Die dag is weer voorbij.

Héhé.

Het is weer gelukt.

23 november.

Die dag die als een zwarte vlek op de kalender ligt, die ik naderbij voel kruipen, en die donkere tentakels uitspreidt naar de week voordien.

De laatste keer dat ik haar sprak.
De laatste keer dat ik haar belde.
De laatste keer dat ze ging slapen.

De laatste keer.

En dan is die dag voorbij, en voel ik me lichter.

Dit jaar dacht ik aan de term ‘oud zeer’.

17 jaar, maakt dat het ‘oud zeer’? Wordt pijn oud? Of wordt het knoestiger, roestiger, minder scherp en meer beheersbaar.

Er is zo veel moois gebeurd in die 17 jaar. Wat dan weer maakt dat je het niet kan delen. Wat dan weer maakt dat er iets mist. Wordt alle moois dan dubbel, bitterzoet, onvolledig? Ik weet het niet. Die gedachte maakt me ook wel triest.

Jarenlang heb ik gedacht, ‘kom terug, kom toch terug‘.

Nu merk ik dat ik iets anders wens, bijvoorbeeld wanneer ik vlak voor het slapengaan, nog eens ga kijken bij mijn slapende kinderen – en mijn hart helemaal warm wordt en ik er niet van over kan wat een prachtige jongens dat toch zijn.

Dan wens ik alleen: ‘Zie hen dan, mama. Zie je hen? Zie hen alsjeblieft’.

De dag is weer voorbij.

Het is weer gelukt.