Dit is mijn 500ste post op deze blog.

En dat is een dingetje voor mij.

Ik wilde hier eigenlijk een heel verhaal van maken, met cijfers en statistieken. Het moest echt heel goed worden. Maar ik merk dat ik het steeds maar uitstel, net omdat het in mijn hoofd zo groot geworden is.

Volgende maand is het 8 jaar geleden dat ik de raad van Manlief volgde om een blog te beginnen. We gingen immers naar Boston voor een jaar, met een kindje van 4 maanden (the so called ‘Boston Baby’). Er viel dus wel wat te vertellen. Ik lees nog altijd graag terug wat ik toen schreef. Het was van een soort grappige observatie- van Boston, en van mijn baby.

Daarna bleef ik gewoon schrijven.

En wat een 8 jaar is het geweest. Ik ben op zoek geweest met deze blog. Heb recepten gepost, uitdagingen die ik mezelf stelde… Soms schreef ik trouw elke week twee keer, soms maandenlang niet. Soms werd het redelijk veel gelezen, soms helemaal niet – of toch naar mijn gevoel.

Er zijn maanden geweest dat ik het gevoel had dat deze blog moest groeien. Meer lezers krijgen. Dus ik postte op allerlei facebookgroepen, las zelf heel wat blogs en gaf commentaar. Er zijn maanden geweest dat het me frustreerde dat dit weinig opbracht. Ik las teksten die naar mijn bescheiden mening veel minder goed geschreven waren dan mijn schrijfsels, maar die wel veel meer aandacht en ‘likes‘ kregen.

Ik merkte ook dat wanneer je durft schrijven over het moeilijke, dat dit meer opgepikt wordt. Misschien omdat mensen zich erin herkennen.

En toen ik heel ziek werd, en hier uiteindelijk ook eerlijk over berichtte, werden dit mijn meest populaire posts. Wat ook weer dubbel is. Want ik heb hier wel mensen mee bereikt die ook dezelfde diagnose hadden gekregen. En ik heb hen kunnen informeren. Ik heb daar wel troost uit gehaald.

Maar tegelijk ben ik van nature wel heel positief en wil ik ook het positieve blijven benadrukken. En wordt een zaag-post dan meer gelezen? Ik weet het niet. Misschien maakt het niet uit.

Ik schrijf graag, maar had even goed een dagboek kunnen beginnen. Ergens wil je toch gelezen worden, als je iets publiceert op het internet. Ik dacht dat de groei wel zou komen, maar dat lijkt toch niet echt zo te zijn. Het meandert maar wat verder. Ik heb mijn schare trouwe lezers, ook mensen die ik voordien niet kende, en dat op zich is wel al heel fijn.

Weet je wat, terwijl ik dit schrijf, kom ik tot de conclusie dat deze blog mij al heel veel plezier heeft gebracht. Los van wie het leest, een sterretje geeft of een antwoordje schrijft. Ik heb plezier gehad in het neerschrijven van teksten die nét goed zaten (ja, ik durf dat zeggen van mijn eigen schrijfsels), maar evengoed van de kleine toffe momentjes die ik verzamel. Van dingen die ik grappig vond, of net heel moeilijk. Die in de juiste vaatjes gieten, en op een rijtje plaatsen dat klópt… voor mij was de voldoening er al toen ik op ‘publiceer’ duwde.

En merci als je meeleest. Van in het begin, van een maand geleden – merci!

Wie had 8 jaar geleden gedacht, dat er meer dan 258 000 woorden zouden verzameld zijn op 27 juni 2023? Dat zijn 5 à 6 romans! En meer nog, dat ik zou uitkijken naar het ophalen van mijn twéé lieve ventjes straks na school, maar ook naar het geven van een webinar vanmiddag, in het kader van mijn eigen bedrijf dat ik uit de grond aan het stampen ben. Iets dat helemaal mijn ding is, mijn zotte speeltuin.

Ik had het misschien wel gehoopt… zo stiekem…

Mijn favoriete posts? Het zijn zeker niet altijd die die de meeste aandacht kregen. Ik zou eigenlijk nog eens moeten doornemen wat ik al schreef, want ik merk dat ik er uiteraard vergeten ben. Maar hier alvast een lijstje waar ik fier op ben (niet in volgorde, gewoon wat in me opkomt)

• over de aanslagen in maart 2016
• over zoonlief in Boston
• kleine momentjes delen met kleine Krullenbol
• Over hoe Manlief papa werd
• Over onze laatste dagen in Boston – ik voel de stress van de verhuis nog als ik deze lees
• Over moederdag zonder mama
• Over hoe missen zo pijn kan doen
• Over die sterke man van mij
• Het kwetsbaarste dat ik ooit schreef… over mijn Mola zwangerschap
• Hoe verdriet een parel is
• Over heerlijk in het nu zijn

Oh ja, er zijn er nog. Het zou maar triest zijn mochten dit de enige zijn waar ik aan dacht, na 8 jaar en 500 tekstjes.

Dus, ik zou zeggen, wat denk je ervan als ik gewoon verder schrijf? En lees jij mee als je zin hebt. Het zal niet allemaal geweldig zijn, dat kan ik je verzekeren. Maar dat hoeft ook weer niet he.

And I will write 500 posts, and I will write 500 more

Just to be the girl who wrote a 1000 posts on what she’s living for

TRALALALA TRALALA TRALALALALALALALAAAAA