Koffie Klasj- juni ’21

Zo, de maand juni loopt op zijn einde en daarmee is ook de eerste helft van 2021 voorbij. Hopelijk kijken we later terug op dit jaar en kunnen we dan zeggen dat de tweede helft toch weer iets meer ‘back to normal‘ was, nadat iedereen zijn vaccins gekregen had.

In juni werkte ik nog niet opnieuw, dus was er meer aandacht voor rust, dingen zoeken en doen die energie geven. Dat is – zo ongeveer- goed gelukt, al gaat het natuurlijk met horten en stoten. Een tweedaagse opruimsessie, waarbij ik me echt goed voelde en veel gedaan kreeg, werd gevolgd door drie dagen van serieuze dip, met duizelingen en de reminder dat te veel opruimen slecht is voor de gezondheid.

Nee grapje, met de reminder dat rust nodig blijft. Maar toch al blij met die opgeruimde kasten en laden!

Op een mooie bijna-zomer-dag ging ik met Krullenbol vlierbloesems plukken. Die werden omgetoverd tot een heerlijk geurende siroop, dus als je iets fris wilt met een scheutje goud-in-een-flesje erbij, let me know! Voor de vlierbloesemlikeur moet je nog even geduld hebben, die staat nog te trekken.

Dus, zet je, ik heb muffins gebakken. Wil je er eentje?

Feestjes en meer van dat leuks

In juni stonden er een aantal feestjes op de planning, die door het goeie weer echt meer dan aangenaam werden. het deed deugd om de familie nog eens te zien en Krullenbol had superveel plezier met de neefjes en de nichtjes. Zo fijn dat die allemaal wel zo wat rond dezelfde leeftijd zitten.

Ik sprak ook een paar keer af met vriendinnen om samen te lunchen, of tenminste eens even te bellen. Ja, ik ben in de leeftijdscategorie gekomen dat je een afspraak vastleggen om eens even bij te praten via de telefoon. Oh boy. Maar dan gebeurt het tenminste en moet je niet al te vaak het gesprek onderbreken om ergens wat billetjes af te vegen of iets dergelijks.

Manlief en ik

Na een absurd drukke periode op zijn werk, kwam er gelukkig weer wat tijd vrij om eens een date te organiseren met Manlief. Omdat avonden vaak hectisch zijn en wij dan ook moe, zijn we nu al twee keer samen gaan lunchen. Het is echt fijn om daar tijd voor te maken en elkaar nog eens even te spreken, waarbij het ook niet ALTIJD over die twee pagadders moet gaan (maar vaak ook wel want kom ja, ze zijn ook echt wel schattig, sorry not sorry).

Maar in het dagelijks hectische leven is het soms wel eens makkelijk om zo wat naast elkaar te leven, elk zijn takenlijstje aan het afwerken en zorgen dat alles vlot verloopt – af en toe even stil staan en vragen hoe het écht gaat, blijft zelfs na 21 jaar samen nog altijd een belangrijke.

Voor vaderdag had ik hem een verrassingsuitstap cadeau gedaan en ook opvang geregeld (de kindjes gingen naar mijn schoonzus). We zijn gaan floaten, ofte wel in een tank met giga zout water gaan liggen gedurende een uur. Ik ga hier zeker nog eens meer over schrijven, want het was echt wel ontspannend. Daarna nog een half uurtje jacuzzi, om dan bij mijn schoonzusje af te sluiten met een grote portie sushi (opgelet, een mens moet hier duidelijk zijn. De bovenmenselijke schattige kitten van de schoonzus heet ook Sushi. Er werden geen schattige Sushi’s geschaad bij het uitvoeren van deze verrassingsuitstap).

Een geslaagde dag en verrassing, al zeg ik het zelf.

En dan ook nog…

Tussendoor werd er nog stevig gesupporterd voor de Rode Duivels, waarbij Krullenbol al een mega supporter was nog voor hij zijn eerste match gezien had. Hij mocht dan eens mee met de papa om op een groot scherm te gaan zien en dat was nogal een evenement (die frietjes en het springkasteel kunnen ook bijgedragen hebben). Rode Duivels, kunnen jullie eens wat meer om 18u of vroeger spelen aub? Mijn zesjarige dankt u.

Verder behoren wij nu ook tot de gevaccineerden, en werden er geen onverklaarbare magnetische verschijnselen waargenomen. Ik vond het ergens best wel spannend, terwijl mijn rationeel brein heel goed weet dat dat allemaal geen kwaad kan, en ik ook nooit stress had voor pakweg een griepvaccin. Maar het hangt ook samen met terug keren naar een normalere wereld he… Alleen ja, als de bijwerkingen erge vermoeidheid zijn, hoe ga ik dan ooit het verschil weten? Dat is momenteel de default setting...

Onze Babybroer checkt netjes een aantal mijlpalen af staat nu vlotjes recht, zo al eens met één handje loslatend enzo, en duidt onze katten met een herkenbaar woordje aan (laat ons zeggen dat ik op basis van zijn gebrabbel weet of het Scotty of Janie is die binnenkwam. Dus ergens toch duidelijk).

Bij een zesjarige grote broer volgen de mijlpalen zich minder snel op. Maar nu dan, het einde van de kleuterklas. Hij is zo klaar voor dat eerste leerjaar en ik ben zo fier. Al mag er eerst echt nog grote vakantie komen, sinds deze week is het vaatje echt af bij hem, merk ik. De vermoeidheid laat zich voelen, de emoties zitten vlak onder het oppervlak.

Dat was het zowat hier, denk ik.

Hoe gaat het met jou?

Geef toe, die chubby beentjes… hoe schattig is dat?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s