2018 in vogelvlucht

Met 2019 in het vizier wilde ik toch even terugkijken. 2018 was het jaar van de renaissance, zoals een vriendin het zo mooi zei, nadat ik in 2017 behoorlijk ben neergemaaid.

In januari was ik ziek. Heel ziek. En werd ik nog zieker.

In februari had ik mijn laatste behandeling. De heropbouw kon beginnen!

In maart gingen we een paar dagen naar Centerparcs, en dat was heerlijk.

In april durfde ik voor het eerst mutsjes en sjaaltjes achterwege te laten. Krullenbol ging voor het eerst naar school en dat ging al gauw heel goed.

In mei was manlief even op zakenreis, begon ik aan weight watchers om het extra behandelingsgewicht kwijt te raken en werkte ik vooral aan mezelf – wandelen, wandelen, wandelen, kine, rusten.

In juni gingen we een paar dagen naar de zee en was ik dankbaar wat ik daar allemaal alweer kon. Maar ik liep ook geregeld tegen een muur als ik te ver wilde gaan.

In juli genoten we van het heerlijke weer en kon ons sociaal leven weer wakker worden.

In augustus gingen we op vakantie naar Italië met de hele schoonfamilie en we genoten hier alle drie zo enorm van, dat we beseften dat een échte vakantie alweer te lang geleden was.

In september kon ik alweer wat meer hebben, ging ik een kookuitdaging aan en begon ik héél heel voorzichtig weer met Start to Run.

In oktober ging ik met een vriendin naar Lissabon en stond ik versteld dat ik meer dan 20 km kon wandelen op twee dagen. Dat we daarna de wellness in doken, dat verbaasde me dan weer minder.

In november hakte ik de knoop door en begon ik opnieuw te werken, na een jaar ziekteverlof. Het was erg spannend, ook al ging ik maar 30% werken. Het lukte wonderwel, al is de day after best pittig en gedwongen uitrusten geblazen. Ik ging suikervrij eten en dat beviel me prima – na het afkicken toch.

In december botste ik op mijn grenzen van wat al gaat en kan. Ik keek enorm uit naar de feestdagen, en genoot met volle teugen van de gezelligheid. Ik probeerde wat nieuwe dingen uit op mijn blog, verse rubrieken, gaf producten weg, organiseerde een enquête

En ik liep de Eindejaarscorrida in Leuven uit in 1 keer (dat was het doel) in minder dan 30 min (dat was niet het doel want ik had nooit geloofd dat dat zou lukken). Over de streep gaan en beginnen snotteren, het is weer eens wat anders – want ik was zo zo dankbaar.

Een enorme opsteker, op de valreep van een vreemd jaar.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk einde en een schitterend begin.

Advertenties

2017: salut en de kost!

Zo, 2017.

Jouw laatste uren zijn ingegaan.

Je startte veelbelovend. Wij hielden ons aan onze goede voornemens: we letten op ons eten, we gingen joggen, we spendeerden veel tijd bij familie en vrienden, we gingen op vakantie in eigen land en genoten volop, kortom het ging goed met ons.

Ik ging een aantal uitdagingen aan, 40 dagen minder vlees en vis eten, en 40 dagen bloggen. Beiden werden met succes afgerond en ik ontdekte weer hoe fijn het was om te schrijven.

Maar toen we aan onze volgende droom wilden beginnen, 2017, om voor een broertje of zusje voor krullenbol te zorgen, toen kwam de grootste uitdaging van jou.

We dachten dat we het zo wel wat kenden, het ongeluk van een miskraam. Dat het nog zo veel erger kon, daar hadden we geen idee van.

Maar sinds de zomer leek het of we steeds maar verder wegzakten in een vervloekte berg van slecht nieuws. Voor we goed en wel beseften dat er géén baby zou zijn in maart, zat ik in het ziekenhuis om chemo te krijgen. Verloor ik mijn droom, mijn gezondheid, mijn haar.

Wat ik wel vond, was de warmte en steun van familie en vrienden. Het geeft kracht, te weten dat zo veel mensen je een warm hart toedragen, en mee supporteren. Alle kaartjes, smsjes, pakjes, bezoekjes, telefoontjes, koffietjes, maaltijden, … Het is wat ik wél wil onthouden van 2017.

2018 wordt het jaar van heropbouwen. Van terug naar normaal. Wat kijk ik daar naar uit.

Naast een goeie gezondheid wens ik iedereen een rustig jaar toe.

2018: Welkom!

Happy-New-Year-Images-2018-HD-6

Boston, 1 januari 2016

1 Januari 2016.

Die eerste dag van het jaar uitgeschreven zien staan, dat kan toch niet anders dan herinneringen oproepen? Op de één of andere manier spreek ik dat ook altijd behoorlijk plechtstatig en met de nodige nadruk uit: 1-JANuaRI-2016. Ik had er geen idee van, maar de mooie traditie van het voorlezen van de nieuwjaarsbrieven is blijkbaar niet universeel, of wijd verspeid: hier hadden ze er nog nooit van gehoord. Dus mijn Amerikaanse kennissen hebben niet het genoegen gehad zelf met een brief klaar te staan, na uren lang datzelfde tekstje met de hand en een uiteraard half lekkende vulpen uit te schrijven. Ze hebben nooit het applaus gekregen dat elke voordrager verdient. En ze hebben nooit hun kindjes bij de hand gehouden en voorgefluisterd van ‘een kusje hier, een kusje daar – gelukkig nieuwjaar!’ (waarbij het kindje in kwestie waarschijnlijk al dagen de tekst in huis aan het opdreunen was, maar op het moment suprême toch liever onder de tafel lijkt te kruipen).

Kortom: they are missing out!

 Een jaar geleden, op 1 januari 2015, wenste iedereen ons een extra goed jaar toe, want het zou een tijd worden van grote veranderingen. Dat was erg spannend – Watermannen kunnen niet zo goed met veranderingen om, naar het schijnt. Maar 364 dagen later, op oudjaar, voelde ik iets van droefheid, dat we 2015 aan het wegtellen waren. Als afscheid nemen van een goede vriend. Want wat een vriend is 2015 geweest! Verrassend, overweldigend, met momenten stresserend, maar ook fantastisch, vrolijk, warm. De langverwachte ooievaar kwam niet alleen bij ons langs, maar ook bij een aantal mensen die ons zo nauw aan het hart liggen. Sommigen keken al zo lang uit naar zijn komst, anderen iets minder lang, maar daarom niet minder sterk.

Wij stapten op het vliegtuig richting US, anderen stapten in het bootje richting WIJ. Zij deden dat in stijl en met een geweldig feestje.

Manlief zag een item van zijn bucket list waarheid worden toen hij voor het eerst (en voor het ‘tweeds’) als peter werd gevraagd. Er werden huizen gekocht/verbouwd, knopen doorgehakt, nieuwe jobs gevonden, promoties gehaald, feestjes gegeven, droomreizen gemaakt en nog veel meer.

Samengevat: 2015 was een goeie vriend. 2016 is nu nog een nieuwe, onbekende kennis. Ik wens dat het voor iedereen die we graag zien ook een goeie vriend wordt. Dan zuchten we allemaal diep op 31 december, met iets van spijt dat het jaar voorbij is, en leggen we onze brief klaar voor de volgende morgen –

 

een snuifje liefde, een lepeltje feest,

een vracht van ‘dat-is-hier-nog-nooit-zo-plezant-geweest’

de prachtige dagen die je graag boekt

de stevige schouder, de steun die je zoekt

veel goeie vrienden, een klein lief gebaar,

ondanks de kater is het briefje klaar

en kan ik je wensen, 

Gelukkig Nieuwjaar!

 

Boston, 1 januari 2016.

Een half jaar Boston baby

Dit is niet mijn eerste blog. Toen we een huisje aan het bouwen waren in 2010, hadden we er ook eentje opgezet, met voortgangsrapportjes en foto’s van opgetrokken muren, afgewerkte keukens, geschilderde gangen. Maar dit is wel de eerste blog waar ik iets uitgebreider schrijf over alles wat me bezig houdt, omdat het anders verloren gaat in de gatenkaas van mijn geheugen en het op papier zetten tegenwoordig zo langzaam gaat. Dat mijn schrijfsels wel eens gelezen worden, en eventueel zelfs geapprecieerd, is een heel fijn neveneffect.

Af en toe kijk ik dan ook uit nieuwsgierigheid op de statistieken van deze site. Ik krijg een overzicht van hoe vaak een bepaalde post gelezen is, en waar die mensen vandaan kwamen. Vandaag landde er ook een jaaroverzicht in mijn mailbox. Omdat ik het wel bijzonder vind, deel ik er hier graag een kort stukje van. Het zijn tenslotte de dagen om even achterom te kijken naar wat al is geweest, nietwaar?

Hier is een fragment:

In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 3.200 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 53 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Dat is een cijfer waar ik heel blij mee ben! Maar het volgende vond ik zelfs nog een tikkeltje spannender – een overzicht van waar die lezers zitten! Ja, big brother is watching you, guys!

Screen shot 2015-12-30 at 13.30.31

Het gaat in het totaal over 37 landen. Top drie is België (verrassing), de USA en Duitsland. Maar zelfs in Birma, Nieuw-Zeeland en Qatar is de blog geopend (misschien per ongeluk, maar kijk ik ben een optimist).

In het totaal staan er momenteel 36 posts op de blog, waarvan onderstaande de top 5 uitmaakt (meest bekeken schrijfsels).

 

  1. Instant thuisgevoel  – 223 views
  2. 10 dingen die opvallen na 1 week Boston – 155 views
  3. 10 dingen die opvallen na 1 maand Boston – 133 views
  4. It’s the final countdown – 131 views
  5. Boston bucket list – 117 views

Met verdere details wil ik niemand vervelen (behalve manlief dan, die krijgt even geen keus).

Mijn goeie voornemens voor 2016? Blijven schrijven, want ik was vergeten hoe leuk ik dat eigenlijk vind.

Een heel gelukkig en gezond ‘twenty sixteen‘ voor iedereen!happy-new-year-2016-1