De collega’s

Ik verliet het restaurant waar we net een gezellige avond hadden doorgebracht met z’n zessen. Twee dames die ik nog dagelijks zie op kantoor, drie bij wie dat al even niet meer het geval is.

Ik heb al enkele jobs achter de rug, en bij elke job horen collega’s. Aangezien je die mensen gemiddeld meer ziet dan je halve trouwboek, is het niet meer dan normaal dat je daar een band mee opbouwt. Maar kijk, dat is elke keer toch héél anders gegaan.

 

planner

Mijn eerste job was een jaarcontract bij de federale overheid. Ik was 23 en de gemiddelde leeftijd van mijn collega’s was dubbel zo hoog. Uitspraken als ‘nog 11 jaar en ik mag met pensioen’ vrolijkten de koffiepauze op. Over het algemeen lieve mensen hoor, die mij aanraadden snel ander werk te zoeken. Dat heb ik dan ook gedaan.

 

Ik begon aan mijn onderzoek aan de universiteit, en daar werkten – buiten de professor – alleen mensen die ongeveer mijn leeftijd hadden. Toch was dit kleine team heel anders dan ikzelf; het was bijvoorbeeld perfect mogelijk twee weken op vakantie te vertrekken en bij terugkeer vroeg niemand hoe het geweest was. Er werd zelden samen gegeten. Pas jaren nadat ik daar vertrok, heb ik echt contact gekregen met twee collega’s van toen, die ik nu als vrienden beschouw.

 

Later had ik een job waar ik op het randje van een bore out belandde, maar de collega’s waren super. Alleen werkten we in een uithoek waar niemand echt in de buurt woonde, dus iets gaan drinken na de uren zat er helemaal niet in. Van de pakweg vijf mensen die ik toen als (bijna-) vrienden beschouwde, hoor ik er nu nog eentje geregeld. Maar da’s wel een ‘goeike’.

 

Dat is misschien wel de algemene les: waar ik werkte, had ik steeds een goeie ‘klik’ met een heel aantal mensen, maar eens je elkaar niet meer elke dag ziet, blijft er niet veel volk over. Een paar keer heb ik mij daar zwaar in vergist, dacht ik ‘wij spreken zeker nog af’ en verdwenen ze van de aardbol. Ik heb geleerd niet te veel te verwachten. Aan de andere kant mag ik niet klagen, en heb ik een handvol vrienden overgehouden aan mijn vroegere jobs.

 

Op dit moment zit ik, wat collega’s betreft, in een hele fijne situatie: het is echt een toffe bende die de leuke momenten samen viert, en elkaar steunt als het wat moeilijker gaat. Mensen die vertrekken, houden vaak toch nog contact, en melden dat ze onze hechte groep missen (of misschien horen wij dat gewoon graag, dat kan ook). Toen we een jaar in Boston woonden, kreeg ik geregeld een mailtje of een berichtje.

 

Eigenlijk is dat toch toevallig – dat je op je werk mensen tegenkomt met wie het klikt. Dat maakt de maandagochtend (en de dinsdagochtend, en de woensdag en de ….) in elk geval heel wat aangenamer!

quote

 

En jij, heb jij leuke collega’s? Zie je ze als echte vrienden?

 

(het idee van deze post kreeg ik van Samaja).

Advertenties

7 gedachtes over “De collega’s

  1. fiekefatjerietjes zegt:

    Leuke post! Sinds vorig jaar is er op mijn werk heel want veranderd. Een van de veranderingen is de uitbreiding, dus meer collega’s. Ondertussen is één collega een goeie vriendin geworden, en dat doet echt veel om met extra plezier te gaan werken. Want meestal breng je inderdaad meer tijd met je collega’s door dan met je eigen gezin…

    Liked by 1 persoon

  2. missesleeblog zegt:

    Ik vind dat niet zo gek dat je niet zoveel vrienden overhoudt aan je jobs. Je zegt het zelf, je gaat van bijna dagelijks contact naar niet meer. en waarschijnlijk was het enige dat je gemeen had dat werk. slechts enkelingen zullen ook op andere vlakken met je raken. in je privé vriendenkring is dat niet anders. naargelang de fase in je leven zijn er ook vrienden die komen en gaan.

    Maar hee, ik vind jou zeker ook een goeike 😉

    Liked by 1 persoon

    • Bostonbaby zegt:

      Ben ik het niet zo mee eens. Als je echt énkel je werk gemeen hebt, zou het niet zo klikken denk ik. Bovendien zat ik meestal in een situatie waar ik mijn werk niét gemeen had met mijn collega’s, ik deed iets heel anders. Gewoon elkaar elke dag zien, is voor mij niet voldoende basis om goed overeen te komen. Daar krijg je dan toch gradaties in. Je privé vriendenkring is dan weer iets helemaal anders – dat zijn normaal gezien zeker mensen waar je veel mee gemeen hebt. Het feit dat daar mensen komen en gaan, heeft vaak met andere dingen te maken…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s