Dankbaar zijn 2018

Een van de fijnste dingen aan ons jaar als Bostonianen, was dat we de Amerikaanse way of life van dichtbij konden beleven. Ik heb natuurlijk honderden films gezien, maar toch is het bijzonder om ondergedompeld te worden in een andere cultuur.

Ik heb vooral erg genoten van de feestdagen. Een ECHTE Halloween, ja, dat was wat. Hoe iedereen daar in opgaat, ongelooflijk tof.

Drie weken na Halloween diende de moeder aller Amerikaanse feestdagen zich aan: Thanksgiving.

thanksgiving turkey

Een donderdag waarop heel Amerika vrij heeft (en dat wilt wat zeggen in een land waar de gemiddelde werknemer 10 dagen vakantie krijgt), waarop iedereen zijn familie wilt bezoeken (meer nog dan met Kerst). En als het niet lukt om aan de familiedis aan te schuiven, dan wordt er onder vrienden iets georganiseerd, een Friendsgiving (lees alles over onze Friendsgiving hier).

 

Morgen is het weer zover. Thankgiving. Dankbaar zijn.

Ik ben dankbaar. Heel dankbaar. Ook al is het vreselijk irritant en zijn mijn gevoelens gemengd als iemand anders zegt: ‘je hebt zo veel om dankbaar voor te zijn’, toch is het gewoon zo.

Ik ben dankbaar…

 

… voor mijn gezondheid.

… voor onze gezondheid

… voor mijn leger aan vrienden

— voor mijn gezondheid

 

… voor mijn familie

… voor mijn werk

… voor mijn buren

— voor mijn gezondheid

 

… voor onze thuis

… voor mijn aangeboren positivisme

… voor deca koffie die niet vreselijk is

— voor mijn gezondheid.

 

Ik voel me natuurlijk niet altijd 100% dankbaar. Soms ben ik geïrriteerd, boos om alles wat ons overkomen is, triest om alles wat we zijn kwijt geraakt.

Maar recent zag ik onderstaande langskomen op de sociale media, en ik heb er sindsdien al vaak aan terug gedacht.

Het is een sterk staaltje omdenken – waar we misschien niet altijd de energie voor hebben. Ik zou zeggen, ga dan gauw iemand knuffelen die je graag ziet, leen een beetje energie van deze persoon, en zet alles even in het juiste perspectief.

grateful for

@Lacey Lee Elliot

Vorige donderdag was mijn eerste volledige werkdag.

Vorige vrijdag lag ik in bed, met een kop van hout en een lijf van prikkeldraad. Maar hey!  I’m still alive! And working! And so so grateful for that.

 

Waar ben jij dankbaar voor? Sta je daar wel eens bij stil?

 

 

Spectacle Island

Vorig jaar genoten we van de laatste officiële zomerdag (Labor Day) door de ferry te nemen naar één van de Boston Harbor Island. Met dat kriebelende vakantiegevoel van toen nog in het geheugen, besloten we deze hete Fourth of July eveneens het water over te steken, naar een ander eiland deze keer: Spectacle Island.

Waar de naam vandaan komt, is me niet helemaal duidelijk. De geschiedenis van het hoopje land op een half uurtje varen van de Bostoniaanse haven, is eerder grappig, dan wel spektaculair. In 1935 gaf de afvalverbrandingsoven die zich op het eiland bevond, de geest. De propere bevolking bleef vrolijk doorgaan met het afval daarheen te verschepen, en besloten het daar dan maar gewoon te dumpen. Tot de jaren 90 was Spectacle Island een stinkende, lekkende berg voor de kust van Boston. Pas na ‘the great dig’ werd alles opgeruimd, verse grond aangevoerd, en sinds tien jaar is het een soort natuurgebied waar de stadsbewoners maar al te graag hun handdoekje uitrollen op het grindstrand.

 

We waren te laat voor de parade van de nationale feestdag in downtown Boston. De rode, blauwe en witte snippers konden we nog net tussen onze tenen vandaan vissen. Ik had de gebouwen uitbundiger verwacht, komaan, in America everything is bigger, toch? We moesten het van de mensen hebben, met kledij in de gepaste kleuren, toepasselijke petjes of zelfs gewoon een vlag als vestje.

 

Met zo een gezelschap spendeerden we twee uur op de vroegere afvalberg. We waanden ons in Zuid-Frankrijk. In drie kwartier waren we het hele eiland rond, terwijl ventje een dutje deed in de buggy, en wij keuvelden over ons jaartje Boston. Het verzengende van de warmte van de stad, werd hier weggeblazen door een fris zeebriesje. Het was genieten.

 

Aan de overkant van het water lag Logan International Airport. Elke twee minuten steeg er een vliegtuig op, allemaal mensen die de 24ste grootste stad van de US achter zich lieten. Zoals wij, over twee weken. Naar ons volgend avontuur.

Feest van het licht

Weet je waar ik niet goed tegen kan? Korte, donkere dagen. Het wordt pas echt erg eens dat winteruur is ingetreden. Het lijkt nog maar net licht en het wordt alweer donker. Help, ik heb de dag gemist! Ken je dat? Je zit in de zetel in je ogen te wrijven en denkt: ‘wow, nu is het echt al laat, tijd om te gaan slapen’ en dan kijk je op de klok en na twee-drie keer knipperen heb je door dat het toch al wel kwart over acht is.

 

Ik weet dat ik niet de enige ben. In het najaar gaan mensen in de aanval tegen SAD (seasonal affective disorder, ofte echt depri worden van het gebrek aan licht). Niet alleen door speciale daglichtlampen te kopen, maar ook hoe onze kalender eruit ziet:  het lijkt alsof de Amerikaanse feestdagen in het najaar zo gespreid zijn om die donkere dagen door te ploegen.

 

Oktober: Halloween op het einde van de maand is goed voor grappige en enge versiering die de hele maand opvrolijkt.

 

November: Thanksgiving op de vierde donderdag van de maand vraagt ook om de nodige tierelantijntjes die het huis gezellig aankleden. Kaarsjes, lichtjes, de open haard, vrienden en familie… alles om je aan te verwarmen.

 

December: In België komt eerst de Sint nog, hier is 1 december hét startsein voor kerstverlichting in alle maten en gewichten, opgeblazen en verlichte sneeuwmannen in de voortuin, rendier-standbeelden met oplichtende neuzen, en natuurlijk kerstbomen alom, blijkbaar speciaal gekweekt om niet te bezwijken onder het gewicht van een triljoen lampjes.

En dat was het najaar.

Maar dan? De kerstbomen liggen verder dood te gaan op straat, gestript van alle cadeauverpakking en feestgedruis. Slingers worden in een kluwen in een doos gepropt (uit elkaar halen is wel weer een zorg voor over 11 maanden).

Het nieuwe jaar mag dan beloftevol zijn, het is plots wel koud en donker.

Want de dagen zijn nog altijd te kort! En er is niets meer om naar uit te kijken. En ik heb post-kerstdagen-blues!

Gelukkig ligt de oplossing gewoon in onze almanak. Het feest van het licht. Begin februari. Hier heet de tweede dag van de tweede maand Groundhog day (te vertalen als bosmarmottendag). Op deze dag zou de bosmarmot volgens de folklore ontwaken uit zijn winterslaap en de snuit even buiten steken. Als de donsbal zijn eigen schaduw ziet, zal hij terugkeren naar zijn hol en duurt de winter nog zes weken. Mocht hij niet meteen terugkeren naar zijn hol, is het einde van de winter nabij.

bosmarmot

‘het wordt bewolkt met kans op regen’

 Die dag ligt exact 40 dagen na Kerstmis. In België is dat Maria-Lichtmis, feest van het licht. Traditioneel worden er kaarsen gewijd en een kaarsenprocessie gehouden, waarbij dames een kaarsenkroon dragen op het hoofd. Om Michael-Jackson-in-de-pepsi-reclame- achtige toestanden te vermijden, zou ik dat misschien even vergeten. In Leuven wordt de patroonheilige van de universiteit gevierd, met een stoet van de togati (hoofdzakelijk oudere mannen in een raar plunje en met een ongewone pots op het hoofd – gelijkenissen met de kerstman?).

Maar het is ook traditie dat er op lichtmis pannenkoeken gegeten worden. Vandaar het gezegde:

Er is geen vrouwtje nog zo arm, of ze maakt haar pannetje warm.

In Polen en in Guatemala wordt Kerstmis gevierd tot Maria-Lichtmis. De kerstbomen worden dus niet, zoals in de meeste andere landen, na 6 januari opgeruimd, maar pas op 2 februari. Ze hebben tenslotte zoveel jaar hun best gedaan om groot genoeg te worden, dan mogen ze toch nog een maandje langer de vreugde en hun naalden uitdelen?

Zou dat nu geen idee zijn tegen die winterdepressies in januari? En dan met z’n allen het pannenkoekenfeest vieren?

Ik heb daar meer dan dertig jaar ervaring in, dus ik beloof dat ik altijd het goeie voorbeeld zal geven.

pannenkoek

Boston, 1 januari 2016

1 Januari 2016.

Die eerste dag van het jaar uitgeschreven zien staan, dat kan toch niet anders dan herinneringen oproepen? Op de één of andere manier spreek ik dat ook altijd behoorlijk plechtstatig en met de nodige nadruk uit: 1-JANuaRI-2016. Ik had er geen idee van, maar de mooie traditie van het voorlezen van de nieuwjaarsbrieven is blijkbaar niet universeel, of wijd verspeid: hier hadden ze er nog nooit van gehoord. Dus mijn Amerikaanse kennissen hebben niet het genoegen gehad zelf met een brief klaar te staan, na uren lang datzelfde tekstje met de hand en een uiteraard half lekkende vulpen uit te schrijven. Ze hebben nooit het applaus gekregen dat elke voordrager verdient. En ze hebben nooit hun kindjes bij de hand gehouden en voorgefluisterd van ‘een kusje hier, een kusje daar – gelukkig nieuwjaar!’ (waarbij het kindje in kwestie waarschijnlijk al dagen de tekst in huis aan het opdreunen was, maar op het moment suprême toch liever onder de tafel lijkt te kruipen).

Kortom: they are missing out!

 Een jaar geleden, op 1 januari 2015, wenste iedereen ons een extra goed jaar toe, want het zou een tijd worden van grote veranderingen. Dat was erg spannend – Watermannen kunnen niet zo goed met veranderingen om, naar het schijnt. Maar 364 dagen later, op oudjaar, voelde ik iets van droefheid, dat we 2015 aan het wegtellen waren. Als afscheid nemen van een goede vriend. Want wat een vriend is 2015 geweest! Verrassend, overweldigend, met momenten stresserend, maar ook fantastisch, vrolijk, warm. De langverwachte ooievaar kwam niet alleen bij ons langs, maar ook bij een aantal mensen die ons zo nauw aan het hart liggen. Sommigen keken al zo lang uit naar zijn komst, anderen iets minder lang, maar daarom niet minder sterk.

Wij stapten op het vliegtuig richting US, anderen stapten in het bootje richting WIJ. Zij deden dat in stijl en met een geweldig feestje.

Manlief zag een item van zijn bucket list waarheid worden toen hij voor het eerst (en voor het ‘tweeds’) als peter werd gevraagd. Er werden huizen gekocht/verbouwd, knopen doorgehakt, nieuwe jobs gevonden, promoties gehaald, feestjes gegeven, droomreizen gemaakt en nog veel meer.

Samengevat: 2015 was een goeie vriend. 2016 is nu nog een nieuwe, onbekende kennis. Ik wens dat het voor iedereen die we graag zien ook een goeie vriend wordt. Dan zuchten we allemaal diep op 31 december, met iets van spijt dat het jaar voorbij is, en leggen we onze brief klaar voor de volgende morgen –

 

een snuifje liefde, een lepeltje feest,

een vracht van ‘dat-is-hier-nog-nooit-zo-plezant-geweest’

de prachtige dagen die je graag boekt

de stevige schouder, de steun die je zoekt

veel goeie vrienden, een klein lief gebaar,

ondanks de kater is het briefje klaar

en kan ik je wensen, 

Gelukkig Nieuwjaar!

 

Boston, 1 januari 2016.

Een half jaar Boston baby

Dit is niet mijn eerste blog. Toen we een huisje aan het bouwen waren in 2010, hadden we er ook eentje opgezet, met voortgangsrapportjes en foto’s van opgetrokken muren, afgewerkte keukens, geschilderde gangen. Maar dit is wel de eerste blog waar ik iets uitgebreider schrijf over alles wat me bezig houdt, omdat het anders verloren gaat in de gatenkaas van mijn geheugen en het op papier zetten tegenwoordig zo langzaam gaat. Dat mijn schrijfsels wel eens gelezen worden, en eventueel zelfs geapprecieerd, is een heel fijn neveneffect.

Af en toe kijk ik dan ook uit nieuwsgierigheid op de statistieken van deze site. Ik krijg een overzicht van hoe vaak een bepaalde post gelezen is, en waar die mensen vandaan kwamen. Vandaag landde er ook een jaaroverzicht in mijn mailbox. Omdat ik het wel bijzonder vind, deel ik er hier graag een kort stukje van. Het zijn tenslotte de dagen om even achterom te kijken naar wat al is geweest, nietwaar?

Hier is een fragment:

In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 3.200 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 53 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Dat is een cijfer waar ik heel blij mee ben! Maar het volgende vond ik zelfs nog een tikkeltje spannender – een overzicht van waar die lezers zitten! Ja, big brother is watching you, guys!

Screen shot 2015-12-30 at 13.30.31

Het gaat in het totaal over 37 landen. Top drie is België (verrassing), de USA en Duitsland. Maar zelfs in Birma, Nieuw-Zeeland en Qatar is de blog geopend (misschien per ongeluk, maar kijk ik ben een optimist).

In het totaal staan er momenteel 36 posts op de blog, waarvan onderstaande de top 5 uitmaakt (meest bekeken schrijfsels).

 

  1. Instant thuisgevoel  – 223 views
  2. 10 dingen die opvallen na 1 week Boston – 155 views
  3. 10 dingen die opvallen na 1 maand Boston – 133 views
  4. It’s the final countdown – 131 views
  5. Boston bucket list – 117 views

Met verdere details wil ik niemand vervelen (behalve manlief dan, die krijgt even geen keus).

Mijn goeie voornemens voor 2016? Blijven schrijven, want ik was vergeten hoe leuk ik dat eigenlijk vind.

Een heel gelukkig en gezond ‘twenty sixteen‘ voor iedereen!happy-new-year-2016-1

 

 

Jaarlijkse verrassing

Het was niet zonder waarschuwing, oh nee. De boom staat er al even, zoals dat hoort van nét na de doortocht van de Sint. Drie honderd lichtjes zitten erin, jawel 300! En een hele nieuwe uitzet aan versieringen, want die hadden we uiteraard niet in onze koffers gemoffeld deze zomer. Er hebben zich zelfs enkele pakjes onder de boom genesteld.

 

De dagen worden zoveel korter, de Amerikaanse buren slepen tonnen lichtjes naar buiten, er staan kerstbomen aan en zelfs in de winkels, Jingle Bells klinkt constant op de radio en op elke straathoek staat iemand van het Leger des Heils met een bel te zwaaien (behoorlijk irritant trouwens, dat laatste).

 

In het straatbeeld duiken rode mutsen op. Mensen vragen aan andermans kinderen of ze wel braaf geweest zijn. We hebben al twee kaartjes met besneeuwde coniferen in de bus gekregen, in de supermarkt zeggen mensen niet langer Have a good one, maar wel Merry Christmas.

 

Het was dus ALLESBEHALVE zonder waarschuwing. Het is niet komen aansluipen zoals zoonlief tegenwoordig met militaire precisie en snelheid doet.

 

En toch, en toch.

 

Toch schoot dit weekend door mijn hoofd: Volgende week is het Kerstmis. HOEZO VOLGENDE WEEK IS HET KERSTMIS? Waar komt dat opeens vandaan?

 

Als ze dat nu eens elk jaar op dezelfde dag zouden organiseren, dan zou me dat misschien niet zo overvallen…. Owww…. Wacht….

Giving thanks

De vierde donderdag van november loopt heel Amerika eens niet de hele dag te grazen, zoals hier normaal gezien gebeurt, maar gaan ze rustig aan de eettafel zitten om samen te eten. Thanksgiving day, of kortweg Thanksgiving, is  het grootste familiefeest van het jaar, en mensen reizen vele duizenden kilometers om bij hun ‘loved ones’ te zijn. De wegen en de luchthavens zijn daarom druk druk druk, de straten des te leger. De winkels, die je op een gemiddelde zondag tot 22u30 ontvangen, zijn plots vroeger dicht, of zelfs heel de dag gesloten.

 

De avond voor Thanksgiving, Thanksgiving eve, zijn het de jongeren die de bloemetjes gaan buiten zetten- en dat zijn geen chrysantjes. Overal wordt uitbundig gefeest, de alcohol vloeit rijkelijk en er is geen taxi, Uber of huurauto meer te krijgen. Wij waren uitgenodigd op een sushi-en-gin-tonic-feestje bij vrienden, en trokken er heen met het reisbedje van ons ventje, vastbesloten ons niet te laten dirigeren door iets rudimentair als ‘bedtijd’. De gin-tonics heb ik aan me voorbij laten gaan, de sushi was geweldig maar wel geïnspireerd door het ‘in America everything is bigger’ adagio (met maki’s die ik in drie moest bijten om ze op te krijgen) en de happy baby vond al die mensen toch maar wat griezelig. En het reisbedje, dat een soort tentje is met een matrasje in, vond ie nog veel griezeliger. Het was dan ook pas na heel wat heen- en weer gewieg, zingen, neuriën en knuffelen dat hij zijn oogjes niet langer kon openhouden en zich gewonnen gaf – hij zou dan wel in de tent slapen. Een zoon van zijn moeder (eveneens geen tentenfan)!

 

We vonden toch een Ubertaxi om ons naar huis te brengen. De chauffeur vertelde ons dat Thanksgiving het moment herdacht dat de pelgrims in Amerika aankwamen, en dankzij de ‘natives’ nog een oogst hadden. Ze braken samen het brood. Later bleek dat manlief en ik op dat moment aan exact hetzelfde dachten, maar wijselijk onze mond hielden, nl. dat ze na dat brood de oorspronkelijke inwoners bedankten door hen in groten getale uit te moorden en hun land af te nemen.  Maar kom, details he.

 

Op Thanksgiving zelf waren we uitgenodigd door een Amerikaanse vriendin van onze Belgische vrienden hier, wat maakte dat het gezelschap bestond uit 6 Belgen, 1 Amerikaanse, en 1 Britse. Iedereen had iets meegebracht, en de gastvrouw toverde de klassieke kalkoen wel degelijk uit de oven. En ja, er waren veenbessen, geroosterde groenten, puree van zoete aardappel, macaroni en kaas met kreeft en pompoentaart (2 soorten!).  Het eten bleek fantastisch, de sfeer gezellig, ons ventje vrolijk en deze Thanksgiving-virgins waren dankbaar dat ze het konden en mochten meemaken. Het is dan ook een jaar geweest met zoveel om dankbaar voor te zijn. Af en toe mag een mens daar wel even bij stilstaan. En als dat dan moet bij heerlijk eten en goed gezelschap, tja, wie zijn wij om daar tegenin te gaan?

DSC_0314

Stop! Turkey Time!

DSC_0319

IMG_2724

The good stuff