Vijf op vrijdag: ouderschap in quotes

We zijn ondertussen al aardig gevorderd met die 40 dagen bloggen, and so far so good! Voor onze volgende ‘Vijf op vrijdag’ spookte er al even iets door mijn hoofd: 5 quotes die ik met (pril) ouderschap verbind.

Er werkt weinig meer op de lachspieren dan zo’n citaat waarbij je denkt: It’s funny ‘cause it’s true! Al zijn er natuurlijk ook uitspraken die je even doen stilstaan, of misschien zelfs slikken. Nagels met koppen, in elk geval!

  1. quote 1

Voor een planner als ik was de onzekerheid van de bevalling, niet evident. Maar dat ik dat ventje eindelijk zou ontmoeten, maakte het allemaal wat makkelijker.

2. quote 2

Ook al is het echt een superkracht dat je een kindje op de wereld kan zetten, het maakt je toch ook heel kwetsbaar.

 

3. quote 4

Zeker in de babyfase kon een dag al eens lang duren- figuurlijk, maar ook letterlijk (ik was toch anderhalf keer langer wakker dan gewoonlijk). Toch gaat het tegelijk zo snel. Zou dat de ouderlijke relativiteitstheorie zijn? En nu we toch bij Einstein aankomen:

 

4. quote 3

Momenteel zijn onze verhaaltjes nog vooral kort en bondig, maar dat onze man uit zichzelf besloten heeft dat ‘in bedje blijven zitten en een boekje bestuderen’ een fijn tijdverdrijf is, kan ik alleen maar toejuichen. Ik kijk al uit naar meer verhaaltjestijd!

En dan  last but not least:

5. quote 5

Eentje die alle ouders niet mogen vergeten.

 

En dan nog een laatste, die niet in het lijstje past, omdat-ie alles overstijgt, als credo van elke jonge ouder, als troost in korte nachten, darmkrampjes, terrible two’s, en noem maar op, een mantra van mama en papa:

Screen Shot 2017-03-29 at 11.53.37

Advertenties

In de krant – deel 2

Terwijl ik de hele verhuis en reis naar huis nog aan het verteren ben – een noodzakelijke stap voor erover geschreven kan worden – heb ik het lijstje waarover Amerikanen zich in Europa verbazen, verder aangevuld. Deel 1 met de puntjes 1 t.e.m. 6 vind je hier.

 

7. Wij moeten wachten op onze rekening. Soms moeten we zelfs opstaan om ze te gaan vragen

Dat is waar, ik ben in België al een paar keer moeten overgaan tot de ‘kijk-ik-doe –mijn-jas-aan-pas-op-ik-wandel-naar-de-deur’-truc om de rekening te krijgen. In Amerika ligt die al op tafel wanneer ze het dessert brengen. Nee, er wordt niet gevraagd of je nog een koffietje wenst. Misschien omdat ze dan weer gratis refills moeten geven?

 8. Onze melk staat uit de koelkast en toch worden we niet ziek

Hier had ik helemaal niet bij stilgestaan, tot de Amerikaanse vriendin met de nodige argwaan vroeg of wij inderdaad melk gewoon in de kast lieten staan. Mijn eerste reactie was dat de bus echt wel in de frigo staat, maar toen besefte ik dat de voorraad inderdaad gewoon twee maanden in de garage kan vertoeven. Het blijkt aan het verschil te liggen tussen de Amerikaanse pasteurisatie en de Europese UHT. Tussen twee haakjes, zowel manlief als ikzelf werden lactose-intolerant in Boston. Ik dacht nog dat het aan de zwangerschap lag, maar dat zoiets ook besmettelijk zou zijn, leek me sterk. We wijten het dan ook aan de andere behandeling van melkproducten, en kopen braafjes lastosevrije melk en yoghurt, om niet verder bij te dragen aan het broeikaseffect.

9. We mogen vloeken op de radio

En ‘shit’ hoeven we niet ‘the S-word’ te noemen.

10. We hebben ongelooflijk veel betaald verlof

Een gemiddelde Amerikaan moet het rooien met 10 dagen, ofte twee miezerige weekjes per jaar. Het is dan ook niet gek dat ze nog niet veel van de wereld hebben gezien. Of Europa ‘willen doen’ op tien dagen. Zwangerschapsverlof is trouwens niet federaal geregeld, elk bedrijf mag er zelf over beslissen. Het minimum is acht weken, onbetaald. Maar, zo vertelde een Amerikaanse me, toen ze mijn verbaasde smoel zag, je krijgt dan wel je job terug als je opnieuw start, hoor. OOOOOHhhhh, maar dan is het goed! Hartelijk bedankt!

11. Sommige mensen hebben geen auto

Dit punt moet ook plaatsafhankelijk zijn – in Boston is het eigenlijk logisch dat je geen auto hebt. Om te beginnen is de verzekering enorm duur, is er amper parkeerplaats en kost een uurtje parkeren in de stad zo maar eventjes 25 dollar. En als we er niet geraakten met het degelijke openbare vervoer, huurden we een auto voor een paar uurtjes.

 

12. Bijna iedereen weet hoe zijn oven werkt

… en gebruikt die dus niet enkel om nog wat spullen in te bewaren. Een andere trend duikt dan weer wel op, nl. een ‘soevit’. Jaja, ik heb het drie keer gevraagd, het bleef klinken als ‘soevit’. Tot ik het zag, en begreep dat het om een ‘sous-vide’ ging, een warmwaterbad, zodat je je vlees zachtjes tot perfectie kan laten garen. Het is nu even hip, maar heel ver gaat die keukengekte niet. In een land waar ‘zelfgemaakt’ betekent dat je zelf het pakje hebt opengeknipt, mag het niet verbazen dat de meesten nog nooit een staafmixer ‘in ’t echt’ gezien hadden. Ze komen daar dan ook zelden voor in het wild.

In de krant – deel 1

‘Je staat in de krant’, stuurde een vriend me recent als berichtje. Met daarbij een foto van een tekst uit De Standaard. Nu was ik me niet bewust van enige heldendaad van mijnentwege, noch van krantwaardig schandelijk gedrag, dus het was met grote nieuwsgierigheid dat ik de foto bestudeerde.

Het bleek om een artikeltje te gaan, getiteld ‘Rare jongens, die Europeanen’ waarbij 12 punten werden opgesomd die Amerikanen vreemd vonden aan Europa. Neen, ik had het niet geschreven, maar ja, het was wel een onderwerp dat in mijn pen zou kunnen leven. Ik heb hier al rondgevraagd naar clichés over Europeanen namelijk, in de hoop wat stof voor een blogpost te kunnen verzamelen. Helaas kwamen de meesten niet verder dan de gewone clichés als  ‘Fransen zijn snobs’ en ‘Duitsers zijn strikt’.

Nu was deze lijst opgesteld aan de hand van blogs van Amerikanen, die door Europa reisden en zich verbaasden over die kleine dingen die telkens nét anders zijn. Nu is België niet ‘heel Europa’ en Boston niet ‘alle Verenigde Staten’ maar het loont de moeite het even af te checken met onze dagelijkse beslommeringen (hier deel 1, van 1 tot 6. Binnen enkele dagen verschijnen vragen 7 t.e.m. 12).

 

  1. Europeanen ontbijten slaapverwekkend saai.

 

Recent hoorde ik een moeder zuchten dat het niet evident was om altijd drie gezonde maaltijden op tafel te zetten. Vooral dat warm ontbijt was een ellende. Warme havermout is toch écht wel een minimum en ‘gelukkig’ bestaan er kant-en-klare oplossingen zoals wafels, wafels met een kipfilet tussen of de Kellogg’s breakfast sandwich (twee pita’s met een omelet, spek en spinazie tussen) die je allemaal in de vriesafdeling van elke supermarkt vindt.

Pardon? U eet gewoon een boterham of een koffiekoek? De Amerikaanse varianten daarvan zijn echt niet om over naar huis te schrijven, helaas. Magere vleeswaren, buiten kip- en kalkoenfilet, zijn niet te vinden en op de gekookte ham staan dingen als ‘slechts 15% water toegevoegd’. Of nog beter, op een soort rosbief voor op de boterham: ‘10% karamelkleur toegevoegd’. Geen wonder dat ze dat hun kinderen niet willen aandoen.

kellogs

  1. Onze Europese koffies zijn belachelijk klein.

En ze zijn vaak niet eens mee te nemen. Ellende troef dus! Al moet ik toegeven dat ik de gratis refills wel ga missen. Al is dat enkel en alleen omdat je drie keer moet bijvullen om een Europese hoeveelheid caffeïne binnen te krijgen. Zo goed als iedereen loopt te slurpen uit een gigantische beker, of handige waterfles-met-inklapbaar-teutje. De angst voor dehydratatie is blijkbaar reëel.

 

  1. Onze belegde broodjes zijn zo goed als onbelegd.

Inderdaad, op onze belegde broodjes ligt gemiddeld één tot twee sneetjes kaas. Of ja, een sneetje hesp. Of allebei. Dat valt in het niets tegenover het pak ham of de blok kaas die hier tussen de witte boterhammetjes worden geduwd. Elke keer moet manlief vragen om 90% van het beleg er weer af te halen. Om helemaal voor gek versleten te worden, want wie wilt er nu niet een half varken op het blaadje sla vinden?

IMG-20160526-WA0009

Manlief krijgt lunch aangeboden op een congres

  1. Onze winkels zijn zo goed als nooit open.

Oh, wat ga ik de Amerikaanse openingsuren missen! Op zondagavond 20u op het gemakje inkopen gaan doen? Geen probleem! Thuis sluit de bakker op de middag – toen beseften we dat we niet meer in een stad woonden.

 

  1. In Europa zijn geen bag boys en je groenten weeg je zelf.

Toch even nuanceren. Je kan hier ook je eigen groenten wegen. Alleen kan dat tot een acute migraine-aanval leiden. Er is geen duidelijk scherm met fotootjes van de groenten en het fruit. Er zijn codes. Die codes staan ergens, verborgen op het prijsplaatje. Of niet. Een doorwinterde schattenzoeker die het niet opgeeft na de courgettes, de paprika’s en een tomaat of drie.

Dat iemand je boodschappen voor je inpakt, kan inderdaad handig zijn. Het gaat wel vlotter. Maar hoe goed de mannen (en madammen) van de Colruyt ook leren stapelen, de bag boys (en ladies) hebben niet dezelfde cursus gevolgd. Néé alsjeblieft niet de melk bovenop mijn verse kruiden. En de eieren mogen van boven, dank je wel.

Je zal ook steeds zien dat de inpakker (of zakkenvuller? Klinkt toch verkeerd…) steeds een pauze neemt als ik aan de beurt kom. Al zal de kassier dan mee helpen inpakken, ik zie het in de Delhaize niet zo snel gebeuren.

 

  1. Onze obers verwachten geen fooi, maar zijn wel onvriendelijk

Eerlijk? Ik vind dat fooi-systeem stresserend. Wanneer wel, wanneer niet? Hoeveel? De pizzajongen die mijn bestelling brengt, die doet toch gewoon zijn werk? Moet ik hem belonen omdat hij de doos niet heeft laten vallen? En dat er zo maar even 15 tot 20% bij de rekening komt, is soms wel even slikken. Nu is het voorstel op tafel gegooid om obers gewoon beter te betalen, in plaats van echt af te hangen van fooien omdat ze ocharme $2/uur verdienen. Ik stem in elk geval al voor!

 

(hier het originele artikel)

http://www.standaard.be/cnt/dmf20160517_02293060

 

Baby log

B.log – star date 09062016

  • Vandaag alweer als een baas alle groene boompjes en aardappelstukjes naar binnen gespeeld. Aangedrongen op meer kip volgende keer. Dat blijft toch het lekkerste.
    two-heads-of-broccoli
  • Perziksap werkt goed als haargel. Pompoenpuree iets minder, blijkt uit eerste testen. Niet opgeven.
  • Preliminair onderzoek duidt erop dat de houtsnippers van de speeltuin, niet lekker zijn. Mama raadt verder experimenteren af. Ook toen ik aanbood dat zij het zou proeven.
  • Mama had vandaag een t-shirt aan waarvan de neklijn nog volledig op zijn plaats zat. Dat heb ik snel even opgelost.
  • Als je goed mikt, kan je de schort én de handdoek omzeilen en papa’s broek toch raken met die havermoutpap. Maar de beweging moet vanuit de pols komen.
  • Ik stuurde aan op een compromis, maar blijkbaar moeten beide schoenen aan voor we naar buiten gaan.
  • Mijn ouders maken sterke verbale vooruitgang. Elke keer ik ‘BE’ roep, zeggen zij al spontaan ‘BI’. We hebben daar niet eens lang voor moeten oefenen.
  • Mama zegt dat ze altijd kusjes over heeft voor mij. Tot nu toe blijkt dit te kloppen. Note to self: Blijven testen, kan geen kwaad.

Grote boodschap

Waarschuwing. Deze post gaat over een onsmakelijk onderwerp. Mogelijk is het iets waar je niet wilt over praten, of al helemaal niet over wilt lezen. Of misschien praat je er net dagelijks over, en dan heb je waarschijnlijk een baby/klein kindje.

 

Het gaat over ‘de grote boodschap’. Numero twee. De fax naar Darmstadt. Jawel.

 

Vóór de baby (je weet wel, BC) kwam dat onderwerp zelden of nooit op tafel ter sprake. Ik zou zeggen, gelukkig maar. Zolang alles OK was bij het regeren op de porseleinen troon, hoefden we het daar niet over te hebben. Maar opeens ben je verantwoordelijk voor het welzijn van een ander mensje, en is ‘bruintje uitlaten’ daar een cruciaal onderdeel van. Uiteraard niet zo gek, als je weet dat je gezondheid in grote mate afhangt van wat er in je darmen gebeurt.

Plots is hoe vaak ‘de rioolbelasting betaald wordt’, hoe veel en hoe het eruit ziet deel van de dagelijkse gesprekken. Of van de dagelijkse sms’jes, bijvoorbeeld naar manlief op het werk. Bepaalde emoticons, BC nooit eerder gebruikt, blijken nu onmisbaar!

 

Manlief: Hoe gaat het daar met ventje?

Ik: Goed! Flink gegeten en the 💩 has landed!

Manlief: Ah prima, want gisteren was 💩-loos he.

Ik: Nee klopt, maar nu was het 💩💩 💩!! Whoehoe!

 

Dus ja, het hoort erbij dat we de eerste weken wel eens opzij moesten duiken bij het vervangen van een luier (record gesteld op 1,5m ver, don’t ask). Dat je moet bijhouden hoe vaak er ‘gedownload’ wordt. Dat ik nu een uitgebreide kennis hebben van welke groenten en fruit naar de uitgang toe werken, of net niet. Dat ik het alleen als goed nieuws zie wanneer ventje opeens heel geconcentreerd in de verte staart, rimpeltjes trekt op zijn voorhoofd en knalrood wordt. Een goeie darmflora is veel waard en niet zomaar aan te schaffen met ecocheques. Poops, I did it again!

 

Maar echt, schatjelief… moet dat nu al-tijd tijdens het eten? Shit zeg.

Goede voornemens

Vanavond. Vanavond ga ik op tijd slapen. Echt. Ah, ik kijk er al naar uit.

Vergeet 1 januari, dit staat ongetwijfeld in de top 3 van dagelijkse mama (en waarschijnlijk ook papa)-voornemens, naast:

  • Ik ga gezonder eten
  • Ik ga weer meer sporten

 

En eigenlijk is het de makkelijkste om waar te maken. In theorie. Maar zoals we weten, is theorie en praktijk in theorie hetzelfde, maar zelden in de praktijk. Want ’s avonds gaat ventje op tijd zijn bedje in, na een flesje, een verhaaltje en een gedichtje (20u30 – 21u), en denk ik: fantastisch, nu kan ik nog snel de keuken opruimen, dan moet ik dat morgen niet doen. En dan hebben we nog een hele avond we-time. Heerlijk. Oh, weet je wat, ik dek ook nog even de ontbijttafel. Ach, ik doe dat afwasje nog wel. Oh, manlief is ondertussen nog iets administratief aan het afwerken. Dan nog wat ‘gezichtjes boeken’ en sociaal doen op andere media.  ‘Zullen we nog een serietje kijken, schat?’ Oh, Netflix speelt meteen ook de volgende aflevering, ach ja, …

 

En toen was het half 12. Véél te laat voor een langeslaper als ik. Véél te laat met een ventje dat wekker speelt om 5u30. Hoofdpijn. Nekpijn. Watten in mijn brein.

 

Maar vanavond. Vanavond ga ik op tijd slapen. Echt.

Spijtig spijtig spijtig (2)

  • Dat ik nog steeds niet helemaal de vergelijking kan maken tussen Belgische en Amerikaanse melk. ‘Half and half‘, tot daar toe. Maar 2%, 1%, fat free, skimmed… ? (keuzestress)
  • Dat een maandabonnement voor de fitness 110 dollar kost. En zes weken persoonlijke begeleiding 525 (maar met de coupon nog maar 495!)
  • Dat kinderkledij hier steevast de schattigste opschriften heeft en dus enorm moeilijk te weerstaan is (“Mom’s cute. I’m cute. Dad’s lucky”).
  • Dat ik nu officieel geen enkel kledingstuk meer heb zonder hardnekkige vlekken. Ooit was het anders (wanneer beginnen de solden hier?)
  • Dat ik dacht dat die oudere man een oorapparaatje had, maar hij eigenlijk handsfree aan het bellen was (Tja. Ofwel praatte hij gewoon tegen zichzelf, ook een optie)
  • Dat ik niet terug naar België wil/graag terug naar België wil/nu nog niet naar België wil/ nu meteen naar België wil/ (Repeat)
  • Dat veel mensen best wel negatief doen over onze terugkeer: ‘Ai ai terug naar het gewone leven’, ‘dat zal afzien worden’, ‘het mooie liedje is gedaan’, ‘terug naar saai en koud Vlaanderen’ etc etc. Lighten up people! ( Kan je wennen aan wennen? Maar worst things have happened dan dat wij naar huis komen)
  • Dat nu wetenschappelijk is vastgesteld dat er géén manier is om de buggy de trappen af te krijgen zonder je onderrug op zijn minst aardig te verrekken ( Auw. En nog eens auw).
  • Dat een baby die op je lijf trommelt met een houten blokje het dichtste is dat ik al  geraakt ben bij een therapeutische massage (even m’n verbeeldingskracht gebruiken)
  • Dat de uitspraak ‘sleeping like a baby’ mij nog altijd luidop doet lachen (whoehhaha – daar ga ik weer).

Spijtig spijtig spijtig (1)

  • Dat de vermelding ‘Gluten conscious cookie’ mij niet van de goede bedoelingen kan overtuigen (calorie conscious daarentegen…)
  • Dat ik het nog steeds een dom idee vind om elke douchekop vast te maken in de muur (en hoog te plaatsen)
  • Dat ik het niet kan laten foto’s te nemen van de mensen die in de plaatselijke koffiezaak in slaap vallen op hun tafeltje (in need of coffee duidelijk)
  • Dat ik drie weken niet ging joggen tijdens het bezoek van familie en vrienden, en mezelf nu vervloek –> bezoek = goed voor het hart, slecht voor de conditie
  • Dat de yogabroek het dichtste is dat ik bij de yoga geraakt ben tot nu toe (stilish wel hoor)
  • Dat Belgische chocolade lekkerder lijkt te smaken als je niet in België bent (FACT. Wetenschappelijk bewezen, n=1 en zelfevaluatie)
    mignonetten
  • Dat mijn haar kalkarm water niks vindt en dat PLUISFACTOR TIEN van kracht is sinds we hier zijn aangekomen (mijn mede-curlies weten wat ik bedoel) (Got my fluff on)
  • Dat de oudere man die ik mijn hulp aanbood in de winkel om iets van het hoge schap te nemen, daar bleek te werken als rekkenvuller (Oepsie)
  • Dat er wordt gevraagd of ik uit Duitsland kom, op een moment dat ik dacht m’n accent vrij goed weg te moffelen (ik zei zelfs ‘I live in Boawsten’ en al).
  • Dat ik nét iets te luid juichte toen er in Toronto ook een verschoningstafel was in de mannentoiletten. Want waarom zouden zij niet mogen delen in de vreugde? (Gedeelde fart is halve fart).

De jaren BC

Dat er veel verandert als je een baby krijgt? Je weet het, iedereen zegt het, je leest erover, maar je er helemaal op voorbereiden, lijkt een utopie.

Dingen die je als vanzelfsprekend beschouwt, zo in de jaren BC (before child), worden een behoorlijke opdracht met dat hoopje wonder op je schoot. En bepaalde woorden en uitdrukkingen krijgen een hele andere kleur, eens je ‘with child‘ bent (WC). Het gebeurt ongemerkt, maar geen ouder die eraan ontsnapt.

i-love-me-time

 

Uitdrukking BC WC
De was doen Een vlek op deze t-shirt? In de was ermee! Eén vlek op deze t-shirt? Dat valt wel mee!
Nachtvoeding Een pitta’ke na een uit de hand gelopen feestje Om 1u. Om 3u30. Om 6u. Om…zucht…
Me-time Een dagje sauna, filmpje kijken, gaan winkelen… Gaan winkelen? Ja, alleen naar de Colruyt, heerlijk. Of even rustig naar het toilet kunnen gaan, een onderschat geluk.
Rugschieter Verraderlijk persoon die je aanvalt als je niet kijkt Verraderlijke pamper die je aanvalt door de boel niet bijeen te houden, maar naar boven toe te katapulteren.
Persoonlijke hygiëne Een uitgebreid doucheke, scrubje, tandjes poetsen, flossen, wenkbrauwen epileren, nageltjes lakken… Tandenpoetsen? Gisteren nog. Nee echt. Of wacht… welke dag zijn we vandaag?
Brunch Uitgebreide maaltijd tussen ontbijt en lunch met zoetigheden en hartige hapjes. De droge boterham om 11u, rechtopstaand binnengepropt.
Kolf Maïs? Geweer? Medela? Lansinoh?
Knip 1) Afsluitingsmechanisme 2) Afsluitmiddel 3)Afscheidsbeweging (crypt.) 4) Beurs 5) Baai in Curaçao 6) Bordeel 7) Broodsoort  8) Deurgrendel 9) Deel van een raam Don’t mention the war.
“Mijn hart lijkt twee keer zo groot” Dilaterende cardiomyopathie is een ernstige hart- aandoening, ik zou dat toch eens laten nakijken. Sinds 2 april 2015. Feeling fine hartje

‘Moeder’-taal voor dummies

Babytaal kent iedereen. Dat gaat van babababa naar brr brr brr en wordt uiteindelijk een woordje, nog een woordje, een zinnetje…tot een niet aflatend gekwebbel – we kunnen de genetische kant uiteraard niet ontkennen. (Wat dat eerste woord betreft: we duimen nog voor ‘mama’ of ‘papa’ en niet ‘bumba’). AAAAAAAAAbook

Maar met mama en papa worden, komt ook een hele nieuwe vocabulaire kijken. Een mens kan niet verwachten daar meteen vlot in te zijn. Vandaag les 1 in moeder-taal.


 

P90: Wanneer je bij het bestellen van een verjaardagst-shirt beseft dat de maat ’12 maanden’ 12 weken geleden al te klein was.

Moederschapsrust: contradictio in terminis, van dezelfde aard als ‘chocoladedieet’ en ‘gezondheidschips’.

Relativiteitstheorie toegepast op moederschapsrust: Als je aan het werken bent, lijkt 15 weken thuis een eeuwigheid. Tijdens die 15 weken ben je 1,5x langer wakker dan gemiddeld. En toch flitsen ze voorbij met een pittig WHOESSHHH-geluidje.

Tijd blijkt in dit verband wel vaker verkeerd aangegeven, denk maar aan ‘verlossings-kwartier’ (heus, meestal meer dan 15 min. Meld dit aan manlief als hij de parkeermeter moet vullen).

Babyblues: van hetzelfde genre als baby-pop (kan vaak de ogen sluiten en ‘mama’zeggen) en baby-rok (voor meisjes of Schotse jongetjes).

Borstvoedingskussen: smakkerds gegeven voor, tijdens of na etenstijd.

Luierkussen: iets minder actief dan bovenstaand exemplaar.

Borstvoedingsmaffia: probably making you a bottle you can’t refuse.


 

 

 

Blijvend verbaasd

Toen we het vliegtuig opstapten vorig jaar in juli, hebben we héél lang aan de incheckbalie gestaan. Neen, de oorzaak lag niet in onze grote koffers, die wogen wel degelijk allemaal netjes 22,9 kg. Het lag zelfs niet aan het paspoort van zoonlief, met de foto van toen hij 3 weken was (en een beetje leek op de varkentjes van bij Angry Birds – alleen op de foto hé!). Neen, het lag aan de brave man aan de andere kant van de balie. Hij kon maar niet besluiten welk vakje aan te vinken over de status van ons visum. Een green card was het niet, op vakantie gingen we niet en er werd druk heen en weer gebeld over de andere mogelijkheden. Uiteindelijk werd het ‘legal alien’. Een legaal marsmannetje dus.

 

Dit legaal marsmannetje voelt zich geregeld nog een buitenstaander. OK ik geef toe dat ik ook niet veel pogingen tot indoctrinatie heb ondernomen. Ik loop nog steeds niet elke dag in een yoga- of strakke fietsbroek op straat zonder ooit te gaan sporten. Ik loop zelden met een koffie van meer dan 750 ml rond. Ik heb nog steeds geen chips bij mijn middagmaal (of eender welke maaltijd) gegeten. Ik blijf hardnekkig op zoek naar eetbaar brood (zoektocht naar eetbare croissant is recent opgegeven, een mens moet zijn grenzen kennen).  Kortom, ik ben dik geflest voor die hele inburgering. En er zijn nog steeds zaken die me elke keer doen grinniken. Een korte top 5.

Blijvend verbaasd over

  • Het grote optimisme dat spreekt uit bepaalde voedingswaren. Vlees met 10% vet in, wordt aangekondigd als 90% vetvrij. Dat is toch geweldig? Ik ben vanaf nu dus ook volledig schuldenvrij op twee leningen na, ik ben in topvorm, op 450 km jogging na en ik ben 28. Op een paar jaar na (niet verder te specifiëren aub).
  • Elke keer zeg ik ‘ja, we kunnen oversteken, het is groen’. Maar het is helemaal niet groen. Het is wit, een wit mannetje. Of er staat ‘WALK’. Was groen te verwarrend, of al bezet voor iets anders? En ik kan ook maar niet wennen aan het feit dat alle lichten voor de voetgangers groen wit worden op hetzelfde moment, zodat je diagonaal de straat mag oversteken. Voelt nog steeds fout aan.
    walk
  • Ze zeggen dat keuze doet eten. Dat verklaart heel veel. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit zoveel soorten M&M’s gezien. Melkchocolade. Melkchocolade met pinda. Met amandel. Met gepofte rijst. Zwarte chocolade. Met specifieke kleurtjes voor Valentijn -> dit leverde recent wel een aardige taart op!
    IMG_20160214_131400

Ook de uitgebreide selectie macaroni en kaas verbaast me elke keer. Meer dan 10 merken, en het is dus gedroogde macaroni en gedroogde kaas. Enkel te koken in water. Ik krijg al honger…or not.

DSC_0758

ik vind 7 soorten kippenvleugel toch wat mager

 

  • Jarenlang dacht ik dat het water ten zuiden van de evenaar naar de andere kant draaide in de afvoer. Recent geleerd dat dat niet klopt. Nu kan ik geen enkele reden of fysische natuurkracht meer bedenken waarom alle sleutels hier naar de ‘verkeerde’ kant gedraaid moeten worden om een deur te openen. En waarom kan ik hier maar niet aan wennen? Damn you, koppig motorisch brein!
  • Ik heb al een aantal keer over de grappige producten in de supermarkt gepraat. Maar deze zet ik met stip op nummer één. Spaghetti die ‘potvriendelijk’ is. Lees: het zijn kortere sprieten zodat die meteen in je pot passen. Denk aan wat dit de gezondheidszorg kan besparen aan stressgerelateerde aandoeningen!

 

Zeggen ze niet dat je de verwondering van een kind moet blijven delen? Ik doe in elk geval mijn best. Al is ons kleinste ventje moeilijk te evenaren – laat ons eerlijk zijn, een houten blokje is voor mij alleen de eerste 6 keer interessant.

Rode neuzen actie

Nu de schoentjes weer in de kast staan, de mandarijntjes zijn geschild en Sinterklaas zijn ronde heeft gedaan, mag de hele hetze rond Zwarte Piet weer opgeborgen worden, samen met de schoensmeer. Zonder hier een uitspraak over te doen, moet ik toch opmerken dat er wel meer volksverhalen de censuurcommissie zouden mogen passeren. Zo klonk hier net het kerstliedje ‘Rudolph the red-nosed reindeer’ door de gang. Onschuldig? De jeugd beseft niet wat een kwalijke praktijken hier aan het licht komen. Ik verklaar me nader…

 Rudolph the Red-Nosed Reindeer

Had a very shiny nose

And if you ever saw it

You would even say it glows

 

Ok, het hoofdpersonage wordt geschetst. Het gaat hier dus over een rendier. Een roodneuzig rendier, meer bepaald.

 

All of the other reindeer

Used to laugh and call him names

they never let poor Rudolph

Join in any reindeer games

 

Hier loopt het al mis. Die arme Rudolph is anders dan de anderen, en wordt prompt uitgelachen en uitgescholden. Hij mag niet mee doen met de spelletjes- ongetwijfeld ‘Rendiertje strekje’ of ‘De kolonisten van de Noordpool ‘- en staat dus waarschijnlijk eenzaam te wezen in een hoekje van de rendierwei.

Alweer zielige pesterijtjes die niet verder kijken dan de rode neus lang is. Nasaal Racisme is het (in rendiertaal: nasisme. Maar dat vertaalt niet al te best). Want hoe zit dat met die neus? Misschien is het een familietrekje? Misschien is Rudolph bij de Cliniclowns – iets wat alleen bewondering oproept. Misschien heeft hij drankprobleem, en dan heeft hij hulp nodig, geen hoon! Het lied geeft hier nog geen uitsluitsel over.

 

Then one foggy Christmas Eve

Santa came to say

“Rudolph with your nose so bright

Won’t you guide my sleigh tonight?”

 

OK, schrap dat mogelijk drankprobleem. De Kerstman zou toch zeker enkel een BOB kiezen om zijn slee trekken. Goed gezien van de Kerstman trouwens, om zo zijn pad te laten verlichten (in een niet-boeddha-achtige manier). Een neus loopt over het algemeen immers niet op batterijen!

 

Then how the reindeer loved him

And they shouted out with glee

“Rudolph the Red-Nosed Reindeer

You’ll go down in history!”

 

Aaaaah, nu is hij opeens het favorietje! Nu komen ze terug gekropen. Nu Rudolph zijn strepen heeft verdiend en beroemd is, zijn ze plots allemaal zijn beste vriendje. En maar zingen en maar juichen. Gold diggers! Ik hoop dat Rudolph hen geen blik gunt en enkel een gehoeftekende poster van hem en de Kerstman opstuurt.

 

Zo zie je maar, ook in kerstliedjes is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Al is er in dit geval wel maneschijn. Maar negen rendieren die zich in het zweet werken – neen, van rozengeur is geen sprake.

Rudolphe

Het rendier in kwestie

10 keer net iets anders

Elk land is anders. Dat merk je als buitenlander in de grote en kleine dingen. Die eerste oogopslag lijkt het vaak ‘zoals thuis’. Maar dan knipper je één keer, en opeens vind je het gek dat de rekening al op tafel ligt nadat je je laatste hap hebt doorgeslikt, of vraag je nog een extra glaasje water want dat wordt gratis aangeboden en kost geen 8 euro per fles.

 

  1. Soms kom je merken tegen die je herkent. Dat is wel eens fijn. Al worden die merken vaak anders genoemd. Ik had eerder al aangehaald dat het ijsjesmerk ‘Ola’ hier ‘Good Humour’ heet. Wat me ook opviel was dat ‘Oil of Olaz’, wat me toch een Engelse term lijkt, hier ‘Olay’ heet. Misschien om een Spaans publiek aan te spreken? “Je ziet er goed uit, nieuwe dagcrème?” “OLAY!”.
  2. Wat kan er nu zo anders zijn aan liften? Wel, om te beginnen gaan ze niet van 0 naar pakweg 3. Het gelijkvloers is hier niveau 1. Dus het eerste verdiep is eigenlijk al 2. En de subniveaus zijn niet -1 of -2. Neen, die zijn vaak cryptisch omschreven als L, M, LL of P. Het is vaak gokken waar je dan gaat uitkomen, want ze staan ook niet altijd onder elkaar (zodat je nog uit de plaatsing zou kunnen afleiden hoe ze zich tegenover elkaar verhouden). Maar kom, wie houdt er nu niet van verrassingen?
  3. Minder fijn verrast waren we toen we door de buggy steeds de lift moesten nemen aan metrostations. Blijkbaar worden openbare toiletten en deze liften vaak verward. De stank is soms bijna niet te harden. Zouden deze ‘gebruikers’ dat niet vreemd vinden dat het urinoir op en neer beweegt?
  4. Soms zijn liftlobbies dan weer behoorlijk ‘fancy’. Daar hoort wat uitleg bij. Wetenschappelijk onderzoek wordt in de VS erg gesteund door financiële giften. Dat merk je al snel als je een ziekenhuis bezoekt. Elk gebouw, elke afdeling, elk sportevenement, het is gesponsord en draagt de naam van de wilde weldoener. The Arthur en Linda Gelb Center for translational research –> heel rijk. The Dana-Farber Building –> heel heel rijk. En als je dan niet stinkend rijk bent, maar ‘gewoon’ rijk, en je wilt ook je steentje bijdragen, dan moet je tevreden zijn met het gangetje aan de liften dat jouw naam draagt. Officieel met een koperen plaatje! Komt toch wel een beetje lullig over, vind ik. Waar zullen we afspreken? Bij de Familie Dinges-lift? Aan de Miranda Huppeldepup-toiletten?
  5. Iedereen kent de cijfers. Je wéét de 2 op de 3 Amerikanen overgewicht hebben of obees zijn. En toch vind ik het nog steeds shockerend dat mensen in de cafetaria van een ziekenhuis, die een uitgebreid koud buffet heeft en verschillende soepjes en andere gezonde maaltijden biedt, een punt pizza kiezen (tot daar aan toe) met als bijgerecht een pakje chips. En dan alles wegspoelen met een half litertje frisdrank. De dame voor me aan de kassa claimde echter op haar lijn (streep?) te letten, dus zij ging enkel voor twee pakjes Doritos. Oh ja, die kilo’s vliegen eraf, dat kan je al zo voorspellen. Ach, het was tenminste op de middag. Want ik heb hamburger en chips ook al zien verorberd worden als ontbijt. Met een flesje sportdrank erbij. Een mens moet zich goed hydrateren he. Da’s gezond!
  6. Als je in een labo werkt, dan is één van die algemene regels dat je geen voedsel of drank meebrengt naar je werkplek. Lijkt logisch. Dat je je labojas, waar god-weet-welke-dinges nog aanhangen, ook niet meeneemt waar je gaat eten, dat lijkt ook logisch, toch? Maar hier niet. Hier wandelt het medisch personeel vrolijk met de hele operatie-outfit de cafetaria in en uit en gaan ze er de straat mee op. Ook omgekeerd vind ik dat eigenlijk niet zo’n prettig idee- dat iemand aan mijn ziekenbed komt staan met een uniform waar een halve stad aan fijn stof op ligt. Maar wel elke 5 seconden hun handen ontsmetten. OK dan.
  7. Ik krijg graag post (hint hint). Maar we vroegen ons wel even af hoe dat ooit zou lukken hier. Onze postbus heeft namelijk geen gleuf. Helemaal potdicht is-ie. Tot ik merkte dat de postbode alle brievenbussen kan openen langs de bovenkant. En dan maar zoeken naar de naam van de eigenaar. Lijkt me niet zo efficiënt, maar ik heb natuurlijk geen post gestudeerd.
  8. Wanneer de bovenburen dan even geen basketbal in huis spelen, de meubels verhuizen of een tapdanslesje vervolledigen (OK, dat laatste is waarschijnlijk niet waar maar soms zou je toch denken…), dan slaat de verwarming aan en klinkt het alsof er overal knikkertjes vallen en buizen worden aangetimmerd. Heel erg vreemd.
  9. Ik dacht dat Amerika technologisch zo vooruitstrevend was, maar op sommige vlakken valt dat erg tegen. Self scanning in de supermarkt staat nu in zijn kinderschoenen, en gaat niet bepaald zonder slag of stoot (de enige keer dat ik het probeerde, liep het fout omdat ik een item wilde verwijderen – ja, wie doe dat nu, stel je voor!). Heteluchtovens zijn ook nog niet tot over de plas geraakt, en de fax is hier nog een veelgebruikt werkinstrument, en niet de grijze bak die stof staat te vergaren naast de printer, zoals wij hem kennen. Nu ja, wij betalen de elektriciteitsfactuur met een cheque, dus wat had ik verwacht?
  10. Ze zijn dan misschien niet technologisch vooruitstrevend, zuivelgewijs worden hier nieuwe toppen bereikt. Het is culinair gesproken dat ook zowat het enige dat ik zou verkiezen boven de Belgische variant: het roomijs is ge-wel-dig! Mijn favoriet is momenteel ‘Crazy sea turtle’: karamelijs met daarin kleine pretzeltjes met chocolade rond en kleine chocoladecupjes die openbarsten en zelf weer gevuld zijn met lopende karamel. Oordeel: Vijf sterren! Jep, ijssmaak-recensent is een harde job, maar je kent me he: ik offer me wel op.

 

 

10 keer glimlachen

A smile a day keeps the doctor away (or was that an apple?)

Lachen is gezond. Maar hoe werkt dat dan eigenlijk? Lachen verlaagt de bloeddruk en vermindert stress. Het verhoogt het zuurstofgehalte in het bloed en stimuleert de bloedsomloop. Het versterkt het immuunsysteem, doet endorfines vrijkomen waardoor je je goed gaat voelen en stress minder speelt. Lachen ontspant, maar het zet ook spieren in beweging – in je gezicht alleen al 15 stuks. Ook spieren in je buik en middenrif spannen aan – bye bye sit-ups!

Toch glimlacht een volwassen persoon maar zo’n 7 keer per dag. Is dat niet vreselijk weinig? Daarom hieronder een lijstje van 10 dingen die mijn mondhoeken hebben doen opkrullen, de voorbije weken. Wie weet werkt er ook eentje voor jou? Da’s dan meteen 15% meer gelachen vandaag!

  1. Grappige Halloweenversiering. En baby’s die verkleed zijn. Hoe kan je daar serieus bij blijven? Of waarom zou je dat überhaupt willen?
    HW2

    Verkeerde afslag genomen

    HW

     

    verklede baby

    Vlieg met me meeeeee

  2. Toen we in België waren in oktober, ben ik de Colruyt gaan leegkopen. Chocolade, mijn conditioner, vanillesuiker, thee, maar ook mijn favoriete koffie. Daar drink ik sinds we terug zijn (een goeie twee weken nu) elke dag plichtsbewust maar één kopje van – want je weet wel, te veel cafeïne, niet goed voor de baby enz. Tot ik vorige week de pot eens goed bekijk – blijkbaar voor het eerst goed wakker in 15 dagen – en zie dat het om deca koffie gaat. En dat de vijf potten die ik meegenomen heb, allemààl deca zijn. Oh welll…..
  3. Er liggen hier de vreemdste producten in de winkel. Sommigen zijn gewoon overbodig, zoals Veggie Wash – een ‘speciaal’ wasmiddel voor groenten en fruit. Anderen zijn dan weer het toppunt van gemakzucht, zoals gehalveerde en ontpitte avocado’s (voor mensen die niet met messen te vertrouwen zijn, vermoed ik), ontvelde knoflookteentjes (idem), gekookte en gepelde eieren (zo moeilijk te maken) of het totaal omgekeerde hiervan: spruiten, nog op de stok (What’s next? Appels nog aan de tak? Aardappels nog in de grond?). En ik moest zelfs lachen met een zakje zwarte-ogen-bonen (black eyed peas) omdat ik nu kan zeggen: ‘Ik heb de Black eyed peas gezien in de supermarkt’.
    blackeyed peas

    Geen handtekening gekregen

    calorievrij

    Zonder suikers, vet, koolhydraten, gluten, cholesterol of zelfs calorieën. Kortom wolk die naar honing dijon smaakt.

    hele eieren

    Een gekookt, gepeld eitje

  4. spruit

    Vanavond worst met spruitstronk

    veggie wash

    Veggie Wash, hoe nuttig!

    4. Ik was in de Stop N Shop aan het cruisen met mijn winkelkarretje tussen alle vreemde en opvallende producten door. Ik betrapte me erop dat ik ‘broem broem’-autogeluidjes aan het maken was. Zou minder vreemd geweest zijn als de baby er effectief bij was.

  5. De oudere dame aan de kassa die me zo’n drie keer per week met krakende stem over ons ventje informeert: ‘How Oooold?’ (‘Still six months’) en me vertelt over de eerste dokter die een harttransplantatie heeft uitgevoerd (en dezelfde voornaam heeft). ‘Did you know this?’ ‘Yes, you told me yesterday. And the week before. And the week before that’ — Neeuuuu grapje, ik zeg gewoon elke keer ‘nooooo, really’ met grote ogen.
  6. Er zijn behoorlijk grappige slogans en uithangborden te vinden in Boston. Maar zelfs de ingrediëntenlijst van voedingswaren kan de nodige humor bevatten, al was dat misschien niet echt de bedoeling.
    wortels

    Ingrediënten van de wortels: wortels. Ik hoop het van harte.

     

    grappige slogan

  7. Niet iedereen is zo creatief, en bij andere slogans kan je niet anders dan denken: Close, but no cigar.

    falafel

    Dat zou dus moeten rijmen blijkbaar

  8. De Bostoniaanse huizen zijn vaak van het traditionele Amerikaanse kaliber: reuzegroot, van hout en met een ‘porch’ (de open veranda, niet de auto). Sommigen wensen wat origineler of mogelijk ‘Europeser’ te gaan, maar dit is niet altijd even geslaagd. Of hebt u thuis veel kantelen te poetsen?
    DSC_0203

    ‘Europese stijl’ hmmm?

    IMG_20151104_174314

    Wie vindt nog dat dit huis op Darth Vader lijkt?

boston:tirol

Boston/Tirol

9. In België kan er al wel eens een verzonnen verhaaltje de voorpagina uitmaken van een roddelblaadje, maar dat is klein bier tegenover de populaire pers hier. Ze staan parmantig naast elkaar, de aankondiging dat bekend koppel huppeldepup uit elkaar gaat (na zwaar bedrog/een bijna-dood-ervaring/een slechte voorspelling van de huiswaarzegger), naast de melding dat zij zwanger is. Op haar 46ste. Van een tweeling. Drie maanden nu, maar ze weten al dat het meisjes zijn. Echo’s van beroemde baby’s zullen meer vertellen dan de plaatjes met witte vlekken van ons, waarschijnlijk.
kate

10. Ons ventje- behoeft geen uitleg, toch?

P1130463