Citytrip Lissabon – de ultieme me-time

Door mijn vegan kookuitdaging was de Feelgood Challenge een beetje op de achtergrond geraakt. Tja, een mens kan maar zoveel uitdagingen tegelijk aan natuurlijk.

Bovendien was de vorige opdracht om iets te gaan doen dat je al lang wilde, maar waar je bang was van de mening van anderen. Dat is nu iets dat mij niet echt bezig houd, dus ik heb daar even voor bedankt. Als ik morgen een neusbel of roze haar wil, dan doe ik dat toch gewoon? Nou ja, dat staat niet meteen op het programma hoor.

 

De volgende opdracht viel meer in mijn straatje:

Feelgood Challenge Week 6 – Me-time
Zijn we niet allemaal soms (of vaak) toe aan wat tijd voor onszelf?

Opdracht
Je beste jij kun je zijn als je ook goed voor jezelf zorgt. Een dagje sauna, shoppen of wat jou dan ook kietelt, doe het en zorg ervoor dat je weer wat energie kan opbouwen.

Feelgoodchallenge

En laat ik nu net iets afgecheckt hebben met een goeie vriendin, dat al twee jaar op ons wenslijstje stond: een citytripje samen! De kleine krullenbol bleef lekker bij papa, dus die hadden het zeker ook al gezellig.

Boedapest was het eerste idee, maar omdat we voor half oktober boekten, is het Lissabon geworden – wisten wij veel dat het zelfs in België 26°C zou zijn.

En Lissabon bleek een hele grote aanrader te zijn voor een uitstapje van een dag of drie: we waren gecharmeerd door de oude wijken, de kleur van de huizen – vaak met knappe tegeltjes bezet en door de zoete pastel de nata  die uitgebreid geproefd moest worden.

Op zaterdagavond gingen we dineren bij Pharmácia, een restaurant in een retro apotheek-thema, dat dit lekker ver doortrekt: Ik dronk bijvoorbeeld een ‘Paracetamol’-mocktail uit een flesje (zonder voorschrift te verkrijgen) en de vriendin genoot van een ‘Morphina’. De rekening kregen we in een urinecontainer aka pispotje.

De calorietjes werden er vlotjes afgewerkt want hoewel Lissabon best te ‘bewandelen’ valt, is het gebouwd op zeven heuvels, en daardoor waren die +20 km die we op twee dagen deden, best pittig.

De derde dag was het vrij mistig (slechter weer dan in België!) en het regende wat dus jaaaaa, we MOESTEN wel enkele uurtjes verdwalen in het saunacomplex –  waar het dan ook weer mistig was, maar dat vonden we iets minder jammer.

Omdat beelden meer zeggen dan 1000 woorden:

lissabon gebouwenlissabon kleurlissabon pharmacialissabon eten

Lissabon: een aanrader voor een korte citytrip!

 

Wat is jullie favoriete citytrip?

 

DIT IS DE VIJFDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER  ‘TROTS OP MEZELF’,  ‘WAT MENSEN ÉCHT VAN ME DENKEN‘, ‘WAAROM IS NEE ZEGGEN ZO MOEILIJK?’ en IK BEL JE ZO MAAR EENS

#FeelgoodchallengeNL2018

Ik bel je zomaar eens- Feelgood challenge #4

Feelgoodchallenge

Het is eigenlijk nog niet zo zot lang geleden (okee, eerlijkheidshave geef ik toe: toch wel een half leven) dat ik uren en uren doorbracht in de gang van mijn ouderlijk huis, op de trap zittend, of liggend op het tapijt.

Nee, ik was niet gestraft. Mijn ouders geloofden trouwens toen al niet in een time out.

Ik was aan het bellen.

Ik hing aan de lijn, de vaste lijn, met een vriendin of met mijn beste vriend, die ik mogelijk al een hele dag gezien had maar héééééé er viel nog zo veel te bespreken. Soms was het nuttig (zo begon het meestal), over het huiswerk, of een opdracht, maar meestal was het gewoon…babbelen. Babbelen babbelen babbelen, uuuuuren aan een stuk.

oude telefoon

Ik ben dat niet verleerd, dat babbelen. Meer nog, ik ben gewoon een expert. Ik begon deze week niet voor niets over een koffie klasj. Maar het is gewoon niet meer zo vanzelfsprekend, want ik heb van alles te doen, de andere persoon heeft van alles te doen, woont in sommige gevallen in een totaal andere tijdszone, … ‘zomaar’ bellen, het gebeurt nog, maar vaker stuur ik een berichtje of whatsappje, en dan kan dat zo wat tussen de mazen van het tijdsgebreknet glippen.

 

Ik dacht de opdracht van de Feelgood Challenge deze week dus eventjes snel te klaren:

Bel je vriendin! Of iemand anders, maar niet je moeder of je vader. Maar vraag hoe het gaat met de ander.

 

Aangezien mijn langste telefoongesprek met mijn vader waarschijnlijk 32 seconden bedraagt (de man houdt het graag to the point, dit heb ik duidelijk niet geërfd), was dat sowieso geen optie.

Op maandagavond belde ik dus even naar een vriendin. Zo maar even. Tot ik vroeg of ze me kon helpen met een bepaald ideetje voor het verjaardagsfeest van mijn vader, volgende week. Zij is super creatief, dus de ideale persoon om hulp aan te vragen.

Oei… telt dit nog? Dit was dus niet ‘zomaar’.

Later in de week had ik een gemiste oproep van mijn schoonzusje, dus ik belde haar terug. We praatten over koetjes en kalfjes.

Maar zij had mij eerst gebeld. Dus ja…

Oh, en er was nog een Skype gesprek met die vriend uit het buitenland! Ja, dat was écht zo maar! En heel gezellig!

Ah maar dat was zondag. En de challenge begon op maandag.

Nou ja… ik heb dus heel wat afgekletst deze week. Maar bellen, om zo maar eens te bellen, dat is eigenlijk niet gelukt. Je wilt niet storen, je denkt ‘ik heb nu geen 10 minuten, dan wordt het weer te laat, ik kan beter eerst nog dit doen’ *vergeet instant dat ik ging bellen*…. Tja, blijkbaar is het toch moeilijker dan ik dacht!

whatsapp

Whatsapp killed the bakeliet phone

Better luck next week!

Bellen jullie nog wel eens zomaar naar iemand?

 

 

DIT IS DE VIERDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER  ‘TROTS OP MEZELF’,  ‘WAT MENSEN ÉCHT VAN ME DENKEN‘ EN ‘WAAROM IS NEE ZEGGEN ZO MOEILIJK?’

#FeelgoodchallengeNL2018

 

Waarom is ‘nee’ zeggen zo moeilijk? – Feelgood Challenge #3

Feelgoodchallenge

We wandelden naar huis na een ongetwijfeld geweldige schooldag (want laat ons eerlijk zijn – welke driejarige zegt er meer dan ‘goeeeed’ als je vraagt hoe de dag was? Ik vraag dat dus niet meer. Enfin, ander verhaal).

Ik vroeg vier dingen

  1. Of hij langs de ganzen naar huis wilde lopen
  2. Of hij zin had om nog wat te fietsen
  3. Of hij wat fruit wilde eten
  4. Of we naar links of naar rechts moesten.

 

Op alle vragen kreeg ik hetzelfde antwoord, namelijk: ‘Nee’.

Ik moest glimlachen en dacht aan de Feelgood Challenge van deze week. Zeg eens een keertje ‘nee’ tegen iets dat je niet ziet zitten. Duidelijk beheersten we deze eigenschap als kleuter tot in de vingers (‘Ik ben twee en ik zeg nee’ is over het algemeen een bekende slogan), maar ergens onderweg zijn we dat vermogen kwijt geraakt.

 

Want ja, ‘nee’ zeggen is moeilijk.

 

Waarom eigenlijk?

Er kunnen verschillende redenen zijn waarom ik ‘nee’ denk maar ‘ja’ zeg. Zo haat ik het om mensen teleur te stellen, of nog erger: hen het gevoel te geven dat ze afgewezen worden. Blijkbaar hebben vooral mensen die vroeger gepest werden, de neiging om zo veel mogelijk sociaal aanvaard te antwoorden, om erbij te horen. En vrouwen zijn al helemaal van die ‘pleasers‘.

Ik wil ook altijd graag helpen, en wil ook als een vrijgevig iemand gekend staan.

En stel je voor dat je overkomt als onbeleefd, of al helemaal een ramp: ondankbaar!

Ik sta daar niet alleen in, dat weet ik. In heel wat Aziatische landen is het ronduit not done om ‘nee’ te zeggen, zéker niet tegen gasten. En ‘nee’ zeggen tegen de baas, dat is al helemaal een uitdaging – hallo, stress!

Maar goed, voor jezelf kan het wel heilzaam zijn om eens ‘nee’ te zeggen. Omdat je geen zin hebt. Omdat je geen energie hebt. Of omdat het iets is waar je de energie die je wel hebt, niet wilt aan besteden.

Dat laatste speelt bij mij wel sterker mee, denk ik, na het ziek zijn en al die vermoeidheid: energie is kostbaar en kan je maar één keer spenderen. Het kan dus maar beter de moeite waard zijn!

ja en nee

Ik zeg al eens ‘nee’…

De laatste maanden ben ik dus een stuk eerlijker geworden met mezelf (en bijgevolg ook mijn omgeving) en zeg ik al eens ‘nee’.

  • ‘Nee’ tegen een etentje, waar ik eigenlijk graag wilde bij zijn, maar dat in een drukke week valt.
  • ‘Nee’ tegen een kennis die wilt afspreken nog voor we op vakantie vertrekken.
  • ‘Nee’ tegen mijn werk (en tegen mezelf!) als er gevraagd wordt of ik er al klaar voor ben opnieuw te starten.

 

…En meestal gaat dat goed

En ook deze week nam ik mijn agenda onder de loep. Ik dacht even na en stuurde een berichtje naar een vriendin die een feestje gaf op zaterdag. Ja, ik wil heel graag haar verjaardag vieren. Maar feestjes zijn momenteel voor mij echt te druk, te luid, te laat.

Dus nee, ik kwam niet naar haar feestje. Ik heb wel een ander voorstel gedaan, nl. samen sushi gaan eten en lekker bijkletsen – twee dingen waar ik wel degelijk energie van krijg.

Et voilà, ik weet zeker dat zij een knalfuif gaat hebben, en ik heb nog iets leuks om naar uit te kijken.

 

Maar niet iedereen wilt je ‘nee’ aanvaarden

Mijn tweede ‘nee’ was een stuk lastiger.

Ik zei ‘nee’ tegen de opleiding waar ik nu negen jaar een avondles verzorg. De coördinator was een paar maanden geleden één en al begrip – als het niet ging, moest ik het zeggen, als het te zwaar was, vonden ze wel een oplossing.

Maar nu ik effectief zeg dat het niet zal lukken, is het andere koek… Ik voelde al meteen een vlaag van schuldgevoel en had mijn ‘nee’ bijna ingetrokken. Maar ik ga voet bij stuk houden omdat er niemand bij gebaat is dat ik mezelf te zwaar belast. Vooral ikzelf niet. En laat dat nu de persoon zijn waar ik wat meer voor wil zorgen.

 

Nu is het tijd om af te ronden. Ik ga van een half uurtje ‘me-time’ genieten. Ik zou nog de afwas kunnen doen, of rekeningen betalen, of of of … maar… nee.

 

Hebben jullie moeite om ‘nee’ te zeggen?

nee zeggen

DIT IS DE DERDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
LEES HIER DE EERSTE TEKST ‘TROTS OP MEZELF’,
EN DE TWEEDE TEKST ‘WAT MENSEN éCHT VAN ME DENKEN

#FeelgoodchallengeNL2018

 

Wat mensen écht van me denken – Feelgood Challenge #2

Feelgoodchallenge

Opdracht van de week – bijna afgehaakt

Vorige week schreef ik over waar ik trots op ben bij mezelf, in het kader van de Feelgood Challenge die ik volg. Ook al zit het er redelijk ingedramd dat dat geen dingen zijn die je luidop zegt of schrijft – misschien zelfs niet denkt. Onzin natuurlijk. Iedereen heeft veel om trots op te zijn, en wat kan het kwaad om het daar eens over te hebben? Het lijkt me een leuker onderwerp dan pakweg de Trump administratie.

En toch was het niet heel eenvoudig om de uitdaging tot een goed einde te brengen.

 

Deze week was dat niet anders.

Meer zelfs, toen ik de uitdaging las, dacht ik eigenlijk meteen: ‘dat is helemaal niets voor mij, die skip ik wel even’.

Dit was namelijk de opdracht:

Ken je dat rotgevoel? Dat je langs een groepje loopt dat net iets te hard lijkt te lachen. Zou het over jou gaan? Of wanneer je voor een groep mensen gaat staan, ze aankijkt en plots knikkende knieën krijgt. Je staat mooi voor gek, je weet het zeker.

Uiteindelijk is maar één mening echt belangrijk en dat is die van je naaste omgeving. Mensen die je vertrouwt en die eerlijk durven zijn. 

Opdracht van deze week: 
Vraag tenminste aan vijf mensen wat ze je beste eigenschap vinden. 

 

Ik heb ondertussen genoeg watertjes doorzwommen om mij echt behoorlijk weinig aan te trekken van wat mensen al dan niet van mij denken. Aan de ene kant heb ik de laatste twintig jaar – met hulp van manlief en vrienden – stevig aan mijn zelfvertrouwen gebouwd. Aan de andere ben ik ook tot het besef gekomen dat mijn ‘fuck-budget’ gewoon té laag is om me iets aan te trekken van wat mensen die ik niet eens (goed) ken, al dan niet van me denken.

Tuurlijk is het leuker om populair te zijn, om goed over te komen, en een goeie indruk na te laten. Maar kijk, als dat eens wat minder lukt, so be it. Als ik dan al zo een stemmetje in mijn hoofd krijgt dat zegt ‘oei, wat zal die niet denken?’, dan wordt dat vakkundig weg gepropt door een luid ‘WHO CARES?’. Ik kan niet bij iedereen in de smaak vallen, ik ben niet Nutella!

De mening van je omgeving

Het is natuurlijk een andere zaak als het over mensen gaat die dichter bij je staan. Al ben ik het hier ook niet helemaal eens met de opgave van de uitdaging: ‘Er is maar één mening echt belangrijk, en dat is die van je naaste omgeving’.

Nou nee, tenzij ik een absoluut onmens ben- waar ik niet vanuit ga-  is maar één mening echt belangrijk, en dat is de mijne. En in uitbreiding, mijn man en mijn zoon. Maar als ik dingen doe die kwetsend of niet correct overkomen, mag mijn naaste omgeving mij daar zeker op aanspreken. Mijn mening staat ook niet in steen gegrift.

Maar goed, terug naar de opdracht. Vraag aan minstens vijf mensen wat je beste eigenschap is.

Ooit een 360° beeld gekregen

Ik dacht terug aan de loopbaanbegeleiding die ik een aantal jaar geleden volgde. Daar kreeg ik een gelijkaardig huiswerkje mee: een lijst van 60 eigenschappen, waar ik verschillende mensen 10 mocht laten uitkiezen die mij het best omschreven.

Ik heb dat toen aan manlief gevraagd, twee goeie vrienden, de student waar ik de thesis van begeleid had (en waar ik dus eventjes ‘de leiding’ over had), een vroegere manager en een collega. Ook vulde ik het zelf in. Zo had ik een 360° beeld.

De resultaten vond ik verbluffend. Iedereen gaf heel gelijkaardige antwoorden – in sommige gevallen werden bepaalde eigenschappen door 4-5 mensen aangehaald. En bovendien: ik kon mij heel erg vinden in de eigenschappen die anderen mij toedichtten (btw, het ging niet alleen over positieve eigenschappen he).

Ik leerde twee waardevolle lessen, nl. dat ik overkom zoals ik denk dat ik ben (en wil overkomen), en dat dit het geval is ongeacht hoe de mensen tegenover me staan. What you see is what you get, zeg maar.

Vijf mensen, vijf meningen

Maar dus, vijf mensen. Ik heb even nagedacht en vroeg het toen aan

  • Een vriendin die ik meer dan 25 jaar ken
  • Een vriendin die vroeger een collega was (ken ik 10 jaar ondertussen)
  • Een vriendin van tijdens mijn studies (ken ik ongeveer 18 jaar, waarvan 12 jaar goed, want in het begin klikte het niet echt, haha. Nu woont ze op 1000 km en stuur ik haar af en toe een leuke, ouderwetse brief).
  • Een vriendin van na de studies (ken ik ongeveer 13 jaar).
  • Manlief (ken ik 20 jaar en vrij goed!)

 

Nu ik dit lijstje zo bekijk denk ik dat dit inderdaad wel mensen zijn die me goed kennen – en ik word OUD! Zoveel is duidelijk!

Buiten aan manlief heb ik het iedereen via WhatsApp gevraagd. Ik had het nog wel gedurfd live, maar de gelegenheid deed zich niet voor, en het was toch wel handig zo, konden ze even nadenken!

whatsapp ballonnetje vraag

Eigenlijk niet eens letterlijk een vraag, als ik het zo bekijk…

Goed… de antwoorden van de jury!

  • Vriendin 1: Trouw en aandacht geven aan anderen/oprechte empathie
    .
  • Vriendin 2: Wat ik echt tofste vind is je positivisme
    .
  • Vriendin 3: Jouw beste eigenschap is jouw volhardendheid (geen idee wat het juiste woord is) wat iedereen ongelofelijk inspireert. Jouw vallen en terug opstaan met ongelofelijke energie is echt een inspiratie voor al jouw vrienden en familie. En dan ben je ook gewoon de beste vriendin dat iemand zicht kan dromen, zelfs op lange afstand. Omwille van onze lange vriendschap en alle dingen die zich op al die momenten hebben afgespeeld, kan ik altijd naar jou bellen en ik weet dat je altijd een luisterend oor hebt voor mij. (Bij deze moest ik efkes een traantje wegpinken).
    .
  • Vriendin 4: Jouw taalvaardigheid. Nee wacht, je doorzettingsvermogen, weerbaarheid en organisatietalent, ja neem die maar want dat is persoonlijker.
    .
  • Manlief: Dat je aan alles denkt. (Tot zover het romantische beeld van mij, hahaha, ik moest erg lachen. Ik denk dat ik het op een avond na een drukke dag heb gevraagd, de arme schat).

 

 

Hoe ik me hierbij voelde? Zoals ze in het Engels zeggen: Like a million bucks!

Zouden jullie vrienden durven vragen naar je beste eigenschap?

 

 

 

DIT IS DE TWEEDE TEKST IN DE FEEL GOOD CHALLENGE VAN KIMBERLY EN MEREL.
Lees hier de eerste tekst ‘Trots op mezelf’.

#FeelgoodchallengeNL2018

Trots op mezelf? Feelgood Challenge #1

Feelgoodchallenge

Langzaamaan krijg ik weer energie voor nieuwe dingen.

Da’s een goed teken he!

 

Ik wilde bijvoorbeeld graag iets nieuws proberen met mijn blog. Mij qua inhoud en thema een beetje laten sturen, zeg maar. Nu ja, ‘sturen’, ik ben uiteraard nog steeds hetzelfde ongecontroleerde projectiel als altijd dus laat ik het op ‘qua inhoud en thema laten inspireren’ houden.

 

De Feelgood Challenge

Zo kwam ik op een uitdaging, een challenge, waar alles draait om je goed voelen, gelukkig zijn en acceptatie, in de eerste plaats van jezelf. Elke week krijg je een thema aangereikt in dat verband, waar je dan mee aan de slag kan. Laat dat hele acceptatie-gedoe nu niet mijn sterkste puntje zijn. Comfortzone, waar ben je?

 

Deze week is de opdracht:

Ga bij jezelf na waar je trots op bent. Het mag klein zijn, maar ook groots. Dat is helemaal aan jou. En als je denkt dat er écht niets is, vraag dan om hulp aan anderen. Waarom zijn ze trots op jou of vinden ze dat je echt ongelooflijk trots mag zijn op jezelf?

 

Trots? Tuurlijk wel!

Waar ben ik trots op? Hoe moeilijk kan het zijn? Eitje! Ik schud dat wel even uit mijn mouw.

Ik ben trots op onze kleine krullenbol, op mijn lieve man, op mijn toffe vrienden, op mijn vader, op ons gezellig huisje…

Ik schreef het neer en besefte dat ik mijn fierheid vooral projecteerde buiten mezelf om.

Hum. Ga opnieuw langs start.

 

Misschien is het toch zwaarder dan verwacht om zoiets neer te schrijven. Want alles waar mensen me voor complimenteerden, zoals mijn krullend haar, dat vond ik maar normaal. Of tenminste, misschien niet normaal, maar in elk geval iets waar ik zelf geen verdienste aan had. Ik had gewoon geluk dat het zo was.

En dat geldt ook voor duidelijk lesgeven, vlot voor publiek spreken en fijne teksten schrijven – komt allemaal vrij natuurlijk en vanzelf, dus trots kan ik daar niet op zijn.

Waar is je positief zelfbeeld als je het nodig hebt?

Waarom zit het er zo in gebeiteld dat fier zijn niet okee is? Zou dat iets Vlaams zijn, aangezien ‘eigen stoef stinkt’? Je durft het bijna niet te zeggen, dat je jezelf eigenlijk best een klopje op je schouder wilt geven (plus: dat staat ook raar).

 

Waar ik trots op ben?

Ik heb eens lang en hard nagedacht.

En ik ben fier op mezelf omdat

  • Ik een doctoraat heb geschreven én verdedigd in het jaar nadat mijn mama is weggevallen. Ik was en ben fier op dat boekje en het is opgedragen aan haar.
  • Ik een trouwe vriendin ben die altijd paraat wil staan, al haar energie wilt steken in een ander gelukkig maken. Maar ook dat ik daar de laatste jaren wat grenzen in getrokken heb, zodat er wat energie overblijft om mij zelf gelukkig te houden.
  • Ik ben blijven praten met manlief tijdens alle stormen en nachtmerrie-scenario’s, dat we op elk moment een team zijn gebleven en op elkaar konden rekenen.
  • Ik ondanks het twijfelen en ploeteren met momenten, een goeie mama ben. That’s right I SAID IT!
  • Ik mij niet liet afschrikken door het grote avontuur dat emigreren met een baby was en wij voor een jaar van Boston onze tweede thuis konden maken.
  • Ik 18 maanden borstvoeding heb gegeven, ondanks het feit dat zoonlief na zes weken een flesje boven mijn lijf verkoos. Ik heb dus heel die tijd afgekolfd in tientallen kamers, toiletten (ugh), luchthavens, badkamers, koude lokalen en een vestiaire op een trouwfeest.
  • Ik tijdens de absolute soap die mijn leven de laatste tien jaar is gebleken, toch het personage ben dat niet kapot te krijgen is. En ondanks alle ongelukken, sterfgevallen, miskramen, operaties, ziektes en chemo’s, zoek ik stiekem nog steeds dat zilveren lijntje.

 

Misschien is dat de samenvatting. Ik ben een kleine optimist. Nog steeds. En daar ben ik trots op.

 

Waar ben jij trots op?

 

 

Dit is de eerste tekst in de Feel Good Challenge van Kimberly en Merel.

#FeelgoodchallengeNL2018