2020 in vogelvlucht

Zo, daar tikken ze weg, de laatste uren van 2020.

Ik weet dat heel wat mensen niet kunnen wachten tot de klok middernacht slaat, en er een nieuwe bladzijde wordt omgeslagen. 2021. A new hope.

Ik ga niet ontkennen dat 2020… een jaar is dat we niet snel gaan vergeten. Om allerlei redenen dan.

Een klein overzicht van de afgelopen 12 maanden.

Januari

Begin januari waren hoogdagen voor ons. Na de eerste (te) spannende weken, durfden we eindelijk ons goede nieuws aan de familie vertellen. Dat deden we via een speciale nieuwjaarsbrief die Krullenbol superknap heeft voorgedragen.

Mama zegt dat ik alles kan
Misschien word ik wel de sterkte man
Misschien word ik een bakker, een dokter, een boer
Maar één ding is zeker; ik word grote broer.


Ik krijg nog kippenvel bij het denken aan de reacties van de (schoon)familie. Zo, zo fijn.

Ondertussen zong ik nog een aantal keer mee in het koor bij Bart Peeters Deluxe. Jaja, aan de start van 2020 zaten er 8000 mensen bij elkaar in de Lotto Arena – ZONDER MASKER en niemand had alcogel bij! Dat kan je je al niet meer voorstellen, toch?



Februari

Ik werd een weekend in de watten gelegd want ik kreeg ‘een nieuwe voordeur’ zoals ze dat bij ons zeggen.

Twee weken later vlogen we naar Nîmes, waar vrienden van ons wonen. Manlief liep daar een urban trail – 23 kilometer dwars door de stad, die eindigde in de Arènes van Nîmes. Knappe prestatie! Onze Franse vriend die zo goed als niet getraind had, liep een stuk trager maar moesten we niet zoals gevreesd uit een berm gaan vissen.

Maart

Manlief ging skiën en Krullenbol en ik gingen nog eens eten met de familie – voor het laatst in een lange, lange tijd, zou blijken.

De eerste lockdown begon en iedereen installeerde zich thuis met de laptop. Het werd een evenwichtsoefening van iets gedaan krijgen, Krullenbol bezig houden met bakken, wandelen etc, het huishouden op poten houden en proberen hier niet helemaal aan onderdoor te gaan.

April

Wij vierden twee jarigen, waaronder één ‘quarante en quarantaine, en eentje ‘fabulous five‘. Ik bakte een taart, ook al aten we er een week van met drie – zo een detail zal me niet tegenhouden. De lockdown woog, gelukkig bracht een weekje vakantie wat respijt. We wandelden, fietsten en bakten erop los. Mijn wafelijzer blijkt wel van een twijfelachtig merk te zijn (zie foto 3).

Mei

We kregen er een nichtje en een achternichtje bij. Ik maakte een heleboel kraamkost. Onze zonnepanelen werden geïnstalleerd. We proberen creatief te zijn met knutsels en maken dingen zoals vlierbloesemsiroop (zéker voor herhaling vatbaar, jammie).

Juni

Godzijdank gingen de scholen weer open – dat gaf me toch de kans om in juni mijn projecten degelijk over te dragen én even op adem te komen voor ik op zwangerschapsverlof ging. Aan de schoolpoort ‘ontdekten’ vele mensen dat ik (hoog)zwanger ben. Vlak voor de lockdown verdween dat buikje nog in mijn winterjas.

We deden nog een zwangerschapfotoshoot met de hulp van een getalenteerde vriendin.

Toen we toch weer een paar mensen mochten zien, vroegen we de meter en peter voor onze kleine spruit. Voor ik het wist, was het schooljaar alweer voorbij. Mijn buik en voeten begonnen stevige proporties aan te nemen.

Juli

Op 2 juli werkte ik mijn laatste halve dag en nam afscheid van de collega’s. Er werden nog wat puntjes op de i gezet, doopsuiker afgewerkt, wat gekookt voor de vriezer. En daarna probeerde ik vooral alles uit wat ook maar enigszins kon helpen om de bevalling op gang te laten komen. Mijn gynaecologe had me namelijk gezegd dat ze me zeker niet over datum wilde laten gaan, en dat ik dus zou ingeleid worden als de baby zijn opwachting niet had gemaakt tegen 16 juli.

Goed, dat is dus niet gelukt – een verhaal voor een andere keer. Uiteindelijk zagen we onze schat (en zijn grote voetjes) voor het eerst op 16 juli om 18u30. Krullenbol ontmoette zijn broer de volgende dag. Een moment waarop ik een beetje gesmolten ben – de hittegolf was nochtans nog niet begonnen.

De weken daarna waren wazig en we dwarrelden erdoor, in semi-lockdown maar evengoed op een roze wolk.

Augustus

Nachtvoedingen. Dagdutjes. 24uur-knuffels. Bezoekjes op ons terras. Borstvoedingsperikelen. Toch wat kraamkost (hoera!). Opnieuw sushi kunnen eten. Binnen blijven omdat het te warm is. Een weekje naar Zeeland.

September

Krullenbol startte met de derde kleuterklas. Wij startten met een klein beetje ritme in de dag. Krullenbol viel lelijk met de fiets – gezichtje serieus geblutst, maar gelukkig leek het allemaal erger dan het was. Zijn nieuwe haaienfietshelm deed hem afzien van zijn voornemen om ‘echt nooit meer te fietsen’.

Er kwam wat ruimte om uitstapjes te maken, opnieuw te koken. En om aan die zwangerschapskilo’s te beginnen werken, want howly mowly dat is nog eens wat anders dan de vorige keer! Ik voel me er allesbehalve goed bij, dus halloooo Weight Watchers abonnement.

Oktober

In een lichte vlaag van waanzin, beslisten we de werken in huis nu toch uit te voeren (stonden gepland voor april). De vloer van de benedenverdieping ging er in een weekend uit, nieuwe tegels erin. Nu nog wachten op de parket.

Stevige driemaander was al even aan het opklimmen in de Kind&Gezin curves en viel nu bijna van de curve af. Dat betekent heel snel wissels in kledingmaatjes.

November

De werken in huis werden wat verder gezet, de dagen gleden voorbij. We verfden de living – was geleden van voor onze trouw, ondertussen toch ook 8 jaar geleden. Onze kachel werd geïnstalleerd.

De interactie tussen de twee broers maakte dat zelfs november warm voelt (babybroer vindt Krullenbol hi-la-risch en dat haalt de clown in onze oudste naar boven). (Je zou denken dat dat ook aan de kachel kan liggen, dat warme gevoel, maar nee, we mochten hem nog niet gebruiken tot de gaskeuring). Ik zou mezelf knijpen soms, omdat ik niet helemaal geloof dat hij er echt is. Maar hij is er wel degelijk, hij is een klein, vrolijk, reusje.

.

December

Er ontstond een nieuwe ‘corona-‘hobby, namelijk wandelen en/of fietsen met vrienden. Ik probeerde op zondag al een paar maaltijden te ‘preppen‘ om minder stress in de avonden te brengen. Dat werkte aardig.

De Sint kwam, er verscheen een kerstboom en er was verlichting in de hele buurt. We vierden kerst zoals we dat 5 jaar geleden ook in Boston deden – onder ons, maar dit keer wel met vieren.

Hoe crazy 2020 ook was, hoe zwaar sommige maanden ook wogen – het zal altijd het jaar zijn dat ons onze kleine reus bracht. In een roze bubbel.

Gelukkig nieuwjaar!

2018 in vogelvlucht

Met 2019 in het vizier wilde ik toch even terugkijken. 2018 was het jaar van de renaissance, zoals een vriendin het zo mooi zei, nadat ik in 2017 behoorlijk ben neergemaaid.

In januari was ik ziek. Heel ziek. En werd ik nog zieker.

In februari had ik mijn laatste behandeling. De heropbouw kon beginnen!

In maart gingen we een paar dagen naar Centerparcs, en dat was heerlijk.

In april durfde ik voor het eerst mutsjes en sjaaltjes achterwege te laten. Krullenbol ging voor het eerst naar school en dat ging al gauw heel goed.

In mei was manlief even op zakenreis, begon ik aan weight watchers om het extra behandelingsgewicht kwijt te raken en werkte ik vooral aan mezelf – wandelen, wandelen, wandelen, kine, rusten.

In juni gingen we een paar dagen naar de zee en was ik dankbaar wat ik daar allemaal alweer kon. Maar ik liep ook geregeld tegen een muur als ik te ver wilde gaan.

In juli genoten we van het heerlijke weer en kon ons sociaal leven weer wakker worden.

In augustus gingen we op vakantie naar Italië met de hele schoonfamilie en we genoten hier alle drie zo enorm van, dat we beseften dat een échte vakantie alweer te lang geleden was.

In september kon ik alweer wat meer hebben, ging ik een kookuitdaging aan en begon ik héél heel voorzichtig weer met Start to Run.

In oktober ging ik met een vriendin naar Lissabon en stond ik versteld dat ik meer dan 20 km kon wandelen op twee dagen. Dat we daarna de wellness in doken, dat verbaasde me dan weer minder.

In november hakte ik de knoop door en begon ik opnieuw te werken, na een jaar ziekteverlof. Het was erg spannend, ook al ging ik maar 30% werken. Het lukte wonderwel, al is de day after best pittig en gedwongen uitrusten geblazen. Ik ging suikervrij eten en dat beviel me prima – na het afkicken toch.

In december botste ik op mijn grenzen van wat al gaat en kan. Ik keek enorm uit naar de feestdagen, en genoot met volle teugen van de gezelligheid. Ik probeerde wat nieuwe dingen uit op mijn blog, verse rubrieken, gaf producten weg, organiseerde een enquête

En ik liep de Eindejaarscorrida in Leuven uit in 1 keer (dat was het doel) in minder dan 30 min (dat was niet het doel want ik had nooit geloofd dat dat zou lukken). Over de streep gaan en beginnen snotteren, het is weer eens wat anders – want ik was zo zo dankbaar.

Een enorme opsteker, op de valreep van een vreemd jaar.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk einde en een schitterend begin.

Mama’s peuterpuberteit

Hoe oud is je ventje nu? 20 maanden? En, is de peuterpuberteit al begonnen? Is het al ‘nee nee nee’ bij elke vraag?

Eerlijk? Bij hem nog niet. Hij heeft wel eens een slechte bui, maar wie heeft daar geen last van, als de nick nackjes op zijn, of als je de schil van de banaan niet mag opeten.

Maar bij het jaaroverzicht van 2016, krijgt zijn mama wel een acute aanval van die peuterpuberteit.

Levens weggerukt uit onze eigen luchthaven

NEE

Politiebewaking op een kerstmarkt, tegen de moordende truckers

NEE

Nochtans gaan zatte doodrijders, aanranders en verkrachters nog steeds zo vaak gewoon vrijuit

NEE

Kinderen zijn zo getraumatiseerd dat ze niet meer huilen

NEE

Mensen vluchten voor hun leven maar er lijkt geen plaats in de rest van de wereld

NEE

Zwarte Piet is een racist en de kerststal is beledigend

NEE

En als de kerststal er dan toch staat, worden lammetjes de kop ingeslagen door tieners

NEE

Liegen, racisme en mysogenie brengen je naar het Witte Huis

NEE NEE NEE

Nog negen dagen 2016. Ik wil me concentreren op alles waar ik ‘ja’ op kan zeggen. De kerstboom. De lichtjes. Lekker eten bij heerlijke mensen. Een dagje van ‘niets moet’ met mijn twee favoriete ventjes, gewoon thuis. Mijn coconnetje van dennenaalden en inpakpapier. Hoe ik dat ga aanpakken? Het plan is nog niet volledig uitgewerkt, maar ik start alvast met geen nieuws meer, maar Jani’s ‘Zo man zo vrouw’, enkel facebook checken om niemands verjaardag te vergeten, geen online kranten meer of dan enkel artikeltjes te lezen als ‘de 5 nieuwste ondergoedtrends van de winter’, ‘hoe je huis isoleren met tandpasta’, ‘deze kat redde iedereen uit een brandend bejaardentehuis’ of de showbizz-nieuwtjes… (WAT? Brad en Angelina uit elkaar? AaaaahhhhhhhhHHHH – just give me some hot cocoa with one thousand marsh mellows!).

Vintage sky background, texture with the base of the sky.

Een half jaar Boston baby

Dit is niet mijn eerste blog. Toen we een huisje aan het bouwen waren in 2010, hadden we er ook eentje opgezet, met voortgangsrapportjes en foto’s van opgetrokken muren, afgewerkte keukens, geschilderde gangen. Maar dit is wel de eerste blog waar ik iets uitgebreider schrijf over alles wat me bezig houdt, omdat het anders verloren gaat in de gatenkaas van mijn geheugen en het op papier zetten tegenwoordig zo langzaam gaat. Dat mijn schrijfsels wel eens gelezen worden, en eventueel zelfs geapprecieerd, is een heel fijn neveneffect.

Af en toe kijk ik dan ook uit nieuwsgierigheid op de statistieken van deze site. Ik krijg een overzicht van hoe vaak een bepaalde post gelezen is, en waar die mensen vandaan kwamen. Vandaag landde er ook een jaaroverzicht in mijn mailbox. Omdat ik het wel bijzonder vind, deel ik er hier graag een kort stukje van. Het zijn tenslotte de dagen om even achterom te kijken naar wat al is geweest, nietwaar?

Hier is een fragment:

In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 3.200 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 53 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Dat is een cijfer waar ik heel blij mee ben! Maar het volgende vond ik zelfs nog een tikkeltje spannender – een overzicht van waar die lezers zitten! Ja, big brother is watching you, guys!

Screen shot 2015-12-30 at 13.30.31

Het gaat in het totaal over 37 landen. Top drie is België (verrassing), de USA en Duitsland. Maar zelfs in Birma, Nieuw-Zeeland en Qatar is de blog geopend (misschien per ongeluk, maar kijk ik ben een optimist).

In het totaal staan er momenteel 36 posts op de blog, waarvan onderstaande de top 5 uitmaakt (meest bekeken schrijfsels).

 

  1. Instant thuisgevoel  – 223 views
  2. 10 dingen die opvallen na 1 week Boston – 155 views
  3. 10 dingen die opvallen na 1 maand Boston – 133 views
  4. It’s the final countdown – 131 views
  5. Boston bucket list – 117 views

Met verdere details wil ik niemand vervelen (behalve manlief dan, die krijgt even geen keus).

Mijn goeie voornemens voor 2016? Blijven schrijven, want ik was vergeten hoe leuk ik dat eigenlijk vind.

Een heel gelukkig en gezond ‘twenty sixteen‘ voor iedereen!happy-new-year-2016-1