Herbruikbare snackzakjes zonder BPA en ftalaten + Winactie – AFGESLOTEN

Plastic is overal

Ik ben me de laatste tijd nogal bewust van hoeveel plastic wij verzetten.

Eventjes rond kijken in de keuken of in de badkamer is al voldoende om te snappen dat plastic gewoon overal is. Een ritje naar de supermarkt levert gemakkelijk 10 zakjes op, en twee handen vol verpakkingsmateriaal. Zelfs de bio komkommer is volledig omtrokken met een plastic jasje.

plastic

Alternatieven

Heel langzaamaan probeer ik eraan te werken. In Boston kocht ik al herbruikbare zakjes voor groenten en fruit – alleen moet je daar dus wel aan denken wanneer je naar de winkel vertrekt, en dat is waar het schoentje soms knelt. Ik zal sowieso even kijken waar de minste verpakking om zit.

Ik kocht een bamboe tandenborstel. Onze snijplanken zijn nu van hout.

Als er iets vervangen wordt, ga ik wel even nadenken of het ook zonder plastic kan. Want al die plastic is niet alleen niet de beste vriend van het milieu, er kunnen ook creepy stoffen inzitten zoals bisfenol-A (BPA) of ftalaten. En die zijn dan weer behoorlijk kwalijk voor je eigen gezondheid.

Knijpzakjes

Toen ik de kans kreeg om enkele snackzakjes te testen van Nomnomkids, waarbij aangegeven werd dat ze niet alleen herbruikbaar waren, in de vriezer en in de vaatwas konden, maar ook BPA-, PVC- en ftalaat-vrij zijn, was ik erg geïnteresseerd.

Ik kreeg een proefpakket, met een boterhammenzakje, een snackzakje en een knijpzakje. Eerst dacht ik: krullenbol is ondertussen 3,5, die gaat echt geen fruitpapje meer uit zo’n knijpzakje slurpen.

Maar. Maar maar. Toen ontdekte manlief dat die knijpzakjes dé manier waren om krullenbol zijn yoghurtje te laten eten. Zonder knoeien – niet bij het vullen, want de zijkant kan je opentrekken, wat het vullen praktisch en makkelijk maakt, en niet bij het eten, want krullenbol duwt als het ware elk hapje naar boven.

Hij is er zelf nu erg enthousiast over – de schattige monsters en dieren op de zakjes zullen zeker helpen – en vraagt geregeld naar zijn ‘zakje pudding’ (zo noemen wij yoghurt met een lepeltje cacaopoeder).

Voor jongere kindjes lijkt het me dan ook heel handig om groenten- of fruitpap mee te nemen.

Snackzakjes

De snack- en boterhammenzakjes zijn beiden te vullen met lekkers, en volledig te sluiten (én te openen door kinderhandjes). Handig om mee naar school te nemen, of mee op uitstap te gaan.

De afmetingen van het boterhammenzakje is 18 cm op 14 cm, het snackzakje is wat kleiner (13,5cm op 14 cm). Voor mij was het snackzakje daardoor echt wel wat te klein. Ik denk dat er maar een paar koekjes in kunnen, of een paar stukjes appel.

In het boterhammenzakje kan 1 dubbel boterhammetje, dus een vervanger voor de brooddoos is dit zeker niet. Toch vond ik het handig om bijvoorbeeld mijn stukjes koolrabi mee naar het werk te nemen – die droogden niet uit, en het zakje nam minder plaats in mijn tas dan een doosje.

Fruit dat erg kwetsbaar is, zoals aardbeien en bessen, zou ik er niet in bewaren, omdat de zakjes natuurlijk geen échte bescherming bieden.

Al bij al vind ik de zakjes een fijne manier om wat snacks mee te nemen, of zonder knoeien yoghurt en smoothies te laten verorberen. Wat voor mij het belangrijkste is op dit moment, is vooral het feit dat ze herbruikbaar zijn, en BPA- en ftalaatvrij (want geloof me, als je daarover begint te lezen, waar die bucht overal inzit… ugh!).

Wij zijn dus fan!

En omdat het zaterdag is – en ik beloofde om elke zaterdag van december iets weg te geven – mag ik iets weggeven. Ik kan zelfs twéé pakketjes weggeven! Jawel!

PAKKET 1: met 4 boterhammenzakjes met een groen monstertje erop (twv 14,75 eur).

PAKKET 2: met 4 grote knijpzakjes met verschillende monstertjes erop (twv 19,95 eur).

Deelnemen? edit: Deze winactie is afgesloten.

Wat moet je doen om kans te maken op één van deze handige pakketjes?

  • Laat hieronder een reactie achter dat je wilt deelnemen, en welke set je graag wilt winnen
  • Volg Bostonbaby op Facebook of door je in te schrijven hier rechts bovenaan (als je dat al doet, geef dit dan even mee)
  • Delen of mensen taggen hoeft niet, maar vind ik wel super leuk!

Je kan deelnemen tot zaterdag 5 januari 2019 23u59. Op 6 januari maak ik de winnaar bekend. Die persoon heeft 48u de tijd om te reageren, zo niet, duid ik opnieuw een winnaar aan. – DE WINACTIE IS AFGESLOTEN

Veel succes!

Disclaimer: Ik kreeg enkele producten toegestuurd ter review. Dit heeft mijn mening op geen enkele manier beïnvloed.

Advertenties

Weggeven in december – de omgekeerde advent

De warmste maand van het jaar is aangebroken. We kijken uit de gezellige dagen en hebben kerst en oudjaar in het vizier.  Morgen begint de advent, de aanloopperiode voor Kerstmis. Het woord ‘advent’ komt trouwens van het Latijnse ‘adventus’ wat komst betekent (tot zover deze lezing).

Omdat aftellen en aankondigen goed werkt met onze kleuter, hebben we voor het eerst een adventskalender gekocht. 24 vakjes waarvan er elke dag eentje open mag – om daar dan een klein cadeautje of iets lekkers te vinden.

adventskalender

De cadeautjes stromen wel vlotjes binnen in december: niet alleen thuis in de schoentjes door de Sint en onder de boom door de kerstman maar soms ook nog op verschillende plaatsen –  misschien gooit de goedheilig man ook nog wat door de schouw van oma en opa, van peter of meter. Die zijn uiteraard ook heel braaf geweest dit jaar.

Daarom bleef het hangen toen ik een paar dagen geleden ergens een idee zag passeren van een ‘omgekeerde adventskalender. In plaats van elke dag van de advent iets te krijgen, kan je ook elke dag van de advent iets weggeven.

Omdat je het niet meer nodig hebt. Omdat je het niet meer gebruikt. Omdat je gewoon genoeg hebt – en anderen misschien niet.

Ik vind het zo een mooi idee dat ik er echt mee aan de slag ga. Elke dag van de advent zal ik iets dat ik niet meer nodig heb in een doos leggen, en die zal ik naar de kringloopwinkel brengen.

boeken weggeven

Behalve op zaterdag.

Op zaterdag geef ik ook iets weg, maar het gaat niet in de doos.

Want op elke volgende zaterdag van december geef ik iets weg via mijn blog.

En het zal geen oude kookpot zijn, laat ik je dat alvast vertellen!

Hou dat blogje hier gewoon goed in het oog, en wie weet draag ik wel bij aan die mooie stapel cadeautjes onder de kerstboom!

 

Hebben jullie een adventskalender?

cadeau

 

Review ‘Mama schrijft’ boekjes (Action) + WINACTIE (- afgelopen)

Eind juli mocht ik een fijne verjaardag vieren. Mijn blog werd 3 jaar! En wie jarig is, trakteert. Daarom vandaag iets nieuws (voor mij toch): een winactie!

quotes-Winactie-

Dat betekent ook dat het drie jaar geleden was dat wij ons hele hebben en houden in valiezen propten en naar Boston verkasten, met onze happy baby van 4 maanden. Soms lachen wij een beetje schamper over dat avontuur, alsof we niet helemaal kunnen geloven dat we dat echt gedurfd hebben, ha!

Dat jaar in Boston heeft me veel geleerd, niet in het minst over mezelf. Zoals bijvoorbeeld dat ik een familiemens ben. Hoewel we elkaars deur niet hoeven plat te lopen, vond ik het jammer dat we bepaalde feestjes, uitjes en weekendjes moesten missen. Manlief dacht er ook zo over.

Het verjaardagscadeau voor mijn man

Enter, mijn verjaardagscadeau voor mijn liefste in 2017: Het invulboek ‘Oma, vertel eens’ van Elma Van Vliet. Mijn man heeft namelijk een geweldige oma, en het leek me zo fijn om haar meer te laten vertellen over haar jeugd en haar leven.

Ik koos daarom voor de versie ‘Oma, vertel eens’, maar er bestaan er ook voor mama, papa, zusje… De bedoeling is dat je het boek aan iemand cadeau geeft, en het gevuld met informatie, anekdotes en foto’s weer terug krijgt.

Nu schrijft mijn lieve ‘schoon-‘oma niet meer zo heel vlot, dus stelde ik voor dat ik zou langskomen, en haar ‘interviewen’: de vragen uit het boek stellen, en haar antwoorden noteren. Dit heeft echt al heel wat gezellige uurtjes opgeleverd (en kramp in mijn hand, maar dat had ik er maar wat graag voor over). Het boek is best uitgebreid (160 blz. en ongeveer 17 op 24 cm) dus we hebben (nog) niet alle vragen beantwoord, maar wel diegenen die ons het leukste leken!

Mijn man was helemaal in de wolken met het cadeautje, en kan nu ook zelf wat over vroeger en nu gaan kletsen met zijn oma, om het boek verder aan te vullen.

De onderwerpen in dit boek zijn

  • Over klein zijn en opgroeien
  • Over de liefde en oma worden
  • Over vrije tijd en leuke dingen
  • Over wie je bent geworden
  • Over ons samen

De vragen zijn natuurlijk soms behoorlijk persoonlijk. Ook is alles in de ‘jij’-vorm geschreven. Daar moet je een beetje voor zijn, ik snap dat het voor sommige mensen misschien ‘not done’ is om zoiets aan hun grootouders te geven. Door het samen in te vullen, kan je natuurlijk wel wat schipperen.

Dit boek kost 20 euro. De herinneringen erin zijn uiteraard onbetaalbaar!

Ook in de Action, en voor een zotte prijs!

Een tijdje geleden kwam ik in de Action een soortgelijk boekje tegen. Het heette ‘Oma schrijft. Het levensverhaal van mijn oma door haar zelf vastgelegd aan de hand van vragen en handgeschreven antwoorden.’ De vormgeving was best leuk en de boekjes gaven een mooie eerste indruk.

Omdat ik het zo een fijn concept vond, heb ik meteen een hele voorraad ingeslagen – ook van ‘Opa schrijft’, ‘Mama schrijft’ en ‘Papa schrijft’.  De prijs hielp hier ook behoorlijk bij, een boekje kostte nog geen 2 euro! De boekjes zijn wel iets kleiner (15,5 op 20cm) en iets minder dik (95 blz). Helaas ging het om een tijdelijke actie, waardoor deze reeks nu niet meer te verkrijgen is.

IMG_5823

‘Oma, vertel eens’ tegenover ‘Oma schrijft’. Onze kopij van de eerste heeft al een leven achter de rug, en is al wat afgekleurd door de zon!

Thuis begon ik de verschillende versies te vergelijken en vielen me er meteen een aantal dingen op. Vandaar dat ik er een hele review aan wilde besteden!

IMG_5821

Alle versies van de ‘Oma schrijft’- reeks van de Action

De indeling is gelijk voor alle boekjes in de reeks en ook gelijkaardig aan het ‘Oma, vertel eens’-boek:

  • Persoonlijke gegevens
  • Voorouders
  • Kindertijd en jeugd
  • Opleiding en werk
  • De liefde
  • Moeder/Vader/Oma/Opa zijn
  • Vriendschap
  • Vrije tijd en vakanties
  • Jij en ik
  • Bijzondere notities

 

Wat vind ik fijn aan de reeks ‘Oma/Opa/Mama/Papa schrijft’ van de Action?

  • De kaft is stevig en het papier is minder glad dan de ‘Oma, vertel eens’ reeks. Schrijven wordt hierdoor iets gemakkelijker.
  • Het concept blijft hetzelfde dus je krijgt – als het goed is- nog steeds een boek vol weetjes terug, waar je ongetwijfeld nog jaren van kan genieten.
  • Bij ‘Voorouders’ kan de schrijver een soort van familieboom opstellen (waar wel enkel de geboorte- en overlijdensdatum van de voorouders kan genoteerd worden)
  • Bij de oma- en opaversie zijn er extra vragen over enerzijds ouders zijn, en anderzijds grootouders zijn.
  • Er is ruimte voor foto’s (tussen de verschillende secties door) en extra notities (achterin).

 

Wat ik minder fijn vind aan de reeks ‘Oma/Opa/Mama/Papa schrijft’ van de Action?

  • Het kleinere formaat van het boekje maakt dat er soms misschien wel wat weinig plaats is om te antwoorden. Vooral anekdotes nemen toch al snel een bladzijde in. Dit kan je omzeilen door in de ruimte achteraan verder te schrijven, maar ik zou eerder een post-it bij het onderwerp zelf kleven.
  • Het gebruikte lettertype voor de uitleg en de vragen vind ik best hip, maar ik weet niet hoe leesbaar het is voor pakweg een oma wiens ogen niet helemaal meer 10/10 zijn
    IMG_5825
  • Ook hier geldt dat sommige vragen behoorlijk persoonlijk zijn. Deze reeks gaat daar veel verder in dan het ‘Oma, vertel eens’-boekje. En al is het label ‘persoonlijk’ op zich al wel subjectief, wie wilt er nu in GODSNAAM weten wanneer je mama – laat staan je oma – borsten kreeg, of voor het eerst haar regels had? Er blijven toch dingen als TOO MUCH INFORMATION, lijkt me.
  • Tenslotte is er eigenlijk één punt dat me behoorlijk heeft gestoord toen ik deze boekjes vergeleek. Misschien ligt het aan het feit dat deze reeks opgemaakt is in Nederland, maar ik vond sommige van de vragen – en dan vooral het verschil in vragen aan mama/oma tegenover papa/opa – behoorlijk seksistisch.

 

Seksistisch? Jep.

Of misschien moet ik het eerder genderstereotiep noemen. Zo staat er bij de vraag over de ouders

  • Wat was jouw moeder voor een persoon? Wat was haar rol in het gezin?
  • Wat was jouw vader voor een persoon? Wat voor beroep oefende hij uit? Wat was zijn rol in het gezin?

 

Zo, dus dat moeder de vrouw geen (betaalde) job had, dat lijkt al een gegeven. Of misschien zijn we daar gewoon niet in geïnteresseerd?

Natuurlijk, ik besef dat het vroeger wel vaker zo was dat de vrouw aan de haard bleef, maar dan nog, eventjes vragen kan toch geen kwaad?

Let wel, dit zijn meestal dingen die geen hond opvallen als je één boekje doorneemt. Het is pas als je de ‘mannelijke’ met de ‘vrouwelijke’ versies vergelijkt dat je enkele opmerkelijke dingen kan tegenkomen.

IMG_5808

Toch opmerkelijk dat je moeder blijkbaar sowieso geen interessant beroep uitoefende.

Enkele puntjes waar vragen op exact dezelfde plaats staan, maar toch niet hetzelfde zijn:

Papa/Opa Mama/Oma
Hoe was de rolverdeling tussen man en vrouw in die tijd? Hoe kon je het huishouden en de kinderen met je werk combineren?
Hielp je ook mee in het huishouden? Wat deed je dan? Geen vraag hierover
Hoelang had je verkering voordat je trouwde? Hoorde dat zo? Heb je je ooit verloofd en met wie?
Heb je een vrijgezellenfeest gehad? Hoe was je trouwdag? Vertel eens over je trouwdag. Was het een droomdag voor je?
Hoe veranderde het huwelijk je dagelijks leven? Hoe veranderde het huwelijk je dagelijks leven? Kon je bijvoorbeeld blijven werken?
Nam je wel eens tijd voor jezelf, zonder kinderen? Wat ging je dan doen? Nam je wel eens tijd voor jezelf, zonder kinderen? Wat ging je dan doen? Wie zorgde er dan voor de kinderen?

(tekst gaat verder onder de foto’s)

IMG_5807

IMG_5814

IMG_5810

Ja, daar krijg ik dus de kriebels van he. Maar dat kan aan mij liggen natuurlijk!

Conclusie

Los daarvan zijn het natuurlijk wel leuke boekjes, die echt waardevol kunnen worden eens gevuld met info en verhalen. Je moet wel een beetje inschatten dat je ontvanger het leuk vindt om dingen op te schrijven over zichzelf – als je alle vragen wilt afwerken, is het een stevig werkje. Maar misschien is dat ook niet nodig om voor 100% te gaan, of kan je een deel van het werk ‘overnemen’ door het samen in te vullen.

 

Winactie

Wil jij wel wat herinneringen sprokkelen over iemand die veel voor je betekent? Dat kan! Ik heb nl. vijf stuks uit de reeks die ik weg geef (2x Mama schrijft, 1x Papa schrijft, 1x Oma schrijft en 1x Opa schrijft).

 

Kans maken is helemaal niet moeilijk. Laat hieronder een reactie na met vermelding van welk boek je het liefst zou winnen én welke gekke vraag je het liefst aan deze persoon zou stellen.

Voor een extra winkans mag je altijd onze Facebookpagina van Bostonbaby volgen, liken en/of een reactie achterlaten!

 

Op zondag 23 september 2018 maak ik de winnaars bekend.*

EDIT: De winactie is afgelopen. Deelnemen is niet langer mogelijk

Veel plezier ermee!

 

* Als een winnaar binnen de twee weken zijn of haar adres niet doorgeeft, gaat de prijs naar de volgende in de rij.

** Ik heb alle boekjes gewoon zelf gekocht en betaald.

Shoe stories – part 2

In mijn vorige post had ik het al over mijn haat-liefde verhouding met schoenen.

 

Haat: je moet ze gaan kopen en liefst ook eerst passen en vaak gaan ze schuren – maar pas als je ze gekocht hebt, of anders zijn de hakken toch weer te hoog gegrepen voor mij. Of je neemt je normale maat, en dan blijkt dat je stiefzusterlijk bijna een paar tenen moet gaan afzetten om erin te kunnen.

Liefde: ze houden mijn voeten veilig, warm en droog. Ik apprecieer dat.

 

Ondanks het feit dat ik niet zo veel schoenen heb (ik denk zo’n 10 paar, sandalen, winterschoenen en sportschoenen inbegrepen), ligt er nu een paar in de koffer van mijn wagen. Daar zijn ze met een grote, welgemikte worp beland en ik ga ze doneren bij de eerste kans die ik krijg.

 

Waarom?

 

Daarvoor moet ik even wat teruggaan.

 

Het is niet zo dat ik van elk paar schoenen exact weet wanneer en waarom ik ze gekocht heb. Maar bij dit paar is dat wel het geval. In het najaar van 2010 had ik echt nood aan een nieuwe uitdaging. Ik wilde dan ook gaan solliciteren. En natuurlijk, wat doe je dan: you dress for success.

 

Een goede vriendin van mij ging met me mee, want zoals ik al bekend heb: shoppen en ik, dat gaat niet goed samen. En we kozen samen de perfecte sollicitatieschoenen: mooi afgewerkt, neutrale kleur, comfortabel, professionele look. Ik solliciteerde voor drie jobs en mocht op drie plaatsen beginnen.

 

Die vriendin meenemen was dus een goede zet geweest. Dat wist ik wel: we kenden elkaar van op de banken van de universiteit en ondertussen waren er al zo veel ladies nights, lunchkes, uitstapjes en slappe lach-momenten geweest.

 

Ik las ooit: als je langer dan 7 jaar bevriend bent, dan is dat een vriendschap voor het leven.

 

Maar niet alles wat je leest is waar … ze verhuisde wat verder weg. En langzaamaan werd contact houden steeds moeilijker. Het was altijd druk druk druk, we konden zelden afspreken. ‘De volgende zes maanden zit de agenda echt vol hoor’.

 

Ik brak er mijn hoofd over. Trok het me aan. Tot ik het losliet. Ik nam al die vrolijke avonden, die slappe lachjes, die fijne momenten, en legde ze tussen zuurvrij papier in een mooie doos. Die begroef ik ergens in een verre kamer van mijn hoofd. Ik wilde niet negeren dat we uiteindelijk meer dan 10 jaar goeie vrienden waren, maar ik hoefde er ook niet dagelijks aan herinnerd te worden.

 

Deze week trok ik die sollicitatieschoenen weer aan. Dat was jaren geleden. Ze lagen begraven onder een stapel kleren die ik had gestockeerd. Ik wandelde naar een afspraak, en toen ik daar vertrok, schoot er een pijnscheut door mijn teen. Buiten trok ik mijn linkerschoen uit, en ik had zin om ze uit te laten: mijn grote teen bloedde en mijn hiel had twee vierkante centimeter minder vel. Mijn beide voeten lagen gewoon open.

 

Ik dacht plots aan de hele geschiedenis van die marteltuigen, en strompelde naar de wagen.

 

Ik keilde de schoenen in de koffer, en besliste: genoeg is genoeg.

Iemand anders mag er een vrolijker verhaal mee schrijven.

Eentje met minder blaren. Op ziel en hiel.

 

IMG_0632