Koffie Klasj- juni

Blub blub.

Het geluid dat ik het meeste maakte in de maand juni, geloof ik.

Man man, wat was me dat?! Een wervelwind, op alle vlakken. Maar heeeee, juni is voorbij, onze koffie klasj is way overdue en ik heb een nieuwe verslaving van bij Starbucks, nl. een deca latte met kokosmelk. Suikervrij maar zo lekker. Zo lekker! Als een engeltje dat… allez ja.

Nu nog proberen het zelf te fabriceren. Hoe moeilijk kan het zijn?

WORK

Ik ga beginnen met het deel van juni dat niet zo lekker liep – en ik ga er kort over zijn. Ik ben in het begin van de maand overgeschakeld op 3 volle dagen werken. Dit werd ook ingegeven omdat er een paar projecten op het programma stonden die heel veel tijd zouden innemen – dus ik wist dat ik sowieso meer ging werken dan mijn 2,5 dag. Maar het werd nog veel meer dan 3 dagen, vaak was het 4 of meer, en dat was gewoon niet OK.

Ik ben te vaak om 21u in bed moeten kruipen, ik ben niet tevreden met hoe het is gelopen, en hoe het is aangepakt (vanuit mijn werkgever, maar ook vanuit mezelf. Allez mens, leer een grenzen trekken, denk ik dan).

Nu is het rustiger en aftellen naar onze vakantie. Nog negen dagen…

CITYTRIP EN EENS ZOT DOEN

Het lang weekend van Pinsteren zijn we erop uit getrokken. We gingen met twee vrienden naar Stockholm. Ja, omdat dat een leuke stad is. Ja, omdat we daar nog niet geweest waren (ik toch niet). Maar ook, en misschien wel VOORAL, om daar een hele dag te gaan spelen in Boda Borg.

Boda Borg? Het was iets dat manlief had leren kennen als team building activiteit in Boston.

Ik noem het soms een gigantische escape room, maar eigenlijk klopt dat niet. Het is een beetje Fort Boyard van vroeger meets een levensecht videospel. Zoek het zeker eens op (www.bodaborg.com). Het is super. Er waren 27 uitdagingen, van meer intellectueel tot super fysiek. Het is enigszins moeilijk om kort uit te leggen, maar het was echt een dag spelen, zoeken, quizzen, klauteren… ik zag bont en blauw, had overal pijn en was vooral meer ontspannen dan ik in maanden ben geweest.

Maar Stockholm was ook tof hoor!

VIEREN

Juni was ook een feestmaand. Fijn, want ik hou wel van een feestje. Tegelijk was het ook behoorlijk vermoeiend.

Het einde van het schooljaar brengt altijd wel wat emoties met zich mee. Het voorbereiden van een cadeau voor de juffen vanuit de hele klas kwam op een miraculeuze wijze weer bij mij terecht (Hoe komt dat toch altijd? Oh ja, ik weet het weer, ik heb het zelf voorgesteld. DOH!). Het was een heel gedoe, maar uiteindelijk werd het enorm geapprecieerd. Ook Krullenbols zelfgemaakte koekjes!

En toen was zijn eerste kleuterklasje om. Snif.

Dan hadden we allebei nog de vrijgezellenfeestjes van twee vrienden die in het huwelijksbootje stapten. De dames hadden het stukken rustiger gehouden dan de heren, maar het voorbereiden kostte de nodige energie.

Alle leuke dingen leken toch eerder mijn vaatje leeg te halen dan te vullen.

Behalve het trouwfeest van goede vrienden dat manlief absoluut wilde afsluiten omdat hij er getuige was. Ik was de dag ervoor ziek geweest (stress? Iets verkeerd gegeten?) en dacht dus al dat ik om middernacht ergens onder een tafel discreet een dutje zou doen. Zeker omdat ik overdag ceremoniemeester van dienst was.

Maar nee, ik heb gedanst en gevierd tot en met de laatste dans om 3u45, en de volgende dag nog redelijk fris doorgebracht (na we tot de middag hebben geslapen, hoera voor de lieve vrienden waar Krullenbol mocht gaan logeren en zich rot geamuseerd heeft).

Ik verbaasde mezelf! Dan kan dus nog, na 28 jaar (hum. HuMMMMMM).

SCOTTY EN JANE

Ik vrees dat ik in herhaling moet vallen. Vorige keer vertelde ik nog hoe Scotty thuiskwam als een hamster, maar de wonde gelukkig genas. Deze maand hadden we weer prijs. Hij kwam thuis en zijn wang was letterlijk aan het druipen van het bloed en de pus en de weet-ik-veel-wat -voor-goors.

Nét iets te degoutant om af te wachten, meteen naar de dierenarts dus. Mocht ie weer een nachtje blijven. Maar gelukkig was het gewoon wat ontsmetten voldoende, en kon hij de volgende dag alweer naar huis. Om ongetwijfeld snel weer tegen diezelfde steen, euh kat, aan te lopen… zucht….

NOG EEN PAAR KLEINE DINGEN DIE MIJN HART DOEN ZINGEN

  • We hebben al framboosjes van onze fruithaag gegeten!
  • Hoe fijn om Krullenbol te zien spelen met zijn beste vriendje en zijn favoriete neefje.
  • Ik ben voor het trouwfeest in het wilde weg spelden in mijn haar beginnen steken en IK KAN HET OPSTEKEN. Ik weet niet of ik kan uitleggen hoe gelukkig ik daarvan werd. Ik kon in elk geval bijna herbeginnen met mijn make up.

Ik wil uiteraard ook weten hoe het met jou is… maarrrr….

Het is 22u30, eigenlijk al ver voorbij mijn bedtijd, maar morgen is het een vrije dag voor me, en Krullenbol is bij mij dus we gaan dolle dingen doen, zoals naar de car wash gaan! Ik kijk er al naar uit!

.

Wil je de vorige koffie klasjes lezen? 

Dat kan hier: koffie klasj september – oktober – november – december – januari – februari – maartapril/mei

Advertenties

Koffie Klasj – maart

Het is zondag, we zitten in de zetel met het grote raam open, het zonnetje schijnt. De vorige weken leek het soms wel Siberisch winter, maar vandaag… vandaag is het LENTE!

Ik hóór gewoon de batterijtjes opgeladen worden (okee, het kan ook de grasmaaier van de buurman zijn).

Hoe gaat het met jou? Kopje deca groene thee? Nu ik de cafeïne links laat liggen, heeft het een gigantisch effect op mij als ik dan wel eens een kopje drink – en niet altijd in de aangename zin (denk: konijn op speed), dus ik laat het maar even zo.

En ja… ik heb al paaseitjes gekocht! ’t Is het seizoen dus ze zijn op hun best (zie mijn vorige post)! Wil je er stiekem eentje? (of twee…).

In maart heb ik de buien gevoeld. Wat er allemaal gebeurd is?

Uitstapje

Begin maart ben ik drie dagen naar Londen geweest, met mijn schoonzusjes en schoonmama. Het was een hele leuke trip, we hebben best veel gezien (met een hop on/hop off bus, en vanop het water, wegens hoogzwangere schoonzus), we zijn naar de musical Alladin geweest die fan-tas-tisch was én we hebben lekker gegeten.

Twee dingen overschaduwden de leut een beetje: het slechte weer (nog een reden om op die hop on/hop off bus te blijven zitten) en het feit dat de jongste spruit van een schoonzusje de windpokken had. Nu denk je misschien – net als ik – “ah, ja de windpokken moeten ze door he”.

Maar na dagen van hoge koorts, werd er toch maar besloten om naar het ziekenhuis te gaan, en daar bleek er een secundaire infectie lelijk huis te houden. Wat maakte dat schoonzusje meteen de Eurostar uitstapte richting ziekenhuis en daar de volle tien dagen mocht doorbrengen voor ons nichtje er weer wat bovenop was!

Gelukkig net op tijd om haar verjaardag te vieren.

Work

Goed, vorige maand had ik nog gezegd dat ik twijfelde of ik een halve dag meer zou gaan werken. Ik heb toen besloten dat te gaan doen. Die extra halve dag werk ik wel van thuis uit en doe ik de administratie die er op de andere dagen van tussen valt.

Nu na een maandje, kan ik wel zeggen dat me dit een beter overzicht geeft over de projecten, ik heb ook minder het gevoel dat er dingen echt blijven liggen.

Maar verder moet ik er geen doekjes om winden: ik ben moe. Ik probeer elke dag voor 22u te gaan slapen (toch een dik uur vroeger dan mijn normale routine), en merk dat als ik daar eens van afwijk, ik de dag erna echt het verschil voel.

Een Krullenbolletje dat zich ’s nachts even niet lekker voelt en vanaf 4 uur niet meer slaapt, hakt er enorm op in. (Gelukkig was het maar een 24 uur- bug).

Ik hoop echt dat het opnieuw routine wordt en de energie dan een beetje terug keert. Manlief werkt op dit moment nog harder dan gewoonlijk, en ik wil hem daar wel in steunen, dingen thuis wat meer opvangen, maar soms… is het vaatje leeg.

Krullenbol

Krullenbol doet het prima en heeft een enorme interesse in letters gekregen (‘Kijk mama, de letter van mijn naam! En die van jouw naam! En is dat rondje een ‘o’?). Hij is bijna jarig en telt mee de dagen af. Ik kan het bijna niet geloven dat hij 4 wordt. Vier jaar, dat is echt al wel serieus.

Hij krijgt een nieuwe – grote- fiets, aangezien hij bij zijn huidig modelleke met zijn knieën tegen zijn stuur kletst.

Ik ben begin maart met hem naar het medisch onderzoek van het CLB (centrum voor leerlingenbegeleiding) geweest – tegenwoordig vragen ze ouders om die eerste keer mee te gaan, en daar bleek mijnheertje 110 cm te zijn. Zo viel hij nog nét niet van de curve.

Wat me ook verbaasde, was dat hij van ver misschien niet heel goed ziet… wat je niet meteen merkt bij een kindje dat nog niet leest ofzo natuurlijk. Maar op te volgend dus.

Nu moet ik je laten, want ik heb nog een feestje te plannen! Maar snel, vertel nog gauw in de ‘comments’ hieronder hoe het met jou gaat!

Tot gauw he!

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Koffie Klasj februari

Toch super dat ik eens niét de voorlaatste dag van een maand bedenk dat we nog een Koffie Klasj te goed hebben. We zullen het maar niet steken op mijn (hopelijk tijdelijk) weggevallen inspiratie en energie om te schrijven.

Nee nee, positief blijven. Ik ben blij je te zien. Februari is in alle opzichten toch al een zonniger maand geweest dan januari, niet?

Wat kan ik je schenken? En heb je gezien dat de paaseitjes al in de winkel liggen? ZOT! Ik probeer ze zo lang mogelijk niet te kopen, uit eigenbelang, maar voor jou wil ik die verleiding wel even trotseren hoor.

What’s new?

Een nieuwe jaartje op mijn teller, ik had wat stress omdat het vorig jaar zo een moeilijke dag was, maar we hebben zo fijn gevierd. ’s Morgens een serenade van mijn twee ventjes, ’s middags kwam er familie en ’s avonds de vrienden, kan niet beter toch?

En ik heb SUPER leuke cadeautjes gekregen, waarover later meer (want er zijn kookdingen bij die ik ABSOLUUT DRINGEND wil uitproberen).

Work work work

Op het einde van de week moet ik weer gaan evalueren of ik twee dagen blijf werken, of toch iets meer opneem. Ik zit hier echt in tweestrijd.

Enerzijds blijven die twee dagen pittig. Zo had ik vorige week heel wat afspraken. Maar eigenlijk betekende dat dat mijn dagen eruit zagen zoals ze er zouden MOETEN uitzien, want dat is echt ‘normaal’.

Voor mij voelde het spijtig genoeg niet normaal. Ik werd letterlijk misselijk, en duizelig en ik ben om 19u thuisgekomen en om 20u30 in bed gekropen.

Dus dan denk je: dat kan niet de bedoeling zijn. Maar anderzijds: als ik dan wat meer werk, kan ik de work load wat beter verdelen. TENZIJ er gewoon meer work load bij komt natuurlijk. AAAAHH… moeilijk!

(BTW: volgens de controle arts van de groepsverzekering kan ik dus met gemak 75% gaan werken. Gelukkig heeft die niets te zeggen, en vond de CM arts dat ik goed bezig was met rustig opbouwen).

De heerlijke krullenbol

Ik ben de eerste om toe te geven dat dat niet altijd makkelijk is, zo met kindjes. Er zijn fases waarin je de deur amper uitgeraakt, je constant kwaad maakt omdat een sok aandoen blijkbaar een werk van uren is, in bad gaan een ramp is, enfin ja, vul maar aan.

Maar momenteel is het gewoon zalig met Krullenbol. Hij heeft altijd zin om mee te gaan, dingen te doen, we krijgen samen wat gedaan, zoals eens langs de bib gaan, eens wat cakejes bakken, zelfs boodschappen doen of nieuwe schoenen kopen, of langs de kapper (beetje kortwieken van zijn wilde manen).

Misschien omdat ik ook voldoende ‘niks’-tijd voorzie? Gewoon thuis zijn en spelen of een filmpje kijken? Dat moet ook kunnen, hij vraagt er ook naar, dat het eens even ‘stil’ is. Ik kan dat ook goed gebruiken.

Nog een paar weken aftellen en dan is hij jarig. Hij kijkt er ook al naar uit! (Al zegt hij soms dat hij nog eens 3 gaat worden, ik heb hem uitgelegd dat ‘dubbel tellen’ een truukje is dat je pas moet toepassen als je wat ouder bent *FOROVER 32!*).

Scotty en Jane

Ja, daar is dus weer nieuws op dat front. Op vrijdagavond zat Scotty boven, en wat bleek? Hij kon de trap niet meer af. En maar jammeren en manken. Alle hens aan dek natuurlijk, al wonen we in een rustige doodlopende straat, je weet toch maar nooit.

Dus we besloten toch met hem naar de dierenarts van wacht te gaan (bleek onze eigen dierenarts, handig).

Scotty vond dat niet zo’n peachy idee en stribbelde enorm tegen om in het kooitje te gaan, dus veel gegrommel en geschreeuw (van mij want hij had me – per ongeluk – gekrabd), waarvan onze Krullenbol dan weer helemaal over zijn toeren geraakte. Hij was er echt van aangedaan dat Scotty pijn had aan zijn pootje.

Maar na mijn eerste ervaring met een Röntgenfoto bij dieren, bleek dat zijn poot niet gebroken was en hij ook geen interne bloedingen leek te hebben. Hij bleef nog een nacht daar en de diagnose was – ALWEER MAAR EENS – gevochten met een andere kat.

Potverdekke, Scot, kan je nu eens niet gewoon een compromis vinden? Dat is zowat de elvendertigste keer dat je bij de dierenarts eindigt omwille van je oorlogswonden. ‘You should have seen the other cat’ is echt geen excuus, maat.

Moeilijk boos zijn op dit snoetje

.

.

Ondertussen heb ik volop genoten van de zonnige vroege lente die ons overvalt de laatste dagen. We hadden er allemaal nood aan, niet? Zullen we anders eens gaan wandelen?

.

Hoe gaat het met jullie op deze zonnige lentedag?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Koffie Klasj – januari

Ik ben tot de conclusie gekomen dat er iets raars aan de hand is met januari.

Aan de ene kant dacht ik: ‘het is nog te vroeg voor een koffie klasj, zo midden in de maand’.

Tegelijk zag ik vandaag een quote verschijnen: ‘het voelt alsof het 74 januari is’ – en boy oh boy, ik vond het zo herkenbaar. Die kerstvakantie is precies een half jaar geleden.

Tijd voor een koffie klasj dus!

Onder de kerstboom lag een french press voor mij. Heerlijk ding. Ik laat nu cafeïnevrije bonen vrij grof malen, speciaal voor mijn nieuwste gadget.

Kopje? Oh, en ik heb bananencakejes gebakken met krullenbol. Zonder suiker, maar wel met dadels. Echt geslaagd, al zeggen we het zelf!

Maar dus… de update.

Werk

Sinds begin januari werk ik nu twee volle dagen. Ik moet zeggen, die heropstart was best pittig. Het was echt weer een stap achteruit qua energiepeil enzo. Dat mijn hardnekkige verkoudheid al meer dan twee maanden hardnekkig is, helpt ook niet.

Gelukkig kan ik nog vrij goed recupereren tijdens mijn vrije dagen.

Dat mag ik dan ook niet té rooskleurig voorstellen, wanneer ik nog maar eens langs ga bij de controlearts van de groepsverzekering van mijn werk, én die van de CM. Want die beoordelen mijn gezondheid louter op wat ik zeg, en daar krijg ik dan wel weer wat stress van.

(De vorige arts die me in augustus zag, en die ik zelf heb uitgelegd hoe dat nu zat met die mola en dat je daar dus soms wel chemo voor nodig hebt, oordeelde op basis daarvan dat ik best al 75% zou kunnen gaan werken, zo acht maanden na de laatste baxter.)

Gezondheid…ook die van anderen

Hoeveel ik ook van sneeuw hou, de vlokjes hebben toch een paar slachtoffers geëist.

Mijn zus ging onderuit met de fiets, brak haar enkel en moest geopereerd worden. Mijn pa maakte ook een duik (gelukkig zonder veel erg, of hij wilt het niet toegeven) en mijn buurvrouw glipte vlak naast me de grond op, en heeft nu een duimbrace als elegant accessoire.

Niks met de sneeuw te maken, maar mijn nicht kroop door het oog van de naald en hield ons enkele dagen in serieuze spanning. Gelukkig ziet het er nu alweer beter uit. Iets met pollekes en kussen.

Bij onze vorige koffie klasj vertelde ik dat ik de eindejaarscorrida van Leuven zou lopen (4 km). En ik heb dat ook gedaan, in 28 minuten. Dat was stukken beter dan ik had gedacht, en het was eigenlijk best een emotionele toer.

Ik voelde dat het ging, dat ik het zou halen, en dat maakte dat ik af en toe een traantje moest wegslikken.

Toen mijn ventjes aan de finish stonden te juichen, was er geen wegslikken meer aan. Bijzonder gevoel wel, na het jaar dat wij gehad hebben.

Ik geef toe dat ik geen grote fan ben van in de regen of sneeuw joggen, maar we blijven toch de sportschoentjes aantrekken.

Die schatjes van mij

Manlief heeft het druk en dat zal nog wel even zo blijven. Ik probeer zoveel mogelijk op te vangen, gezond te koken, kortom de perfecte huisvrouw te zijn.

(Whahahahhaa, sorry, dat kon ik zelfs niet schrijven zonder te grijnzen. Laat ons het houden op: de perfecte thuiskok.)

Krullenbol is de max maar heeft het wat moeilijk met afscheid nemen – zelfs al is dat voor 20 minuutjes joggen. Het zal ook wel weer een fase zijn he. Als ik voor de vierde keer moet terugkeren voor ‘ééééécht het laatste kusje’ denk ik dat er ooit, veel te snel, een tijd komt dat het ‘hee maaaaaam, neee geen kus’ zal zijn.

Scotty en Janie

Op een woensdag wandelde ik met Krullenbol naar huis, en werden we gevolgd door een klein, ros katje. Ik kende dat katje al, want die volgt zowat iedereen in de buurt, en staat daar ook voor bekend – geen probleem dus.

Maar toen we binnen kwamen, zat dat katje ook gewoon in onze living! ‘Hij gaat mijn spoortjes opeten’ riep Krullenbol. Ik dacht gewoon aan hoe Scotty en Janie zouden reageren op de indringer. Not happy.

Dus gauw buiten gezet. En mij omgedraaid, en daar was ie weer, langs het kattenluikje gewoon naar binnen, en hup, de zetel op. Scotty kwam er toen net aan. Oh-owwww.

En keek en snuffelde.

En besloot dat het zijn energie niet waard was.

Ik was blij dat er geen mega cat fight van gekomen is, maar heb de indringer toch vriendelijk maar kordaat buiten gesmeten. En het kattenluikje op slot gedaan.

Je weet toch nooit, met die spoortjes.

Keihard aan het inspannen, dat zie je zo.

Maar vertel eens, heb jij januari goed overleefd? Niet te veel last van blauwe maandagen, witte dinsdagen, en regenachtige vrijdagen?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Koffie Klasj – December

Koffie klasj

Het lijkt een traditie te worden, dat we elkaar treffen voor onze koffie klasj in de laatste dagen van de maand.

En laat dat deze keer dan meteen ook de laatste dagen van het jaar zijn. Hoe kijk jij op dit jaar terug? Ik ken mensen die omkijken en echt iets hebben van ‘what the f*ck was me dat’. Voor mij is het zo wel begonnen, 2018, maar het stond later wel in het teken van mijn heropbouw, zal ik maar zeggen.

Maar ach, wat val ik met de deur in huis. Wat drink je? Ik ben tegenwoordig wel fan van kruidenthee, warm of gekoeld. Bijvoorbeeld eentje van frambozenblad of netel. Ja, netel. Je dacht toch niet dat het er normaler op ging worden hé!

Work work work

Momenteel heb ik twee weken kerstvakantie, en heel eerlijk: ik had er nood aan. Klinkt misschien wat overdreven, van iemand die sinds half november begot anderhalve dag werkt, maar ja…

Ik ben heel blij dat ik terug ben, maar een jaar afwezigheid laat zich voelen. En hoe efficiënt ik mijn werktijd ook probeer in te vullen, hoe vroeg ik ook kom en hoe laat ik ook vertrek die dagen, je kan geen 100% werk in 30% proppen.

Maar soms lijkt dat niet voor iedereen duidelijk, en dat geeft wel wat stress…

Dus nu even vollenbak bijtanken bij mijn ventjes! Ik ben echt gek op de feesten, de boom, de lichtjes, de pakjes, en even goed op met z’n drietjes chillen.

IMG_7799

Gezondheid

Vraag me dat na zondag nog eens, wanneer ik me aan de Eindejaarscorrida van Leuven ga wagen. Negen jaar geleden liep ik daar 12 km, dit keer staat de kleinste toer, van 4 km, op het programma. Maar het zou toch een overwinning zijn hier netjes te finishen.

Verder sukkel ik al een paar weken met een verkoudheid. Dat is toch zo onderschat he, maar als je ermee zit, en met je mond open moet eten omdat je anders niet kan ademen, en niet kan slapen van het hoesten… dan is dat toch wel even ellendig.

Ik werk het wel allemaal mooi sequentieel af: eerst had ik geen stem, dan keelpijn, toen begon het hoesten als een kettingrokende zeehond, en daarna ging mijn neus in staking.

Zingen

Vorig jaar stond ik met K’s Choice – mijn jeugdidolen – op het podium in de Singel, als deel van een 240-koppig koor. Ik had zelf nog nooit buiten de douche of de douche gezongen, en kan geen noten lezen, dus het was wel een interessante oefentijd, maar het resultaat was geweldig.

En nu kregen de koorleden, én 350 anderen, de kans om de kerstmarkt in Antwerpen te openen.

Zes liedjes, met K’s Choice, in open lucht. Heerlijk was het, om nog eens in een grote groep te zingen.

En zo klonk ‘I believe in me’ op het Operaplein, bijgestaan door 549,5 stemmen (ja, ik was de mijne tegen dan half kwijt).

En gieten, man. Wolkbreuk. Dus moesten Sara en Gert Bettens tussen het koor gaan staan, in plaats van ervoor. En stond ik dus letterlijk naast hen. Spijtig zeg, dat het regende. Spijtig spijtig. (Een idee van hoe het ging, kan je hier zien).

Scotty en Jane

Scotty zit waarschijnlijk in één of andere midlife crisis waardoor hij zich nu weer als een kitten wilt voelen. Dat betekent veel geworstel met een -al dan niet onzichtbare- pluis én met zijn zus.

Bovendien zijn dozen van cadeautjes natuurlijk de beste cadeautjes.

But how about you, my dear? Heb je fijne feesten achter de rug, of was het niet bepaald dennengeur en manenschijn?



Vorige edities van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Koffie Klasj – november

Koffie klasj

Ola pola! De laatste dag van november prijkt op de kalender, en wij hebben deze maand nog geen koffiedate gehad. Tijd om er werk van te maken! Schuif aan! Wat drink je?

Sinds ik gestopt ben met cafeïne vrees ik dat ik enkel nog deca in huis heb. Maar het is ‘deftige’ deca. Ik heb wel een verzameling thee om ‘u’ tegen te zeggen, dus misschien kan ik je daar plezier mee doen?

img_7350

Ja, en zoals je misschien al gehoord had, ben ik ook gestopt met suiker, dus koekjes… het is hier eigenlijk triestig gesteld als ik het zo schrijf. Grapje, ik heb ook al suikervrij gebak gemaakt – wil je een kruidnootje met dadels?

Aan het werk

Ik denk dat het grootste nieuws deze maand is dat ik de sprong heb gewaagd, en weer aan het werk ben gegaan. In overleg met de artsen ben ik gestart aan 30%, dat wilt zeggen dat ik nu op dinsdagvoormiddag en de hele donderdag weer op mijn bureautje te vinden ben.

En weet je wat? I love it.

Mijn eerste dag was het hele bureau versierd met vlaggetjes en ‘welcome back’- slogans, en er stond een reusachtige fruitmand. Het was echt een hele fijne terugkeer. Die collegaatjes van mij toch, schatjes zenne.

Maar ja, het is natuurlijk zwaar en soms denk ik dat ik mijn hoofd letterlijk hoor kraken. Zo lang ik daar ben, lukt het wonderwel om de concentratie erbij te houden – ik ben dan ook heel vastberaden, al is dat echt tanden bijten op donderdagnamiddag na vier uur strategische meeting.

De dag(en) erna zijn wel minder. Spierpijn, hoofdpijn, moe. Gelukkig geraak ik daar ook wel weer door. Maar het is wel even terugschakelen op die momenten.

En natuurlijk is het een beetje een gevecht tegen mezelf – ik wil er zo graag induiken en vanalles afwerken en dacht dag 1 al ‘oh, dat maakt ik vanavond wel eventjes af, anders moet het weer blijven liggen’. Maar ja, dat mag ik natuurlijk niet doen. Dat is niet de bedoeling. Ik moet grenzen afbakenen en ‘nee’ zeggen. Pfft… niet altijd makkelijk!

Gezondheid

Ik voel me goed, dank je wel. Ja, je ziet het goed, mijn polsbrace is er af. Zot verhaal weeral. Ik deed die sowieso af om te koken, omdat ‘ik me anders wel kon bezeren’. Springt daar een klodder hete olie uit de pan, recht op mijn duim. Aaaaahhh!

Direct 40 min onder koud water gehouden, ik zag al doembeelden van lelijke littekens, want ja, olie….

De volgende dagen zat er een dik verband op en kon ik mijn brace dus niet dragen. Toen merkte ik dat de pijn nagenoeg weg was. De pijn van de overbelaste pees, niet van de brandwonde. Die deed nog wel even pijn. Maar ook die is uiteindelijk mooi genezen. Water water, de rest komt later!

Verder voel ik me best wel goed, zo zonder suiker. Nee, echt moeilijk is het niet meer. Ik voel me ‘licht’, ik kan het niet beter omschrijven. Niet dat de weegschaal dat heel erg bevestigt, nu ja, ik ben wel een beetje afgevallen (zo’n 800g op drie weken) maar ik was natuurlijk al wel aan het opletten en puntjes aan het tellen.

Krullenbol

Het was grootouderfeest op de school van krullenbol en mijn schoonmoeder is gegaan. Ik kreeg een zalig filmpje van een rij kindjes die aan het dansen waren – of niet aan het dansen, want velen zaten gewoon op de grond of wiegden wat op de muziek – maar die van ons stond daar ‘gaaz’ te geven, vollenbak! Hahahaha! De moves van zijn vader en grootvader, zoveel is duidelijk.

Het is zo fijn te weten dat hij zich daar goed voelt, in de klas. Toch eens werk maken van die fanclub voor zijn juf.

Scotty en Jane

Scotty en Jane zijn gezond en wel, en komen opmerkelijk meer bij ons zitten, nu de dagen wat kouder worden. Vind ik wel gezellig zo, al ben ik al een keer of vier bijna over Scotty gevallen, die het blijkbaar nodig vindt om steeds net voor mijn voeten te parkeren.

Krullenbol vindt het nu ook wel okee als één van de pluisballen zich in de buurt installeert. Het is nog een beetje een ‘wij tolereren elkaar maar verder hoeft het niet te gaan’- soort van relatie.

img_7371
Scotty eist alleenrecht over het ‘bakske’

Maar zeg! Ik ben hier aan het ratelen! Tell me about you? Hoe gaat het nu met dat ding? En die verkoudheid? Goed voor jezelf zorgen he!

Vorige edities van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Koffie Klasj – oktober

Koffie klasj

Ahh, er is toch weinig heerlijker dan een mooie nazomer, hé! Na enkele frissere ochtenden- er is een eerste fleece gespot – voel dat zonnetje echt als een cadeautje!

Maar kom binnen! Zet je! Ik heb een behoorlijke drukke maand gehad, dus hoog tijd voor onze maandelijkse koffie klasj.

Koffietje?

Wil je een koffietje? Ik zit nog altijd aan de demi cafeïne, maar op een mistige herfstochtend durf ik er al eens een drupje karamelsiroop toe te voegen.

Of! Anders maak ik je even een smoothie? Geloof me, het is een toppertje. Ik maak het met ongezoete amandelmelk, een lepeltje pindakaas, een banaan, een handvol verse spinazie en een paar blokjes bevroren mango.

Ik zie je een gezicht trekken, en ik snap je! Maar probeer het, serieus, en bedank me later.

What’s new?

Ik heb niet stilgezeten deze maand.

Het verjaardagsfeestje voor mij pa was een uitdaging, want ik wilde natuurlijk alles uit de kast halen, en dat was met momenten wel pittig. Bovendien waren we te laat om een zaal vast te leggen en kwam er dus meer dan 30 man in onze living vieren. Is helemaal goed gekomen, met dank aan de heerlijke temperaturen, die maakten dat de gasten tot na 20u in een licht truitje op het terras zaten te kletsen. Topfeest, al zeg ik het zelf!

Het citytripje naar Lissabon was echt super. Echt, als je daar nog niet geweest bent, zeker eens doen. Een hele mooie stad, maar een stevige kuitenbijter (gebouwd op zeven heuvels, maar het voelde eerder als zeventig). Die +20 km op 2 dagen was eigenlijk een opsteker: JA, ik kan dat fysiek aan en de gevolgen van de inspanning bleven beperkt.

Het weekendje met de hele familie van manlief was iets moeilijker – ik had de dagen daarvoor behoorlijk wat ‘mentale arbeid’ verricht, en dat werd een weekend recupereren.

Administratie

Wat ook heel wat mentale arbeid vraagt, is het geregel en gedoe met de mutualiteit en andere instellingen. Je kan niet geloven hoeveel papieren ik daarvoor al heb ingevuld of laten invullen, hoeveel ik al gebeld heb, hoeveel afspraken ik daar ondertussen gemaakt heb. Ze schijnen het heel moeilijk te hebben met:

1/ het feit dat ik twee jobs had voor ik ziek werd, en daarmee, mirakel oh mirakel, officieel meer dan 100% werkte. WHO. DOES. THAT.

2/ dat ik eerst een paar dagen ziek was, dan drie dagen per twee weken afwezig was gedurende twee maanden (toen ik nog aan de lichte behandeling bezig was) en toen helemaal uit ben gevallen door de zwaardere behandeling. Nee. Dat is moeilijk.

Eigenlijk had ik gewoon beter niet gewerkt tijdens die lichte behandeling. Dat mocht ook perfect, maar ik wilde zo graag blijven doorgaan (en dat ging ook fysiek). Ja, en nu mag ik dat gaan uitleggen en met terugwerkende kracht gaan ‘regulariseren’. Echt bizar.

Oh, en ik ben erachter gekomen dat er van je ziekte-uitkering zo goed als geen belastingen afgaan. Je DENKT dus misschien dat het wel meevalt, dat je nog rond kan komen terwijl je ziek bent. Maar als je volgend jaar je belastingen invult, valt de hamer op je koppeke. Mag je duizenden euro’s gaan terug betalen.

Goed dat ik dat nu weet, maar kan me voorstellen dat er mensen zijn die daar serieus door in de problemen komen. Apenlandje.

Sport

Jep, ik ben nog aan het joggen. Eigenlijk is het de bedoeling dat je 3 keer per week gaat, maar sommige weken lukt 2 keer echt amper. Maar goed, we gaan wel vooruit. Ik zit ondertussen aan les 13 en begin er al een bééétje van te genieten.

Ik moet trouwens mijn tenen uitkuisen want ik wil de Eindejaarscorrida van Leuven lopen. De toer van 4 km wel/ de kleinste toer die er is. Maar toch, het zou een overwinning zijn, op het voorbije jaar.

Moeilijke dagen

Ja, dat voorbije jaar… November staat voor de deur en het was al even niet mijn favoriete maand. Nu zijn er nog een paar minder prettige verjaardagen bijgekomen. ’t Is ongeveer een jaar geleden dat de serieuze shit is begonnen.

Geen hond is daar mee bezig en dat is ook helemaal normaal. Maar soms voelt dat wel wat alleen. Dus zullen we snel weer een koffie klasj doen?

Krullenbol

Met Krullenbolletje gaat alles goed. Hij is nu ingeschreven in de turnles en heeft dus officieel een hobby. Op drie jaar vind ik dat wat crazy, maar hij doet het geweldig.

Verder ben ik ernstig aan het overwegen om een fanclub op te richten voor zijn kleuterjuf. Die doet haar werk overduidelijk zo graag en dat enthousiasme straalt helemaal af op ons ventje.

Nu vind ik dat altijd prachtig om iemand te zien die zijn of haar werk met passie doet, maar als dat dan ook nog de persoon is die mijn zoon op dagelijkse basis vrolijk en vol liedjes en verhalen naar huis stuurt, tja, dan wil ik eigenlijk gewoon een handtekening vragen.

Scotty en Jane – op algemene aanvraag

Met Scotty gaat het beter, nadat de antibioticakuur verder werd gezet en hij ook nog wat cortisone kreeg, omdat ze nu eerder aan een allergische reactie dachten. Dat beest viert feest op composthopen en drinkt uit modderplassen dus ik vraag me serieus af wat voor allergieën die kan ontwikkelen.

We zaten een week of wat geleden trouwens met een muis, die echt een stuk uit de achterkant van onze zetel aan het bijten was. Janie stond er bij en keek er naar! Waar-de-loos! Maar dan wel met zo’n air dooie beesten binnen zeulen, die waarschijnlijk al eerder aan een hartaanval waren overleden, of aan cholesterol ofzo.

Uiteindelijk heeft het dagen geduurd voor manlief (ja, manlief! Geen van onze feliene vriendjes!) de muis kon vangen. Nou ja, manlief heeft ook snorharen.

scotty
Scotty, prachtig de muis achter de zetel negerend.

Mijn kopje is leeg – of beter mijn kopjes. Tot volgende maand?


Vorige editie van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Hebben jullie uitstapjes gemaakt de voorbije weken?