1 november alweer

1 november.
Allerheiligen.

De mensen herdenken die je mist. 
Ik hoef geen reminder om aan hen te denken.

Je moet dan bloemetjes gaan zetten op het kerkhof.
Ik doe dat wel, maar misschien niet op 1 november. 

Maar ik zorg dat er bloemetjes zijn, dat het netjes ligt, want dat vond zij belangrijk.
Dat deed zij ook voor haar ouders.

Dus doe ik dat.
Niet om haar te bezoeken.

Want ze is daar niet.
Wat zou ze daar gaan doen?

Een week geleden zei Krullenbol out of the blue
‘Jezus is al lang dood he mama?
En oma ook he.
We kunnen ze niet meer zien’.

Waarop ik drie keer iets niet weggeslikt kreeg en zei
‘Nee dat klopt, ze zijn er niet meer en we kunnen ze niet meer zien.’

‘Maar ze zijn nog wel hier hé mama. 

Hier.

In ons hartje.’

Wat zou ze op een kerkhof gaan doen?
Ons hartje is een fijnere plek om te vertoeven.

Maar niet zo maar

Als mijn haar ’s morgens de wet van de zwaartekracht tart

Als mijn thee koud is geworden, maar ik ze toch opdrink

Als ze bij het file-overzicht de Belliardtunnel aanhalen

Als ik zoonlief een gedichtje voordraag, en hij dat geweldig vindt

Als de buurvrouw vraagt of ik andijvie wil

Als het geluid van trolleywieltjes op weg naar huis, Leuven vult

Als ik merguez-worstjes eet en denk ‘ja, dat is schapenvlees’

Als een Hema winkel een koffiehoek heeft

Als iemand de horoscoop van Vissen leest

Bij elk kruiswoordraadsel

Als ik een speciaal hapje koop voor de katten

Als iemand voor mij een appeltje schilt

Negen jaar kan een eeuwigheid zijn, soms lijkt het gisteren, soms lijkt het nu.

Maar die momentjes, de fracties, de secondjes, dat ik aan je denk, mama, dat is een lijst die zijn einde nog niet heeft gevonden.

loesje