Whoeps. Met lichte vertraging maak ik mijn overzichtje van september.

Het leek een tijdje alsof de zomer zich vergist had en gewoon in september op bezoek kwam. Ondertussen is het half oktober en vanmorgen kon ik gaan graven naar handschoenen en mutsjes want brrrr…het was koud op de fiets!

Hoe dan ook, dat bekent direct ook dat de tijd van warme soepjes weer is aangebroken. Ik heb courgette-venkel gemaakt en ik heb genoeg voor iedereen!

Maar dus: september.

Werk

September was de eerste volledige maand dat ik voltijds zelfstandige was, en dat brengt toch wel wat onzekerheid met zich mee. Ik moet natuurlijk nog groeien in dat hele zelfstandige verhaal. Ik vind het heerlijk om dit te kunnen doen, heb 1001 ideeën, maar merkte nu bijvoorbeeld dat ik de eerste weken van september echt wel wat minder aanvragen tot kennismaking (of vragen in het algemeen) kreeg.

Dat is natuurlijk helemaal niet gek, iedereen is druk bezig in september en je wilt ook gewoon nog even afwachten hoe je kind het gaat doen op school in de nieuwe klas.

Maar dus wel wat spannend voor mij.

Daarnaast had ik wel werk genoeg hoor. En Manlief had een heel drukke maand. Dat wist hij op voorhand dus we hadden ons al schrap gezet, maar ik ben wel blij dat die nu voorbij is! Soms voelde het alsof we aan estafette-ouderschap deden, waarbij we elkaar afwisselden om te gaan werken en bij de kinderen te zijn.

Feest

September startte met een knaller; een hele goeie vriend van ons stapte in het huwelijksbootje. Aangezien hij in Mexico woont, zien we hem helemaal niet vaak maar dit was uiteraard een super gelegenheid. Bovendien was het op 2 september nog heel mooi weer, wat wel van pas kwam bij een tuinfeest, haha!

Daarnaast waren er nog BBQ’s, brunches met vriendinnen en lunchkes om bij te praten. Heel fijn!

Scotty en zijn mysterieuze ziekte

Onze vriend Scotty is eigenlijk wel het verhaal van de maand (misschien moet ik een prijs uitreiken die zo heet). Scotty is ondertussen 13 maar op zich was ie altijd in goeie gezondheid. Tot een paar weken/maanden geleden, toen hij toch vrij plots het ‘oude mannetje’ begon uit te hangen. Hij werd wat lustelozer, vermagerde, zijn vacht was niet meer zo mooi en met momenten geraakte hij precies niet zo vlot meer de trap op.

Eerst staken we het op de leeftijd, maar al snel kreeg ik het gevoel dat er iets niet klopte.

Naar de dierenarts dan maar, al was dat niet evident: onze katten zijn buitenkatten, en de opdracht om hem ’s nachts binnen te houden om nuchter naar de dierenarts te brengen ’s morgens, da’s echt gene cadeau. Maar kom, het was gelukt.

Uit de onderzoeken bleek dat Scotty diabetes had! Ik wist niet eens dat katten dat konden krijgen!

Enfin, geen paniek, hem 2 keer per dag een kleine inspuiting met insuline geven en zijn eten enigszins beperken (voor zover dat mogelijk is voor een kat die al bij verschillende buren gespot is om daar het eten van hun katten op te boefen).

Dat ging eigenlijk heel vlot – dat prikje was echt niet moeilijk en hij liet het zo vlot doen, hij leek het zelfs niet te merken. Hij vond het natuurlijk vervelend dat hij niet heel de dag nog eten kon vragen, maar hij voelde zich zichtbaar beter en na 10 dagen leek hij alweer wat voller, levendiger.

Toen kreeg Kleine Broer koorts en was ik een dagje thuis met hem. Scotty had wat minder gegeten ’s morgens, en we mochten alleen de insuline geven als we hem echt hadden zien eten. Maar dat was wel het geval, dus we gaven hem zijn prikje.

Na een paar uur vond ik dat Scotty er met de minuut slechter begon uit te zien. Ik kon zo de spierspanning uit zijn pootjes zien verdwijnen. Ik belde de dierenarts met de melding dat ik hypoglycaemie vermoedde (dus te weinig suiker door een teveel aan insuline). Ze zei dat ik honing op zijn lippen moest smeren en moest langskomen.

Okee, honing op zijn lippen, maar waar zijn de lippen van een kat? Ik smeerde zijn hele snoet vol, maar hij deed helemaal niets, likte er niet aan. Ondertussen wachtte ik ongeduldig totdat Manlief terug was van een presentatie zodat hij met Scotty kon vertrekken.

Scotty werd steeds slapper, ik begon echt wel wat in paniek te raken. Een hypo kan echt leiden tot stuipen, coma en erger, dus dat was niet om te lachen. Ik belde weer de dierenarts en die zei dat als ik dat kon en durfde, ik de honing in zijn mond moest smeren. Zo gezegd, zo gedaan. Hij begon zelfs nog te spinnen, de schat.

Manlief kwam eraan gestoven en ik gaf in Mission Impossible stijl het vervoerbakje met Scotty (die ondertussen amper reageerde) aan zodat hij meteen kon doorrijden. Ik belde de dierenarts dat ze het glucose-infuus moesten klaar houden.

Ik had die middag een gesprek, en kwam dus helemaal gestressed op mijn bureau aan. Ik zag nog nét de sms van Manlief dat Scotty aan het infuus hing en al na een paar minuten vooruitgang vertoonde.

PFooeoeeee.

Maar toen? Hoe kwam het dat zijn suikerniveau zo laag was? Want de kleine hoeveelheid insuline die we hem gaven, kon daar waarschijnlijk niet volledig de reden toe zijn.

Na 24uur observatie, infuus en testen kwamen we het volgende te weten

1. Scotty mag naar huis
2. Hij heeft geen insuline meer nodig
3. De dierenartsen snappen er niks van

Katten gaan wel vaker in remissie bij diabetes, maar dit was ongezien.

In elk geval zijn we nu weer een paar weken verder en hij doet het nog steeds goed zonder insuline. Hij is nog wat mager voor zijn doen, maar zijn vacht is weer mooi, hij huppelt de trap op, zeurt vrolijk om eten en komt gezellig bij ons zitten ’s avonds.

Onze Kleine Broer heb ik verteld dat als hij niet ziek was geweest, ik niet zou gezien hebben hoe erg Scotty er aan toe was…. en dan waren we misschien te laat geweest. (De dierenarts spreekt van ‘het moest geen minuten langer geduurd hebben’).

Dus nu vertelt hij overal dat hij ‘Scotty haar leven heeft gered’ (Scotty is een kater, maar Kleine Broer vindt haar/zijn nog lastig).

Hopelijk gaat het met jou en je huisdier beter!