Zeven!

‘Zou er morgenvroeg iets aan mijn deur hangen, mama?

Ik frons. Ik was de gouden slingers van vorig jaar al vergeten, maar hij duidelijk niet.

‘Misschieeeeeeen, hé schat’, zeg ik op de mysterieuze toon die ik spaar om totaal niet mysterieuze zaken mee te delen. (Zoals ‘misschiiiieeeeen zit er een koekje in mijn tas’ – terwijl het er elke dag na school in zit).

Ik stop hem onder, kus hem goedenacht en keer terug naar het gezelschap beneden (Manlief en twee vrienden) met de melding dat we dringend met vereende krachten ballonnen moeten opblazen en aan koordjes hangen, om ondersteboven aan zijn deurstijl te laten bengelen.

Jawel, de voorbereidingen van deze verjaardag waren een mooie combo van doorgedreven planning en totale improvisatie.

***

Lieve jongen van me,

Na twee jaar jarig te zijn in lockdown (1 keertje in échte lockdown en 1 keertje in de redelijk absurde verlenging van de paasvakantie), mochten we je dit keer vieren op een gewone zaterdag. Een zaterdag waar mensen mochten langskomen zonder mondmasker. Ze mochten zelfs binnen! Daar hebben we dan ook mooi van geprofiteerd.

De tafel was versierd met een kroon (Mario style), ballonnen en een eerste pakje. Zes andere cadeautjes waren verstopt over het hele huis. Met de schatkaart kon je ze vrij vlot vinden. Het vlaggenschip, een groot Lego … euh vlaggenschip (ja, letterlijk) werd meteen geopend. Dat er zoveel stapjes waren dat er geen boekje bij zat, maar dat alles op de iPad moest bekeken worden, maakte het plezier nog groter!

Op zoek naar de verstopte cadeautjes

Na de middag kwam je beste vriend aan. Samen met jullie beiden trok ik naar een klimmuur voor kinderen, in Wilsele (de funhall van de Stordeur). Het was fantastisch, wat hadden jullie plezier! En ik vond het stiekem ook best stoer dat jij je vriend overtuigde om in de donkere speleobox te gaan – daar waar het vaak hij is die je wat over de streep moet trekken. Jullie wilden zelfs even het hoogteparcours op 7 meter hoogte proberen. Ik geef toe, ik deed het zelf een beetje in mijn broek (uiteraard met uitgestreken gezicht, of dat probeerde ik toch), en vond het niet zo erg dat jullie er niet zo lang ‘rondgehangen’ hebben.

Anderhalf uur was precies tijd genoeg om niet al te moe en heel tevreden naar huis te keren.

Na een half uurtje uitrusten kwam daar de volgende verrassing al aan: je meter en peter, nichtjes en opa belden aan. Je werd overladen met nog meer fijne cadeautjes en ik serveerde mijn Mario taart.

Wat doe je als je geen witte suikerpasta meer hebt? Wees creatief met banaan!

Daarna had ik nog een fijne activiteit voorzien: een speurtocht op zoek naar de gestolen paaseitjes (dit was een escape room spel dat ik mocht test draaien). Met veel enthousiasme losten jullie de puzzels op.

Kortom, het was een heerlijke dag. Of, zoals je het ’s avonds zei, ‘redelijk leuk‘ (moeder, haal je maar niet te veel complimenten in je hoofd, denk ik dan).

Jij hebt zo veel geleerd het voorbije jaar, lieve schat. Leren lezen, schrijven, maar ook iets rustiger blijven in nieuwe situaties.

Ik geniet ervan dat jij mij nu voorleest ’s avonds. En dat ik briefjes met kleine boodschapjes in je brooddoos kan steken.

Maar ik vind het ook wel fijn dat je nog graag knuffelt, en nog steeds graag het slaapliedje hoort van vroeger.

Je bent al wel een grote jongen – letterlijk en figuurlijk. Nog een paar jaar en je torent boven me uit.

Maar je weet ook wel dat je voor je melige mama, altijd haar kleine schat zal blijven.

Niks aan te doen! Proficiat lieverd van me.

Advertentie

3 gedachtes over “Zeven!

  1. Pingback: Koffie Klasj – Maart ’22 – Boston, baby!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s