Whoehoe! Ik schrijf dit op een zonnige zaterdagochtend én ik hoest me niet te pletter, dus dat zijn al twee dingen die beter gaan dan vorige maand!

Verder was mei een wervelwind. Mocht het een film zijn, ze zouden het ‘action-packed‘ noemen denk ik. Ik voel nu dat ik ook echt nood had aan die paar lange weekends die de maand mei ons bood. En dat ik eigenlijk best start met rust in te plannen ook, in plaats van alles op te vullen en dan te kijken waar er nog geademd kan worden (nog iemand die daar schuldig aan is, or is it just me?)

Maar goed, zet je! We kunnen ons op het terras zetten, de tuin ziet er ge-wel-dig uit sinds we het gras opnieuw hebben laten zaaien, letterlijk nog nooit zo een groen gras gehad. Voor één keertje is het niet groener aan de overkant, hahaha!

Werk

Alles begint wat te stromen, en dat is tegelijkertijd ontzettend geweldig en ontzettend spannend. Ik besefte halverwege de maand dat dat ook wel komt omdat ALLES momenteel nog zo nieuw is, niets is routine. Niet dat routine nu zo geweldig is, maar af en toe eens achteruit gaan zitten onder het motto ‘I’ve got this‘, is ook wel eens plezant. Maar dat is nu dus nog echt niet het geval. Ik ben constant met nieuwe dingen bezig, nieuwe dingen aan het maken, en dat kost energie.

Zo maakte ik een spel voor een teamdag, waarbij de insteek was dat er verschillende groepjes mensen allerlei opdrachten en puzzels moesten doen (denk: escape room achtige opdrachten), waarbij er hier en daar ook wel informatie over cognitief sterke kinderen werd verschaft. Ik heb daar uiteraard vééééél meer tijd ingestoken dat ik eerst had gedacht, en de middag ervoor leek mijn living wel een slagveld, vol met allerlei enveloppen en papieren en QR codes.

Al bij al is het wel heel goed verlopen, voor een eerste versie!

Weekends

Onze weekends zaten vol. Maar echt: VOL.

Ik heb me in een wilde bui opgegeven om deel uit te maken van het koor van Ozark Henry op 1 juli in de stadsschouwburg. Aan de ene kant wist ik dat die repetities terecht kwamen in een al goed gevulde agenda. Aan de andere kant kon ik dat toch ook echt niet missen.

En Manlief is volop aan het trainen om binnen een paar weken de Stelvio op de fietsen, dus die is vaak ook een dag weg in het weekend – wat ik toejuich want ik wil natuurlijk dat hij voldoende getraind is, maar tegelijkertijd maakt dat de boel ook best wel wat drukker.

Dus wat hebben we gedaan in die weekends van mei?

• naar twee trouwfeesten geweest waarbij ik er bij één heel de dag ceremoniemeester was
• de dag na die trouwfeesten 8 uur zangworkshop en repetitie gaan volgen
• afgesproken met een vriendin die in Denemarken woont en maar twee dagen in het land was
• de eerste communie van Krullenbol georganiseerd, die gelukkig doorging bij mijn schoonzus en -broer en waar we prachtig weer hadden (een heerlijke dag)
• Naar ‘Theater aan Twater’ geweest met de kinderen, en daar een fijne namiddag gehad

Enfin, alles bij elkaar heel veel pret en gezelligheid, maar dat maakte wel dat ik op de donderdag van Hemelvaart bijna mijn bed niet uit raakte. Even een overdosis. Wow.

Reminder dat ‘lege’ weekenddagen geen luxe zijn maar een noodzaak.

Kortom, ik loop op de tippen van mijn tenen.

Gelukkig ben ik een ballerina in het diepst van mijn gedachten!*

*en enkel daar, haha!

Oh, en ook nog

Op 11 mei zat ik op mijn bureautje, dat deel uitmaakt van een charmante vierkantshoeve. Om 16u55 stuurde ik Manlief een foto omdat het heel hard aan het regenen was, en ik te voet was gekomen. Ik had nog een meeting via Zoom om 17u, dus ik stuurde hem een berichtje om te zeggen, haha, the joke is on me, ik mag straks door de regen naar huis.

Tijdens de meeting regende het zo hard, dat de mensen aan de andere kant dachten dat er paarden voorbij kwamen. Ik heb maar wijselijk mijn geluid afgezet en probeerde niet té hard te schrikken van de luide donderknallen.

Tot ik buiten kwam om 18u05, leek het alsof de Ganges voorbij mijn kantoorgebouw kwam. Er was letterlijk een stroom ontstaan op dat uurtje, en mensen liepen met lieslaarzen of gewoon blote voeten in de aanpalende straat, en riepen dingen als ‘RED DE KONIJNEN!’.

Want alles stond onder water, hoger dan mijn enkels. In de tegenoverstaande gebouwen liep het water dan ook gewoon binnen (bij mijn gebouw niet, ik denk dat het net iets hoger ligt)

Onvoorstelbaar.

Een auto probeerde er door te rijden, omdat de chauffeur misschien vergeten was dat hij geen amfibievoertuig heeft. Die viel dus stil, en moest door enkele buren voort geduwd worden.

Uiteindelijk ben ik er ook doorgegaan, want het begon alweer te regenen en ik zag geen enkele droge uitweg. Op een bepaald moment stond het water me tot aan mijn knieën. En koud mannekes, koud!

Gelukkig was er bij ons thuis geen schade en onze straat ligt duidelijk ook hoger.

Maar wat was dat?!

Hoe gaat het bij jullie? Droge voeten en al?