Een week seizoensgroenten eten: lukt dat in de winter?

Je hoort het zo vaak – ‘eet groenten uit het seizoen’! Met alles wat er op elk moment van het jaar in de winkel te vinden is, zou je bijna gaan vergeten dat er wel degelijk iets is als een optimaal seizoen voor groenten en fruit.

Maar wat zijn nu eigenlijk de voordelen van seizoensgroenten eten? Ik ploos dat even voor je uit.

  1. Groenten en fruit zijn gewoon het lekkerste in hun seizoen. Ik eet zo graag aardbeien, maar als ik me te vroeg laat verleiden, hebben ze zo goed als geen smaak. Nog even geduld en dan zijn die heerlijke vitaminebommetjes er weer!
  2. Groenten en fruit kopen in hun seizoen is ook goed voor de portemonnee. Je betaalt een stuk minder als ze lokaal geteeld zijn.
  3. Dat maakt seizoensgroenten ook beter voor het milieu. Boontjes die vanuit Kenia worden overgevlogen… als mijn eten verder reist dan ikzelf, heb ik er toch bedenkingen bij.
  4. Je lijf is erop ingesteld. Geef toe, zo een lekkere dampende ovenschotel, je kijkt er naar uit in de winter, maar gruwt ervan in de zomer.
  5. Het zorgt voor variatie op je bord. Als je de seizoenen (een beetje) volgt, word je uitgedaagd om ook eens iets anders klaar te maken. Zo kan je nieuwe dingen leren kennen én enkele puntjes van je Nieuwe Keuken Challenge afchecken!

Dat laatste wilde ik graag aanpakken, al moet ik toegeven dat de winter niet het makkelijkste seizoen is om mee te starten.

Om de groenten van het seizoen te kennen, baseerde ik me op de groentenkalender van velt.

Voor februari stond daar bijvoorbeeld het volgende: aardappelen, aardpeer, groene selder, knolselder, koolraap, paddenstoelen, pastinaak, pompoen, prei, raap, rammenas, rode biet, rodekool, savooikool, schorseneren, spruiten, uien, veldsla, witloof, witte kool, wortelen.

Mijn uitdaging bestond eruit om een week te koken met (hoofdzakelijk) deze groenten. Ik heb er echt even over gedaan! Maar uiteindelijk was dit ons menu van 11 tot 17 februari.

Maandag: Rodekoolschotel uit het kookboek ‘Gezonde, gezellige goesting’ van Steffi Vertriest. De ovenschotel wordt opgebouwd uit een laagje gehakt, een laagje rode kool met appel en een puree van zoete aardappel. Groot succes hier.

Dinsdag: Kalkoen met spruitjes en pompoenpuree (recept hier).

Woensdag: Witloof met hesp in de oven, met bloemkoolsaus, naar Sandra Bekkari.

Donderdag: Hutsepot met knolselder en een worstje (recept hier).

Vrijdag: Zalm met geroosterde wintergroenten (dit waren worteltjes, pompoen, aardpeer, venkel…)

Zaterdag: Gingen we naar een feestje en hebben we dus niet gekookt.

Zondag: witloof/courgette lasagne met gerookte zalm (recept hier).

Ik ben hier zeker uit mijn comfortzone gekomen (rode kool! spruitjes! Aaaarrghhhhh, jeugdtrauma’s!), maar we hebben echt lekker gegeten.

Ik merk wel dat wintergroenten heel vaak in een puree terecht komen, waar Krullenbol dan wel tevreden mee is, maar de volwassenen van het gezin wilden ook wel eens wat anders. Roosteren was hier wel een goeie oplossing.

En ik had graag 2 vegetarische receptjes toegevoegd, maar dat is die week niet gelukt. Heb daarna wel een heerlijk pompoencurry gemaakt, die zeker niet had misstaan in het weekmenu.

Wat is jullie favoriete wintergroente? Of jullie favoriet recept hiermee? Ideetjes altijd welkom!

Nieuwe smaken #2

Het zijn drukke maanden geweest. Daardoor is mijn voornemen om elke week iets klaar te maken dat ik nooit eerder op het menu zette, een beetje op de achtergrond verdwenen. In momenten van stress keer je toch altijd terug naar de klassiekers, of tenminste gerechtjes die bewezen hebben smakelijk te zijn op minder dan 25 minuten.

 

Op zich is daar helemaal niets mis mee. Maar het doet me wel wat denken aan mijn tante en oom, die een ‘rotatie-menu’ van twee weken hebben. Elke veertien dagen eten  ze dus exact hetzelfde. Oh jee. Daar wil ik nog niet heen.

 

Misschien motiveert het me wel om nog eens te schrijven over de nieuwe ingrediënten die ik leerde kennen tijdens ons Amerikaans avontuur. Ik schreef over de eerste negen die moeilijk te vinden zijn in ons Belgenlandje (al heeft de Albert Heijn al voor wat soelaas gezorgd). Trouwens, hebben jullie al gezien dat broccolini nu wordt aangeprezen als nieuwe hippe groente in bepaalde supermarkten? En opeens merkte ik dat een kennis een grote pot met snijbiet in haar tuin had staan. Geweldig vind ik dat!

 

Er waren aan de andere kant ook heel wat ingrediënten die ik al kende van thuis, maar waar ik gewoon nog nooit mee gekookt had. Omdat ik niet wist wat ik ermee aan moest. Of omdat ik er een kindertrauma over had. Of omdat het me gewoon niet lekker leek.

 

Jammer genoeg moet ik nog steeds mijn gecrashte telefoon met al mijn foto’s van mijn Amerikaanse kooksessies binnenbrengen om alles te recupereren. Ik heb dus iets minder illustraties dan ik zou wensen.

 

Bij deze, het tweede lijstje van nieuwe smaken.

 

  1. Rode biet – Hoewel ik nog steeds niet helemaal verkocht ben aan die aardse smaak die rode biet draagt, en de vlekken die je niet van je vingers krijgt na het snijden, heb ik behoorlijk lekkere groentenchips gemaakt van die sneetjes. Ook op een pizza, in combinatie met pompoen, was het een topcombinatie.

 

  1. Rode kool – daar heb je hem, mijn kindertrauma. Om mij erover te zetten, heb ik de rode kool op totaal andere manieren klaargemaakt dan eenvoudigweg gestoofd met appeltjes. Ik heb er een hartige taart mee gemaakt, waarbij de rode kool werd gestoofd in balsamicoazijn, en ook rauw in een slaatje kon het me bekoren.

DSC_0621

 

  1. Spruitjes – Het is waarschijnlijk een cliché, maar het is kindertrauma nr. 2. Ik kon er echter niet buiten, want spruitjes zijn in Amerika waanzinnig populair. Ik maakte ze met puree en gehakt in een ovenschotel. Ik ben geen grote fan, maar kon er wel mee leven.

 

  1. Gele raap – opgepikt in een recept van Hello Fresh, vond ik gele raap een verfrissende toevoeging aan een slaatje met quinoa. Rauw of gekookt, allebei goed.

 

 

  1. Bok choy – of paksoi, zoals ik het hier vaker zie. Oosterse variant van kool (maar zonder de typische koolsmaak), en heel lekker in Koreaanse gerechten, met bijvoorbeeld wat gehakt en pikante saus.

 

  1. Polenta wel bekend vanuit de Italiaanse keuken, is polenta een soort griesmeel van maïs die los gekookt kan worden of kan samengedrukt worden en dan gebakken. Ik ben nog altijd op zoek naar een recept waar dit enigszins lekker wordt, eerlijk gezegd.

 

 

  1. Edamame – dolgelukkig was ik, toen ik merkte dat ze dit in de Albert Heijn verkochten. Deze groene verse sojabonen zijn fris, eiwitrijk en geven een lekkere bite aan een salade zonder te veel calorieën bij te dragen. Ook super bij onze Japanner, die ze gegrild en gezouten serveert.

 

  1. Cannellini bonen – Een niervormige soort witte bonen die ook heel populair is in de States. Ik gooide ze bij mijn chili en daar voelden ze zich thuis.

 

 

  1. Zwarte bonen – Had ik al vermeld dat ze nogal zot zijn van bonen in Boston? Zo veel soorten dat daar standaard werd aangeboden.

 

  1. Orzo – Ook wel Griekse pasta genoemd, terwijl het blijkbaar uit Italië komt. Platte, rijstvormige pastasoort die verder niet al te veel smaak heeft.

orzo-big

Hebben jullie ingrediënten die jullie pas recent zijn gaan gebruiken?

Kan je groene vingers kweken?

 

Er werd gebeld. Onze buurvrouw stond aan de deur met twee kleine schattige komkommertjes. Of we die konden gebruiken? Want hun plant deed het zo goed dat ze het niet meer konden bijhouden. En als ik basilicum wilde, mocht ik er zeker komen plukken, want een mens kan nu eenmaal niet op álles pesto eten (al zou ik het niet eens zo erg vinden dit uit te proberen).

 

Ik zeg altijd ‘ja’ als ze vragen of ik zelfgekweekte groenten wil. Want ik wil graag zelfgekweekte groenten, heel graag. Alleen… wil ik ze niet zelf kweken.

 

Ik twijfel hier over de keuze van het werkwoord. ‘Wil’ ik geen groenten kweken, of ‘kan’ ik het niet? Wil ik het niet omdat ik het niet kan, of kan ik het niet omdat ik het niet wil? Taalkundige, maar ook bijna existentiële discussie.

 

Ik heb namelijk gestudeerd voor plantendokter. Ik scoorde op vakken als Plantenplaagkunde, Theoretische plantenteelt en Veredeling. Ik haalde mijn hoogste cijfer ooit (19/20) op … Bemestingsleer (lachen toegelaten, ik vind het eigenlijk zelf vrij hilarisch).

 

Maar die groene vingers, die heb ik niet tussen de boeken gevonden. Noch in de serres, noch in het labo, noch op het veld. Enfin, figuurlijk bedoeld, hoe creepy zou het zijn mocht ik effectief groene vingers op een veld gevonden hebben. Urgh. Die maaidorsers eisen hun tol.

 

Een paar elementen spreken in mijn voordeel.

  1. Mijn kamerplanten gaan al meer dan 10 jaar mee. Zij overleven dus met gemak onder mijn hoede.
  2. Mijn planten op het werk staan altijd groen, in tegenstelling tot de meesten van mijn collega’s, die eerder van de krokante soort zijn.
  3. Het moet ergens in mijn genetisch materiaal zitten, want mijn vader heeft sinds jaar en dag een halve tuin vol zelfgekweekte bonsais staan.

 

Helaas spreekt de realiteit mij tegen. Mijn kruidenbak viel ten prooi aan droogte en de katten die ‘op de bieslook’ een ideale plek vonden om een dutje te doen. Na de winter scheen het er maar niet van te komen de boel eens op te ruimen – recent heb ik nu toch al het onkruid verwijderd. Het enige wat mijn gebrek aan actie overleeft, is de munt.

IMG_0341

Dus toen ik een tijd geleden aan de kassa stond van de Albert Heijn en de kassierster me vroeg of ik kleine moestuintjes wilde, snapte ik het niet meteen. Maar ik zei toch ‘ja’, en al gauw had ik een zestal kleine kartonnen doosjes, met de instructies rond gewikkeld.

De doosjes beloofden het volgende te bevatten:

  • Tuinkers
  • Peterselie
  • Tijm
  • Rucola
  • Kerstomaat
  • Komkommer

 

 

Die bleven dan een aantal weken in een hoekje van de keuken liggen, tot ik met Hemelvaart besloot dat het tijd was voor actie – ik mengde water bij het droge blokje en maakte zo grond (voelde me een beetje god, want wie ‘maakt’ er nu grond?), vulde het kleine kartonnen potje tot drie vierde en legde voorzichtig het zaadmatje erop. Nog wat grond erover en klaar.

 

Als ik iets heb onthouden uit mijn cursussen, dan is het wel dat te veel water nog schadelijker kan zijn voor planten dan te weinig. Ik besloot geen risico te nemen, kocht een klein sproeiertje in de Action (eigenlijk voor haarproducten over je hoofd te verspreiden, maar ik laat me niet afleiden door details) en elke morgen en elke avond checkte ik mijn plantjes en kregen ze een kleine regendouche.

IMG_0381

Na twee dagen kwam de tuinkers al piepen. Ik heb luidop ‘YES’ geroepen. Ik begon het wat te snappen. Ik keek er echt naar uit om ’s ochtends de potjes te checken. En ’s avonds na het werk nog eens. Als manlief proactief al water had gegeven, vond ik het stiekem een beetje jammer.

 

De vorderingen:

 

Gezaaid op 25 mei 2017

IMG_0295

27 mei 2017

Na twee dagen kwamen tuinkers en rucola al piepen. Bij tuinkers groeiden de plantjes helaas niet door het zaadmatje heen, maar hing dat zaadmatje op de plantjes.

IMG_0340

29 mei 2017

Na nog eens twee dagen kwamen komkommer en kerstomaat voorzichtig kijken.

IMG_0339

 

31 mei 2017

Het duurde nog eens een dag voor er bij tijm enig groen te bespeuren viel. Ondertussen waren tomaat en komkommer echt helemaal in hun element geraakt en groeiden die bijna zienderogen.

IMG_0349

 

Jammer genoeg hielden tuinkers en rucola het op dit moment ook voor bekeken. Peterselie deed helemaal niks.

IMG_0350

 

Vandaag zijn dus vooral de kerstomaat, de komkommer en de tijm veelbelovend. De eerste twee zouden eigenlijk al mogen verpot worden (vanaf 4cm hoge plantjes, volgens de uitleg die erbij zat). Ik heb nog niet de ideale potjes in huis, maar dat zou deze week in orde moeten komen. Ik ben benieuwd… als je grond kan ‘maken’, kan je misschien ook groene vingers kweken.

 

Fingers crossed.

 

 

Nieuwe smaken #1

Toen we naar Boston verhuisden, was het voor mij niet alleen wennen aan een nieuwe stad en een nieuwe flat, maar ook aan een heel nieuwe dagstructuur. Ik was thuis, met een baby van vier maanden, en ik had tijd. Niet alle tijd, er moest wel degelijk iemand geëntertaind worden, maar toch wat tijd. Ik besloot die tijd voor een deel aan het koken te besteden.

Ik ben een laatbloeier, wat koken betreft. Ik was altijd omringd door mensen die graag of heel efficiënt kookten. Mijn inmenging als complete dummy was dus vaak niet handig of een vertragende factor.

Bovendien was ik er zelf niet zo happig op: van koken kreeg ik stress! Al die dingen die op tijd én tegelijk klaar moeten zijn, je vlees nog rozig en niet zwart aan de buitenkant en rood vanbinnen, zoals een typische steak er in mijn pan uitzag. Een kookboek dat schrijft ‘kook de aardappelen gaar’, wat heb je daaraan als je niet weet hoe lang dat duurt? En moeten die dan in kokend water of mag je ze van in het begin in de pan leggen? En loopt de klok dan al?

Ik sneed dan ook vaak de groenten, ik deed de voorbereidingen, en een kotgenote of manlief maakte het gerecht klaar. Tot hij zotte uren begon te werken, ik een keer te veel rauwe courgette met cornflakes had zitten knabbelen van pure miserie, en er dan zelf maar aan begon. Met vallen en opstaan leerde ik koken.

En ik begon het zelfs leuk te vinden. Ook geen mens zo’n enthousiast proefkonijn als mijn man. Heerlijk, hoe die van het meest eenvoudige oprecht kan genieten, en dan zeker als ik dat zelf hebt klaargemaakt.

 

Fast forward naar Boston. Meer tijd om te koken. Een supermarkt die heel wat producten aanbood die ik niet kende, of nog nooit had gebruikt. Ik besloot mezelf uit te dagen: in dat jaar wilde ik minstens 20 nieuwe ingrediënten proberen.

Een jaar later stonden er 24 op de teller. Sommigen waren alleen ‘goed geprobeerd’. Sommigen werden opgenomen in onze favorieten. Sommigen vind ik niet terug in België.

Mijn eerste lijstje van nieuwe smaken is er eentje waarbij ik de ingrediënten tot nu toe niet heb teruggevonden in ons thuislandje.

  1. Chard. Ik heb het moeten opzoeken – het is snijbiet in het Nederlands. Ik weet dat vrienden dat af en toe in hun groentenbox hebben zitten, maar zelf ben ik het nog niet tegengekomen. Het is een voorloper van spinazie, en heeft een gelijkaardige maar zachtere smaak (niet dat spinazie al zo heftig is). Het leuke was dat er vaak verschillende rassen werden samengevoegd, die elk een eigen kleur steel hebben. Dit werd dan verkocht als rainbow chard.
    rainbow chard
  2. Spaghetti squash. Pompoensoorten genoeg in Amerika. Deze is zo bijzonder dat je het vlees als spaghetti kan gebruiken na het grillen ervan.
    spaghetti squash
  3. Chayote. Ziet er ook een beetje uit als een pompoen maar is familie van de komkommers. Is fris maar heeft verder niet veel smaak.
    charyote
  4. Collard greens. Door wikipedia vertaald als boerenkool, is het dit zeker niet (boerenkool is kale trouwens in het Engels). Mergkool wordt ook als Nederlandse term gegeven. Het is verwant met broccoli en andere koolsoorten.
    220px-Collard-Greens-Bundle
  5. Liquid smoke. Uiteraard waren niet alle nieuwe ingrediënten groenten (al waren het er wel veel). Vloeibare rook zit in een flesje, en wanneer het toegevoegd wordt aan je vlees, geeft het een barbecue-smaakje zonder dat je daarvoor je kolen moet verwarmen. Ik vond het niet meteen een meerwaarde.
    liquid smoke
  6. Broccolini. Het lijkt een beetje op broccoli maar met smallere steeltjes en kleinere roosjes – je zou je dus kunnen afvragen waarom je dat dan ook zou kopen. De smaak is gelijkaardig aan broccoli en je kan het op dezelfde manier klaarmaken. Maar je bent wel hip, want ja, broccolini hoe cool klinkt dat wel niet?
    Broccolini
  7. Paarse zoete aardappel. Ik keek raar op toen ik deze zag liggen, maar qua smaak is het helemaal gelijk aan zijn oranje broertje (of zusje, wie zal het zeggen?).
    sweet potato
  8. Farro. Farro is een soort oude graansoort, die je in 40 minuten gaar kookt. Het lijkt een beetje op spelt. Het heeft een notige smaak en kan klaargemaakt worden als andere granen. Deze hoort niet helemaal in het lijstje, want ik heb recent farro gevonden in de Albert Heijn.
    farro
  9. Broccoli rabe. Deze naam in het Nederlands vertalen, lukt me niet eenduidig. Broccoli raap, ben je daar wat mee? Of met rapini? Het lijkt op steeltjes met mini-broccoli als roosjes, maar met koolachtige bladeren. Het zou heel gezond zijn… maar het was AF-SCHU-WE-LIJK! Het is mij 100% duidelijk waarom het hier niet in de winkel ligt, het halve land zou over zijn nek gaan! Ik had het in een chili gedaan en het is echt het enige gerecht dat integraal in de vuilnisbak is beland. Niet te eten. Zo bitter! Ik eet graag witloof, een beetje bitter daar is echt niets mis meer, maar dit? Alsof de natuur ons vertelde dat het gewoon… slecht was. Giftig. Megatoxisch. Ofzo. Nu ja, de natuur vertelde ons dat niet, ze gilde het ons toe. Loud and clear. Urgh!

    broccli rabe

 

Heel wat andere van mijn ontdekkingen zijn eenvoudiger in België te vinden. Sommigen maken deel uit van de klassieke Vlaamse keuken maar had ik gewoon zelf nog nooit geprobeerd. Volgende keer meer!

Groe(n)tjes uit Boston

Wat doet een mens wanneer zijn of haar dag er opeens helemaal anders uitziet? Wel honderd nieuwe dingen, zo blijkt. Eén daarvan is meer tijd besteden aan koken. Niet alleen meer tijd aan het fornuis (hoewel…), maar ook aan de voorbereidingen: het menu opstellen, het boodschappenlijstje maken – ik kan er al eens langer over nadenken. Er worden zelfs goeie voornemens aan gekoppeld, zoals elke week nieuwe ingrediënten leren kennen. Bijvoorbeeld nieuwe groenten. Nieuw, omdat ik ze echt nog nooit gezien heb (‘huh, wat is dat voor knol’ – en het dan niet over de winkelbediende hebben) of nieuw omdat ik er nog nooit mee gekookt heb door pakweg kindertrauma’s (Spruitjes! Rode kool! *rent gillend weg* ), onwetendheid (‘Hoe moet je dat eigenlijk klaarmaken, zo’n biet? Ah oei, da’s een raap?’) of omdat het er eenvoudigweg nooit van is gekomen (‘Heb ik zin in boerenkool? Meh!’).

Redenen genoeg dus om ons te beperken tot de gouwe ouwe boontjes, worteltjes, bloemkool en andere smakelijke bekenden. Maar als ons kleinste ventje nieuwe smaken moet leren kennen, zij het netjes gepureerd met een patatje of wat pasta, dan kunnen wij toch niet achterblijven? Dus hop, naar de Stop N Shop! Foto’s nemen van de onbekende groenten, thuis receptjes opzoeken en de week erna op het menu zetten. Manlief verrassen met wat er in de koelkast ligt (‘Wat zijn die groene bladeren met gele, paarse en rode steeltjes aan?’) en op zijn bord (‘Pizza met geroosterde rode biet en pompoen? Géén salami? Ben je zeker schat?’ *licht ongeruste blik*).

Maar de beoordeling van de master jury is overwegend positief. En wat blijkt; onbewust eten we nu ook vaker vegetarisch. Maar dan wel op een manier dat je het vlees echt niet mist, neen echt, zelfs mijnheer de meatlover niet. Dat is natuurlijk mooi meegenomen! Ik wilde tot nu toe best wel wat minder vlees gaan eten (ecologisch enzo), maar die maaltijden zagen er altijd uit alsof iemand het vlees gewoon vergeten was of per ongeluk had vervangen door iets dat niet anders kan omschreven worden als Spongebob Squarepants’ pants.

Hier onze top 5 (vegetarisch of not so much, maar altijd met een smakelijk groentje in de hoofdrol)

1. Hartige taart met rode kool en geitenkaas

Bij deze zijn alle kindertrauma’s in verband met rode kool gesmolten als sneeuw voor de zon! De kool wordt gekookt met balsamico azijn en wat bruine suiker, mjum mjum. Het helpt natuurlijk ook dat de korst voor een groot deel uit parmezaan bestaat – alsof je een gigantisch kaaskoekje eet! Voor het recept zie: http://etenuitdevolkstuin.nl/2014/02/23/hartige-taart-met-rode-kool-uit-delicious/ .

DSC_0621

Korst net niet groot genoeg gemaakt 🙂

2. Pasta met snijbiet en gehakt

Rainbow chard. Ik ben het moeten gaan opzoeken. Bleek het ‘snijbiet’ te betekenen. Ben ik dat ook moeten gaan opzoeken – zo blijft een mens wel bezig natuurlijk. Het wordt omschreven als de voorloper van spinazie met een mildere smaak. Hier worden verschillende rassen gemengd en dat geeft allerlei kleurtjes steel (vandaar de ‘rainbow’). Dit receptje is super snel en erg lekker: http://www.foodnetwork.com/recipes/food-network-kitchens/rigatoni-with-swiss-chard-and-sausage.html?soc=socialsharingpinterest .

IMG_20160118_144634

3. Quiche van groene asperges met een spaghetti-pompoen-korst

Van spaghettipompoen had ik nog nooit gehoord. Maar eens gegrild wordt snel duidelijk dat ie zijn naam niet gestolen heeft. Het dradige vlees kan gebruikt worden als vervanger van pasta, of in dit geval, samengeduwd worden in een quichevorm en dienst doen als smakelijke bodem. Toppie. Het recept is op dit manier glutenvrij en ook vegetarisch – al denk ik dat wat spek erbij gooien zeker lekker zal zijn. OK, dat laatste was waarschijnlijk een overbodige opmerking: ergens wat spek bij gooien is toch (bijna) altijd lekker? Voor het recept zie: http://tastykitchen.com/blog/2012/09/asparagus-quiche-with-a-spaghetti-squash-crust/ .

ps– ik moet er eerlijkheidshalve wel bijzeggen dat manlief me halverwege de maaltijd vroeg of het oorspronkelijke recept ook met groene boontjes was. Waarop ik dan schaapachtig: eeeeeeuhhh…. het zijn groene asperges. Duhuh.

4. Pasta met avocadosaus

Natuurlijk kende ik al avocado’s. Maar ik had ze nog nooit als spaghettisaus gebruikt! Enige minpuntje hierbij is dat ik het altijd zo moeilijk heb om een echt rijpe avocado te vinden. Als je ze koopt, zijn ze zogezegd ‘klaar om te eten’ maar NEEEEEE dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Als je te vroeg bent, is er geen weg meer terug, want je hebt de sucker natuurlijk al in twee gesneden. Als je dan weer wacht tot ie echt zacht aanvoelt, is de binnenkant al onsmakelijk bruin.

Maar goed, stel dat je dus toch dat fantastisch moment van het-leven-is-mooi-de-avocado-is-rijp gevonden hebt, schrap dan alles van het menu en maak dit! Het gerecht is in feite vegetarisch, maar spekjes…. Ah, you get it. http://damndelicious.net/2014/06/20/avocado-pasta/ .

DSC_0663

5. Gehaktballetjes, stoemp van groene kool en speksaus

Van onze eigen Jeroen Meus (http://www.een.be/programmas/dagelijkse-kost/recepten/kippengehaktballen-stoemp-met-savooikool-en-speksaus). Het mag dan wel dagelijkse kost heten, met die jager-achtige saus smaakt het als een feestmaal. Groene kool leek heel saai in mijn ogen, ik had het nog maar zelden klaargemaakt. Maar dit komt zéker nog eens op tafel. Ik vond het best veel werk, maar misschien word ik er wel efficiënter in. Manlief zal het in elk geval niet erg vinden dat ik oefen!

IMG_20151209_193729

 

Ik vraag me al aan af waarom oh waarom ik een top 5 heb gemaakt! Nu kan ik niets meer vertellen over de pizza met bloemkoolkorst, de pasta met bloemkoolsaus (tiens, een thema), de raapjes in de oven, de zalm met olijfjes en pistachenootjes, …en vooral: de pittige falafel met avocadosaus. Nu ja, next time!

Laat zeker weten mocht ik je overtuigd hebben een receptje te proberen. Of heb je zelf nog andere, minder alledaagse manieren om groenten klaar te maken? Ik hoor het zeker graag! En ondertussen: veel groentjes uit Boston en smakelijk!