Wat ik deed toen ik geen 40 dagen blogde

Ik lees je niet meer’? zei een vriendin bij de koffie. Het vraagtekens zweefde zo wat achter de zin.

Dat klopt ja, het schrijven is tussen de mazen van het net geglipt. Terwijl collega-bloggers meededen aan de 40 dagen bloggen-challenge (die ik ooit voltooide), was het hier opvallend stillekes.

Niet dat hier niets gebeurd is, ten huize Krullenbol

  • Ik ging drie dagen naar Londen met schoonzussen en schoonmama.
  • Ik bezocht ons kleine nichtje dat door een secundaire infectie op de windpokken niet minder dan 10 dagen in het ziekenhuis verbleef
  • We hielpen met opruimen van het grote huis van mijn schoon-oma, die naar een flat verhuisde – ik kreeg al haar bakspullen
  • We organiseerden een brunch voor de hele familie
  • Ik deed aan yoga
  • Ik ging eten met twee ex-collega’s waar ik er eentje al lang niet van gezien had
  • Ik praatte bij met een buurvrouw (ook al een tijd geleden)
  • Ik maakte een Nijntje-in-het-zwembad taart voor het nichtje (net op tijd uit het ziekenhuis om haar verjaardag te vieren)
  • Ik werkte 2,5 dag per week en moest daar zwaar van bekomen met momenten
  • Ik verraste manlief met een restaurantje
  • Ik zag zoonlief tijdens de turnshow zijn beste moves boven halen als oermensje
  • Ik ruimde kasten op
  • Ik organiseerde twee feestjes op één dag voor onze krullenbol- eentje met de vriendjes, eentje met de familie (met auto-taart)
  • Ik vergat ook manlief niet, die een dagje later jarig was
  • Ik ging 3u naar een privé-sauna met manlief
  • Ik ging heel vaak heel vroeg slapen
  • We werden uitgenodigd door mijn schoonouders om eens samen lekker te gaan eten
  • Ik begon weer met de kine omdat rug, schouders en nek helemaal vastzitten
  • Ik kookte, ook voor een koppel in de buurt die net ouders zijn geworden (kraamkost for president)
  • Ik trok met een vriendin naar de binnenspeeltuin (en met Krullenbol en haar dochters, uiteraard)
  • We gingen naar een kindervoorstelling met Krullenbol
  • Ik sprak af met vrienden om mee aan hun trouwdag te bouwen
  • Ik sprak af met vriendinnen om het vrijgezellenfeest van bovenstaande bruid te bespreken
  • Ik zag mijn computer crashen en zat dus dagenlang zonder, voor ik bij de winkel geraakte. En bloggen op mijn werkcomputer is toch… raar
  • Ik nam één dagje verlof in de paasvakantie en genoot van een ontbijt met een vriend die in het buitenland woont
  • Ik kreeg een berichtje met verschrikkelijk nieuws en reed naar mijn familie om er voor hen te zijn. Ik weet jammer genoeg hoe het is om je mama veel te vroeg te moeten afgeven.

Vanmorgen vond onze Krullenbol een heleboel eitjes in het gras. Hij was zo enthousiast, het was heerlijk. Hij verklaarde dat hij zes eitjes zelf zou eten, en dat de rest mocht opgegeten worden door de familie – die deze namiddag kwam.

Hij blies zeepbellen in de zon, verkleed als brandweerman.

En ook al hangt er een donkere wolk in mijn hoofd, ik dacht vooral; geniet, geniet ervan. Zoals zij gedaan zou hebben.

Jetlag

Wat ik klaarzet, zet hij opnieuw in de kast

Wat opgeruimd moet worden, blijft staan

Ik heb het uitgelegd, en hij onthoudt het één seconde

Misverstanden, niet gehoord,

fout gelegd, wat verstoord

Wat was ook alweer de vraag?

Denken wordt wel heel diffuus

Maar klagen kan ik niet vandaag

Want jetlag is een echt excuus.

 

vliegtuig

 

Mooie dag

Over moe zijn door chemo zou ik een heel hoofdstuk kunnen schrijven. Tenminste, als ik op dat moment niet aan het slapen ben, haha.

Nee, niet gezeverd, ik ben natuurlijk wel eerder in mijn leven moe geweest. Heel moe, zelfs. Ik heb op een bepaald moment drie jobs gecombineerd, ik heb ook een jonge baby gehad en we hebben ons huis driekwart ingepakt en zijn intercontinentaal verhuisd toen die baby vier maanden was. Mijn wallen hadden ei zo na een eigen postcode.

Maar nee, ik wist niet hoe moe je wordt van chemo. Al kan ik ook alleen maar schrijven vanuit mijn eigen ervaring. Er waren verschillende soorten vermoeidheid maar wat er vooral vaak aan te pas kwam, was een soort onverzettelijkheid. Ik kon echt niet denken: ‘effe doorbijten – om bv het einde van de serie nog te zien over 10 minuten/toch even zoonlief eten te geven/mij aan te kleden/…’ het was vat af, batterij leeg, en slapen of enigszins wezenloos voor je uit staren.

Ook deze week was dat met momenten nog zo. En bovendien was ik behoorlijk duizelig op de raarste ogenblikken. Had ik die bloedtransfusie die ze me maandag aanboden, toch niet moeten weigeren? (Ik kon het écht niet meer opbrengen daar nog uren te blijven zitten). Tja, het is niet omdat het de laatste zak gif is, dat die geen bijwerkingen meer heeft natuurlijk.

Het was dus behoorlijk spannend om vandaag een hele dag alleen thuis te zijn met zoonlief, omdat de crèche gesloten was.

Maar de zon scheen. En ik had goed geslapen. En we gingen ervoor.

We hebben ons aangekleed (nog niet zo lang geleden vaak het enige wat ik presteerde op een dag) en we zijn boodschappen gaan doen in de Colruyt. Ik herhaal: ik ben met zoonlief boodschappen gaan doen in de Colruyt!

Het heeft meer dan een uur geduurd – en het was ontzettend leutig. Ik had de hulp van een kleine koning die absoluut zijn verjaardagkroon wilde opzetten, grappig omdat we binnen een paar weken al een nieuwe gaan moeten maken. Bovendien heeft hij sinds kort een eigen ‘stijl’ ontwikkeld waarbij hij erop staat twee verschillende kleuren schoenen aan te doen, want de linker bruine schoen (en enkel de linker)  – and I quote – isj een betje lelijk, mama!

Ik denk ‘choose your battles moeder’ en wandel dus met een zogezegd jarig kind met twee verschillende schoenen door de Colruyt. We babbelen zo goed als non-stop en hij helpt met zoeken of met dingen in de kar leggen/keihard smijten of met mij commanderen hoe ik met de kar moet rijden terwijl hij erin zit (achterstevoren zodat hij ziet waar we naar toe gaan, aaaah jaaaaa).

We zingen van de eendjes in het water en handjes op je boze bolletje. Of hij zingt iets dat ik niet kan thuisbrengen, ik neurie maar mee. Hij heeft ook een kwartier liefkozend rondgelopen met een mango en die 17 keer een meloen genoemd, waarbij ik hem de helft van de tijd verbeterde tot ik doorkreeg dat het een mopje van hem was. Kleuterhumor, you gotta love it.

Daarna hees ik alles, boodschappen, zoon en mezelf, in de wagen, reed naar huis, maakte couscous, worstjes en courgette voor hem en een gigantische salade ‘luie versie’ voor mij (zijnde koop wat zakjes gemengde rauwkost, snij een avocado, bak twee geitenkaasjes in spek en wees kwistig met de vinaigrette).

Na nog een keer of vijf op het potje (nummerke twee komt nog niet altijd even vlot) wilde mijnheertje een dutje gaan doen, en mama had daar niks op tegen, en legde zich er figuurlijk en graag ook letterlijk, bij neer.

Misschien heb ik zonet de saaiste voormiddag sinds uw lagere school beschreven.

Maar voor mij, lieve mensen, was het de schoonste dag in heel, heel lang.

Een dag met mijn zoon, en ik was er bij. Echt BIJ.

Had ik al gezegd dat de zon scheen?

nl freepik

Zware loodjes

goals

 

Heeeeey, dat van die laatste loodjes.

Misschien is het omdat uitdrukkingen en zegswijzen behoorlijk wat waarheid kunnen bevatten, misschien is het omdat de feestdagen toch altijd wat meer energie vragen –

Of misschien is het gewoon omdat er al zo veel gif in mijn lijf gepompt is sinds de start van dit onzalige gedoe…

Maar dat aftellen naar de laatste behandeling, ondertussen op minder dan een maand van vandaag, dat is behoorlijk pittig.

Begrijp me niet verkeerd, het is absoluut geweldig dat er een einde komt aan de ziekenhuisbezoeken. En ja, je zou kunnen zeggen dat nu ik zes cycli van twee weken achter de rug heb, die extra twee echt ‘nog even’ zijn. Maar het voelt wel anders. Die laatste cyclus hakte er aardig op in. Het doet me beseffen dat ik er nog niet ben, en dat er nog vier weken wordt afgebroken voor ik weer kan gaan opbouwen.

Op 5 februari zal ik acht cycli van de EMACO behandeling gekregen hebben. Dat betekent 32 dagen ziekenhuis. Dat betekent 56 (ZES EN VIJFTIG) zakken chemo. Dat is behoorlijk wat rotzooi. Het voelt alsof er een olietanker smurrie aan het lekken is in mijn aders.

En ik ben moe. Ik ben het moe. Zo moe.

Ik kijk in de spiegel en ik zie een werf. Ik vertel mezelf dat de heropbouw er komt. Van alles, want alles komt in orde. Alles komt in orde. Alles komt in orde.

Het heeft alleen tijd nodig. En twee cycli van laatste loodjes.

Twee gezichten van augustus

Zo een roze plumeau met hele veertjes, samengehouden op een bamboestok.

Ik vond die vroeger onweerstaanbaar zacht, maar dat is niet de reden waarom ik er nu eentje zoek. Ik zou er de stofpluksels mee weg vegen, de webben die zich geweven hebben over mijn blog de laatste weken.

Augustus was een hele vreemde maand. Eentje met twee gezichten.

Zomer, ja, maar tijdens onze staycation in België was daar met momenten weinig van te merken. Onze nieuwe tuinmeubels werden in het begin van de maand geleverd, en hebben al meer staan verdampen dan dat ze bruikbaar waren. Soms speet het me, dat we toch niet de zekere zon hadden opgezocht.

Vakantie, ja, en daar hebben we zeker van genoten, vooral van de extra tijd met onze kleine man. Hij was het zonnetje, ook als het buiten goot. We gingen samen zwemmen, we speelden met de trein, we gingen wandelen door de velden en ontdekten daar maïs, koeien, fietsers, steentjes en ander leuks.

Maar tegelijkertijd voelde ik me niet goed. Ik was moe. Zoals ik al moe was sinds begin juni. Op een manier die me wat beangstigde, met een vermoeidheid waar ik mij niet kon ‘uit-willen’, waar geen cafeïne tegenop kon. Dus ik sliep. Samen met ons ventje deed ik vaak een dutje. Het was tenslotte vakantie…

die eindigde in nogmaals ondersteboven gehaald worden door een virus, rotzooi allerhande, lage bloeddruk en een week op de zetel. Ik voelde me soms niet meer als mezelf.

Op het werk ontplofte er een bommetje, ik kreeg dat nieuws via een berichtje en probeerde er verder niet te veel bij stil te staan. Niet piekeren, niet piekeren. Vakantie, vakantie.

Een vakantie waarin ook zo veel moois gebeurde. Kleine reusje ging met rasse sprongen vooruit. Opeens kon hij tot tien tellen – al is ‘ves’ wel een bijzonder getal tussen vijf en zes. Groen, blauw, rood, geel, paars, bruin, zwart, wit – hij benoemde dat out of the blue correct. Zijn zinnen groeiden met gemiddeld 2-3 woorden. Hij kent zonder overdrijven minstens 75 dieren. Hij sprak opeens van ‘mijn’ en ‘jij’ (toegegeven, het antwoord op de vraag “doet mama dat of ga jij dat doen”, is soms nog wel ‘jij dat doen’). Even knipperen en onze peutert leek elke dag meer op een kleutertje. Mama zo fier.

En niet te vergeten: ik werkte stevig aan mijn bucket list. In het voorjaar vertelde een vriendin me dat K’s Choice wilde optreden met een koor, en dat je je kon opgeven om daar deel van uit te maken voor twee concerten. Geen zangervaring vereist, alleen graag zingen.

Ik twijfelde. Ik zing zo graag. Alleen betekent dat onder de douche, in de wagen. Maar K’s Choice…. Al meer dan een half leven fan. ‘Cocoon crash‘ (een CD) heeft toch wel een groot deel van mijn tienerjaren ingepalmd.

Na een duwtje van manlief, schreef ik me in. Vijf dagen workshops volgden in augustus, voor we op 26 augustus effectief op het podium achter Gert en Sarah Bettens stonden, en optraden in De Singel in Antwerpen.

Ik vertel hier graag een andere keer meer over, maar HET WAS GEWELDIG. Geweldig en overweldigend. De energie die vrijkwam, bij mij, bij de 239 andere koorleden, bij de coaches, bij de leden van K’s Choice … zou drugs zo voelen?

Ja, augustus – een maand met twee gezichten.

Ik leerde minstens 1 belangrijke les: je kan niet piekeren en zingen tegelijk.

muzieknoot

Groene vingers, deel 2

Een tijdje terug vroeg ik me af of je groene vingers kan kweken. Ik heb in elk geval mijn stinkende best gedaan. Ik heb mijn mini-kruidentuintjes omringd met liefde, frisse waterneveltjes en elke ochtend en avond met een nieuwsgierige blik over elke groene millimeter die was verschenen.

De potgrond en de grotere potjes om elk stengeltje zijn ruimte te geven, waren aangesleept. Ik begon erin te komen, googelde al enthousiast ‘hoe kweek je een avocadoplant uit een pit’ en hing nauwkeurig de pit aan drie tandenstokers boven een glaasje water.

Waarschijnlijk was eind mei niet meteen het ideale moment om aan de slag te gaan met zaden en fragiele scheutjes. Waarschijnlijk kwam de hittegolf van de voorbije dagen niet als geroepen. Waarschijnlijk heb ik het water onder de avocado toch niet voldoende ververst.

Het enige wat op de pit groeide, was schimmel.

En mijn kruidenplantjes, die zien er zo uit:

plantjes

Groene vingers? Groen lachen, ja.

Het is geen Pasen, ik verwacht geen wederopstanding.

Toch staan die potjes er zo al enkele dagen. Manlief zwijgt wijs, hij weet dat ik even tijd nodig heb. Morgen ruim ik het op, echt.

Maar weet je wat het ook is?

 

Deze vrijdagavond voel ik wel wat als mijn tijmscheut.

Lentemoeheid

Eindelijk zien we de zon weer! De bomen krijgen nieuwe blaadjes, de dagen worden langer en de krokussen en narcissen hebben bewezen dat het ook dit jaar lente wordt.

Kortom, alles is er om volop te genieten, en energiek je huis uit te komen.

 

En toch lijk ik de voorbije dagen niet vooruit te branden. Sta ik op, na een goede nachtrust – want ons ventje slaapt de laatste weken bijna het klokje rond – en ben ik na de ochtendrush alweer aan een dutje toe. Werk ik van koffie naar koffie, mijn eigen limiet van drie kopjes ruim overschrijdend. Net op tijd zie ik – meer dan eens – dat ik docenten die een vak over elektriciteit geven, heb aangeschreven als ‘beste professor Wisselstroom’. Ik begin mensen verkeerd te begrijpen, leg andere connecties dan normaal.

 

Alarmbellen in mijn hoofd. Heb ik toch tekorten door het vegetarisch eten van de voorbije weken? Sluimert er één of ander virus dat nog niet wilt toeslaan? Heb ik gewoon verschrikkelijk veel nood aan vakantie?

 

Of heb ik net als een groot deel van de bevolking, last van voorjaars- of lentemoeheid? Nee, niet ‘de lente moe’, maar moe in de lente. Last van vermoeidheid na een goeie nachtrust? Check. Futloos en wat prikkelbaar? Check. Meer drang naar suiker en vet eten? Check-edie-check. En ik ben niet alleen: manlief heeft het ook zitten! Hij wijt het dan weer vooral aan het zomeruur…

 

De belangrijkste tips om deze lentedip te boven te komen zijn:

  • Gezond eten, zoals lentegroenten, fruit en volkoren producten die vitamine B bevatten.
  • Voldoende bewegen en in de buitenlucht zijn

 

Laat ik nu net al een paar weken werken aan die groenten en fruit en zijn we net nog een klein uurtje buiten gaan wandelen met ons ventje. Goed bezig dus!

 

  • Thee drinken van paardenbloem, weegbree of brandnetel.

 

OK, een beetje speciaal, maar ik zal eens proberen. In onze tuin vind ik er al zeker 2 van de 3.

 

  • Een groentensapkuur volgen
  • Zuurkool eten

 

Eeeuhmm….? Thanks but no thanks!

 

  • Luister naar je lichaam. Ben je moe, rust dan even uit.

 

Voilà kijk. We hebben een weekje vrij en we hebben niet al te veel gepland. We trekken er op uit en ‘go with the flow‘. Sorry, niks aan te doen, doktersvoorschrift!

 

coffee