Goede voornemens

Vanavond. Vanavond ga ik op tijd slapen. Echt. Ah, ik kijk er al naar uit.

Vergeet 1 januari, dit staat ongetwijfeld in de top 3 van dagelijkse mama (en waarschijnlijk ook papa)-voornemens, naast:

  • Ik ga gezonder eten
  • Ik ga weer meer sporten

 

En eigenlijk is het de makkelijkste om waar te maken. In theorie. Maar zoals we weten, is theorie en praktijk in theorie hetzelfde, maar zelden in de praktijk. Want ’s avonds gaat ventje op tijd zijn bedje in, na een flesje, een verhaaltje en een gedichtje (20u30 – 21u), en denk ik: fantastisch, nu kan ik nog snel de keuken opruimen, dan moet ik dat morgen niet doen. En dan hebben we nog een hele avond we-time. Heerlijk. Oh, weet je wat, ik dek ook nog even de ontbijttafel. Ach, ik doe dat afwasje nog wel. Oh, manlief is ondertussen nog iets administratief aan het afwerken. Dan nog wat ‘gezichtjes boeken’ en sociaal doen op andere media.  ‘Zullen we nog een serietje kijken, schat?’ Oh, Netflix speelt meteen ook de volgende aflevering, ach ja, …

 

En toen was het half 12. Véél te laat voor een langeslaper als ik. Véél te laat met een ventje dat wekker speelt om 5u30. Hoofdpijn. Nekpijn. Watten in mijn brein.

 

Maar vanavond. Vanavond ga ik op tijd slapen. Echt.

Advertenties

Het voordeel van routine

Ik had het in mijn agenda gezet, dus nu ging het zeker gebeuren. Het was gepland, dus er kon niets tussenkomen. Zo ongeveer om de vijf à zes dagen zou ik even in die creatieve vijver in mijn hoofd duiken om een postje op te diepen. Tijd genoeg om er voldoende zuurstof aan te geven, niet te lang zodat de wieren van vergeetachtigheid geen enkel klein ideetje kunnen verstikken.

limelife-planner

Ok, betrapt. Dit is niet mijn planner.

En dan… dan gaat manlief vijf dagen naar België, ben ik een dag out met maagpijn en zegt de babysitter de volgende dag af om dezelfde reden. (Gelukkig is ons ventje gespaard gebleven van het virus dat blijkbaar de ronde doet in Boston, maar we hebben de speelgroep op vrijdagochtend toch maar even overgeslagen).

Dan worden dutjes van anderhalf uur plots een hazeslaapje van 30 minuten, dan moet er elk uur van de nacht eventjes getroost worden (een minuutje maar, mama is hier, maar mama ligt weer even wakker), dan regent het na dagen van zon zodat we niet naar buiten kunnen – kortom, dan valt de routine in elkaar en komt er helemaal niets van mijn mooie plannen.

 

Hoe ik opeens besef dat routine best iets moois kan zijn! De gewone gang van alledag! Manlief was ook blij om weer thuis te zijn, weer ‘gewoon’.

 

Af en toe mag ‘gewoon’ gekruid worden met iets nieuws natuurlijk. Een nieuwe hobby, een nieuwe vriendschap, een nieuw recept. Of in het geval van manlief: een nieuwe titel, die van peter. Nu is het dus even wakker liggen omdat hij ligt te blinken van trots.

 

Ps- uiteraard blinkt hij ook van trots over onze happy baby. Maar aangezien ik dat zelf ook doe, merk ik daar minder van – misschien is het zoals look eten?

Ijs Ijs baby

In Ijsland hebben ze een gezegde.

‘Bevalt het weer je niet, wacht dan vijf minuten’.

Het had helemaal over Boston kunnen gaan. OK misschien is vijf minuten overdreven, maar ‘what a difference a day makes’.

Manlief geeft het liefst het voorbeeld van die ene week in de herfst dat hij élke werkdag een andere trui of jas aanhad. Omdat het weer elke dag zo grondig anders was. Ikzelf heb al verteld van de sneeuwstorm, vier dagen nadat ik op kerstavond mensen in sandalen en t-shirt zag winkelen.

Misschien moet ik eerst nog even vertellen dat manlief en ikzelf een paar weken geleden besloten de loopschoenen van onder het stof te halen om de conditie een schop onder de kont te geven. Het is niet de eerste keer dat ik besluit de winter door te joggen. Ik heb gejogd in regenvlagen waarbij ik na een half uur geen droge vezel meer aan m’n lijf had. Ik heb gejogd op een Finse piste omdat alle andere wegen een ijspiste waren geworden. Ik heb gejogd op een 1ste  januari terwijl ik zelf in een sneeuwmadammetje veranderde. Ik was van mening dat er geen slecht weer bestaat, alleen slechte/onaangepaste loopkledij.

 

En toen kwamen we naar Boston. En ging ik ‘Start to runnen’.

Dus goed, tijdens de vorige sneeuwstorm heb ik één dag gewacht met de training tot de voetpaden waren schoongemaakt. En ja, ik heb voor kerst een speciale muts gekregen die ook je mond en neus verbergt zodat ik geen ‘ice cream headache’ meer krijg (kan volgens mij ook dubbelen voor minder legale doeleinden). En verder wilde ik vooral niet flauw doen.

Tot vorige week. Manlief keek naar het weerbericht en zei: Oh wauw, zaterdag en zondag wordt het 14°. De lente komt eraan! En dan ik: euhm lieverd…. Dat weerbericht stelt ook dat het nu momenteel 39° is. Het is in Fahrenheit. Je weet wel… waar water bevriest op 32°? (Manlief heeft er drie lange verwonderde seconden over gedaan om daarna diep ohhh-owwww te zuchten.)

 

En inderdaad: oh owwww… zondagvoormiddag was het -23°C. Maar dat zegt niet alles. Boston staat ook bekend voor zijn hevige wind, die het allemaal nog wat frisser doet aanvoelen. Je wilt dus ook echt de wind chill factor kennen, hoe die -23° aanvoelt. Wel, dat was -42°C.

Screenshot_2016-02-14-07-49-14

Bij -42°C krijg je bizarre conversaties. Zoals: ‘ik ga mijn haar pas wassen nadat ik brood ben gaan kopen, want ik wil niet dat het bevriest’. En: ‘mijn neus doet pijn omdat mijn neusharen bevroren zijn’. En: ‘ik heb water in de lucht gegooid en het kwam als sneeuw naar beneden’ (daar hebben we jammer genoeg geen filmpje van).

 

Die dag heb ik besloten wat voor jogger ik ben. Ik wil geen watje zijn dat zeurt over het weer. Ik wil niet elke sneeuwvlok aanhalen als excuus om in de zetel te blijven zitten. En ik wil niet bibberen omwille van wat vrieskou. Maar mijn grens is -20°C. Dat dan weer wel.

 

Ps- Gisteren was het -10°C. Vandaag is het +12°C. Een verschil van 35 graden in twee dagen dus. Zwéten mensen, zwéten.

Groe(n)tjes uit Boston

Wat doet een mens wanneer zijn of haar dag er opeens helemaal anders uitziet? Wel honderd nieuwe dingen, zo blijkt. Eén daarvan is meer tijd besteden aan koken. Niet alleen meer tijd aan het fornuis (hoewel…), maar ook aan de voorbereidingen: het menu opstellen, het boodschappenlijstje maken – ik kan er al eens langer over nadenken. Er worden zelfs goeie voornemens aan gekoppeld, zoals elke week nieuwe ingrediënten leren kennen. Bijvoorbeeld nieuwe groenten. Nieuw, omdat ik ze echt nog nooit gezien heb (‘huh, wat is dat voor knol’ – en het dan niet over de winkelbediende hebben) of nieuw omdat ik er nog nooit mee gekookt heb door pakweg kindertrauma’s (Spruitjes! Rode kool! *rent gillend weg* ), onwetendheid (‘Hoe moet je dat eigenlijk klaarmaken, zo’n biet? Ah oei, da’s een raap?’) of omdat het er eenvoudigweg nooit van is gekomen (‘Heb ik zin in boerenkool? Meh!’).

Redenen genoeg dus om ons te beperken tot de gouwe ouwe boontjes, worteltjes, bloemkool en andere smakelijke bekenden. Maar als ons kleinste ventje nieuwe smaken moet leren kennen, zij het netjes gepureerd met een patatje of wat pasta, dan kunnen wij toch niet achterblijven? Dus hop, naar de Stop N Shop! Foto’s nemen van de onbekende groenten, thuis receptjes opzoeken en de week erna op het menu zetten. Manlief verrassen met wat er in de koelkast ligt (‘Wat zijn die groene bladeren met gele, paarse en rode steeltjes aan?’) en op zijn bord (‘Pizza met geroosterde rode biet en pompoen? Géén salami? Ben je zeker schat?’ *licht ongeruste blik*).

Maar de beoordeling van de master jury is overwegend positief. En wat blijkt; onbewust eten we nu ook vaker vegetarisch. Maar dan wel op een manier dat je het vlees echt niet mist, neen echt, zelfs mijnheer de meatlover niet. Dat is natuurlijk mooi meegenomen! Ik wilde tot nu toe best wel wat minder vlees gaan eten (ecologisch enzo), maar die maaltijden zagen er altijd uit alsof iemand het vlees gewoon vergeten was of per ongeluk had vervangen door iets dat niet anders kan omschreven worden als Spongebob Squarepants’ pants.

Hier onze top 5 (vegetarisch of not so much, maar altijd met een smakelijk groentje in de hoofdrol)

1. Hartige taart met rode kool en geitenkaas

Bij deze zijn alle kindertrauma’s in verband met rode kool gesmolten als sneeuw voor de zon! De kool wordt gekookt met balsamico azijn en wat bruine suiker, mjum mjum. Het helpt natuurlijk ook dat de korst voor een groot deel uit parmezaan bestaat – alsof je een gigantisch kaaskoekje eet! Voor het recept zie: http://etenuitdevolkstuin.nl/2014/02/23/hartige-taart-met-rode-kool-uit-delicious/ .

DSC_0621

Korst net niet groot genoeg gemaakt 🙂

2. Pasta met snijbiet en gehakt

Rainbow chard. Ik ben het moeten gaan opzoeken. Bleek het ‘snijbiet’ te betekenen. Ben ik dat ook moeten gaan opzoeken – zo blijft een mens wel bezig natuurlijk. Het wordt omschreven als de voorloper van spinazie met een mildere smaak. Hier worden verschillende rassen gemengd en dat geeft allerlei kleurtjes steel (vandaar de ‘rainbow’). Dit receptje is super snel en erg lekker: http://www.foodnetwork.com/recipes/food-network-kitchens/rigatoni-with-swiss-chard-and-sausage.html?soc=socialsharingpinterest .

IMG_20160118_144634

3. Quiche van groene asperges met een spaghetti-pompoen-korst

Van spaghettipompoen had ik nog nooit gehoord. Maar eens gegrild wordt snel duidelijk dat ie zijn naam niet gestolen heeft. Het dradige vlees kan gebruikt worden als vervanger van pasta, of in dit geval, samengeduwd worden in een quichevorm en dienst doen als smakelijke bodem. Toppie. Het recept is op dit manier glutenvrij en ook vegetarisch – al denk ik dat wat spek erbij gooien zeker lekker zal zijn. OK, dat laatste was waarschijnlijk een overbodige opmerking: ergens wat spek bij gooien is toch (bijna) altijd lekker? Voor het recept zie: http://tastykitchen.com/blog/2012/09/asparagus-quiche-with-a-spaghetti-squash-crust/ .

ps– ik moet er eerlijkheidshalve wel bijzeggen dat manlief me halverwege de maaltijd vroeg of het oorspronkelijke recept ook met groene boontjes was. Waarop ik dan schaapachtig: eeeeeeuhhh…. het zijn groene asperges. Duhuh.

4. Pasta met avocadosaus

Natuurlijk kende ik al avocado’s. Maar ik had ze nog nooit als spaghettisaus gebruikt! Enige minpuntje hierbij is dat ik het altijd zo moeilijk heb om een echt rijpe avocado te vinden. Als je ze koopt, zijn ze zogezegd ‘klaar om te eten’ maar NEEEEEE dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Als je te vroeg bent, is er geen weg meer terug, want je hebt de sucker natuurlijk al in twee gesneden. Als je dan weer wacht tot ie echt zacht aanvoelt, is de binnenkant al onsmakelijk bruin.

Maar goed, stel dat je dus toch dat fantastisch moment van het-leven-is-mooi-de-avocado-is-rijp gevonden hebt, schrap dan alles van het menu en maak dit! Het gerecht is in feite vegetarisch, maar spekjes…. Ah, you get it. http://damndelicious.net/2014/06/20/avocado-pasta/ .

DSC_0663

5. Gehaktballetjes, stoemp van groene kool en speksaus

Van onze eigen Jeroen Meus (http://www.een.be/programmas/dagelijkse-kost/recepten/kippengehaktballen-stoemp-met-savooikool-en-speksaus). Het mag dan wel dagelijkse kost heten, met die jager-achtige saus smaakt het als een feestmaal. Groene kool leek heel saai in mijn ogen, ik had het nog maar zelden klaargemaakt. Maar dit komt zéker nog eens op tafel. Ik vond het best veel werk, maar misschien word ik er wel efficiënter in. Manlief zal het in elk geval niet erg vinden dat ik oefen!

IMG_20151209_193729

 

Ik vraag me al aan af waarom oh waarom ik een top 5 heb gemaakt! Nu kan ik niets meer vertellen over de pizza met bloemkoolkorst, de pasta met bloemkoolsaus (tiens, een thema), de raapjes in de oven, de zalm met olijfjes en pistachenootjes, …en vooral: de pittige falafel met avocadosaus. Nu ja, next time!

Laat zeker weten mocht ik je overtuigd hebben een receptje te proberen. Of heb je zelf nog andere, minder alledaagse manieren om groenten klaar te maken? Ik hoor het zeker graag! En ondertussen: veel groentjes uit Boston en smakelijk!

Kiss the cook (deel 1)

Hier in hamburgerland is het zo een beetje mijn taak geworden om ’s avonds voor het eten te zorgen. Ik ben niet te beroerd om toe te geven dat manlief beter kookt dat ikzelf. Hij heeft dat met de paplepel meegekregen (mooi passende uitdrukking hier), terwijl ik vroeger acute stressaanvallen kreeg aan het fornuis: Hoe krijg je alles tegelijk klaar? De aardappelen zijn alweer koud en ik moet nog aan de groenten beginnen. Waarom is mijn vlees vanbinnen nog rauw en van buiten zwart? Hoeveel is ‘een snuifje’ zout? Waarom kookt de pasta over?

 

Kortom, ik was meestal de hulpkok van dienst, die de groentjes sneed, wat afwaste en voor de rest vooral uit de buurt bleef van de magie die maakte dat alle ingrediënten samen een lekker maaltje vormden.

 

Tot manlief geschifte uren begon te werken, en ik het beu was altijd die rauwe gesneden groenten dan maar op te knabbelen of me op de cornflakes te storten. Crunchy muesli of rice crispies allemaal lekker, maar niet elke avond!

 

Uiteindelijk is het nog wel goed gekomen. Ik begon het zelfs leuk te vinden. Manlief is ook een erg dankbaar proefkonijn – hij eet ongeveer alles en geeft positieve feedback. De kans dat er nu iets eetbaars tot lekker op tafel komt, is dan ook behoorlijk reeël geworden.

 

Dus nu zitten we hier in een land waar je kan zeggen dat de cake ‘home made’ is omdat je zelf het pak hebt opgeknipt en die in je oven ‘at home hebt gemade’. Recepten (bijvoorbeeld in het ‘boekske’ van de supermarkt) hebben het vaak over de pot pastasaus, de voorgesneden groenten, de gekochte guacamole. Dat is dan lekker als lunch met een pintje erbij. Tussen haakjes staat er dan: ‘lemonade for the kids’. Dit impliceert dus dat (a) dat blijkbaar duidelijk moet gesteld worden dat je geen pintjes geeft aan de kinderen, en (b) dat limonade bij de maaltijd hier een goed idee lijkt. Ik voel mij dan bijzonder ver van huis…

 

Dus dan maar zelf aan de slag! Maar dat is niet zo evident. ‘A cup’ lijkt misschien een handige maat (hop, je schept een kopje rijst uit de doos), maar ik heb wel drie verschillende kopjes in de kast staan, welke moet ik nemen? En ‘a cup of’ bloem is zeker niet hetzelfde als ‘a cup of’ suiker. Het eerste weegt zogezegd 128 gram, het tweede 202 gram. Bij groenten wordt er ook nog wel eens gesproken van ‘stacked cups’, dat wilt dan waarschijnlijk zeggen dat je die groenten wat in dat kopje moet proppen ofzo? En dan heb ik het nog niet gehad over de ounces en pounds. Er gaan 16 ounces in 1 pound. Wat een handige maatstaf! Dat is al zo gemakkelijk als de omzetting van graden Fahrenheit naar graden Celsius (namelijk (graden Fahrenheit – 32)x 5/9, easy peasy). Oh en er zijn ook nog ‘fluid ounces’.  Aaaaaaaaaahhhhh!

 

Maar ik ben de uitdaging aangegaan (goeie voornemens en al) en maak nu een weekmenuutje waarbij ik nieuwe recepten, kookwijzen en ingrediënten uitprobeer. Zonder te willen stoefen: dat heeft al tot aangename verrassingen geleid. Over de sterreceptjes vertel ik later zeker meer, want wie heeft zich al niet eens afgevraagd: wat eten we vandaag? Wel, vanavond is dat pittige falafel met gegrilde groenten op een naan broodje (the Naan-wich). OOOoowwwhh Yeah!

Falafel-Sandwich-600x900

bron: a pinch of yum 

 

 

http://pinchofyum.com/spicy-falafel-roasted-veggie-naan-wich