Hink hink, ik hink achterop met mijn koffie klasjes en tegelijk is dat wel passend, want ik hink ook letterlijk nog steeds met die knie van mij.
Maar daarover later meer.

Hoe gaat het? Ik vind januari altijd een beetje een uitdaging, want de lichtjes en de kerstbomen moeten precies zo snel mogelijk afgebroken worden – terwijl alles nog donker en koud en mistig is. Mijn kerstboom staat in elk geval nog, maar dat gaat ook, want het is een plastieken…

Okee maar hoe ging het verder die laatste twee maanden van 2024? Een overzichtje

November

November is niet bepaald mijn favoriete maand (news flash– ik haat die maand meestal hartstochtelijk), maar deze keer was die wel gevuld met heel veel ‘warme’ momenten. Afspreken met vrienden, familie, uit eten gaan en escapen uit escape rooms, maakten dat er heel wat plezier werd beleefd.

Een goede vriend van mij kreeg de prestigieuze Christoffel Plantin prijs en ik kon erbij zijn. Dat was dus ook wel indrukwekkend!

Ondertussen was er nog een nieuw projectje opgekomen, nl. nog eens deel uitmaken van het koor van Bart Peeters. Ook al had ik al in april van 2024 de aankondiging gezien van deze concerten (mét koor), het was blijkbaar lastig om het koor zelf hier tijdig van op de hoogte te brengen. Maakt dat wij – of toch de mensen die via een MEGA drukke inschrijvingsprocedure bij het koor mochten horen- iets van een kleine 4 weken hadden om de oude nummers op te frissen, de nieuwe nummers op onszelf te leren, en dan om te gaan met de vele onzekerheden en veranderingen die steeds last minute konden doorgevoerd worden.

Enfin, het gaf wel wat stress! Maar het was me toch gelukt me in te schrijven om twee dagen mee te zingen, in december. 👇

December

December startte dus met een eerste optreden als deel van het koor van Bart Peeters in de Lotto Arena. Het was héérlijk om daar weer te staan. Ik kan wel zeggen dat dat dus niet went, haha – ik was weer ZWAAR onder de indruk van te mogen zingen achter zo’n klasse mensen, voor een zaal van pakweg 8000 mensen. WOW. Het was alweer een superervaring, om nooit te vergeten. Zo blij dat ik dat mocht!

Tegelijk merkte ik aan alles in mijn lijf dat dit wel héél véél gevraagd was. Eerst naar daar rijden. Een eind weg parkeren. Naar de Lotto Arena wandelen. Daar nog drie keer rond wandelen, want we vonden de ingang voor het koor niet meteen. Je klaarmaken.

In een rij gaan staan en wachten tot je op mag. Achter het gordijn van het koor staan wachten. x2 want het koor zong een stukje van het eerste deel mee én een stukje na de pauze. Natuurlijk alles geven tijdens het optreden. Dan omkleden, naar de wagen wandelen, naar huis rijden, en om 1uur in je bed.

De volgende dag was iets minder tof… MEGA migraine en daar maar niet door geraken. Bijna niet kunnen stappen van de pijn in mijn benen – die niks meer gewoon zijn door mijn knie blessure… ja nog steeds.

AAAAAAAnyway… dat tweede optreden lukte dus helemaal niet. Ik zou daar kunnen over zagen, maar ik was eigenlijk blij dat ik gewoon naar mijn lijf kon luisteren zonder mij hier te schuldig over te voelen. En dankbaar dat één keer toch gelukt was.

De rest van december stond aangenaam vol met gesprekken, coaching, lesgeven… toch keken we enigszins reikhalzend uit naar de kerstvakantie. Zeker voor Manlief was het allemaal veel, heel veel.

En toen kreeg ik op 23 december een telefoontje dat echt wel één en ander ondersteboven heeft geschud. Een vriendin die plots een hartstilstand kreeg en het niet haalde. Haar kinderen 18, 21, 23. Hoe kon dat gebeuren? Ik snap het nog steeds niet… Ik schreef haar een tekst, maar durfde hem niet voor te lezen op haar begrafenis. Er waren immers heel wat mensen die haar veel beter of langer kende dan ik.

Maar toch – het is de eerste keer dat ik iemand ‘van mijn generatie’ verloor (al was ze een paar jaar ouder). Er zijn verdorie al veel momenten geweest dat ik haar een berichtje wilde sturen, om dan te beseffen dat dat niet meer kan.

Het verdriet van haar kinderen ken ik ook, dat kwam zeker ook naar boven. En als derde element speelde het natuurlijk ook mee dat ik dan begin te rekenen: ‘hoe oud zijn mijn kinderen als ik op mijn 52ste zomaar niet meer wakker wordt, wat gebeurt er dan,…’ etc etc.

Pffff, ik kwam thuis van het groeten en zei aan Manlief: dat feest voor onze 25 jaar samen? Laat ons niet meer twijfelen, en iets vastleggen voor volgende zomer. Vieren wat er te vieren valt, dat heb ik van Griet geleerd.

De rest van de kerstvakantie genoot ik zoveel mogelijk van de feestjes en de gezelligheid.

Highs en lows dus, zo op het einde van 2024.

En hoe waren jouw feestdagen?