De eerste 1 september

3 september 2018

Ik sta als eerste in de badkamer. Wow, die wallen! Ik zie er moe uit. ’t Was te laat gisterenavond. Had ik stiekem last van zenuwen? De voorbije weken hadden we zo onze bedenkingen bij de aanpak en de communicatie van de school. ‘Blind vertrouwen’ dat het wel goed komt, het is zo mijn stijl niet.

 

Beneden doen manlief en ik het dansje van de schoolochtend. Het is een choreografie van bordjes zetten, koffie maken, boterhammetjes snijden, fruit inpakken en koekjes opbergen. Het is alweer even geleden, maar we kennen de pasjes nog.

 

We klinken zo vrolijk mogelijk als we ‘en vandaag ga je naar school, liefje’ zingen. Krullenbol vindt het wel oké. Tot de twijfel toeslaat. ‘Mama, jij komt toch mee he, in de klas?’.

 

Wat ben je nog klein, grote jongen.

 

Dat ik even mee ga tot in de klas, maar daarna weg moet, dat doet een traantje vallen. ‘Maar mama, jij wilt toch bij mij blijven?’.

 

Je moest eens weten, lieve schat.

 

‘Ik ga niet spelen. Ik ga gewoon kijken’. Dat dat prima is, stelt hem gerust. Hij zal het eerst wel even allemaal gaan bestuderen, zoveel is duidelijk.

 

Vanaf de parking zet hij een sprintje in. Richting de oranje poort. We grijnzen naar elkaar. Zou hij dan toch huppelend aan de eerste dag beginnen?

Op de speelplaats is langs onze benen toch weer de veiligste plek. Hij ziet enkele vriendjes, maar blijft toch liever incognito, zijn hoofd tegen mijn heup. Wat ben je al groot, kleine jongen.

Een ouderwetse bel start het jaar. Weet hij nog waar zijn klasje is? Ja hoor, ‘heel ver weg’ (aan het einde van de gang). Hij heeft de auto als symbooltje gekozen vorige vrijdag, tijdens het kennismakingsmomentje. Hij kent zijn juf dus al, hij kent de klas, hij weet waar de drinkbus en de brooddoos heen moet. Dat bekende stelt gerust.

‘Liefje, straks kom ik je weer ophalen he. Het wordt echt een leuke dag’.

Hij knikt. ‘Tot straks, mama. Tot straks, papa!’. Hij is rustig. Ik zie in zijn ogen dat hij wat bang is. Maar hij glimlacht even goed. Mijn dapper mannetje.

Ik slik even iets weg.

 

We zijn nog even allebei thuis, manlief en ik.

Opeens zeg ik: ‘dat was zijn eerste 1ste september!’

 

‘Ahhhh, ja!!’.

Manliefs ogen schitteren. Ik voel dat triest en trots niet alleen qua letters zo dicht tegen elkaar aanleunen.

eerste schooldag

Advertenties

Over rugzakjes en sterke schouders

Daar staat-ie dan, het rugzakje.

Helemaal nieuw, helemaal klaar.

Na veel onderzoek heeft de mama gekozen voor een giraf als thema. Die rugzak was niet alleen leuk, gelinkt aan zoonlief zijn liefde voor dieren, maar ook groot genoeg om een drinkflesje mee te nemen, een brood-, koeken- en fruitdoosje en nog wat reservekledij. Al die dingetjes staan ook klaar, met een mooi naamstickertje erop.

IMG_2925

Kortom, materieel zit die eerste schooldag volgende maandag wel snor.

 

De mama is wat nostalgisch deze week. Heeft zich bezig gehouden met fijne afscheidscadeautjes voor de andere kindjes van de crèche en voor de fantastische verzorgsters in elkaar te knutselen. Heeft met een klein brokje in de keel gekeken naar de berg kunst die we meekregen, gemaakt door zoonlief dit laatste jaar. En naar de fotootjes als subtiele getuigen van hoe onze kleine man in een minder kleine man verandert.

Meer krulletjes. Meer glimlachjes. Minder verlegen. Meer zelfvertrouwen.

 

Ik denk aan mijn eigen rugzakje. Niet dat waar mijn computer inpast, maar dat met vakjes voor ‘alles wat geweest is’. Dat rugzakje is zwaar met momenten. Misschien zwaarder dan van de meeste mensen van mijn leeftijd? Zou best eens kunnen.

 

Vooraan zitten alle prachtige momenten – zo kan ik ze er makkelijk uithalen om naar te kijken. Als ik er mijn hand op leg, voelt het warm aan. Zo veel liefde.

 

Ik denk aan dat middelste vak, je weet wel, waar ooit een banaan in verdwenen is om nooit meer terug gezien te worden, en andere bruine, vieze, stinkende brij. Je ritst het dicht en probeert het verder te negeren, niet te ruiken, niet te zien. Maar je neemt het wel mee, overal. Alle verlies, alle verdriet, … soms begint dat wat te gisten. Soms blijft het braafjes zitten – heb je er weinig of geen last van.

 

Hoe hard zou ik kleine krullenbol willen behoeden voor extra ballast in dat middelste vak. Dat er enkel mooie dingen ingeladen worden, ballonnen, knuffels, zorgeloos spelen,  feestjes, eeuwig jarig zijn. Dat er geen traantjes, afscheid, onrecht of wat dan ook moet weggeritst worden.

 

Maar ik weet ook dat dat nooit helemaal kan lukken, al doe ik zo mijn best.

 

We kunnen alleen zorgen voor sterke schoudertjes.