Het is de laatste schooldag en dat betekent hier traditioneel een half dagje vrij. Ik heb geprobeerd een paar uur echt vrij te houden voor de kindjes, ik weet dat er wel wat verwerkt moet worden in die namiddag.

Toch ben ik aan het stressen want morgen is het concert, en ik heb zeker niet zoveel gerepeteerd als ik zou willen. Maar het is zo iets als, doe je best, en de 159 anderen in het koor doen de rest, zeker?

De laatste weken voelde ik ook de vermoeidheid en kwam ik in een vervelende spiraal van ‘te veel koffie om de dag te kunnen doorkomen –> niet kunnen slapen ’s avonds –> te veel koffie om ….‘ terecht.

Ik ga het dus bij een deca houden, maar wil je gerust een koffietje aanbieden hoor!

Werk

Ik kom geregeld mensen tegen die me lachend zeggen; ‘hey dat gaat wel goed he, bij jou!’.

En dat is gebaseerd op het feit dat ze me vaak op sociale media zien posten. En dat ik een webinar heb gegeven deze maand, waar ik heel veel reclame voor gemaakt heb.

Dus ergens denk ik altijd, nu ja, ik geef de indruk dat het goed gaat, daar ben ik goed in. Maar tegelijk ben ik nu dan toch maar eens in de cijfers gedoken – iets dat ik haat, vreemd voor een wetenschapper – en ja, het gaat best goed!

Ik moet deze zomer gaan beslissen of ik die sprong naar voltijds zelfstandige neem (met alle hoge kosten die daarbij komen), maar het ding is: ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik hier nog iets naast doe, en dan nog voldoende tijd en energie heb voor wat ik nu zo graag doe. Het voelt als iets dat ik moet doen, maar dan ‘moeten‘ in de best mogelijk zin… klinkt dat raar?

Ik gaf mijn webinar deze maand, en ook dat was een experiment. Want mijn vorige webinar was tijdens de week van de hoogbegaafdheid, en daar kwam heel wat gratis reclame bij. Toen had ik 165 inschrijvingen, dus ik vermoedde wel dat het nu moeilijk zou zijn om zoveel mensen te bereiken.

Op dit moment staat er 217 mensen op die inschrijvingslijst. Zotjes.

Een succes dus. En over het webinar zelf ben ik ook heel tevreden.

Life

Manlief stelde zich vorig jaar een fietsdoel: de Stelvio opfietsen (beetje de Italiaanse Mont Ventoux), samen met een aantal vrienden. Er volgden vele, vele trainingsdagen (want om te oefenen op een berg moet je toch naar de Ardennen, dus da’s wel een dagje weg), letten op het eten, plannen, trainen…

En eind juni ging hij met een aantal vrienden vier dagen naar Italië en deed het gewoon.

Nou ja, het zal wel niet zo gewoon geweest zijn. Maar hij was goed getraind, en met de nodige inspanning lukte het hem netjes om niet alleen nog twee andere cols te beklimmen, maar ook die Stelvio langs twee kanten te bedwingen.

Ik ben superblij dat hij nu wat meer gaat thuis zijn in de weekends, maar ik ben ook heel fier.

Ik had ondertussen nog repetitie voor het koor van Ozark Henry. Ik wist toen ik dat aannam, dat het al in een drukke agenda terecht kwam. Ik heb er mij in elk geval al goed geamuseerd, maar ik weet dat ik er idealiter meer tijd had aan kunnen besteden. Het zij zo.

Het feit dat beide kindjes stukjes tekst in het Latijn meezingen, duidt er toch op dat deze mama er wel mee bezig is geweest.

Verslag volgt!