Koffie Klasj – oktober ’19

OOOooohhh oktober, waar ging je toch zo snel naartoe? En waarom heb je je mistroostige neef november binnengelaten? Die mag dan wel starten met een lang weekend, dat maakt al die regen, kou, en algemene triestigheid nog niet goed!

Maar kom! Dat maakt dat ik des te vaker te vinden ben op de zetel onder een dekentje, met een katje naast mij en een kopje dampende thee. Making the best of a bad situation (nee, ik ben geen fan van november, zoals misschien al duidelijk was). Des te meer – nood aan een koffie klasj! Wat drink je? Ik heb appelcake naar het recept van mijn moemoe. Onmogelijk te weerstaan, ik waarschuw je maar al!

Zingen

Ik wil graag starten met het einde – jawel, op 29 oktober stond ik als deel van een 250-koppig koor op het podium van het Ethias Theater, als begeleiding van Frank Vanderlinden, Lady Lynn, K’s Choice en Bart Peeters. Ik weet niet precies hoeveel uuuuuuuren ik heb geoefend in de auto, met behulp van de voorgezongen nummers, maar… het waren er véél (als je zoon van 4 foutloos Afrikaanse teksten begint mee te zingen, dan weet je het wel).

En het was de moeite. Ik vond het zo heerlijk, heb me echt gesmeten, en kreeg er zoveel energie voor terug. Ik heb trouwens een paar vragen gekregen over de organisatie van het ‘In Koor’- concept, je kan alle info terugvinden op www.zaterdagzondag.be

Uitstapjes

We gingen nog eens escaperoomen (of wat is het werkwoord?), en trokken met de hele familie van manlief (50 mensen) op weekend. Het regende héél veel – ja, we hebben in oktober ook wel wat nazomerzon gehad, maar die had duidelijk vrijaf op dat moment – maar het was toch een warm weekend. Genoten.

School

Krullenbol zit in de tweede kleuterklas en so far so good. Ze hebben het twee weken over groenten gehad, met als voorbeelden de aardappel en maïs. Misschien niet meteen waar ik aan denk bij het woord ‘groenten’ maar dit resulteerde wel in een frietjesdag en een popcorndag. 

Ik ben gaan helpen met de popcorndag en bewees met verve dat – jawel – popcorn echt OOK kan mislukken (gelukkig lukte het wel toen zoonlief aan mijn tafeltje stond, eer totaal gered ppfoooeee).

Ik kreeg trouwens het mooie compliment van één van de juffen dat ik een goeie kleuterjuf zou zijn. Prachtig vond ik dat – maar helemaal onterecht, want zo 30+ van die mannekes… ik zou dat niet kunnen, serieus niet. Alle respect!

Werk

De boekenbeurs is van start gegaan – wat maakt dat het druk is op het werk. Maar het lukt. 

Dikwijls. Allez, meestal.

Alleen ja… Soms word ik op zondag een tikkeltje overspannen en ga ik een kléééééin beetje over de rooie als ik denk aan wat er nog moet gebeuren en wanneer ga ik dat allemaal doen en wtf vragen die mij nu weer allemaal en WAAROM KAN IK NOOIT IETS GOED DOEN VOOR DIE MANAGER EN KANIKMIJNJOBEIGENLIJKWELAARRGGGHHHHHHHH.

Nee, maar voor de rest – gaat het goed hoor. 

Denk ik.

Dat zingen heeft serieus geholpen tegen die cortisolpieken. 

Ik heb het al eerder gezegd: het is echt heel moeilijk om te zingen en te piekeren tegelijk. 

Hoe ging oktober voor jou? Vertel er alles over – enneu, wil je ondertussen een bananencakeje?

Koffie Klasj – september ’19

Wake me up when September ends’ – 

Ken je dat liedje? Wel september is alweer voorbij, en ik ben in redelijke mate wakker.

Hoe gaat het met je? Iedereen goed gestart? September heeft iets weg van een nieuwjaar/nieuw jaar, niet? Je begint weer aan een nieuw ritme, je hebt goeie voornemens (‘op tijd op school zijn’, ‘op tijd gaan slapen’, ‘minder uitgeven aan boodschappen’…) *deze voornemens kunnen mogelijk of mogelijk niet van toepassing zijn op mijn leven*

Eén goed voornemen was in elk geval om nog eens een koffie klasj te doen, want meer dan dat schrijven, blijkt moeilijk. Ergens tussen mijn andere voornemens rond joggen, tijd besteden aan mijn huisgenoten, meer lezen en op tijd gaan slapen, is het schrijven ondergesneeuwd (en dat terwijl de herfst nog maar net begonnen is!).

Ach, het komt wel goed. Laat ons beginnen bij het begin: wat drink je? Pumkin Spice Latte? Grapje, heb ik niet. Maar ik wil het wel graag eens proberen. 

WORK

Not much to tell. Het was een vrij rustige maand, hoewel de start van het academiejaar wel altijd wat stress en gezever met zich meebrengt. Nothing we can’t handle.

Ik werk nu 60%, verspreid over vier dagen (ma en do hele dag, di en woe halve dag). Het lukt. Soms ruimschoots en soms nét, maar het lukt.

Krullenbol

Krullenbol begon aan het 2de kleuterklasje, en zoals ik al eerder aanhaalde, deed-ie dat met 35 andere kindjes. Ze werden opgesplitst in twee groepjes die vaak apart zitten, maar soms toch ook samen. Ik was bezorgd maar hij heeft er nog niets over gezegd.

Ook is hij met zwemlessen gestart, samen met zijn beste vriendje. In onze buurt is je kind op de zwemles krijgen, een actie van absoluut geduld: het duurt zo’n twee jaar voor je ergens plaats hebt. Dus toen er een reddersclub zwemles ging geven vanaf 4 jaar, zijn we erop gesprongen. Enfin, niet letterlijk

Maakt dat Krullenbol nu een Pinguïn is en hij elke zaterdag 40 minuten rondspettert en wat angsten overwint (hoofdje in het water, het was niet evident!).

En verder

En verder… ben ik nog steeds aan het joggen (al helpt de regen nieeeeet).

Vind ik sommige dingen aan de herfst leuk (gekleurde blaadjes, regen als je warm in je bed ligt, soepjes, zachte truien, pompoenen), en anderen helemaal niet (waar is de zoooooon? Waar zijn de lange avonden? Ik mis jullie nu al! Boehoe.).

Gaat het wel met de energie. Maar wringt het soms dat het 1,5 jaar na de laatste chemo nog altijd niet zoals daarvoor is. ‘Dat je er altijd iets aan overhoudt’, zeiden twee mensen me onafhankelijk van elkaar, in de laatste weken. En ik denk dan ‘oh God, ik hoop zo van niet’.

Scotty en Jane

De katjes merken ook dat het kouder wordt, wat zich vertaald in steeds vaker bij ons komen zitten ’s avonds. Sinds de buurkat besloten heeft dat ons katteluikje er heel gastvrij uitziet, zit ze geregeld binnen. Op zich geen probleem, maar ze gooit de vuilbakken om, en laat wel meer vuil achter…

Scotty’s nieuwe bedje

Dus nu staat het kattenluikje op ‘alleen naar buiten, niet naar binnen’. Jammer maar helaas, onze gastvrijheid heeft grenzen.

Maar bij mensen valt dat goed mee, dus vertel – hoe gaat het met jou? Fan van de herfst of helemaal niet? 

Koffie Klasj- juli

Hallieee hallooo! Hoe gaat het? Aan het bekomen van de hittegolf, of nog aan het dobberen in een zuiders zwembad?

Je treft me in elk geval in Toscane, voor deze koffieklasj. We zitten in een dorpje, enfin, niet eens een dorpje, een paar huizen, op een onwaarschijnlijke locatie – waar ik later zeker nog meer over vertel.

Wat wil je drinken? We hebben niet zo veel in huis vrees ik – al kan ik altijd koffiezetten, en heb ik toch een paar light limonades op de kop weten te tikken. Onder andere eentje met gember, als je je avontuurlijk voelt. Oh, maar ik heb wel een alcoholvrije ‘gin’, die heet ‘No ghost in a bottle’ en is echt wel een aanrader. Saluté!

WORK & HOLIDAY

Het is al duidelijk: juli valt uit elkaar in twee delen: het deel voor de vakantie (tot de 18de), en de vakantie. Die eerste weken waren nog best wel pittig- het overwerken van juni liet zich nog erg voelen, en ik had gehoopt om in de iets rustiger periode wat administratieve achterstand in te halen, maar helaas pindakaas, werd me gevraagd een paar stevige analyses te maken die me dan weer zoet hebben gehouden tot vlak voor ik mijn out of office instelde.

En toen stouwden we de wagen vol en vertrokken we om 4u20 ’s morgens naar Toscane. Ik zou hier graag heel idyllisch over doen, over dat ‘de vakantie op dat eigenste ogenblik al begonnen was’, maar we kwamen van de ene file in het andere ongeval terecht en hebben 20 uur gereden over 1350 km. Het is dat Krullenbol zo immens flink was, dat we hebben kunnen doorrijden. Anders hadden we zeker ergens moeten blijven logeren.

Wij zijn er wel redelijk zen bij gebleven, wat het toch minder irritant maakte dan het klinkt.

(Ja, dat blijven logeren onderweg hebben we ooit nog wel eens gedaan, maar dat was me eerlijk gezegd niet bevallen. Ik had het gevoel twéé volle dagen onderweg te zijn. Daarom probeerden we het nu op één dag. Da’s niet helemaal gelukt, aangezien we om half één ’s nachts zijn aangekomen).

KRULLENBOL

De eerste week van juli ging Krullenbol naar een turnkampje van zijn turnclub, samen met zijn beste vriendje. Gelukkig was het toen nog geen 40 graden, het was nl. de hele dag in een sporthal te doen. Op vrijdag deden ze een kleine dansvoorstelling waarbij nog maar eens gebleken is dat ritme zeker langs vaderskant wordt doorgegeven – er stond er maar één zo te shaken met zijn achterste en te zwaaien met zijn armen, en dat was die van ons natuurlijk!

Dan had ik twee dagen voor ons vertrek een dubbele afspraak gemaakt bij de oogarts, voor Krullenbol en mezelf. Voor hem, omdat op het CLB (medisch onderzoek) gezegd werd dat het een randgeval was, maar dat we misschien toch zijn vertezicht eens moesten laten checken. Voor mezelf, omdat ik merkte dat ik de laatste tijd toch ook niet meer zo perfect zag.

Krullenbol telde de dagen af, want sinds zijn beste vriendje een bril draagt, heeft hij natuurlijk oooooook een bril nodig. Ik was ervan overtuigd dat ik het ging mogen uitleggen dat ik wél een bril zou krijgen, en hij niet.

Nu, daar kreeg ik mooi ongelijk. Er werd een licht astigmatisme vastgesteld, en mijnheertje mag dus een bril gaan uitkiezen na de vakantie (alweer worden de dagen hier afgeteld tot we in België de bril- zéker een RODE, mama – kunnen gaan kiezen). Ikzelf mag er ook eentje, maar eigenlijk is het beter gesteld met mijn ogen dan ik dacht, en zal de vermoeidheid ook wel parten gespeeld hebben in mijn wazige blik op de wereld.

FEESTJES

Ook in juli hadden we wat feestjes op ons programma.

Mijn schoonouders waren 40 jaar getrouwd en dat werd natuurlijk gevierd. Uiteraard werd er voor zo’n gelegenheid nog één en ander in elkaar gebokst, zijnde een krantje met allerlei getuigenissen over het paar en weetjes over hen en over huwelijken in het algemeen, en een liedje, gebracht door de kinderen en schoonkinderen.

De week nadien was het de babyborrel voor ons jongste neefje en had ik, als fiere tanti, beloofd wat taarten te bakken. Het werd een koekiemonstertaart met M&M’s als verrassing binnenin, en een oreo cheesecake, iets dat ik al wilde maken sinds ik het voor het eerst zag in Amerika, en wat ik nu ook van mijn back it lijstje kan schrappen.

En wat nog meer was – het werd geen nachtwerk en er waren geen zenuwinzinkingen nodig om de taarten af te krijgen. Manlief was zo trots op mij. Héhé.

RUST

Soms kijk je zo hard uit naar je vakantie, je telt de dagen af, je bereidt het weken voor (mannen niet natuurlijk, die verwachten dat alles gewoon op ‘magische wijze’ in huis is de avond voor je vertrek, hoezo, voorbereidingen?), je verwacht dat het de stress van de weken en maanden voordien gaat wegwassen… en dan kan het wel eens dat je daarin wat teleurgesteld wordt. Hoe kan een vakantie alles zijn wat je ervan gehoopt hebt?

Tenzij… het dat toch gewoon is.

Maar zoals gezegd, Toscane bezing ik zeker nog op een later momentje.

Nu ga ik me hier met mijn voetjes omhoog onder een parasolletje zetten, en naar jou luisteren. Tell me all – hoe gaat het ermee?

.

Wil je de vorige koffie klasjes lezen? 

Dat kan hier: koffie klasj september – oktober – november – december – januari – februari – maart – april/mei juni

Koffie Klasj – maart

Het is zondag, we zitten in de zetel met het grote raam open, het zonnetje schijnt. De vorige weken leek het soms wel Siberisch winter, maar vandaag… vandaag is het LENTE!

Ik hóór gewoon de batterijtjes opgeladen worden (okee, het kan ook de grasmaaier van de buurman zijn).

Hoe gaat het met jou? Kopje deca groene thee? Nu ik de cafeïne links laat liggen, heeft het een gigantisch effect op mij als ik dan wel eens een kopje drink – en niet altijd in de aangename zin (denk: konijn op speed), dus ik laat het maar even zo.

En ja… ik heb al paaseitjes gekocht! ’t Is het seizoen dus ze zijn op hun best (zie mijn vorige post)! Wil je er stiekem eentje? (of twee…).

In maart heb ik de buien gevoeld. Wat er allemaal gebeurd is?

Uitstapje

Begin maart ben ik drie dagen naar Londen geweest, met mijn schoonzusjes en schoonmama. Het was een hele leuke trip, we hebben best veel gezien (met een hop on/hop off bus, en vanop het water, wegens hoogzwangere schoonzus), we zijn naar de musical Alladin geweest die fan-tas-tisch was én we hebben lekker gegeten.

Twee dingen overschaduwden de leut een beetje: het slechte weer (nog een reden om op die hop on/hop off bus te blijven zitten) en het feit dat de jongste spruit van een schoonzusje de windpokken had. Nu denk je misschien – net als ik – “ah, ja de windpokken moeten ze door he”.

Maar na dagen van hoge koorts, werd er toch maar besloten om naar het ziekenhuis te gaan, en daar bleek er een secundaire infectie lelijk huis te houden. Wat maakte dat schoonzusje meteen de Eurostar uitstapte richting ziekenhuis en daar de volle tien dagen mocht doorbrengen voor ons nichtje er weer wat bovenop was!

Gelukkig net op tijd om haar verjaardag te vieren.

Work

Goed, vorige maand had ik nog gezegd dat ik twijfelde of ik een halve dag meer zou gaan werken. Ik heb toen besloten dat te gaan doen. Die extra halve dag werk ik wel van thuis uit en doe ik de administratie die er op de andere dagen van tussen valt.

Nu na een maandje, kan ik wel zeggen dat me dit een beter overzicht geeft over de projecten, ik heb ook minder het gevoel dat er dingen echt blijven liggen.

Maar verder moet ik er geen doekjes om winden: ik ben moe. Ik probeer elke dag voor 22u te gaan slapen (toch een dik uur vroeger dan mijn normale routine), en merk dat als ik daar eens van afwijk, ik de dag erna echt het verschil voel.

Een Krullenbolletje dat zich ’s nachts even niet lekker voelt en vanaf 4 uur niet meer slaapt, hakt er enorm op in. (Gelukkig was het maar een 24 uur- bug).

Ik hoop echt dat het opnieuw routine wordt en de energie dan een beetje terug keert. Manlief werkt op dit moment nog harder dan gewoonlijk, en ik wil hem daar wel in steunen, dingen thuis wat meer opvangen, maar soms… is het vaatje leeg.

Krullenbol

Krullenbol doet het prima en heeft een enorme interesse in letters gekregen (‘Kijk mama, de letter van mijn naam! En die van jouw naam! En is dat rondje een ‘o’?). Hij is bijna jarig en telt mee de dagen af. Ik kan het bijna niet geloven dat hij 4 wordt. Vier jaar, dat is echt al wel serieus.

Hij krijgt een nieuwe – grote- fiets, aangezien hij bij zijn huidig modelleke met zijn knieën tegen zijn stuur kletst.

Ik ben begin maart met hem naar het medisch onderzoek van het CLB (centrum voor leerlingenbegeleiding) geweest – tegenwoordig vragen ze ouders om die eerste keer mee te gaan, en daar bleek mijnheertje 110 cm te zijn. Zo viel hij nog nét niet van de curve.

Wat me ook verbaasde, was dat hij van ver misschien niet heel goed ziet… wat je niet meteen merkt bij een kindje dat nog niet leest ofzo natuurlijk. Maar op te volgend dus.

Nu moet ik je laten, want ik heb nog een feestje te plannen! Maar snel, vertel nog gauw in de ‘comments’ hieronder hoe het met jou gaat!

Tot gauw he!

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Koffie Klasj februari

Toch super dat ik eens niét de voorlaatste dag van een maand bedenk dat we nog een Koffie Klasj te goed hebben. We zullen het maar niet steken op mijn (hopelijk tijdelijk) weggevallen inspiratie en energie om te schrijven.

Nee nee, positief blijven. Ik ben blij je te zien. Februari is in alle opzichten toch al een zonniger maand geweest dan januari, niet?

Wat kan ik je schenken? En heb je gezien dat de paaseitjes al in de winkel liggen? ZOT! Ik probeer ze zo lang mogelijk niet te kopen, uit eigenbelang, maar voor jou wil ik die verleiding wel even trotseren hoor.

What’s new?

Een nieuwe jaartje op mijn teller, ik had wat stress omdat het vorig jaar zo een moeilijke dag was, maar we hebben zo fijn gevierd. ’s Morgens een serenade van mijn twee ventjes, ’s middags kwam er familie en ’s avonds de vrienden, kan niet beter toch?

En ik heb SUPER leuke cadeautjes gekregen, waarover later meer (want er zijn kookdingen bij die ik ABSOLUUT DRINGEND wil uitproberen).

Work work work

Op het einde van de week moet ik weer gaan evalueren of ik twee dagen blijf werken, of toch iets meer opneem. Ik zit hier echt in tweestrijd.

Enerzijds blijven die twee dagen pittig. Zo had ik vorige week heel wat afspraken. Maar eigenlijk betekende dat dat mijn dagen eruit zagen zoals ze er zouden MOETEN uitzien, want dat is echt ‘normaal’.

Voor mij voelde het spijtig genoeg niet normaal. Ik werd letterlijk misselijk, en duizelig en ik ben om 19u thuisgekomen en om 20u30 in bed gekropen.

Dus dan denk je: dat kan niet de bedoeling zijn. Maar anderzijds: als ik dan wat meer werk, kan ik de work load wat beter verdelen. TENZIJ er gewoon meer work load bij komt natuurlijk. AAAAHH… moeilijk!

(BTW: volgens de controle arts van de groepsverzekering kan ik dus met gemak 75% gaan werken. Gelukkig heeft die niets te zeggen, en vond de CM arts dat ik goed bezig was met rustig opbouwen).

De heerlijke krullenbol

Ik ben de eerste om toe te geven dat dat niet altijd makkelijk is, zo met kindjes. Er zijn fases waarin je de deur amper uitgeraakt, je constant kwaad maakt omdat een sok aandoen blijkbaar een werk van uren is, in bad gaan een ramp is, enfin ja, vul maar aan.

Maar momenteel is het gewoon zalig met Krullenbol. Hij heeft altijd zin om mee te gaan, dingen te doen, we krijgen samen wat gedaan, zoals eens langs de bib gaan, eens wat cakejes bakken, zelfs boodschappen doen of nieuwe schoenen kopen, of langs de kapper (beetje kortwieken van zijn wilde manen).

Misschien omdat ik ook voldoende ‘niks’-tijd voorzie? Gewoon thuis zijn en spelen of een filmpje kijken? Dat moet ook kunnen, hij vraagt er ook naar, dat het eens even ‘stil’ is. Ik kan dat ook goed gebruiken.

Nog een paar weken aftellen en dan is hij jarig. Hij kijkt er ook al naar uit! (Al zegt hij soms dat hij nog eens 3 gaat worden, ik heb hem uitgelegd dat ‘dubbel tellen’ een truukje is dat je pas moet toepassen als je wat ouder bent *FOROVER 32!*).

Scotty en Jane

Ja, daar is dus weer nieuws op dat front. Op vrijdagavond zat Scotty boven, en wat bleek? Hij kon de trap niet meer af. En maar jammeren en manken. Alle hens aan dek natuurlijk, al wonen we in een rustige doodlopende straat, je weet toch maar nooit.

Dus we besloten toch met hem naar de dierenarts van wacht te gaan (bleek onze eigen dierenarts, handig).

Scotty vond dat niet zo’n peachy idee en stribbelde enorm tegen om in het kooitje te gaan, dus veel gegrommel en geschreeuw (van mij want hij had me – per ongeluk – gekrabd), waarvan onze Krullenbol dan weer helemaal over zijn toeren geraakte. Hij was er echt van aangedaan dat Scotty pijn had aan zijn pootje.

Maar na mijn eerste ervaring met een Röntgenfoto bij dieren, bleek dat zijn poot niet gebroken was en hij ook geen interne bloedingen leek te hebben. Hij bleef nog een nacht daar en de diagnose was – ALWEER MAAR EENS – gevochten met een andere kat.

Potverdekke, Scot, kan je nu eens niet gewoon een compromis vinden? Dat is zowat de elvendertigste keer dat je bij de dierenarts eindigt omwille van je oorlogswonden. ‘You should have seen the other cat’ is echt geen excuus, maat.

Moeilijk boos zijn op dit snoetje

.

.

Ondertussen heb ik volop genoten van de zonnige vroege lente die ons overvalt de laatste dagen. We hadden er allemaal nood aan, niet? Zullen we anders eens gaan wandelen?

.

Hoe gaat het met jullie op deze zonnige lentedag?

.

.

.

Onze eerdere koffie dates kan je vinden op

Koffie Klasj – november

Koffie klasj

Ola pola! De laatste dag van november prijkt op de kalender, en wij hebben deze maand nog geen koffiedate gehad. Tijd om er werk van te maken! Schuif aan! Wat drink je?

Sinds ik gestopt ben met cafeïne vrees ik dat ik enkel nog deca in huis heb. Maar het is ‘deftige’ deca. Ik heb wel een verzameling thee om ‘u’ tegen te zeggen, dus misschien kan ik je daar plezier mee doen?

img_7350

Ja, en zoals je misschien al gehoord had, ben ik ook gestopt met suiker, dus koekjes… het is hier eigenlijk triestig gesteld als ik het zo schrijf. Grapje, ik heb ook al suikervrij gebak gemaakt – wil je een kruidnootje met dadels?

Aan het werk

Ik denk dat het grootste nieuws deze maand is dat ik de sprong heb gewaagd, en weer aan het werk ben gegaan. In overleg met de artsen ben ik gestart aan 30%, dat wilt zeggen dat ik nu op dinsdagvoormiddag en de hele donderdag weer op mijn bureautje te vinden ben.

En weet je wat? I love it.

Mijn eerste dag was het hele bureau versierd met vlaggetjes en ‘welcome back’- slogans, en er stond een reusachtige fruitmand. Het was echt een hele fijne terugkeer. Die collegaatjes van mij toch, schatjes zenne.

Maar ja, het is natuurlijk zwaar en soms denk ik dat ik mijn hoofd letterlijk hoor kraken. Zo lang ik daar ben, lukt het wonderwel om de concentratie erbij te houden – ik ben dan ook heel vastberaden, al is dat echt tanden bijten op donderdagnamiddag na vier uur strategische meeting.

De dag(en) erna zijn wel minder. Spierpijn, hoofdpijn, moe. Gelukkig geraak ik daar ook wel weer door. Maar het is wel even terugschakelen op die momenten.

En natuurlijk is het een beetje een gevecht tegen mezelf – ik wil er zo graag induiken en vanalles afwerken en dacht dag 1 al ‘oh, dat maakt ik vanavond wel eventjes af, anders moet het weer blijven liggen’. Maar ja, dat mag ik natuurlijk niet doen. Dat is niet de bedoeling. Ik moet grenzen afbakenen en ‘nee’ zeggen. Pfft… niet altijd makkelijk!

Gezondheid

Ik voel me goed, dank je wel. Ja, je ziet het goed, mijn polsbrace is er af. Zot verhaal weeral. Ik deed die sowieso af om te koken, omdat ‘ik me anders wel kon bezeren’. Springt daar een klodder hete olie uit de pan, recht op mijn duim. Aaaaahhh!

Direct 40 min onder koud water gehouden, ik zag al doembeelden van lelijke littekens, want ja, olie….

De volgende dagen zat er een dik verband op en kon ik mijn brace dus niet dragen. Toen merkte ik dat de pijn nagenoeg weg was. De pijn van de overbelaste pees, niet van de brandwonde. Die deed nog wel even pijn. Maar ook die is uiteindelijk mooi genezen. Water water, de rest komt later!

Verder voel ik me best wel goed, zo zonder suiker. Nee, echt moeilijk is het niet meer. Ik voel me ‘licht’, ik kan het niet beter omschrijven. Niet dat de weegschaal dat heel erg bevestigt, nu ja, ik ben wel een beetje afgevallen (zo’n 800g op drie weken) maar ik was natuurlijk al wel aan het opletten en puntjes aan het tellen.

Krullenbol

Het was grootouderfeest op de school van krullenbol en mijn schoonmoeder is gegaan. Ik kreeg een zalig filmpje van een rij kindjes die aan het dansen waren – of niet aan het dansen, want velen zaten gewoon op de grond of wiegden wat op de muziek – maar die van ons stond daar ‘gaaz’ te geven, vollenbak! Hahahaha! De moves van zijn vader en grootvader, zoveel is duidelijk.

Het is zo fijn te weten dat hij zich daar goed voelt, in de klas. Toch eens werk maken van die fanclub voor zijn juf.

Scotty en Jane

Scotty en Jane zijn gezond en wel, en komen opmerkelijk meer bij ons zitten, nu de dagen wat kouder worden. Vind ik wel gezellig zo, al ben ik al een keer of vier bijna over Scotty gevallen, die het blijkbaar nodig vindt om steeds net voor mijn voeten te parkeren.

Krullenbol vindt het nu ook wel okee als één van de pluisballen zich in de buurt installeert. Het is nog een beetje een ‘wij tolereren elkaar maar verder hoeft het niet te gaan’- soort van relatie.

img_7371
Scotty eist alleenrecht over het ‘bakske’

Maar zeg! Ik ben hier aan het ratelen! Tell me about you? Hoe gaat het nu met dat ding? En die verkoudheid? Goed voor jezelf zorgen he!

Vorige edities van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Koffie Klasj – oktober

Koffie klasj

Ahh, er is toch weinig heerlijker dan een mooie nazomer, hé! Na enkele frissere ochtenden- er is een eerste fleece gespot – voel dat zonnetje echt als een cadeautje!

Maar kom binnen! Zet je! Ik heb een behoorlijke drukke maand gehad, dus hoog tijd voor onze maandelijkse koffie klasj.

Koffietje?

Wil je een koffietje? Ik zit nog altijd aan de demi cafeïne, maar op een mistige herfstochtend durf ik er al eens een drupje karamelsiroop toe te voegen.

Of! Anders maak ik je even een smoothie? Geloof me, het is een toppertje. Ik maak het met ongezoete amandelmelk, een lepeltje pindakaas, een banaan, een handvol verse spinazie en een paar blokjes bevroren mango.

Ik zie je een gezicht trekken, en ik snap je! Maar probeer het, serieus, en bedank me later.

What’s new?

Ik heb niet stilgezeten deze maand.

Het verjaardagsfeestje voor mij pa was een uitdaging, want ik wilde natuurlijk alles uit de kast halen, en dat was met momenten wel pittig. Bovendien waren we te laat om een zaal vast te leggen en kwam er dus meer dan 30 man in onze living vieren. Is helemaal goed gekomen, met dank aan de heerlijke temperaturen, die maakten dat de gasten tot na 20u in een licht truitje op het terras zaten te kletsen. Topfeest, al zeg ik het zelf!

Het citytripje naar Lissabon was echt super. Echt, als je daar nog niet geweest bent, zeker eens doen. Een hele mooie stad, maar een stevige kuitenbijter (gebouwd op zeven heuvels, maar het voelde eerder als zeventig). Die +20 km op 2 dagen was eigenlijk een opsteker: JA, ik kan dat fysiek aan en de gevolgen van de inspanning bleven beperkt.

Het weekendje met de hele familie van manlief was iets moeilijker – ik had de dagen daarvoor behoorlijk wat ‘mentale arbeid’ verricht, en dat werd een weekend recupereren.

Administratie

Wat ook heel wat mentale arbeid vraagt, is het geregel en gedoe met de mutualiteit en andere instellingen. Je kan niet geloven hoeveel papieren ik daarvoor al heb ingevuld of laten invullen, hoeveel ik al gebeld heb, hoeveel afspraken ik daar ondertussen gemaakt heb. Ze schijnen het heel moeilijk te hebben met:

1/ het feit dat ik twee jobs had voor ik ziek werd, en daarmee, mirakel oh mirakel, officieel meer dan 100% werkte. WHO. DOES. THAT.

2/ dat ik eerst een paar dagen ziek was, dan drie dagen per twee weken afwezig was gedurende twee maanden (toen ik nog aan de lichte behandeling bezig was) en toen helemaal uit ben gevallen door de zwaardere behandeling. Nee. Dat is moeilijk.

Eigenlijk had ik gewoon beter niet gewerkt tijdens die lichte behandeling. Dat mocht ook perfect, maar ik wilde zo graag blijven doorgaan (en dat ging ook fysiek). Ja, en nu mag ik dat gaan uitleggen en met terugwerkende kracht gaan ‘regulariseren’. Echt bizar.

Oh, en ik ben erachter gekomen dat er van je ziekte-uitkering zo goed als geen belastingen afgaan. Je DENKT dus misschien dat het wel meevalt, dat je nog rond kan komen terwijl je ziek bent. Maar als je volgend jaar je belastingen invult, valt de hamer op je koppeke. Mag je duizenden euro’s gaan terug betalen.

Goed dat ik dat nu weet, maar kan me voorstellen dat er mensen zijn die daar serieus door in de problemen komen. Apenlandje.

Sport

Jep, ik ben nog aan het joggen. Eigenlijk is het de bedoeling dat je 3 keer per week gaat, maar sommige weken lukt 2 keer echt amper. Maar goed, we gaan wel vooruit. Ik zit ondertussen aan les 13 en begin er al een bééétje van te genieten.

Ik moet trouwens mijn tenen uitkuisen want ik wil de Eindejaarscorrida van Leuven lopen. De toer van 4 km wel/ de kleinste toer die er is. Maar toch, het zou een overwinning zijn, op het voorbije jaar.

Moeilijke dagen

Ja, dat voorbije jaar… November staat voor de deur en het was al even niet mijn favoriete maand. Nu zijn er nog een paar minder prettige verjaardagen bijgekomen. ’t Is ongeveer een jaar geleden dat de serieuze shit is begonnen.

Geen hond is daar mee bezig en dat is ook helemaal normaal. Maar soms voelt dat wel wat alleen. Dus zullen we snel weer een koffie klasj doen?

Krullenbol

Met Krullenbolletje gaat alles goed. Hij is nu ingeschreven in de turnles en heeft dus officieel een hobby. Op drie jaar vind ik dat wat crazy, maar hij doet het geweldig.

Verder ben ik ernstig aan het overwegen om een fanclub op te richten voor zijn kleuterjuf. Die doet haar werk overduidelijk zo graag en dat enthousiasme straalt helemaal af op ons ventje.

Nu vind ik dat altijd prachtig om iemand te zien die zijn of haar werk met passie doet, maar als dat dan ook nog de persoon is die mijn zoon op dagelijkse basis vrolijk en vol liedjes en verhalen naar huis stuurt, tja, dan wil ik eigenlijk gewoon een handtekening vragen.

Scotty en Jane – op algemene aanvraag

Met Scotty gaat het beter, nadat de antibioticakuur verder werd gezet en hij ook nog wat cortisone kreeg, omdat ze nu eerder aan een allergische reactie dachten. Dat beest viert feest op composthopen en drinkt uit modderplassen dus ik vraag me serieus af wat voor allergieën die kan ontwikkelen.

We zaten een week of wat geleden trouwens met een muis, die echt een stuk uit de achterkant van onze zetel aan het bijten was. Janie stond er bij en keek er naar! Waar-de-loos! Maar dan wel met zo’n air dooie beesten binnen zeulen, die waarschijnlijk al eerder aan een hartaanval waren overleden, of aan cholesterol ofzo.

Uiteindelijk heeft het dagen geduurd voor manlief (ja, manlief! Geen van onze feliene vriendjes!) de muis kon vangen. Nou ja, manlief heeft ook snorharen.

scotty
Scotty, prachtig de muis achter de zetel negerend.

Mijn kopje is leeg – of beter mijn kopjes. Tot volgende maand?


Vorige editie van onze maandelijkse koffie klasj lezen? Dat kan natuurlijk!

Hebben jullie uitstapjes gemaakt de voorbije weken?

Koffie Klasj – september

Koffie klasj

Wow, die herfst meende het wel. Meteen met de deur in huis, zeggen ze dan. Letterlijk hier, want onze voordeur doet soms onverwacht open als de wind hard genoeg bonkt. Opeens dus een openzwaaiende deur in de gang. Weer een jaar van mijn leven weg, seg.

Met dit weer combineer ik des te liever twee van mijn favoriete hobby’s: koffie drinken en kletsen. Vandaar dat ik een nieuwe maandelijkse date voorstel: onze koffie klasj.

Koffietje?

Dus zet je! En vertel eens, wat kan ik je schenken? En iets erbij? Stukje taart? Koekske?

Ik ben een paar weken geleden overgeschakeld naar demi cafeïne, omdat mijn koffieconsumptie nogal de pan uit swingde (ook wel gelinkt aan mijn vermoeidheid). Op die manier kan ik nog steeds mijn drie kopjes opslurpen, maar denkt mijn lijf dat het er maar anderhalf zijn. Perfecto.

Deze zomer heb ik ook hectoliters icetea gemaakt. Zoooo lekker! Ik heb verschillende theesoorten geprobeerd, maar de favoriet is momenteel nog altijd de groene thee met veenbessen van de Aldi. Eens afgekoeld doe ik er wat limoensap bij en wat zoetstof – en vaak drink ik dat dan half om half met spuitwater en zeg ik bij mezelf: op café zouden ze daar 4 euro voor vragen. En dan smaakt dat nog beter.

 

What’s new?

What’s new? Ja, inderdaad, die brace aan mijn rechterhand. Na maanden van af en aan pijn hebben aan mijn duim, ibuprofen en kine oefeningen, ben ik naar een handchirurg geweest. Die wist me te vertellen dat het de quervain was die me irriteerde (nog nooit van gehoord), en dat dat niet vanzelf zou overgaan. De oorzaak? Wel, hij sprak van drie groepen van mensen die daar vaak last van hadden: mensen in de horeca, mensen met jonge kinderen, en mensen die chemo hadden gehad. Nou ja…

De makkelijkste oplossing was een brace, die ik minstens zes weken moet dragen. Ze hebben die op maat gemaakt dus dat is officieel mijn eerste op maat gemaakte accessoire.

Brace

Sport

Langzaam aan ben ik weer wat sport in mijn leven aan het introduceren. Gisteren kwam ik tot de geweldige conclusie dat ik niet aan les 6 zat van Start to Run, maar les 7. Zo blij dat ik was. Ik ben trouwens in de regen gaan lopen. Ik vind wel dat ik daarvoor dubbel zoveel calorieën zou mogen kwijtspelen!

En op woensdagavond doe ik nu yoga, vlak bij huis. Het is van het hééééél rustige genre, maar dat doet ook wel deugd. Als ik mijn koppeke even stil kan zetten.

 

Repair Café

Zo een vijf jaar geleden sprongen onze katten op de buffetkast – wat ze normaal gezien nooit deden (of toch niet dat wij het merkten). De barometer die ik van mijn groottantes had, viel op de grond en werkte niet meer. Ik was er echt het hart van in. Jarenlang heeft dat ding niet werkend in de kast gestaan – af en toe nam ik het mee naar een horlogewinkel, maar niemand wilde er ook maar aan beginnen.

Toevallig zag ik op facebook dat er in onze gemeente een Repair Café werd georganiseerd, waar je dingen kon laten maken. Dus ik met zoonlief en barometer naar daar. Voor de barometer, niet voor zoonlief, die gaat nog prima.

barometer 2

De man die naar het mechanisme keek, had ook nog nooit zoiets gezien. Hij prutste er een beetje aan, en wilde het toen ijken. Dus gingen we googlen in welke eenheid de luchtdruk stond, en hoe dit relateerde met hectopascal (de normale eenheid van luchtdruk), waarvan we de waarde van de dag vonden op de site van het weerstation van de gemeente. Dan was het afwachten of de barometer écht werkte.

En de dag erna was de wijzer gezakt! Dus goed nieuws en slecht nieuws, mensen!

1/ goed nieuws – de barometer is gemaakt en ik ben daar belachelijk blij mee

2/ de barometer ‘is af’ wat wilt zeggen dat het schoon weer eventjes gedaan is.

 

Carwash

In de categorie ‘vrij eenvoudige dingen waar ik belachelijk blij van werd’ zit ook de carwash. Ik ben geweest, heb ook de binnenkant van de wagen gepoetst, en moest eens hard lachen toen aan de uitgang stond ‘Tot volgende week’. ‘Tot volgend jaar’ is realistischer maar zo lang het duurt geniet ik wel van mijn propere wagen.

 

Scotty

Tot slot heeft onze rosse kater Scotty ons wat grijs haar bezorgd door op te duiken met een rare kale plek op zijn nek. Hij moest toch naar zijn jaarlijkse controle bij de dierenarts en die vond ook allemaal korstjes op zijn buik. Dus een week antibioticapillen, die hij gelukkig verslindt zo lang ze maar in een stukje kippenwit zitten.

Maar nu leek die kale plek toch weer rare proporties aan te nemen. Wat steekt dat beest toch uit? Deze week maar opnieuw een afspraak maken bij de dierenarts dus…

Janie meldt hierbij dat haar broer een aansteller is.

 

Zo, dat was het voor deze keer. Geniet nog van de nazomer die deze week misschien toch even komt piepen!

 

Houden jullie van de herfst? Of is het een moeilijk afscheid van de zomer?