fantastisch slaapt. Als een vogel of een walvis blijft de helft van je brein actiever, om mogelijk gevaar op te sporen. Bij mij resulteerde het in elk geval in ingewikkelde en uitgebreide dromen, maar ik heb dan ook altijd al geweten dat ik een vogelbrein heb. Ik zou bijna zeggen, als een kip zonder kop, maar goed, die heeft dan weer net géén vogelbrein.

 

Ik heb echter nog nooit iets gelezen over het ‘eerste-dag-effect’. Die eerste keer ontbijten met het vers stokbrood dat man- en zoonlief zijn gaan kopen in alle vroegte, terwijl ik nog een klein beetje mocht verder slapen. Dat eerste kopje koffie op het terras.

IMG_0760

 

Het strand op wandelen met 15 kg peuter in de draagzak op je rug, dat gevoel de zee terug te zien, hallo, oude vriend. De lucht blauw met wolkjes, behalve waar de vliegers kleuren.

 

Mosselen gaan eten, natuur natuurlijk. Een blos op je neus voelen. Een dutje doen. De zeebries als haardroger gebruiken.

IMG_0770

’s Avonds knispert de vloer van je appartementje onder je blote voeten. Het universele gevoel: dit was een mooie dag.

IMG_0766

Jarig!

Vandaag vier ik een kleine verjaardag. Deze blog wordt twee jaar. YAAY! Twee jaar, 198 schrijfsels, ik moet toegeven dat ik dat nooit verwacht had. Ik vind het nog steeds wat gek om mezelf een ‘blogger’ te noemen.

A birthday cupcake with two lighted candles.

Twee jaar geleden stonden we vlak voor onze trans-Atlantische verhuis. Toen ik mijn hele huishouden kritisch bekeek (Meenemen? Stockeren? Weg doen?), en daar mijn eerste blogpost aan weet, wist ik nog niet dat we exact een jaar later opnieuw zouden binnen vallen. De tickets voor onze terugkeer werden namelijk pas later aangekocht. Maar exact een jaar na die eerst post kwamen we weer thuis. Met 11 koffers en trolleys en buggy en baby en jetlag. En een verhaal.

 

Soms wordt er gezegd: what a difference a year makes. Maar ook vandaag waren we aan het inpakken. Net als toen, mja, dat nu ook weer niet helemaal.

 

In 5 punten: een korte vergelijking tussen 22 juli 2016 en 22 juli 2017

 

Inpakken van kleren, babyspullen en elektronica

 

Inpakken van kleren, peuterspullen en elektronica
Het vliegtuig wacht niet De auto vertrekt wanneer wij vertrekken, anders is er iets ernstig mis

 

Als het niet in de koffers past, kan het niet mee (stressssss) Als het niet in de koffers past, past het misschien nog aan mijn voeten, of naast de kinderstoel (no stress)

 

De frigo werd zo goed mogelijk leeggegeten De frigo werd zo goed mogelijk leeggegeten, de rest gooien we desnoods binnen een week wel weg

 

We wisten waar we naar toe gingen, maar niet hoe we ons zouden voelen We wisten niet (helemaal) waar we naar toe gingen, maar wel dat we gaan relaxen
 

 

Het is een bijzonder jaar geweest sinds onze terugkeer naar België. Pittig, ook wel.

 

Maar vandaag hoeven we daar allemaal niet aan te denken. Vandaag kijken we vooruit.

Vandaag begint onze vakantie écht.

IMG_0758

Zomerreces

Nog één dagje werken en mijn zomervakantie staat voor de deur. Hoewel er morgen nog één en ander op het programma staat, ben ik er vrij rustig onder. De projecten lopen allemaal volgens schema, de grootste knelpunten werden de voorbije week weggewerkt en er werden afspraken gemaakt met een aantal collega’s voor die paar issues die in mijn verlof zullen opduiken.

 

We hebben er dit voorjaar wat over gepiekerd, over waar we heen zouden trekken en hoe lang. Maar uiteindelijk besloten we dat we met onze kleine man de laatste twee jaar voldoende kilometers hebben afgelegd. We gaan een weekje naar de zee, en ik kijk er enorm naar uit. De laatste weken kwamen we – meestal toevallig in het typische ‘en waar gaan jullie op congé’-praatje te weten dat echt behoorlijk wat van onze vrienden in de buurt gaan zitten aan zee. Dat is heel fijn, maar we beseffen heel goed dat we ook tijd voor ons drietjes nodig hebben.

 

Zowel manlief als ikzelf hebben ettelijke jeugdvakanties aan zee doorgebracht, en we hebben er allebei hele warme herinneringen aan, zelfs al liet de temperatuur te wensen over (hoewel, in mijn herinneringen is het echt overwegend zonnig, was er eind jaren ’80 – begin jaren ’90 toevallig geen rits van hete zomers?).

 

Daarna ben ik nog twee weken, en manlief één week thuis met zoonlief. Ook daar gaan we voor het ‘alles mag niets moet’ principe.

Natuurlijk staan er heel wat leuke dingen gepland, en natuurlijk is er weer een lijstje van dingen die ik deze zomer, en daarna, zou willen bereiken.

Maar manlief kwam met een interessante stelling: dat de zomermaanden een mooi moment zijn om te plannen voor ‘de tweede helft van het jaar’ maar ook, en zelfs misschien vooral, om samen te vatten wat je allemaal bereikt hebt in die eerste helft.

 

Dat staat dus als eerste op mijn ‘to do’-lijstje: opsommen wat er allemaal goed is gegaan de voorbije maanden.

 

Of nee, correctie! De eerste punten op mijn lijstje zijn: nu eerst lekker slapen, er morgen nog een lap op geven, en dan een mentale opruimactie om over al de rest na te denken.

quote

Vijf op vrijdag – leuke vakantiebestemmingen

Na een week waarbij het weer duidelijk niet doorhad dat de meimaand was aangebroken, belooft het weekend wat beter te worden. Tijd om te dromen over zomermaanden, buiten eten, lange avonden en de geur van zonnecrème.

Vandaar maak ik een lijstje op vrijdagavond, dat enkele van mijn leukste vakantiebestemmingen samenbrengt.

  • Ijsland: Niet dat dit lijstje in volgorde van ‘geweldigheid’ is opgesteld, maar Ijsland zou op al mijn rankings nummer 1 staan. De drie weken dat ik met manlief dit eiland rondreed, waren onbeschrijfelijk. Op één dag kon je perfect in vijf totaal verschillende landschappen terecht komen, van groener-dan-groene valleien met tientallen watervallen en honderden schapen, over zwarte vulkaanas zo ver het oog rijkt, tot kraters, of knalgele zwavelvelden. We waanden ons in Lord of the Rings, waarbij ik in het midden laat wie de elf was, en wie de dwerg.
    .
  • Thailand: Onze eerste kennismaking met Azië was meteen onze huwelijksreis, dus ik ben mogelijk bevooroordeeld. Toch zou ik Thailand aan iedereen aanraden, omdat het echt voor elk wat wils biedt: geweldige cultuur, prachtige regenwouden en sprookjesachtige stranden (The Beach werd hier niet voor niets opgenomen), en niet te vergeten: ontzettend lekker eten! Bovendien is het echt ‘Azië voor beginners’: reizen is er makkelijk en praktisch, mensen zijn vrienden (‘het land met de glimlach’) en de hygiëne is prima. Oh, en Thailand is, in tegenstelling tot wat ik eerst vreesde, een echt koffieland.
    .
  • De Belgische kust: hoe totaal on-exotisch om onze eigen Belgische kust in een lijstje van vakantiebestemmingen op te nemen. Om nog on-sexier te zijn moet ik waarschijnlijk over sokken breien of kauwtabak beginnen. Maar toch, maar toch. Als kind heb je er toch alles wat je je kan wensen? Wat is er beter dan de Belgische kust, tenminste… als het Belgische weer mee wilt.
    .
  • Canada: Manlief en ik zullen onze rondreis in Québec en Ontario nooit vergeten. Dat komt deels door de mooie natuur, deels door de verre verre verre familie die we daar als verrassing opzochten en waar we ontzettend warm ontvangen werden, maar ook en misschien vooral… door de walvissen. We gingen walvissen kijken in een zodiac-bootje en kregen méér dan waar voor ons geld. Op een bepaald moment zwommen er niet minder dan zeven bultruggen langs ons heen. Een blauwe vinvis, waarvan er nog 5000 rondzwemmen op aarde, dook naast ons op om een mondvol plankton te nemen (in deze mond past een kleine auto, het geeft even een idee). Zelfs onze doorwinterde kapitein/gids was door het dolle heen. En mijn biologen-hartje sprong bijna uit mijn borstkas. Walvissen werden mijn nieuwe 2de favoriet (altijd na katten, je begrijpt…). In een ander leven werd ik mariene onderzoeker, zoveel is zeker.
    .
  • Italië: Een stukje paradijs in Europa, daar is iedereen het toch over eens?

 

Voor dit weekend heb ik echter andere, ideale reisbestemmingen.

Mijn achtertuin en het speelhuisje dat daar staat. Mijn doodlopende straatje. Het bankje in de zon dat een ideaal zicht biedt op kleine coureurs die op loopfietsje langs de bochten scheuren. En mijn bedje.

Slaapwel!

 

DZV: week 6, à l’improviste

Screen Shot 2017-04-13 at 13.47.36

Wow! Wow, wow, wow.

Eerlijk, het was er sneller dan ik verwacht had. De Dagen Zonder Vlees eindigen vandaag. Natuurlijk, want aangezien deze actie de Groene Vasten wordt genoemd, eindigt die met Pasen.

Vanaf 1 maart deed ik mee aan een actie die ik al verschillende jaren kende, maar nooit aan durfde beginnen: veertig dagen minder/geen vlees en vis eten. Ik weet nog steeds niet goed waarom ik er aan begonnen ben. Omdat ik in Boston al heel wat vegetarische gerechten had ontdekt en die stuk voor stuk meevielen? Omdat wij wat op ons gewicht, maar zeker ook op onze gezondheid willen letten in 2017? Omdat ik hoopte dat het me een stimulans zou geven om nieuwe recepten te proberen? Of omdat wij er als ‘mensen van de wetenschap’ niet meer omheen kunnen: vlees heeft een negatieve invloed op ons milieu en kost enorm veel water – een beetje minder zou dus meer goed dan kwaad kunnen doen, en niet alleen in eigen huis/buik.

Waarom begon ik aan Dagen Zonder Vlees? Waarschijnlijk omwille van een combinatie van alle bovenstaande redenen.

Deze laatste week was er eentje die buiten de lijntjes kleurde. Waar ik normaal gezien netjes mijn weekmenu opstel, een boodschappenlijstje maak en de boel geordend hou, was dat deze laatste vakantieweek niet echt het geval.

We trokken voor een midweek naar een vakantiepark, samen met vrienden en hun twee zoontjes. Het menu en de boodschappen werden opgemaakt op basis van enkele woorden: spaghetti – iets met vis – een wokje – zelf belegde pizza. En verder hoopte ik dat we het vlees zoveel mogelijk apart zouden houden.

Het was eigenlijk voor het eerst dat ik de enige aan tafel was die vegetarisch at. Dat vond ik wel bijzonder, vooral omdat die gebakken kip best lekker rook, en ongetwijfeld perfect had gepast bij mijn wokgroentjes met rijst. Het voelde toch wel als een ‘verstervingske’, en dat was voor het eerst sinds de start van mijn experiment.

Het gerecht met de vis was mijn toegeving van de week, en heeft me trouwens uitstekend gesmaakt.

Ook de lunch, vaak een slaatje of een broodje met zelfgemaakte soep en beleg tijdens werkweken, was nu eerder een ‘kijken van wat we nog hebben’. Uiteindelijk viel dat heel goed mee. Laat ons niet vergeten dat choco vegetarisch is!

Maar goed, 40 dagen zonder vlees. Volgens de organisatoren zouden er heel wat voordelen aan verbonden zijn. Zo zou vegetarisch eten goedkoper zijn, omdat vlees een grote hap uit het budget kan betekenen. Dat is me niet meteen opgevallen. Ik kocht meer verse groenten en fruit, en daar hangt toch ook een prijskaartje aan. Bovendien waren wij sowieso al niet de mensen die elke dag chateaubriand aten.

Ook zou je minder kilocalorieën opnemen en bijgevolg gewicht verliezen, op voorwaarde dat je dat vlees niet gaat vervangen met vette kaas of gefrituurde veggieburgers. Dat was een kleine uitdaging, want heel wat van die vervangers zijn inderdaad behoorlijk vettig. Maar ja, we zijn wat grammetjes kwijt deze veertig dagen. Eerlijkheidshalve vermeld ik erbij dat we ook weinig tot niet gesnoept hebben. We waren algemeen bezig met het opbouwen van een gezonde levensstijl, met een positief effect op ons gewicht tot gevolg.

Of mijn cholesterol gedaald is, heb ik niet laten opmeten, daar kan ik geen uitspraken over doen.

Ook wordt er overal aangehaald dat je stoelgang vlotter zou gaan verlopen als je (rood) vlees schrapt, maar er is zoiets als TMI zoals ze in het Engels zeggen (too much information) dus laat ik ook daar even geen uitspraken over doen.

Voor mij persoonlijk wilde ik vooral nieuwe receptjes uitproberen, en opvolgen of ik een verschil kon maken voor de planeet, want wat maakt dat ene kipfileetje op mijn bord eigenlijk uit?

Wat mijn 40 dagen uitdaging in cijfers betekent, en of ik mijn streefdoel van gemiddeld 5 veggiedagen op 7 gehaald heb, daar vertel ik maandag meer over!

keep-calm-and-eat-less-meat

Lentemoeheid

Eindelijk zien we de zon weer! De bomen krijgen nieuwe blaadjes, de dagen worden langer en de krokussen en narcissen hebben bewezen dat het ook dit jaar lente wordt.

Kortom, alles is er om volop te genieten, en energiek je huis uit te komen.

 

En toch lijk ik de voorbije dagen niet vooruit te branden. Sta ik op, na een goede nachtrust – want ons ventje slaapt de laatste weken bijna het klokje rond – en ben ik na de ochtendrush alweer aan een dutje toe. Werk ik van koffie naar koffie, mijn eigen limiet van drie kopjes ruim overschrijdend. Net op tijd zie ik – meer dan eens – dat ik docenten die een vak over elektriciteit geven, heb aangeschreven als ‘beste professor Wisselstroom’. Ik begin mensen verkeerd te begrijpen, leg andere connecties dan normaal.

 

Alarmbellen in mijn hoofd. Heb ik toch tekorten door het vegetarisch eten van de voorbije weken? Sluimert er één of ander virus dat nog niet wilt toeslaan? Heb ik gewoon verschrikkelijk veel nood aan vakantie?

 

Of heb ik net als een groot deel van de bevolking, last van voorjaars- of lentemoeheid? Nee, niet ‘de lente moe’, maar moe in de lente. Last van vermoeidheid na een goeie nachtrust? Check. Futloos en wat prikkelbaar? Check. Meer drang naar suiker en vet eten? Check-edie-check. En ik ben niet alleen: manlief heeft het ook zitten! Hij wijt het dan weer vooral aan het zomeruur…

 

De belangrijkste tips om deze lentedip te boven te komen zijn:

  • Gezond eten, zoals lentegroenten, fruit en volkoren producten die vitamine B bevatten.
  • Voldoende bewegen en in de buitenlucht zijn

 

Laat ik nu net al een paar weken werken aan die groenten en fruit en zijn we net nog een klein uurtje buiten gaan wandelen met ons ventje. Goed bezig dus!

 

  • Thee drinken van paardenbloem, weegbree of brandnetel.

 

OK, een beetje speciaal, maar ik zal eens proberen. In onze tuin vind ik er al zeker 2 van de 3.

 

  • Een groentensapkuur volgen
  • Zuurkool eten

 

Eeeuhmm….? Thanks but no thanks!

 

  • Luister naar je lichaam. Ben je moe, rust dan even uit.

 

Voilà kijk. We hebben een weekje vrij en we hebben niet al te veel gepland. We trekken er op uit en ‘go with the flow‘. Sorry, niks aan te doen, doktersvoorschrift!

 

coffee

 

Vliegen met Boston dreumes

Ik schreef: ondertussen is onze happy baby 1 jaar. Maar toen ging ik denken: is-ie eigenlijk nog een baby? Vanaf wanneer ben je een peuter?

Op zo’n moment kan alleen Google helpen (of de 24-delige encyclopedie, maar die heb ik hier niet bij de hand). Blijkt dat in België kindjes ‘peuter’ worden genoemd vanaf ongeveer 1 jaar, maar de grens is niet zo duidelijk, in Nederland ben je tussen 1 en 2 jaar nog een dreumes.

Onze happy dreumes dus eventueel. Die heeft alweer de nodige airmiles verzameld. Vliegen met een baby, excuseer, een dreumes, kan de meest koelbloedige onder ons zweetpollekes bezorgen. Het wordt er immers niet gemakkelijker op: toen we naar Boston verhuisden, kon ons ventje zich zelfs nog niet omdraaien, en nu sluipt, kruipt en ‘break dancet’ hij letterlijk gaten in zijn broek.

 

Maar kijk. Het ging prima. De vlucht naar Buffalo, New York, was dan ook maar 1u en 10 minuten. Neen, hier geen extra klein riempje dat aan mijn riem moest hangen, zoals in Europa, ik kreeg de tip hem gewoon goed vast te houden. Allez dan. Nu was ik net van plan wat rond te dansen tijdens het opstijgen. Bummer.

oorkapOp de heenvlucht heeft hij de hele tijd tegen me aan geslapen, met zijn oorbeschermertjes op. Ik hield er een stijve arm en een gesmolten hart aan over.

 

Bij onze terugkeer na een heerlijke vakantie, entertainde mijnheertje de halve luchthaven. Er moest heen en weer gestapt worden, heen en weer, heen en weer. Aan het handje natuurlijk nog, dus hulp wordt met aandrang gevraagd – of hoe je je zonder woorden toch zéér duidelijk kan maken.

Er werd oogcontact gezocht met iedereen die hem interessant leek, zelfs als hij dan wel wat verlegen ging doen, als de ander dan ook effectief reageerde. Zelfs die ene man, die maar niet wilde wijken en koppig naar de grond bleef kijken, is gezwicht – daar moest hij wel een keer of vijf voor langs kruipen en dan met een scheef hoofdje zijn beminnelijkste lachje tonen (echt, showbeest, ik weet niét van wie hij het heeft).

 

Dan is het natuurlijk wel fijn – voor hem maar ook voor ons- dat Amerikanen al snel contact maken en al eens iets durven zeggen tegen een onbekende met een onbekende baby, excuseer, dreumes. Het regende ‘Hi, there’s, ‘Hello honey’s’ en ‘Good job, buddy’s.

Soms is die interactie net wat lastiger, zoals toen een medepassagier langs kwam en zei: “mefether ffdon passiehumfrandy”.

Zaten we daar met vier volwassenen, die alle vier toch een meer dan behoorlijk mondje Engels spreken, maar alle vier gaan zweren dat het dat was dat-ie zei. Verbatim. Na een herhaling (en vééééél gokken/improvisatie/helderziendheid) viel de quarter dat zijn vader indentijd brandy aan zijn tutje deed en dat hij toen wel rustig werd (de man als baby, niet de vader, vermoed ik). Tja, interessante tip, thanks but no thanks. Trouwens, tijdens de vlucht sliep ventje niet, maar  was hij ongelooflijk flink!

 

Bij de weg/by the way… dat wordt niks he, die ‘dreumes’. Mijn Boston baby mag nog even baby blijven.

The girl with the panda toque

Vakantie! Jawel, écht vakantie! Voor het eerst sinds september 2014, want hoewel ons verblijf in België vorig jaar oktober echt top was, zal elke expat je vertellen dat zo’n weekje ‘zoveel mogelijk vrienden en familie en administratie in zeven dagen proppen’ niet echt een zengevoel teweeg brengt.

En dan heb je nog de kwatongen die beweren dat ik al een jaar vakantie heb. Zoals wel vaker het geval is, is dat een kwestie van definitie. ‘Vakantie’ is volgens de mijne niet gelijk aan ‘niet op een kantoor zitten’. Maar da’s voor een andere keer.

Nu zijn we erop uit getrokken, samen met de oma en opa van Boston baby, die landden met een koffer vol cadeautjes voor onze twee feestvarkens: zaterdag werd onze éénjarige uitgebreid gevierd met veel versieringen, een kleine party, een hoop leuke pakjes en een bumbataart (waarbij ik de versiering danig onderschat had), zondag was het de beurt aan manlief. In plaats van biscuit – al dan niet met Bumba –  koos hij te vieren met een grote schaal sushi, en wie ben ik om daar tegen in te gaan? Alleen de kaarsjes plaatsen, was iets minder evident.

DSC_0451 (1)

Een paar dagen later stapten we met z’n allen op het vliegtuig richting Canada. Een vlucht van 1u en 10 minuten, waarvan happy baby er 1u en 9 geslapen heeft.

In Toronto hebben we een appartementje gehuurd via Airbnb. Het is in feite de eerste keer dat we zoiets doen, en hoewel het erg praktisch is, komt er toch ook wat geregel bij te kijken. De verhuurder moet natuurlijk wel weten wanneer je aankomt, en moet je kunnen herkennen om de sleutel en wat info af te geven. Daar kwam heel wat heen en weer ge-sms bij kijken, met onze Belgische GSM, aangezien de Amerikaanse niet werkt in Canada (ook weer praktisch…). Maar goed, we hadden de parking gevonden, de beschrijving van onze auto was doorgestuurd, nu alleen nog de persoon van het fotootje op de Airbnb-website herkennen. Nadat manlief al enthousiast naar twee vrouwen had gezwaaid die verward wegkeken, hun kraag wat rechttrokken en met ferme pas verder stapten, kreeg ik de verlossende sms: ‘I am wearing a panda toque’. We keken elkaar aan. Huh? Waren Belgische sms’en niet zo duur, had ik meteen teruggeschreven: ‘I have no idea what that means’…

 

Tot een kleine Aziatische vrouw verscheen met een witte gebreide muts met daarop twee zwarte bolle oren. Right. The panda toque has arrived.

pandamutsje_home

Met het appartement op het 25ste verdiep en plafondhoge ramen aan 3 zijden, ligt Toronto letterlijk aan onze voeten. Wat een geluk dat ze gewassen zijn.