2018 in vogelvlucht

Met 2019 in het vizier wilde ik toch even terugkijken. 2018 was het jaar van de renaissance, zoals een vriendin het zo mooi zei, nadat ik in 2017 behoorlijk ben neergemaaid.

In januari was ik ziek. Heel ziek. En werd ik nog zieker.

In februari had ik mijn laatste behandeling. De heropbouw kon beginnen!

In maart gingen we een paar dagen naar Centerparcs, en dat was heerlijk.

In april durfde ik voor het eerst mutsjes en sjaaltjes achterwege te laten. Krullenbol ging voor het eerst naar school en dat ging al gauw heel goed.

In mei was manlief even op zakenreis, begon ik aan weight watchers om het extra behandelingsgewicht kwijt te raken en werkte ik vooral aan mezelf – wandelen, wandelen, wandelen, kine, rusten.

In juni gingen we een paar dagen naar de zee en was ik dankbaar wat ik daar allemaal alweer kon. Maar ik liep ook geregeld tegen een muur als ik te ver wilde gaan.

In juli genoten we van het heerlijke weer en kon ons sociaal leven weer wakker worden.

In augustus gingen we op vakantie naar Italië met de hele schoonfamilie en we genoten hier alle drie zo enorm van, dat we beseften dat een échte vakantie alweer te lang geleden was.

In september kon ik alweer wat meer hebben, ging ik een kookuitdaging aan en begon ik héél heel voorzichtig weer met Start to Run.

In oktober ging ik met een vriendin naar Lissabon en stond ik versteld dat ik meer dan 20 km kon wandelen op twee dagen. Dat we daarna de wellness in doken, dat verbaasde me dan weer minder.

In november hakte ik de knoop door en begon ik opnieuw te werken, na een jaar ziekteverlof. Het was erg spannend, ook al ging ik maar 30% werken. Het lukte wonderwel, al is de day after best pittig en gedwongen uitrusten geblazen. Ik ging suikervrij eten en dat beviel me prima – na het afkicken toch.

In december botste ik op mijn grenzen van wat al gaat en kan. Ik keek enorm uit naar de feestdagen, en genoot met volle teugen van de gezelligheid. Ik probeerde wat nieuwe dingen uit op mijn blog, verse rubrieken, gaf producten weg, organiseerde een enquête

En ik liep de Eindejaarscorrida in Leuven uit in 1 keer (dat was het doel) in minder dan 30 min (dat was niet het doel want ik had nooit geloofd dat dat zou lukken). Over de streep gaan en beginnen snotteren, het is weer eens wat anders – want ik was zo zo dankbaar.

Een enorme opsteker, op de valreep van een vreemd jaar.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk einde en een schitterend begin.

Advertenties

Lieve ik op 1 januari 2016

31 januari 22u34. Traditioneel heb ik nog anderhalf uur om mijn nieuwjaarsbrief boven te halen. Niet voor mijn meter, zij kreeg een bos bloemen. Niet van mijn metekindje, want ondanks dat verkleinwoord, is ze er stiekem toch in geslaagd 18 te worden. Nee, mijn nieuwjaarsbrief is aan mezelf. Ik, een jaar geleden, aan de start van 2016.

Lieve ik op 1 januari 2016,

Je vierde gisteren oudejaar door met je twee mannen te gaan wandelen in Boston Centrum, om zes uur ‘s avonds België via Skype gelukkig nieuwjaar te wensen, een grote pizza te beleggen met extra salami en gewoon heerlijk op de zetel naar een filmpje te kijken terwijl het jaar van de verandering en verwondering, 2015, naar zijn einde tikte. Het was het perfecte rustige einde van een hectisch, fantastisch en avontuurlijk jaar.

2016 zal je nog meer van hetzelfde bieden. Een tijdje toch, want het jaar valt uit elkaar in twee grote delen. Nu je je ritme hebt gevonden in Boston, zal je genieten van het feit dat je de weekdagen niet meer uit elkaar kan halen. Dat je tijd hebt om nieuwe recepten en kookmethodes uit te proberen (ja, die slow cooker wordt een succes). Dat je hoofd een fijne plek is om te vertoeven.

Familie en vrienden komen je bezoeken, je zoon wordt één jaar en verbaast je elke dag nog steeds met wat hij al kan, hoe groot hij al is. Hij zal zijn eerst stappen zetten, en er zullen er meteen véél volgen, want het is zonder twijfel een ‘crosserke’.

Je probeert ook te crossen, herbegint nog maar eens met ‘Start to run’. Het is met wisselend succes, maar ik garandeer je dat je conditie binnen een jaar beter zal zijn dan nu– al moet je je daar ook weer niet te veel van voorstellen.

Je leert mensen kennen die je zullen bijblijven. De grote terugkeer wordt stresserend. Het is van het examen thermodynamica in 2e kan geleden dat je nog zo gezweet hebt van de stress. Maar ook deze keer komt het goed!

De terugkeer is moeilijker dan verwacht. Kost meer energie. Is niet zo vanzelfsprekend. Je begint opnieuw te werken, elke dag naar kantoor, en ventje gaat naar de crèche. Geef hem twee weken, en hij steelt ook daar de show. Jij hebt meer tijd nodig. Er lijkt een tijdje iets scheef te zitten, je krijgt het niet goed verwoord, en merkt dat sommige mensen het niet begrijpen. Dat is niet erg – we hebben in 2016 zeker geleerd dat kennissen, maar ook vrienden en familie je nog steeds kunnen verrassen. Sommigen, waarvan je het niet verwacht had, houden heel actief contact. Of laten eenvoudigweg weten dat ze er nog zijn. Van anderen had je dan misschien wat meer of iets anders gehoopt. Maar beste ik, ook na dit jaar is je geloof in je vrienden vrijwel onaantastbaar.

Er gebeuren zo veel mooie dingen in het jaar dat voor je ligt. En er verandert weer zo veel. Wees wat geduldig met jezelf, je weet toch dat watermannen niet goed tegen verandering kunnen?

Ach, ik weet nu al dat je die raad snel zal vergeten…leer mij mezelf kennen.

rusten