Een jaar verschil

Ooit zei ik het aan mijn schoonzusje, die in een lastige situatie zat.

‘Wacht maar af hoeveel een jaar kan veranderen’.

En zaterdag besefte ik weer dat dat behoorlijk wijs was, van mij.

En waar.

Op 2 februari 2018 had ik geen vrolijke dag. Ik zat in de laatste fase van mijn chemobehandeling. Die had zijn tol al geëist op mijn lijf en mijn zijn. Ik probeerde zoveel mogelijk de horror van dag tot dag door te komen, maar was toch aan het aftellen geslagen: die week zou mijn laatste cyclus van start gaan.

Maar nee: mijn immuunsysteem, dat zo lang had stand gehouden, crashte. Net voor de eindmeet. Ik kreeg 39,8°C koorts en bleef drie dagen in het ziekenhuis zonder dat ze echt wisten wat ik had, en hoe ze dekoorts konden laten dalen.

En toen mocht ik eindelijk naar huis op donderdag, om maandag terug te keren om dan ‘hopelijk’ de laatste reeks zakken gif in mijn lijf te laten pompen.

En toen kwam vrijdag – en ik was jarig.

Mensen wensten mij een gelukkige verjaardag.

Ik haatte het.

Gelukkige verjaardag? Ik wilde in mijn bed kruipen en ergens onder die dekens verdwijnen en pas opstaan als alles voorbij was, en ik mij feniks-gewijs opnieuw durfde te vertonen. Ik verklaarde aan iedereen dat ik pas een maand later jarig zou zijn (en dat hebben we ook enigszins zo gevierd).

Maar toen mijn tante belde, die drie weken voordien de man waar ze 60 jaar van haar leven mee had gedeeld, had moeten afgeven, haalde ik een Oscar-waardige performance boven. Zij wist niet dat ik ziek was. En ik ging haar dat niet vertellen.

Een mens kan maar zoveel horror verdragen.

Op 2 februari 2019 had ik een vrolijke dag.

Ik stond op en manlief, mijn held, en krullenbol, mijn schat, hadden het huis versierd. Ze zongen me toe en ik kreeg een lekker ontbijtje.

De berichtjes en de filmpjes met zingende neefjes en nichtjes stroomden toe en ik bedankte iedereen uitbundig.

’s Middags kwam mijn familie een pistoletje met soep eten, en als dessert een lekkere pannenkoek – je bent jarig op lichtmis of je bent het niet, natuurlijk. Ik kreeg een e-reader cadeau en kijk al uit naar een vakantie waar de helft van de bagage niet uit kleppers bestaat.

’s Avonds kwamen enkele goede vrienden eten. Het was gewoon… gezellig. We hebben goed gelachen, goed gegeten, en niet als een wrak gaan slapen.

Nog een beetje kaas over…

Mijn lieve tante heeft niet gebeld. Zij is twee maanden na mijn vorige verjaardag haar man gaan vervoegen. Ik miste haar. En nog wel wat mensen. Ik hoop dat ze er eentje hebben gedronken op mijn gezondheid.

Wacht maar af hoeveel een jaar kan veranderen.

Ik heb het berekend. Deze verjaardag was precies 1 345 760 keer beter dan de vorige.

Advertenties

De kleine poëet werd drie!

IMG_2982

Het was zo ver, krullenbol werd drie jaar. Ik vond het prachtig. Toen hij 1 werd, kon ik het niet geloven.  Op zijn tweede verjaardag dacht ik ‘nu al?’. Maar zijn derde verjaardag kwam zo mooi op tijd. Als je boven de meter uitsteekt, en tot 20 telt, in het Nederlands en het Engels, dan kan je gerust drie worden. Dat past.

 

Het was mooi weer en hij wees op de lucht vol ‘vliegtuigstreepjes’. Bij de mama ging het dagen – peuters, dat zijn kleine poëten. Woorden die passen, maar niet bestaan, die worden uitgevonden. Zoals toen hij wat langer in bad had geplonsd en hij plots ontzet naar zijn vingers keek. ‘Ja, je vingers hebben rimpels, maar straks komt dat weer goed’, zei ik. ‘Ja, het zijn vimpels’, zei hij, nog steeds niet helemaal gerust gesteld.

‘Wij moeten misten’ – die ochtend dat je geen hand voor ogen zag, maar we er wel door moesten.

Of toen hij mij plaagde door mij aanhoudend ‘protkusjes’ te geven en ik de beste acteerprestatie ooit neerzette door te doen alsof ik het niet zo leuk vond en riep ‘waarom, waaaarooooooom?’. Hij stopte, keek even omhoog, en haalde zijn schouders op terwijl hij zuchtte ‘waarom, waarom, wat is waarom?’. Tja, dat weet zelfs mama niet!

Zijn verjaardagsfeestje was een groot succes. Er waren ‘kadookjes‘ en er was taart en het was zo heerlijk gezellig. ‘Waarom kreeg je eigenlijk een feestje?’, vroeg ik.

‘Voor mijn driejaardag’, zei hij vrolijk. Want ik ben ‘driejaardig’.

 

Volgend jaar zal het nog mooier zijn –

 

Een ‘vierjaardag’ vier je niet elke dag.

party

 

To be or not to be… jarig

Vorige vrijdag was ik jarig.

Maar alleen dit jaar.

Klinkt dat vreemd? Volgens mijn paspoort was ik al een maandje eerder jarig. Maar eerlijk gezegd, dat zag ik niet zitten. Het zou een vrijdag na drie dagen hospitalisatie zijn, sowieso al niet mijn beste moment, het werd de vrijdag na vier dagen van hoge koorts en uitstel van de start van de laatste chemocyclus.

Hoe dan ook, ik voelde me niet bepaald feestelijk en had dat ook al voorspeld.

Dus heb ik in de weken voordien aan iedereen die het horen wilde, verteld dat mijn verjaardag uitzonderlijk, enkel en alleen in 2018, vanwege een speciale zonnewende, schrikkelmaand en jaar van de hond en andere, hoogst wetenschappelijke redenen, een maand later viel.

Natuurlijk waren er heel wat mensen die deze memo niet gekregen hadden. En die me supergoed bedoeld, een ‘gelukkige verjaardag’ wensten, een maand te vroeg. En dat was moeilijk. Dat was echt even slikken. Want hoe kan je nu in die omstandigheden een gelukkige verjaardag hebben?

Die voormiddag was ik niet om aan te spreken, dat geef ik eerlijk toe. Ik besef heel goed dat ik ook pissed zou geweest zijn mocht niemand eraan gedacht hebben, dus ja, eigenlijk was het sowieso mis. Maar manlief was thuis en de namiddag werd toch nog aangenaam en zonnig in alle opzichten, wat helemaal zijn verdienste is, want mijn hoofd stond op onweer.

Vorige vrijdag waren er dan een aantal lieverds die me effectief een gelukkige verjaardag wensten. Een kleine drie weken na de laatste chemo is er inderdaad al veel veranderd. Mijn bloedwaarden gaan de goeie kant op, mijn haar komt weer piepen en het energiepeil is met momenten best OK. Ik voelde me dus behoorlijk goed, maar ook behoorlijk on-jarig.

Op zondag kwamen een aantal goeie vrienden brunchen. Iedereen bracht wat mee zodat wij niet te veel voorbereidingswerk hadden. Ik maakte vers appel- en ananassap. Er waren 2 soorten quiches, spinazie-, bananen- en appelpannekoeken, koffiekoeken, pistoleetjes, en fijn gezelschap. Het was fantastisch, gezellig en gewoon heerlijk gewoon. En ik besefte: jep, nu kan ik wel een jaartje ouder worden. En genieten van wat een privilege dat is.

IMG_2435

Vijf dingen die ik leerde van mijn groottantes

Het is misschien niet ongewoon in nieuw samengestelde gezinnen, maar zo zit het niet bij ons. Toch kreeg ik vier oma’s. Zomaar, cadeau.

 

Er waren natuurlijk de moeders van mijn ouders. De mama van mijn mama heb ik nooit gekend. De mama van mijn papa, Moemoe, wel. Elke twee weken was het grote familiebijeenkomst bij haar, ik herinner me appelcake en soep met balletjes.

 

En dan waren er twee groottantes. De twee jongste zussen van mijn oma. Die twee waren nooit getrouwd geweest, en leefden nog steeds in het huis van hun ouders. Toen mijn moeder aan het uitkijken was naar een crèche voor mij, was de oudste net gepensioneerd na meer dan 40 jaar als verpleegster en vroedvrouw. De andere (7 jaar jonger), werkte van thuis uit, verkocht wat er in de serres groeide.

 

Hoe dat precies ging, weet ik niet, maar zij werden mijn crèche. En daarna mijn woensdagnamiddag. En toen ik ging studeren, en later werken, mijn zondagse bezoekje.

 

En hoewel we met drieën waren thuis, was ik op die momenten enig kind. Een geweldig kind, een kind dat niet veel verkeerd kon doen. Waarvoor ze de mooiste nectarines opzij hielden, en die zalige witte manons uit de pralinedozen. Die hun dag beter maakte, door eens te bellen of langs te komen.

 

Mijn twee extra oma’s.

 

Ze zijn er allebei niet meer, en ik mis ze. De jongste, Tante Nelly (of ‘Ta li’ in kindertaal), zou vandaag 95 jaar geworden zijn.

 

Mijn gedachten zaten in het vroeger vandaag, en bij alles wat ik van hen heb geleerd.

Een kleine bloemlezing uit de lange lijst ‘wat ik leerde van Tante Nelly en Tante Renée’:

 

  1. Wat je zelf doet, doe je meestal beter

Het mag duidelijk zijn: ten huize groottantes werd er veel zelf gedaan. Tante Nelly breide zelf de gilets (of: ‘golfkes’), stopte de kousen. Ze maakte elk jaar de lekkerste confituur en haar witloof met hesp in kaassaus is nog steeds mijn grote streven. Ik werd groot op haar wafels en haar zelf gesneden steaks (ze bestelden een halve koe en versneden deze zelf) en legendarische Provençaalse saus.

vtm koken

  1. Je scholing bepaalt niet wie je bent en wat je kan

Tante Renée had het geluk te mogen gaan studeren (en met onderscheiding af te studeren in 1937). Tante Nelly, als nakomertje, werd dat niet gegund: zij moest thuisblijven en voor haar ouders zorgen. Maar hoewel ze op haar 14de de schoolbanken verliet, sprak ze naast Nederlands (ze vertikte het dialect te spreken tegen mij), vloeiend Frans en een mondje Engels. Je moest haar niets wijsmaken. In geen enkele taal.

  1. Wees blij met wat je hebt

Ze hadden het niet breed, die tantes van me. Maar dat hoefde ook niet. Ze prezen zich gelukkig. Gelukkig dat ze in dat huis konden wonen. Gelukkig dat ze vier diepvriezers vol eten hadden (ze waren 18 en 25 toen WOII uitbrak).

Oh ja, ze konden ook een stevig zaagje spannen, dat ga ik niet ontkennen. Over de presentatrice die iets lelijks aanhad, en die alweer aan het ‘mompelen’ was. Over al die familie die niet vaak genoeg langskwam. Over de tuinman die de struiken verkeerd had gesnoeid. Ach ja…

  1. Soms moet je Elsa-gewijs ‘let it go’

In dat huis leek de tijd stil te staan. De keuken had geen dampkap, en geen warm water. Afwassen deden ze in twee teiltjes die ze vulden met gekookt water. In de kelder zat de ‘voorraad’ – kruiden, thee, koffie, plastieken zakjes. Je weet wel… voor als de oorlog opnieuw uitbreekt. Nooit werd er iets weggegooid. Die oude traploper? Misschien kan die nog dienst doen. Vaders schoenen uit 1954? Vielen in stofflarden uit elkaar toen ik ze ontdekte.

We deden wel eens pogingen om meer te weten te komen over hun leven. Maar dan leek er niets ‘noemenswaardig’ gebeurd te zijn tussen 1945 en de jaren ’80, toen hun schat geboren werd.

  1. Je hebt geen directe bloedband nodig om iemand onvoorwaardelijk graag te zien.

 

Gelukkige verjaardag, Tante Nelly.

eurobloemen

Zoondag #4: 2 jaar

Liefste schat,

 

Vandaag werd je twee jaar.

Je ontbeet met een pannenkoekje.

Je droeg je kroon de hele dag.

Je deed een heerlijk dutje, en toen je wakker werd waren je meter en peter, en grootouders er, om met ons te vieren.

Papa en ik hadden een biscuit gebakken, en met chocomousse versierd. En ik had er ook eentje gemaakt die helemaal uit fruit bestond.

Je kreeg veel pakjes en vond ze allemaal om ter leukst.

Je speelde buiten met je peter, van de glijbaan, in, achter, naast en zelfs op het speelhuisje.

Je blies een kaarsje uit en mocht in de taart graaien.

 

Liefste schat,

Vandaag werd je twee jaar.

Het was een heerlijke, warme dag.

 

Je danste lachend tussen zeepbellen met chocolade op je snoet.

 

Je blijft het mooiste dat ik ooit zag.

 

Ne gelukkige

Je bent jarig vandaag

Vandaag is je dag

Ik heb bloemen gekocht

Ik heb aan je gedacht

 

Je kleinste schat tekende wild

Een krabbel met een grote K

Ik breng hem mee voor jou

Zijn liefste o-ma-ma

 

Heb ik al vaak genoeg gezegd

Dat ik je graag zie,

Zeker ook vandaag

Ik had zo graag

Zo graag

Zo graag

 

Die bloemen afgegeven

 

en niet neergelegd.

 

 

 

Hip hip

De uren zijn lang, maar de weken zijn kort.

Wat een mooie uitspraak vind ik dat. Dat gevoel hebben we toch allemaal wel eens, dat de dagen – vreemd genoeg meestal de weekdagen – voorbij lijken te kruipen als een kreupel slakje, maar voor je het weet is er opeens alweer een maand voorbij.

Of een jaar. Er zijn zo een paar ankerpunten op de kalender die me elke keer dat gevoel geven. ‘Is het nu alweer Kerst?’  – en dan, na wat aanvoelt als een week of twee – ‘Hoe, is het straks opnieuw Pasen?’. Of élk jaar op 1 januari, wanneer we uitgenodigd zijn bij de familie van manlief om uit te kateren met vers gebakken brood, paté en heerlijke kazen.

 

Het is dus helemaal niet gek dat ik echt-serieus-ernstig denk dat er een foutje is geslopen in de Druivelaar. Hoezo wordt happy baby 1 jaar deze zaterdag? Nuh-huh! Heus niet!

Of toch?

Even zijn eerste vriendenboekje checken.

Geboortedatum 2 April 2015
Kleur ogen Blauw/grijs met een beetje lichtbruin
Kleur haar Ja! In tegenstelling tot wat kwatongen beweren, heb ik wel degelijk haar! Het is blond. Neen, niet doorzichtig zoals bij mijn opa’s!
Lengte 78,5 cm
Gewicht 11 kg
Hobby’s Wandelen aan twee handjes of mijn wagentje, schommelen en Bumba kijken. En mama en papa knuffelen.

bumba

Favoriete liedje Lac du Connemara. Oh, en ‘de kikkertjes’. En ‘de boom stond op de bergen’.
Favoriete boek Little kangaroo, I love you.
Wat ik later worden wil Mezelf, mama zegt dat dat al meer dan genoeg is.

 

Jep. Het is dus toch zover. Tijd voor een feestje. Tijd voor een taartje. Tijd voor het vieren van een prachtig jaartje.