Spectacle Island

Vorig jaar genoten we van de laatste officiële zomerdag (Labor Day) door de ferry te nemen naar één van de Boston Harbor Island. Met dat kriebelende vakantiegevoel van toen nog in het geheugen, besloten we deze hete Fourth of July eveneens het water over te steken, naar een ander eiland deze keer: Spectacle Island.

Waar de naam vandaan komt, is me niet helemaal duidelijk. De geschiedenis van het hoopje land op een half uurtje varen van de Bostoniaanse haven, is eerder grappig, dan wel spektaculair. In 1935 gaf de afvalverbrandingsoven die zich op het eiland bevond, de geest. De propere bevolking bleef vrolijk doorgaan met het afval daarheen te verschepen, en besloten het daar dan maar gewoon te dumpen. Tot de jaren 90 was Spectacle Island een stinkende, lekkende berg voor de kust van Boston. Pas na ‘the great dig’ werd alles opgeruimd, verse grond aangevoerd, en sinds tien jaar is het een soort natuurgebied waar de stadsbewoners maar al te graag hun handdoekje uitrollen op het grindstrand.

 

We waren te laat voor de parade van de nationale feestdag in downtown Boston. De rode, blauwe en witte snippers konden we nog net tussen onze tenen vandaan vissen. Ik had de gebouwen uitbundiger verwacht, komaan, in America everything is bigger, toch? We moesten het van de mensen hebben, met kledij in de gepaste kleuren, toepasselijke petjes of zelfs gewoon een vlag als vestje.

 

Met zo een gezelschap spendeerden we twee uur op de vroegere afvalberg. We waanden ons in Zuid-Frankrijk. In drie kwartier waren we het hele eiland rond, terwijl ventje een dutje deed in de buggy, en wij keuvelden over ons jaartje Boston. Het verzengende van de warmte van de stad, werd hier weggeblazen door een fris zeebriesje. Het was genieten.

 

Aan de overkant van het water lag Logan International Airport. Elke twee minuten steeg er een vliegtuig op, allemaal mensen die de 24ste grootste stad van de US achter zich lieten. Zoals wij, over twee weken. Naar ons volgend avontuur.

Veel griezelig volk/griezelig veel volk

Volgende week zaterdag is het Halloween. De avond voor Allerheiligen zouden allerlei geesten tevoorschijn komen om de boel over te nemen. Hier worden vooral de winkels en de voortuinen overgenomen, want Halloween laat zich niet negeren: overal liggen pompoenen, soms echt kunstig uitgesneden met een kaarsje in, skeletten hangen aan de gevels en nep webben tieren welig.

Mocht Halloween een land zijn, dan zou Salem, vlak bij Boston, zeker de hoofdstad zijn. In Salem werden tientallen mensen van hekserij beschuldigd en terecht gesteld in de 17de eeuw. Het waren niet de eerste, maar waarschijnlijk wel de bekendste heksenprocessen in de Amerikaanse geschiedenis. Hoe je zo’n zwarte vlek in je verleden kan omkeren naar iets winstgevend, dat hoef je hier niet uit te leggen: de hele maand oktober word je in Salem verwelkomd op de ‘Haunted happenings’, waarbij spookhuizen, waarzeggers en allerlei kraampjes de straten zwart kleuren en heksenshows en griezelige wandelingen worden georganiseerd. In de hele maand worden 250 000 bezoekers verwacht in het stadje dat 40 000 inwoners telt.

veel griezelig volk

veel griezelig volk

Omdat we al gewaarschuwd waren voor de drukte, besloten we niet met Halloween zelf naar Salem te gaan, maar dit weekend al. Misschien gelukkig maar, want ook nu was er al enorm veel volk. En wat voor volk! Eigenlijk was de helft van de pret het feit dat bijna iedereen wel op één of andere manier verkleed was. Van een klein, modieus punthoedje met veer tot een volledige outfit met valse nagels- het kon allemaal. Sommigen waren minder geslaagd (een kerstmanpak met watten baard en rode basketbalsloefkes, het mist wat effect), maar anderen waren best wel schrikken, als ze zo even met een realistisch masker van een zeemonster de hoek omkwamen. Of wanneer je iets gaat drinken en in je ooghoek ziet dat de dame naast je koffie slurpt en uit een grote gapende wonde op haar voorhoofd bloedt. Huh?! Oh nee, natuurlijk niet…

Ik was blij dat ons kleine mannetje nog niet bang werd van dat alles. Hij dacht waarschijnlijk gewoon ‘he man, er zit iets op je hoofd’ toen er iemand langs wandelde met een bijl tussen de ogen geplant. Of: ‘hmmm…dat ziet er zacht uit’ bij de dame met de grote cape met spinnen op.

P1130409 P1130411P1130415P1130410

Onze toekomst hebben we niet laten voorspellen. Anders hadden we misschien geweten dat ons ventje zou thuiskomen met zijn eerste verkoudheid en heel zielig elke keer schrok als hij moest hoesten. Hij had koorts en was er helemaal ondersteboven van. Na een dag van ondoden, strompelende mummies en mottige maskers werd het duidelijk: je baby voor het eerst ziek – ook al weet je dat het eigenlijk niet zo erg is – dàt is pas eng.

Boston bucket list

Een bucket list. Een ‘emmerlijst’ dus. Tot voor een paar jaar had niemand ervan gehoord, toen kwam de gelijknamige film uit en opeens moest iedereen zo’n ding hebben. Het concept is dan ook eenvoudig: een lijstje opstellen met dingen die je gedaan wilt hebben voor je het tijdelijke voor het eeuwige inwisselt (‘kicking the bucket’). Klinkt allemaal wel heel gewichtig en serieus maar kom, een lijst is een lijst en aangezien ondergetekende op lijstjes kickt (‘kicking up the bucket list’), wil ik graag opsommen wat ik het komende jaar absoluut niet wil missen in Boston en omgeving. Van kleine wensen tot grote dromen, hier is mijn Boston Bucket List.

  1. Uiteraard willen we ongegeneerd de toerist uithangen in Boston. We zitten al gebeiteld wat de outfit  betreft: de korte broeken zijn gestreken, de opzichtige camera ligt klaar, alleen de t-shirts met daarop I heart wicked Boston (blijkbaar is wicked hét stopwoordje van de Bostonians) moeten we nog aanschaffen. Oh, en om de vraag te beantwoorden nog voor ze gesteld wordt: neen, sokken in sandalen gaat zelfs voor een ongegeneerd toerist te ver. No discussion.

Ik heb nooit de ambitie gehad om een toeristische gids te schrijven. Ik ben daar niet hip genoeg voor, zoveel is duidelijk (bijvoorbeeld: ik gebruik het woord hip. Per definitie niet hip.) Het wordt dan ook een samenvatting van onze to do-list: Ik wil graag minstens 30 dingen doen van de 50 die handig opgesomd staan op volgende site:

http://www.timeout.com/boston/things-to-do/50-best-things-to-do-in-boston

Enkele van de hoogtepunten zijn slenteren door de vele parken die Boston rijk is, de historische wandelingen door de stad maken en naar een openlucht festival of film gaan. Maar ook wanneer de sneeuw blijft liggen, hoeven wij dat niet te doen – het grote aquarium, het Mapparium (een glazen wereldbol waar je in kan wandelen), het planetarium en nog veel andere –ariums lonken, nadat we moe geschaatst zijn op Frog pond, of ons ventje met de slee door Griggs park hebben getrokken.

Ik ben nog nooit naar een voetbalwedstrijd geweest – en kan diegenen die ik volledig op tv heb gevolgd op één hand tellen-, maar nu we hier zijn wil ik toch graag een baseball match bijwonen (eerst even de spelregels blokken, en alleen juichen als de buren dat ook doen kwestie van niet ‘in affront’ te vallen), net als een basketbalmatch en een American football game. Sport is in Amerika ‘a big thing’. Alleen al de sfeer kunnen opsnuiven, lijkt me de moeite waard.

  1. De foodie in mij wilt verder ook enkele Amerikaanse eigenaardigheden van de plaatselijke cuisine onderzoeken en enkele uitdagingen aangaan: kan ik elke week minstens één ingrediënt gebruiken dat ik nog niet of niet vaak gekocht heb? Waar hebben ze de beste koffie van de stad? En laten de Bostonians je naar huis vertrekken zonder dat je de pizza met butternut squash, ricotta en cranberry of die met geroosterde kip, gekarameliseerde peer en fontina kaas hebt geprobeerd (zie: http://www.ottoportland.com/menu.html)? Kunnen we dat risico lopen? Neen, mijn waarde, neen.
  1. Amerikanen zijn gekend voor en trots op hun feestdagen. Ik sla alvast voldoende snoep in voor Halloween – en neem me voor dat het er nog zal liggen die 31ste oktober. Het wordt niet algemeen aanvaard die kindjes alleen lege papiertjes toe te stoppen. Ons ventje krijgt zeker een toepasselijke outfit, we twijfelen nog tussen Jaws, een mummie of een lieveheersbeestje. Europa mag dan Halloween hebben overgenomen, of toch de commercie errond, hier is het écht ‘trick or treat’!

In plaats van Halloween zou ik eerder Thanksgiving willen invoeren thuis. Ook al waren de pelgrims in België niet zo gedenkwaardig, het idee van Thanksgiving is op zich prachtig; samenkomen met je familie en vrienden en uitspreken waar je dankbaar voor bent: je familie, vrienden, en dubbel gevulde oreo’s bijvoorbeeld, ik zeg maar wat.

  1. En last but not least- ik wil me graag verdiepen in het fenomeen dat heet: extreme couponing, oftewel gelijk-ne-zot-bonnekesknippen. Op tv zie je dan mensen met zeven volle karren een berg bonnetjes te voorschijn toveren en uiteindelijk 3 dollar betalen voor de hele lading boodschappen (30 pakken toiletpapier, 17 luchtverfrissers, 50 liter fruitsap, 29 blikken tomatenblokjes met basilicum…). En dan boos zijn dat het nog 3 dollar was. Want je kan ook geld terugkrijgen. Owwwww ja, de poen ligt voor het rapen in the land of opportunities! Ik ga rijker terugkomen dan ik vertrokken ben!

Harvard versus KU Leuven

Je zou je voor minder een Europees kneusje voelen: Boston huisvest niet minder dan twee topuniversiteiten, nl. MIT en Harvard. De labo’s van deze laatste zijn dan ook de reden waarom ik momenteel Iced caramel machiato slurp i.p.v. een Hoegaarden op onze buurtBBQ. Dit weekend hebben we een rondleiding gevolgd bij enkele van de gebouwen van Harvard -dat net als de KU Leuven verspreid is over verschillende campussen (campi?) in de hele stad. Dit maakte duidelijk dat er misschien wel wat gelijkenissen zijn tussen onze alma mater en “Hahvahd” zoals ze het hier zeggen, maar even goed heel wat verschillen. Tijd voor een show down: Harvard vs KU Leuven.

Harvard is naar Amerikaanse normen oud, heel oud. Opgericht in 1636, voor het Amerikaanse gevoel toen de dieren nog spraken. Ze spraken dan zeker al 200 jaar bij de oprichting van Harvard, want de universiteit van Leuven is van 1425.

Harvard – Leuven 0-1.

Harvard staat hoog in de top 5 van beste universiteiten ter wereld, de top 1 namelijk. Leuven stond in 2014 op plaats 96. Yanina Wickmayer tegen Serena Williams dus. Hmmm, ik weet waar ik m’n geld op zet.

Harvard – Leuven: 1-1.

In Harvard eten de eerstejaars in majestueuze hallen (cf. The dining hall in Harry Potter, minus de vliegende kaarsen en uilen). Alma. Need I say more?

Harvard – Leuven: 2 -1.

Harvard heeft ongeveer 21 000 studenten. Op enkele uitzonderingen na, lijkt het wel dat ongeveer elke campus tegenwoordig KULeuven heet, of die nu in Brugge, Gent of Geel ligt. Totaal aantal studenten: 57 000.

Harvard – Leuven: 2-2.

Het collegegeld om 1 jaar les te volgen aan Harvard is 40 000 dollar. Samen met de boeken, het verblijf en andere kosten kom je aan zo’n 60 000 dollar. Per jaar. De prijs van een gemiddelde glimmende audi a7. Auwch. Het collegegeld in Leuven, recent verhoogd en zwaar tegen geprotesteerd, kost nu iets meer dan het gemiddeld glimmend Iphoontje waar iedereen mee rond loopt.

Harvard – Leuven: 2-3.

Als je binnen raakt in Harvard, wordt er voor gezorgd dat je het kan betalen. Niet minder dan 70% van de studenten krijgt een vorm van financiële steun. Het is geen lening, ze moeten het nooit terug betalen. Leuven geeft ook wel steun, maar aangezien het inschrijvingsgeld in Harvard zo’n 75 keer hoger ligt dan in Leuven, is het daar uiteraard ook wel meer ‘van doen’. Maar toch, vrijgevigheid moet geapprecieerd worden dus uit sympathie:

Harvard- Leuven: 2,5 – 3

Zoals ik al zei hierboven: ‘ALS je binnen raakt in Harvard’. Het toelatingspercentage is 5,9%. Je bent best vanaf je 12de bezig met de juiste vakken, de juiste vakantiejobs en de juiste hobbies om je cv aan te dikken. Vanaf je 16de wordt het nodig er écht mee bezig te zijn. Je kan op je 16de nog rustig bezig zijn met jongens en de make-up tips uit de Joepie en nog met gemak ongeveer elke opleiding van je keuze binnenwandelen op je 18de. OK, voor sommigen is er een ingangsexamen, maar aan het tempo dat daarin vragen geschrapt worden omdat ze dubbelzinnig zijn, geraak je er binnenkort ook door als je naam correct geschreven is.

Harvard- Leuven 2,5 – 4.

Is dat zo’n goeie zaak dan, dat iedereen alles kan gaan proberen? En nog eens proberen? En nog eens proberen? Hmmm… not sure. Alles heeft voor- en nadelen natuurlijk.

Harvard- Leuven 2,5 – 3,5 voor ‘reasonable doubt’

Onder de alumni van Harvard zitten 21 Nobelprijs winnaars. Voor de KULeuven is dat 2. Hum.

Harvard – Leuven: 3,5 – 3,5

Onder die alumni zitten ook enkele presidenten, senatoren, en Matt Damon.

In Leuven natuurlijk geen presidenten maar we hebben wel…

wacht, MATT DAMON?!

POINT –

SET –

MATCH