Welke zoete zonde staat er op mijn ‘Back it list’?

Vorige week maakte ik een update van mijn bucket list ‘40 before 40. En vorig jaar lijstte ik al een aantal dingen op waar ik net helemaal geen energie meer aan wil besteden, mijn fuck it list.

 

Het mag duidelijk zijn dat ik een lijstjesliefhebber ben. Lijstjes maken me rustig, geven orde – en zijn af en toe een zachte reminder dat er leuke dingen gepland mogen worden. Ik denk dat iedereen wel een aantal dingen wilt gaan doen of realiseren, en zeker ook een welgemeende f* you zeggen tegen een aantal anderen.

 

Maar deze zomer besefte ik dat er nog een lijstje in mijn hoofd zit, dat misschien iets uitzonderlijker is… niet iedereen gaat zich hierin herkennen. Het is een lijstje van wat ik graag wil realiseren… met mijn oven.

 

Ja, met mijn oven.

 

Ik heb een lijstje in mijn hoofd met alle zoete zondes die ik ooit wil bakken. Soms komt het idee uit een boek, vaak van Pinterest en af en toe van een feestje waar ik iets zie staan waarvan ik denk ‘dat heb ik nog nooit gemaakt, dus dat moet ik ook kunnen’ (Pippi Langkous- gewijs).

 

Kortom, geen bucket list maar een back it list. Ha! (Spijtig dat het to bake is, niet to back, dus eigenlijk is het bake it list, maar kom, voor één keertje mag een beetje Flengels. ’t Is vrijdag en al.)

 

Goed, wat staat er op mijn back it list?

Lieve deugd, ik heb zelfs verschillende categorieën. Please don’t judge me.

 

Een specifieke soort

  • Een blondie (nu de brownie is geperfectioneerd)
  • Een aardbeienbavarois
  • Een baked Alaska (taart met opgeklopt eiwit bovenop een bol ijs, die in de oven gaat)
    baked alaska
  • Een pavlova
  • Macarons

    macarons

    Foto van Rose Elena op Unsplash

  • Een sponscake
  • Suikerbrood
  • Oreo cheesecake

oreo cheesecake

Met speciale vorm

  • Een bolle taart
  • Een gestapelde taart

    stapeltaart

    Foto van Alexandra Gornago op Unsplash

  • Een croquembouche
    croquembouche
  • Een peperkoekenhuisje
  • Een prinsessentaart
  • Een regenboogtaart
  • Een eenhoorntaart
  • Een dambordtaart
  • Een cake met een tekening of woord in

 

Met speciale ingrediënten

  • Een brownie met avocado
  • Een dessert met tofu
  • Een pompoentaart (die te eten is, in tegenstelling tot wat we soms aten in de States)

    pumpkin pie

    Foto van Element5 Digital op Unsplash

  • Een worteltaart
  • Een citroentaart
  • Iets met aquafaba (= fancy woord voor het vocht dat in het blik bij de kikkererwten zit en dat kan opgeklopt worden zoals eiwit – nu weet je meteen waarom ze een fancy woord nodig hadden. Klinkt zo goor dat ik dat echt moet proberen!)

 

Voor een bijzondere gelegenheid

  • Een ‘gender reveal’ cake – bij het doorsnijden wordt pas duidelijk of het een jongetje of een meisje wordt
  • Een huwelijkstaart

    wedding cake

    Foto van Photos by Lanty op Unsplash

So much to bake, so little time…. aaaahh…..

Welke zouden jullie het liefst van al verorberen? Of hebben jullie een ander favoriet dessert?

 

In de krant – deel 2

Terwijl ik de hele verhuis en reis naar huis nog aan het verteren ben – een noodzakelijke stap voor erover geschreven kan worden – heb ik het lijstje waarover Amerikanen zich in Europa verbazen, verder aangevuld. Deel 1 met de puntjes 1 t.e.m. 6 vind je hier.

 

7. Wij moeten wachten op onze rekening. Soms moeten we zelfs opstaan om ze te gaan vragen

Dat is waar, ik ben in België al een paar keer moeten overgaan tot de ‘kijk-ik-doe –mijn-jas-aan-pas-op-ik-wandel-naar-de-deur’-truc om de rekening te krijgen. In Amerika ligt die al op tafel wanneer ze het dessert brengen. Nee, er wordt niet gevraagd of je nog een koffietje wenst. Misschien omdat ze dan weer gratis refills moeten geven?

 8. Onze melk staat uit de koelkast en toch worden we niet ziek

Hier had ik helemaal niet bij stilgestaan, tot de Amerikaanse vriendin met de nodige argwaan vroeg of wij inderdaad melk gewoon in de kast lieten staan. Mijn eerste reactie was dat de bus echt wel in de frigo staat, maar toen besefte ik dat de voorraad inderdaad gewoon twee maanden in de garage kan vertoeven. Het blijkt aan het verschil te liggen tussen de Amerikaanse pasteurisatie en de Europese UHT. Tussen twee haakjes, zowel manlief als ikzelf werden lactose-intolerant in Boston. Ik dacht nog dat het aan de zwangerschap lag, maar dat zoiets ook besmettelijk zou zijn, leek me sterk. We wijten het dan ook aan de andere behandeling van melkproducten, en kopen braafjes lastosevrije melk en yoghurt, om niet verder bij te dragen aan het broeikaseffect.

9. We mogen vloeken op de radio

En ‘shit’ hoeven we niet ‘the S-word’ te noemen.

10. We hebben ongelooflijk veel betaald verlof

Een gemiddelde Amerikaan moet het rooien met 10 dagen, ofte twee miezerige weekjes per jaar. Het is dan ook niet gek dat ze nog niet veel van de wereld hebben gezien. Of Europa ‘willen doen’ op tien dagen. Zwangerschapsverlof is trouwens niet federaal geregeld, elk bedrijf mag er zelf over beslissen. Het minimum is acht weken, onbetaald. Maar, zo vertelde een Amerikaanse me, toen ze mijn verbaasde smoel zag, je krijgt dan wel je job terug als je opnieuw start, hoor. OOOOOHhhhh, maar dan is het goed! Hartelijk bedankt!

11. Sommige mensen hebben geen auto

Dit punt moet ook plaatsafhankelijk zijn – in Boston is het eigenlijk logisch dat je geen auto hebt. Om te beginnen is de verzekering enorm duur, is er amper parkeerplaats en kost een uurtje parkeren in de stad zo maar eventjes 25 dollar. En als we er niet geraakten met het degelijke openbare vervoer, huurden we een auto voor een paar uurtjes.

 

12. Bijna iedereen weet hoe zijn oven werkt

… en gebruikt die dus niet enkel om nog wat spullen in te bewaren. Een andere trend duikt dan weer wel op, nl. een ‘soevit’. Jaja, ik heb het drie keer gevraagd, het bleef klinken als ‘soevit’. Tot ik het zag, en begreep dat het om een ‘sous-vide’ ging, een warmwaterbad, zodat je je vlees zachtjes tot perfectie kan laten garen. Het is nu even hip, maar heel ver gaat die keukengekte niet. In een land waar ‘zelfgemaakt’ betekent dat je zelf het pakje hebt opengeknipt, mag het niet verbazen dat de meesten nog nooit een staafmixer ‘in ’t echt’ gezien hadden. Ze komen daar dan ook zelden voor in het wild.