Vijf op vrijdag: wat ik niet snap

Screen Shot 2017-06-16 at 22.35.33

Zo. Die vijf dagen zijn achter de rug. Een zonnig weekend lacht ons toe. Alles waar ik over piekerde, werd weggewassen samen met het zand tussen zijn teentjes.

Dat ‘gaan-slapen-ritueel’ wordt hoe langer hoe meer een zenmomentje. Met de zoon in ons ‘gjote bedje’ liggen en verhaaltjes lezen, diertjes aanduiden en me verbazen dat hij het ‘nij-paajd’ en de ‘neuze-hone’ al kent.

Schateren wanneer ik doe alsof ik slaap, en hij dan zijn neus tegen die van mij drukt- beste manier om gewekt te worden, ik zweer het je, zelfs uit een fake-dutje.

 

Hoe iemand ooit een kind kan kwetsen, is één van die vele dingen die ik niet snap. Maar goed, ik snap dan ook zo veel niet – vaak ook lichtere zaken dan oorlogen, racisme en elkaar de duvel aandoen. Vandaar, voor deze vijf op vrijdag: wat ik niet snap.

 

  1. Objectief onnozele reclames. Ongetwijfeld is er heel wat marketingbudget naar die reclames gegaan. Dat idee is goedgekeurd door tientallen mensen. En dan eindig je je duurbetaalde spot met: ‘en dan ga je naar de Pearl. Duu-hhuh’. Is het de bedoeling dat dat ‘hip’ overkomt ofzo?
    Of ‘P&V. Wij delen alles met u. Zelfs onze winst’ –> Dude, ik hoef echt niet alles van je, en je bent wettelijk verplicht je winst te delen met je klanten.
    Of reclame voor de Lijn – wie neemt er nu vaker de bus omdat de Lijn reclame maakt? Dat ik niet meer 3 keer langer moet reizen met het openbaar vervoer dan met de wagen, dát zou mij overtuigen.  ‘Laat je stress thuis’ zeggen ze dan.

.

  1. Kleine pakjes pampers. Voor baby’s die maar af en toe een kakske doen? Ja, voor peutertjes die bijna zindelijk zijn, snap ik dat je geen stapels meer aansleept. Of als je kindje misschien bijna de volgende maat nodig heeft. Of als het anders niet in je fietstas past, en je écht geen reserve meer hebt. Maar dat zijn toch kleine minderheden. Je betaalt meer per stuk, en je staat vaker in de winkel. Snap er niks van.
    bol
    .
  2. Skinny zwangerschapsbroeken. Ik heb nu zelf niet meteen het model om een skinny te dragen, zwanger of niet. Maar hoe irritant was het om op zoek te gaan naar zwangerschapskledij. Eigenlijk wil je alleen iets dat aangenaam zit, en als het kan nog een beetje elegant is ook. Om je dan met je zwangere lijf in zo’n spannend geval te gaan hijsen-  wandel je buiten als een olijf op pootjes.
    .
  3. Fietsers die zonder licht fietsen, in de winter. Liefst zijn ze nog volledig zwart gekleed. Met die lichtjes van tegenwoordig moet je niet eens harder trappen zoals met een ouderwetse dynamo. Mannekes, ik weet dat de automobilisten allemaal geschifte nutcases zijn maar (1) je bent écht écht écht niet te zien en (2) ik weet dat het een zot concept is, maar voorrang van rechts GELDT OOK VOOR JOU.
    .
  4. Het nieuwe mobiliteitsplan in Leuven. Krijg er kop noch staart aan. Iedereen langs dezelfde straatjes proppen, en dan de verkeerslichten – bewust- uitschakelen. Ook heel fijn voor onze slechtziende wandelende medemens die zonder gevaar voor eigen leven het kruispunt wenst over te steken – dat kan dus niet, tenzij met hulp. En gebeurt er iets, zoals gisteren, in die enige ‘uitgangsweg’, ja dan is het hek natuurlijk helemaal van de dam. En dan is het centrum opgedeeld in verschillende gekleurde zones. Da’s toch ook alleen maar om te kunnen laten weten ‘dat je stond aan te schuiven in de blauwe zone’.

circulatieplanlus_0 

.

Hors categorie: Trump.

Maar ja, wie snapt die mens? Hijzelf in elk geval helemaal niet, zo lijkt het.

Zijn er dingen die jij echt niet snapt?

 

Vijf op vrijdag: lifehacks

Daar zijn we weer. Vrijdag. Maandag zat ik vol energie na een heerlijk lang weekend, maar rugpijn kwam deze week roet in het eten gooien. Geen idee wat ik nu weer had uitgespookt, niet met dozen gezeuld, geen hakken gedragen, alle puntjes van de rugschool mooi gevolgd. Enfin, niets dat een nieuw lang weekend niet kan oplossen.

 

Over oplossen gesproken, deze vijf op vrijdag gaat over lifehacks. Lifehacks zijn kleine, creatieve tips die alledaagse dingen wat gemakkelijker kunnen maken.

Hier heb je er alvast vijf. Misschien spaart er wel eentje jou een grijs haar uit?

 

  1. Hou je bakpapier onder het water en verfrommel het. Nu is het veel gemakkelijker om het in de bakvorm te leggen.
  1. Na een receptje met citroenzeste, kan je het sap bewaren door het in te vriezen in ijsblokvormpjes. Handig voor cocktails of gewoon voor een fris glaasje water. (Ook handig als je bouillon hebt gemaakt of een fles wijn niet volledig opkrijgt – een blokje in de saus zorgt voor heel wat smaak)..
  2. Gebruik de uitgeschraapte vanillepeul door ze in een potje met suiker te stoppen. Ze geven nog veel smaak af en je hebt natuurlijke vanillesuiker.

 

  1. Altijd bang dat de yoghurt uit de pot gaat kruipen? En hoe lang stond dat halve blokje bonen daar nu weer? Had dat al haar? Schrijf altijd op de verpakkingen wanneer je ze geopend hebt. Ook handig voor make-up – je wilt liefst niet dat je mascara eigenlijk een zwarte streep bacteriën is, maar weet jij nog wanneer je de laatste geopend hebt?

IMG_0348

  1. Ken je het citaat ‘Boeken houden er niet van om uitgeleend te worden. Ze komen dan nooit meer terug’? Dat geldt wel voor meer spullen. Ik vergeet dan ook altijd wat ik heb uitgeleend aan wie (en vaak ook wel of ik zelf iets heb geleend). Neem foto’s van je spullen in de hand van de persoon die ze leent. Als ik zelf boeken leen, schrijf ik de naam van de eigenaar op een post-it op de eerste bladzijde.

 

quote

 

Hebben jullie ook zo’n handige lifehacks?

Vijf op vrijdag: grappigste momenten van de week

Het was een drukke week. Alweer. We keken uit naar het weekend. Alweer. Maar deze week werden we ook herinnerd aan twee zaken die absoluut prioriteit verdienen:

 

Familie.

 

Samen lachen.

 

Wat zo mooi was aan de vorige week? Dat ik steeds een mooie combinatie kreeg van beiden: vijf familiemomentjes waarbij ik vragen kreeg of opmerkingen hoorde die me zo deden lachen. En omdat het vrijdag is, na een week van zon en rommelend onweer op alle vlakken, deel ik ze graag.

 

  1. Zaterdagnamiddag op het pleintje. Zoals zo vaak staan manlief en ik samen buiten terwijl zoonlief op zijn loopfietsje rondtoert. Twee buurmeisjes van bijna 4 doen gezellig mee. Ze vinden het wel leuk om een praatje te slaan. Maar hoewel ik ze al minstens vijf keer heb verbeterd, blijven ze dingen vragen als ‘waarom praat jouw kleine broertje nog niet veel?’ en ‘waarom draagt jouw kleine broertje een helmpje?’. Ik ben ouder dan hun moeders, wed ik. Maar ik vind het wel een mooi compliment!

.

  1. In dezelfde reeks werd me de vraag gesteld: ‘Waarom heeft jouw papa de kantjes van het gras niet af gemaaid?’ Ik heb manlief met een grote smile gemeld dat hij wel degelijk de ‘papa’ is in dit verhaal.

.

  1. Zondagmiddag bij de schoonouders. Een gezellige bende. Alle aanwezige ‘schoonkinderen’ (3 schoonbroers en ik) kennen elkaar zo’n 8 à 10 jaar.
    Zoonlief is over zijn eerste verlegenheid heen en rent rond met het neefje en de nichtjes. ‘Vrolijke dolle bende’ is een mooie omschrijving.
    Eén van de schoonbroers heeft zoonlief, die nu luid en allerschattigst aan het schateren is, in het oog. ‘Van wie heeft die eigenlijk die krulletjes?’ vraagt hij. Ik kijk hem aan, knipper met mijn ogen, en verwacht elk moment het ironische lachje. Maar nee. Hij meent het. Ik leg uit dat zowel mijn vader als mijn moeder krullen hadden. Maar eigenlijk is die uitleg op zich al hilarisch. Voor de mensen die me niet elke dag tegen komen, dit ben ik van mijn beste kant.P1110474
    Dus ja, van wie? Blijft een raadsel hé.
    .
  2. Dinsdagavond, boekjestijd! Ik kocht een tijdje terug een boekje in de Action met 100 dieren achter flapjes. Zoonlief vindt het heerlijk die op te tillen en te ontdekken welk beestje erachter zit. Een tijg(er)! Een sijash (giraf)! Een poes! Een ‘ondje’! Er zijn ook variaties mogelijk – dan staat er bovenop het flapje een staart, en van wie die staart dan wel mag zijn, kom je te weten als je het flapje opent. Kregen we deze conversatie: ‘En van wie is deze staart, schatje?’ Antwoord: ‘van papa’.

    .

  3. Het is een ritueeltje geworden, een vraag gevolgd door een dikke knuffel. De vraag is altijd dezelfde: ‘Wie is mama’s beste vriend?’. Over het algemeen zijn er twee mogelijkheden: ofwel heeft hij zin om mee te spelen, en gilt hij lachend zijn – steeds beter verstaanbare – naam. Ofwel kijkt hij bedenkelijk, fronst een beetje en zegt: ‘neen.’ Waarop ik dan door begin te vragen. ‘Is papa mijn beste vriend?’ ‘Neeeeeee’. ’Is Scotty mijn beste vriend?’ ‘Neeeeeee’. ‘Is Bumba mijn beste vriend?’ ‘Neee-eeee-heee’, tot ik met mijn vragen bij hem terecht kom.
    Maar woensdag tijdens de ochtendrush ging het anders. Stond ik even met mijn elektrische borstel en mijn mond vol tanden.‘Schatje, wie is mama’s beste vriend?’. Onmiddellijk antwoord: ‘Mama!!’

    Ja, mijn kleine zenmeester.
    Dat zou zo moeten zijn, je hebt gelijk. Niet alleen net voor moederdag.
    Mama’s beste vriend, dat zou mama moeten zijn.

    Die dikke knuffel heeft hij uiteraard óók gekregen!

Vijf op vrijdag – leuke vakantiebestemmingen

Na een week waarbij het weer duidelijk niet doorhad dat de meimaand was aangebroken, belooft het weekend wat beter te worden. Tijd om te dromen over zomermaanden, buiten eten, lange avonden en de geur van zonnecrème.

Vandaar maak ik een lijstje op vrijdagavond, dat enkele van mijn leukste vakantiebestemmingen samenbrengt.

  • Ijsland: Niet dat dit lijstje in volgorde van ‘geweldigheid’ is opgesteld, maar Ijsland zou op al mijn rankings nummer 1 staan. De drie weken dat ik met manlief dit eiland rondreed, waren onbeschrijfelijk. Op één dag kon je perfect in vijf totaal verschillende landschappen terecht komen, van groener-dan-groene valleien met tientallen watervallen en honderden schapen, over zwarte vulkaanas zo ver het oog rijkt, tot kraters, of knalgele zwavelvelden. We waanden ons in Lord of the Rings, waarbij ik in het midden laat wie de elf was, en wie de dwerg.
    .
  • Thailand: Onze eerste kennismaking met Azië was meteen onze huwelijksreis, dus ik ben mogelijk bevooroordeeld. Toch zou ik Thailand aan iedereen aanraden, omdat het echt voor elk wat wils biedt: geweldige cultuur, prachtige regenwouden en sprookjesachtige stranden (The Beach werd hier niet voor niets opgenomen), en niet te vergeten: ontzettend lekker eten! Bovendien is het echt ‘Azië voor beginners’: reizen is er makkelijk en praktisch, mensen zijn vrienden (‘het land met de glimlach’) en de hygiëne is prima. Oh, en Thailand is, in tegenstelling tot wat ik eerst vreesde, een echt koffieland.
    .
  • De Belgische kust: hoe totaal on-exotisch om onze eigen Belgische kust in een lijstje van vakantiebestemmingen op te nemen. Om nog on-sexier te zijn moet ik waarschijnlijk over sokken breien of kauwtabak beginnen. Maar toch, maar toch. Als kind heb je er toch alles wat je je kan wensen? Wat is er beter dan de Belgische kust, tenminste… als het Belgische weer mee wilt.
    .
  • Canada: Manlief en ik zullen onze rondreis in Québec en Ontario nooit vergeten. Dat komt deels door de mooie natuur, deels door de verre verre verre familie die we daar als verrassing opzochten en waar we ontzettend warm ontvangen werden, maar ook en misschien vooral… door de walvissen. We gingen walvissen kijken in een zodiac-bootje en kregen méér dan waar voor ons geld. Op een bepaald moment zwommen er niet minder dan zeven bultruggen langs ons heen. Een blauwe vinvis, waarvan er nog 5000 rondzwemmen op aarde, dook naast ons op om een mondvol plankton te nemen (in deze mond past een kleine auto, het geeft even een idee). Zelfs onze doorwinterde kapitein/gids was door het dolle heen. En mijn biologen-hartje sprong bijna uit mijn borstkas. Walvissen werden mijn nieuwe 2de favoriet (altijd na katten, je begrijpt…). In een ander leven werd ik mariene onderzoeker, zoveel is zeker.
    .
  • Italië: Een stukje paradijs in Europa, daar is iedereen het toch over eens?

 

Voor dit weekend heb ik echter andere, ideale reisbestemmingen.

Mijn achtertuin en het speelhuisje dat daar staat. Mijn doodlopende straatje. Het bankje in de zon dat een ideaal zicht biedt op kleine coureurs die op loopfietsje langs de bochten scheuren. En mijn bedje.

Slaapwel!

 

Vijf op vrijdag: wat ik zou willen kunnen

Vrijdag. Friday. Vendredi. Freitag. Viernes.

 

Effe gecheckt, en ja hoor, vrijdag klinkt goed in élke taal.

 

Een tijdje geleden maakte ik op vrijdag een lijstje van vijf dingen die ik niet kan, en eentje met evenveel dingen die ik wél kan.

 

Daartussen ligt een zee, wat zeg ik, een oceaan van dingen die ik zou willen kunnen.

Zal ik er daar eens vijf uitvissen? Om even over te dromen, en dan gezellig het weekend in te trekken?

 

Vijf dingen die ik graag zou willen kunnen. Misschien lukt het me ooit. Misschien ook niet!

  1. Spaans spreken. Ik weet niet waarom, maar ik vind dat een geweldige taal. Ik zou ze dan ook graag vloeiend kunnen spreken. Ik pik al eens een paar woorden op, en met een redelijke woordenschat in het Frans, lukt het wel om iets te verstaan – al geef ik toe dat dat meestal geschreven dingen zijn, want een Spanjaard die ik versta, heeft waarschijnlijk één of andere ernstige ziekte waardoor je super-super-traag spreekt.
    In Boston heb ik een aantal cursussen gevolgd, maar hier thuis kan ik het niet opbrengen om een opleiding te gaan volgen… of nu toch nog niet…
  2. Echt goed stijldansen. Manlief en ik hebben een hele reeks cursussen gevolgd en al zeg ik het zelf, we waren er niet slecht in. We walsten, we jiveden, we oefenden rumba, tango en cha-cha-cha. En als het dan zo een beetje begint te lukken, en je goed op elkaar bent afgestemd, dan kan dat zo heerlijk zijn!
    Maar toen kreeg ik rugproblemen en voelde het eerder als plet- dan als Weense wals. Exit dancing shoes.
  3. Zo zeker zijn van mijn perfecte droomjob, als ik ben van mijn perfecte droomvent.
  4. Groene vingers hebben. Ook al heb ik een plantgerelateerd diploma, mijn moestuin bestaat momenteel uit mos en paardenbloemen. Pas op, ook schoon hoor. Maar ik vind dat wel jammer. Zo een vierkante meter tuin met allerlei lekkere kruiden? Super! Zelfgekweekte tomaatjes? Ja, absoluut heerlijk. Maar ja, als ik heel eerlijk ben, zie ik al dat onderhoud als een opdracht, niet als een zen-moment. Dus meestal wordt het niets met die groentjes en koop ik mijn besjes maar weer in een klein, overgeprijsd doosje.
  5. Ik heb heel wat mooie eigenschappen geërfd, maar dat muzikale van mijn pa heeft hij niet willen delen. Jammer, want zelf muziek tevoorschijn toveren uit een instrument, lijkt me fantastisch. En het meest pure is dan nog eenvoudigweg zingen, je bent je eigen klankkast. Alleen is momenteel mijn klankkast groot genoeg (hum hum) maar ik ben niet helemaal ‘gestemd’, denk ik.

Maar… work in progress 😉

 

En jij? Wat zou jij graag kunnen?

 

Quotation-Brian-Herbert-ability-learning-choice-Meetville-Quotes-6498-1

Vijf op vrijdag: favoriete steden

Wat is er beter dan een vrijdag? Een vrijdag voor een weekje vakantie! Hoera, daar kijken we met z’n allen naar uit.

Voor de vijf op vrijdag vandaag, een lijstje dat ook een groot vakantiegevoel met zich meedraagt: de vijf steden die mijn hart hebben gestolen, elk om eigen reden.

-Disclaimer- Er zijn zeker nog andere steden die ik heerlijk vind of heb gevonden, maar deze vijf heb ik meer dan eens bezocht, en dragen dus ook iets bekends in zich.

Leuven, Be. Ik was nog klein, en Leuven was een magische plek. Af en toe gingen we er heen, via een enorm bochtige weg waar maar geen einde aan leek te komen. Mijn zussen en ik, op pad met de papa – eigenlijk de enige uitstap die we zo deden, zonder ons ma erbij. We gingen naar de Fnac of een andere boekhandel, mijn pa zocht strips en muziek uit en wij kregen één (Of twee. Of drie.) van de pockets van Garfield, die de perfecte WC-lectuur bleken te zijn.
Waar ik zou gaan studeren, was dan ook een evidentie. Op 20 km van thuis, handig dichtbij maar net ver genoeg. Na de studies blijven plakken, er werk gevonden, en er gesetteld met het lief (die ik daar op de aulabanken gevonden heb). Toen we uiteindelijk ons eigen stekje wilden, leek het Leuvense nog steeds ideaal (behalve het prijskaartje dan): op gelijke afstand van beide ouderparen en dicht bij het werk. Loop ik nu op een zonnige dag over de Grote Markt, besef ik steeds dat ik misschien niet meer zo klein ben, maar Leuven nog steeds magisch.

De Haan, Be. Jarenlang gingen wij in de zomer een maand naar zee. Jarenlang gingen we steeds naar hetzelfde appartement, in De Haan, vlakbij het strand. Mijn groottante huurde dat appartement in juni, en liet het voor ons achter, gevuld met chocola en reuzenperziken die nét rijp genoeg waren. Het feit dat er geen hoogbouw staat op de dijk, geeft De Haan nog een heerlijk retro gevoel. Ik heb er zo’n fijne herinneringen aan, dat ik het centrum maar moet binnenrijden en weten: ‘jep, ’t is vakantie’.

Maastricht, NL. Zo dichtbij en toch weer ‘buitenland’ – de ideale en gezellige plek om in de kerstvakantie al aan soldenshopping te gaan doen. Plus, ze hebben zoute dropjes, één van mijn kleine zondes.

Valiano, It. Bepaald geen ‘stad’ te noemen, dat gehucht van 5 straten dat deel uitmaakt van Montepulciano. Met één voet in Toscane en één voet in Umbrië, zicht op de wijnranken en in de schaduw van een olijfboom, wordt duidelijk waarom Italië een ideaal vakantieland wordt genoemd. Ja, ik hou van roadtrips en avontuurlijke reizen, walvissen, watervallen en exotische bestemmingen, maar af en toe mag het ‘dolce far niente’ zijn.

Boston, USA. But of course. Onze thuis weg van huis en voor altijd de plek waar ons ventje zijn eerste stapjes heeft gezet. De helft van deze blog wordt gewijd aan deze stad, laat ik geen poging doen dit samen te vatten. Vergeet Boston gewoon niet bij een tripje naar de Oostkust, stop het vergelijken met New York en geniet gewoon van deze eigenzinnige, gezellige en gevarieerde stad.

bostoncoolidge corner

Vijf op vrijdag: ouderschap in quotes

We zijn ondertussen al aardig gevorderd met die 40 dagen bloggen, and so far so good! Voor onze volgende ‘Vijf op vrijdag’ spookte er al even iets door mijn hoofd: 5 quotes die ik met (pril) ouderschap verbind.

Er werkt weinig meer op de lachspieren dan zo’n citaat waarbij je denkt: It’s funny ‘cause it’s true! Al zijn er natuurlijk ook uitspraken die je even doen stilstaan, of misschien zelfs slikken. Nagels met koppen, in elk geval!

  1. quote 1

Voor een planner als ik was de onzekerheid van de bevalling, niet evident. Maar dat ik dat ventje eindelijk zou ontmoeten, maakte het allemaal wat makkelijker.

2. quote 2

Ook al is het echt een superkracht dat je een kindje op de wereld kan zetten, het maakt je toch ook heel kwetsbaar.

 

3. quote 4

Zeker in de babyfase kon een dag al eens lang duren- figuurlijk, maar ook letterlijk (ik was toch anderhalf keer langer wakker dan gewoonlijk). Toch gaat het tegelijk zo snel. Zou dat de ouderlijke relativiteitstheorie zijn? En nu we toch bij Einstein aankomen:

 

4. quote 3

Momenteel zijn onze verhaaltjes nog vooral kort en bondig, maar dat onze man uit zichzelf besloten heeft dat ‘in bedje blijven zitten en een boekje bestuderen’ een fijn tijdverdrijf is, kan ik alleen maar toejuichen. Ik kijk al uit naar meer verhaaltjestijd!

En dan  last but not least:

5. quote 5

Eentje die alle ouders niet mogen vergeten.

 

En dan nog een laatste, die niet in het lijstje past, omdat-ie alles overstijgt, als credo van elke jonge ouder, als troost in korte nachten, darmkrampjes, terrible two’s, en noem maar op, een mantra van mama en papa:

Screen Shot 2017-03-29 at 11.53.37

Vijf op vrijdag: wat ik wél kan

Het werd lente deze week. Officieel, meteorologisch, maar ook in het grasveld en de bermen. Ons kleine berkje in de voortuin heeft geïnvesteerd in nieuwe blaadjes. Het zonnetje liet zich al eens wat meer zien. ‘s Avonds gaan joggen lukt soms zonder extra lichtjes en fluovestje.

 

Op een vrijdag in de lente moet een mens gewoon eens zijn roze bril opzetten. Zichzelf een ‘speekmedaille’ geven. Een klein buigingske maken. En een lijstje van vijf dingen opstellen, die je wel goed kan. Grote dingen, kleine dingen, misschien op het eerste zicht alledaags, of net zot origineel, ik laat het aan anderen om te oordelen (al moet ik zeggen: nr. 5).

 

  1. Ik kan moeilijke dingen eenvoudig uitleggen. Ik heb dit ergens onderweg ontdekt, en later aan uitgebreide experimentatie onderworpen. De grootste proeven kwamen vaak van mijn lieve groottante, die, hoewel ze mij ooit belde om te vragen of ze de videocassette moest omdraaien en opnieuw insteken, mij plots een uitdaging kon toespelen als

 

“Wat is dat eigenlijk, DNA?”

“Seg, dat internet, hoe werkt dat precies?”

.

  1. Organiseren. Noem het, ik zal het op poten zetten. Ik maak de planning, ik regel de grote en de kleine issues, voorzie een back-up voor alles wat een naam heeft en ik denk aan het extraatje dat het af maakt. En ik maak een draaiboek zodat iedereen kan volgen (en weet waar-ie moet staan op het juiste moment). Ja, met een kleurcode. Duh.

 

  1. Ik kan een compliment oprecht aanvaarden. Nee, dat was niet altijd zo. Zo typisch Vlaams, zo typisch vrouw, of misschien gewoon zo typisch ik vroeger, om je na een compliment bijna te gaan verontschuldigen. Of je kan ook tussen de lijnen uitleggen waarom je dat niet verdient (‘Oh de trui is echt oud’ ‘Oh, maar nee, zo goed was dat niet hoor, kijk maar naar die’ En mijn favorietje: ‘Oh dat was eigenlijk per ongeluk gelukt’).Twee vliegen in één klap: je breekt jezelf nog wat af én je maakt de complimenteur onrechtstreeks uit voor een blinde onnozelaar, die niet doorheeft wat een loser jij eigenlijk wel bent.

    Doe ik niet meer aan mee. Ik geef oprechte complimentjes, en ik ontvang ze ook heel graag. Alsjeblieft, dankuwel.

.

 

  1. Kaartjes, tekstjes en gedichtjes schrijven – mits enige voorbereiding, maar soms ook ‘on the spot’ (bijvoorbeeld als de familieleden ‘geen inspiratie hadden’ en mij de opdracht geven twee minuten voor het feestvarken aankomt).Manlief vindt dit een geweldige eigenschap, aangezien hij één keer heeft geprobeerd onze vakantiekaartjes te schrijven. Toen vroeg een vriend of we toevallig de kaart ‘voor de bomma’ naar hem hadden gestuurd. Exit manlief als kaartjesschrijver. Hij heeft zoveel andere kwaliteiten.

 

.

  1. Ik kan me erbij neerleggen dat ik niet kan controleren wat andere mensen denken. Ik kan maar mijn best doen, ik wil uiteraard goed overkomen. Maar wie weet lijk ik voor die ene collega net iets te veel op die trut die vroeger bij haar in de klas zit. En krijg ik dat echt niet rechtgetrokken. Tja. Their loss.
    Je kan zelden voor iedereen goed doen. En weet je wat? Dat is helemaal niet erg.

 

 

Welke dingen kunnen jullie? Waar zijn jullie goed in? Komaan! In de lente mogen er dan pollen in de lucht hangen, niemand is allergisch aan een beetje ‘eigen stoef’!

 

quote

Nr. 6 en 7

 

Vijf op vrijdag: wat ik niet kan

Aaaaah Friday. My second favorite F-word. – dit staat op een onderzettertje dat ik ooit aan een collega cadeau deed. Het deed me aan haar denken, omdat we samen een mini-dansje durven te maken als de laatste dag van de werkweek aanbreekt.

Alleen heb ik vandaag een mooi aantal vergaderingen, en niet allemaal dicht bij huis, dus het zou kunnen dat de beruchte vrijdagnamiddagfile de start van mijn weekend een beetje uitstelt. Bovendien krijgen we vanavond bezoek, waar manlief en ik al lang naar uitkijken. Gelukkig staat het diner al netjes te pruttelen in mijn slow cooker: Jeroen Meus’ ossobuco. Hij haalt in het recept aan dat je er tijd voor moet maken, wel Jerre, wat dacht je van kalfsschenkel die zich 8 uur lang op 80°C alle smaken van de groentjes en de kruiden eigen heeft kunnen maken? Jep, over mijn slow cooker schrijf ik zeker binnenkort, want samengevat: zo’n ding is vreselijk handig. En de geur die je huis vult is gewoon geweldig – ik krijg nu al honger als ik er aan denk.

Maar goed, eventjes bij de les blijven: de vijf op vrijdag. Ik dacht, ik ben in een eerlijke bui, laat ik maar starten met vijf dingen die ik totaal niet kan. Dingen die voor een ander misschien helemaal vanzelfsprekend lijken, maar waarbij ik het gevoel heb dat ik de algemene cursus gemist heb, die blijkbaar alle andere mensen op deze wereld volgden. Stiekem, toen ik niet keek.

Vijf ‘gewone’ dingen die ik niet kan:

  1. Ik kan niet fluiten. Het is gewoon gênant. Om dit euvel enigszins te verdoezelen, zing ik dan maar de woorden ‘fwiet fwiet’. News flash: dat verdoezelt helemaal niets.

.

  1. Naaien/stikken: Ja, ik kan een knop aannaaien, maar of die er twee weken later nog aanhangt, valt zwaar te betwijfelen. Een scheur in een kledingstuk kan ik zeker maken, maar mag het daarna de verkleedkoffer in?

.

  1. Naar de koers kijken, zonder het op mijn zenuwen te krijgen en met iets anders te beginnen. Dit geldt ook voor darts, voetbal, snooker, voetbal (de lijst is niet compleet). Enige uitzondering is het WK voetbal, toen zat ik evengoed met strepen op mijn wang aan de buis gekluisterd.

.

  1. Iemand anders melk in mijn koffie laten schenken. Of voor iemand anders melk in de koffie doen. De gewenste hoeveelheid melk in je koffie is een belangrijke, persoonlijke en precieze aangelegenheid. Ik kan het echt niet hebben dat iemand mijn koffie verknalt door er te weinig, of godbetert, te véél in te doen. Ik zou dan ook nooit iemand een soortgelijk onrecht aandoen.

.

  1. Niet aan de melk ruiken voor ik hem in mijn koffie giet. Is totaal onmogelijk. Zelfs al doe ik zelf het flesje open, ik MOET gewoon effe checken.

energy

Vijf op vrijdag – in mijn handtas

Op vrijdag hoeft het allemaal niet lang of ingewikkeld te zijn. Op vrijdag mag een tekstje gewoon het equivalent zijn van gemakkelijke pantoffels, van een diner dat je enkel de oven in hoeft te schuiven (vanavond pizza, YAY!).

De vijf op vrijdag is zo’n rubriek. Vijf dingen die ik in een lijstje wil gieten, vijf puntjes die misschien alleen gerelateerd zijn door de neuronen in mijn brein. Of in dit geval, mijn handtas. Op dit moment is mijn handtas een donkergroene leren tas die ik in Italië in een ambachtelijk winkeltje vond, waar het echt nog naar leer rook – ik zeg nu ‘ambachtelijk’ maar waarschijnlijk wordt dat per ton binnen gesmeten vanuit een fabriek. Ik kreeg de kleur niet uit mijn hoofd, en ben uiteindelijk gezwicht.

Ik ken het cliché van de handtas waar een halve supermarkt of voorraadkamer in te vinden is. Ik denk dat het bij mij nog meevalt…multifunctionaliteit zorgt ervoor dat het aantal items onder controle blijft.

Vijf dingen die altijd in mijn handtas te vinden zijn.

  1. Portefeuille. Uiteraard. Houder van kaarten (krediet-, bank-, tank-, getrouwheids-, etc), foto’s, muntstukjes (en af en toe eens een briefje), identiteitskaart (van mij en van ventje, met fotootje van toen-ie 3 weken was, en verdacht op een varkentje van Angry Birds lijkt), gele stickertjes van de CM, rijbewijs, donorkaart van het Rode Kruis met mijn bloedgroep op (waarom eigenlijk?), en een stukje van mijn sleutelhanger dat ik al 2,5 jaar wil plakken.
  2. Papieren zakdoekjes. Multifunctionaliteit ten top. Opvanger der snotneus. Omwikkelaar van de Paper cut. Schoonmaker van je schoenen. Alternatief voor een vieze handblazer, of stiekem voor wc-papier als er plots geen aanwezig blijkt te zijn.
  3. Paracetamol. Tegen allerlei pijntjes. Mijn groottante beweerde met de grootste stelligheid dat Dafalgan goed was ‘voor pijn aan de kop’ en Panadol (met exact hetzelfde actieve bestanddeel dus) voor ‘pijn aan de benen’. Who am I to disagree?
  4. Tandfloss. Weinig dingen kunnen me zo gek krijgen als dat ene stukje tussen je tanden dat je er met de beste wil van de wereld niet krijgt uitgepeuterd. Niet multifunctioneel? Als je gaat vissen heb je altijd een lijn bij, tenminste als de kabeljauw van muntgeur houdt!
  5. Nagelvijl. Ik weet dat ik zei dat weinig dingen me zo gek kunnen maken als een haakje tussen je tanden, maar een haakje aan m’n nagel is zeker ook zoiets. Ik ben nochtans niet zo met nagels bezig, lak ze zelden. Niet multifunctioneel? Nooit een film met een gevangenisontsnapping gezien, zeker?

 

Wat mag er niet ontbreken in jouw handtas?