Extreme couponing- de praktijk (slot)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik me verdiepte in de bizarre wereld van het bonnetjes knippen. Er bleek een hele theorie achter te zitten (hier te lezen) en mijn eerste pogingen waren niet allemaal een grote hit te noemen (hier te lezen).

Maar de aanhouder wint, en er werden ondertussen toch enkele succesjes geboekt. Al ging dat ook niet zonder slag of stoot.

Free pasta

Soms loopt het vlot. Een bepaalde soort pasta stond in reclame in de Stop N Shop. Vier dozen voor 5 dollar. Dit betekent in deze winkel niet dat je sowieso vier dozen moet kopen, maar wel dat je de doos  steeds aan 1,25 dollar zal krijgen.

Nu had ik een bon voor deze pasta gevonden van 70 cent korting voor een doos. MAAR! De trouwe, aandachtige lezer (met een extreem goed geheugen) weet misschien nog dat bij de Stop N Shop je bonnen onder de 99 cent zomaar voor niks verdubbeld worden. Dus deze bon was 1,40 dollar waard. Hocus pocus: 1 doos pasta kost $1,25 minus $1,40 korting = gratis pasta!

Ik kon de bon vijf keer afdrukken dus dat heb ik ook gedaan. SCOREEEEEEN! Mijn eerste freebie! Manlief kon het niet geloven (‘Hoe, is dat nu echt gratis? Ja maar echt allemaal?’). En ik kan je verzekeren: gratis pasta smaakt toch net dat tikje beter dan euh… niet-gratis pasta. Hmmmmmm….

Aldi

En soms heb je zelfs helemaal geen bonnen meer nodig. Wij hebben namelijk een geweldige ontdekking gedaan: Een Aldi. For real. Een echte Aldi. Ze zijn hier ook! Met hetzelfde concept: goedkopere merken, en aanzienlijk lagere prijzen. Wel zijn er ook enkele merkproducten te vinden (dus is het misschien eerder het Lidl-concept). Verder vallen de Amerikanen hier bijna achterover dat ze zelf hun zakken moeten meebrengen (of ervoor betalen), dat je er niet met kredietkaart kan betalen en dat je een muntje nodig hebt om de kar te ‘lenen’. Alles wordt in Amerika uitgebreid beoordeeld, dus ook winkels. De beoordelingen van de Aldi gaan van totaal lyrisch (‘De advocado’s kosten altijd maar 69 cent, love it!’) tot grote verbazing (‘Er zijn maar een paar organische producten’) en zware verontwaardiging (‘WAT? Al mijn groenten waren na een week slecht of verslenst!’). – Btw, wie ziet er nog de grote tegenstelling in deze laatste twee beweringen?

De Aldi ligt een eindje van ons af, maar zelfs als we een auto moeten huren om er inkopen te doen, halen we dat bedrag er nog ruimschoots uit. En ze nemen geen coupons aan wegens permanent lage prijzen! Wat een rust…

Het pamperverhaal

Alleen moet een mens soms nog wel naar een andere winkel en daar is niet alles zo eenduidig.

Het was me al langer duidelijk dat je best een wakkere burger bent in de wereld van ‘extreme couponing’. Is je bon nog niet vervallen, is die wel goed afgeprint, heb je exact dàt product in je kar geladen – juiste naam, juiste verpakking -, is de kassier voldoende alert en werkt de kassa wel naar behoren? Als één van deze zaken ontbreekt, kan je je grote winst wel vergeten. Hoewel…

Zoals elk jong gezin is er één ding dat we standaard in huis hebben: luiers. And lots of them. In tegenstelling tot wat ik had gehoopt, kosten ze hier meer dan in België (wat toch vreemd is, ik dacht dat dat het allemaal Amerikaanse producten waren die baby’s billetjes droog hielden). Als er ergens een slag te slaan is wat luiers betreft, dan trek ik er dus meteen op uit.

En op een bepaalde avond bleken de reclamesterren goed te staan, want op de website van de Walgreens, een drogisterij, zag ik volgende aankondiging: ‘TODAY FAMILY AND FRIENDS DAY: 20% DISCOUNT ON EVERYTHING’ – just print this coupon. Bovendien had ik gezien dat de grote pakken Huggies luiers BO GO50% off stonden (voor de mensen zonder extreem goed geheugen: Buy one, get one at 50% off, dus 25% korting bij aankoop van 2). En daarbovenop had ik nog een bon voor 4 dollar korting bij aankoop van 2 pakken Huggies. Uiteraard waren er kleine lettertjes. Die stelden dat de korting van de familie-dag alleen gold op items waar nog geen korting op gegeven was. Maar goed, dat betekende nog altijd dat ik op dat ene pak dat niet goedkoper was, nog 20% korting kon krijgen.

Het was 21u30 toen ik aan de kassa kwam (heerlijk toch, Amerikaanse openingsuren). De oudere dame die daar werkte, was misschien … hoe zeg ik dit vriendelijk… not the sharpest pen in the box. Eigenlijk deed ze me een beetje aan een jobstudente denken. Ze scande mijn aankopen, en na 1 pak luiers, scande ze de bon van 4 dollar.

Oeps, alles blokkeert. Wat nu? Na een twintigtal pogingen en haar uitleg dat ze de ‘terug’ knop nodig had, maar geen ‘terug’ knop zag staan (‘I need to get back to ‘back”), belt ze de manager. Die komt rustig aangewaggeld, en legt haar uit dat ze eerst alle aankopen moest scannen voor ze aan de bonnen begon. Lijkt me basiskennis als je aan een kassa werkt, maar goed, wie ben ik? Ik werk niet aan een kassa dus ik hou mijn mond en glimlach lieflijk. OK, dus alles weg en opnieuw beginnen. Oei, ze heeft op een verkeerd knopje gedrukt. Op de ‘terug’ knop, ah dat lukt deze keer. Gelukkig maar. Ah, nu kan ze de bonnen beginnen scannen. Ai deze bon wilt niet scannen. Nochtans is-ie goed afgedrukt. Nee, het lukt echt niet. Even de manager bellen. Waggel waggel. What’s up? Oh, als het niet wilt scannen, geef je maar gewoon het bedrag van de bon in als korting. OK! Vier dollar afgetrokken van de rekening. Dan nu nog de bon van de familiedag. Oh, die wilt ook niet scannen. Maar wat voor bon is dit? Familiedag? Nooit van gehoord! Hoezo? Het is 21u30 en het is al de hele dag familiedag, zoals aangegeven op de website van de winkel zelf, en niemand heeft deze bon al meegebracht? OK, het zal wel kloppen van die familiedag. Dus 20% op alles? Op het totaal van 36 dollar?

Op dit moment had ik natuurlijk kunnen zeggen: nee, niet op alles 20% korting, alleen op de zaken waar nog geen korting op gegeven is – zie je, zo staat het op de bon zelf ook. Maar kom, wees eerlijk, zou jij dat gedaan hebben? Ik stond daar al zo’n tien minuten en had mijn aankopen al twee keer in en uit geladen. Dus, ik geef het toe, ik zweeg.

Toen bleek er geen rekenmachine aan de kassa te liggen. Twintig procent van 36. Wacht, een staartdeling. Ze begint er aan, en ik zeg een keer of vier dat 20% niets anders is dan een vijfde. Dus niet delen door 20, maar door 5. Dus één vijfde. Gedeeld door 10, maal 2, dat kan ook. Gestaag blijft ze verder tellen (acht optellen, 2 onthouden,…) en komt ze op een korting van… 1,6 dollar.

Nee, sorry mevrouw, dat klopt niet. Twintig procent van 36 is 7,2 ziet u – ik heb het even voorgerekend op een blaadje. Ze kijkt naar het blaadje…. en neemt een beslissing: ‘Dit moet ik even navragen’. Ze verdwijnt met het blaadje richting bureau van de manager. Ik excuseer me bij de vrouw die nu al zo’n kwartier achter me staat bij de kassa. Zij is er erg rustig onder: ‘het is vandaag volle maan’ alsof dat alles eenvoudigweg verklaart. De kassière komt terug met de mededeling dat 20% van 36 effectief 7,2 is, en rekent me deze korting door.

Wat betekent dit uitje nu precies, buiten tijdrovend te zijn?

2 pakken luiers kosten normaal gezien zo’n 12,5 dollar elk, 25 dollar in het totaal.

BO GO50%: 1 pak luiers was 50% goedkoper. 18,75 dollar voor twee.

4 dollar korting bij aankoop van twee dus 14,75 dollar voor twee.

20% korting op alles (dank u mevrouw aan de kassa): 11,8 dollar voor twee pakken luiers.

11,8 dollar in plaats van 25 dollar = 52,8 % korting.

Niet slecht! Maar vooral grappig. Nu ja, de reclamesterren stonden goed en het was volle maan, dat verklaart natuurlijk alles.

Extreme couponing: de praktijk (deel 1)

Zoals eerder aangehaald in de post ‘Extreme couponing: de theorie’ (Nog niet gelezen? Kijk eerst even hier), durft het al wel eens te gebeuren dat theorie en praktijk niet helemaal hetzelfde zijn. In theorie is maatje 38 gewoon altijd hetzelfde maatje. In theorie is de tijd om jezelf én de baby aan te kleden gelijk aan: (tijd om jezelf aan te kleden) + (tijd om baby aan te kleden). In theorie kan je na één koekje het pakje sluiten en mooi in de kast leggen. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Het literatuurstudie van het coupononderzoek was nu achter de rug, tijd om wat veldwerk te verrichten. Ik koos als werkterrein twee winkels in de buurt, een kruidenier (Stop N Shop) en een drogisterij (CVS). Volgens de matchup websites waren daar enkele mooie deals die week. Het enige wat ik nu nog moest doen, was de bonnen verzamelen, mijn klantenkaart meenemen en de pret kon beginnen.

Materiaal en methoden

Maar daar kwam de realiteit even opzetten. En wat bleek? Mijn computer haat mijn printer. Oh ja, en mijn printer haat de computer ook. En het was geen beetje wrevel tussen die twee, van het genre ‘jij hebt gezegd dat de Ipad je beste vriendin is dus nu ben ik even boos’. Nee, het was vollenbak oorlog. De online coupons afprinten bleek dan ook een zengehalte te vereisen dat ik alleen aan 87- jarige Tibbetaanse monniken kan toedichten. Met alle foutmeldingen die ik heb zien passeren, kan ik een boek vullen. Een telefoonboek (A: a network error occured. B: broken pipe. C: cannot print, …) Soms werden de bonnen afgeprint, soms verdwenen ze in het eindeloze draadloze netwerk. Soms werden ze half afgeprint, soms enkel het bovenste randje – en dat drie keer. Soms begon de printer ùren nadat ik het had opgegeven, bonnen uit te spuwen.

Poging 1

Uiteindelijk lukte het toch enkele coupons te verzamelen. De zondagskrant kopen zijn we dan weer drie weken op rij vergeten. Maar niet getreurd, ik had drie dingen op mijn wenslijstje staan voor een prachtige eerste coupontrip naar de CVS:

  1. Er was een promotie waar je niet eens een bonnetje voor nodig had: een flesje water dan zoveel Extra Bucks opleverde als het kostte (die Extra Bucks van de CVS staan als een bon op je kassaticket en kan je daarna voor alles wat je wenst, gebruiken). Een gratis flesje water dus.
  2. 2 tubes Colgate tandpasta aan 50 cent per stuk– als je 10 dollar spendeerde aan Colgate producten, kreeg je immers 5 dollar Extra Bucks. Daarnaast had ik ook nog twee bonnen bemachtigd voor een bepaalde soort Colgate.
  3. De luiers van Pampers stonden in de aanbieding, én als je dan nog twee bonnen afgeprint had gekregen, kon je daar een mooie slag mee slaan. In plaats van 12 dollar, zouden ze nog 5 dollar per pak kosten. Koopje!

Discussie

Ik ben dus al monkelend de CVS binnen gestapt met mijn coupons in de hand en de dollartekentjes cartoonsgewijs in mijn ogen. Edoch…

  1. Van dat water was geen spoor. Het bleek dat de winkel in mijn buurt dat eenvoudigweg niet verkocht. Niet alle winkels hebben exact dezelfde producten.
  2. Weet je hoeveel soorten Colgate tandpasta er bestaan? OK, ik weet het ook niet precies maar het zijn er veéééeeel! Colgate optic white, Colgate max, Colgate enamel health, Colgate enamel protect, Colgate enamel repair,… diegene die dezelfde naam had als op mijn coupon, zag er toch net een tikje anders uit. Na lang wikken en wegen toch twee van deze tubes in mijn mandje gelegd. Een tube kostte 4,89 dollar.
    Zie je ‘em al aankomen? Ik had zo lang naar die namen gestaard, dat ik uit het oog verloren was dat ik 10 dollar moest uitgeven, om de Extra Bucks te krijgen. Mijn kortingsbonnetjes werden dan wel aanvaard, de grote winst bleef uit. Dit merkte ik pas toen ik de winkel uit was…
  3. De aanbiedingen van de CVS lopen van zondag tot zondag. Ik stond daar op maandag. Het grote prijsvoordeel van de pampers was voorbij, en ik stond met ongelovige ogen naar de gewone prijs te gapen.

Conclusie

Extreme Couponing Poging 1 – minder dan geslaagd te noemen.

PS- De dag erna ben ik de tandpasta gaan terugbrengen, onder het magische motto ‘mijne man zegt dat het de juiste niet is en ge weet hoe venten zijn he’. Meteen m’n geld terug gekregen.

Poging 2
Het mag wel duidelijk zijn dat enkel de wakkere burgers onder ons het grote geld besparen. Niet alleen mag je zelf geen fouten maken, je moet ook enorm opletten dat de winkel en de kassabediendes je alle kortingen geven zoals verdiend. Bij mijn volgende poging trok ik naar de Stop N shop, met als doel daar goedkope kaas en gratis barbecuesaus te scoren. Daarvoor moest ik het scansysteem van de winkel gebruiken, want dan kreeg je nog wat extra korting op o.a. de kaas. Alleen werkte het scansysteem niet. En uiteraard was er ook niemand in de hele winkel aanwezig die wist hoe dat aan de praat te krijgen.

Maar niet getreurd, de kaas van het merk Kraft stond in promotie: 2 voor 6 dollar (normale prijs 3,59 dollar per pakje). Daarnaast had ik een coupon die me 3 dollar korting gaf bij aankoop van 3 producten van Kraft (plakjes kaas, geraspte kaas of slasaus/dressing). Ik had dus nog één product van Kraft nodig om deze bon te kunnen gebruiken. Bij de gang van de dressings kwam ik tot de aangename verrassing dat de Kraft sausjes BOGO stonden (buy one, get one free). Ik koos dus twee slasausjes met elk een waarde van 2,64 dollar. `

Zonder enige korting zou ik dus betalen:

  • 2 pakjes kaas: 7,18 dollar
  • 2 flesjes dressing: 5,28 dollar.

Totaal: 12,46 dollar

Maar dankzij mijn niet aflatende onderzoekswoede zou ik nu de volgende rekening krijgen:

  • 2 pakjes kaas: 6 dollar
  • 2 flesjes dressing, BOGO: 2,64 dollar
  • Aankoop van minstens 3 producten van Kraft: -3 dollar

Totaal: 5,64 dollar oftewel 55% korting.

Dan was er nog de barbecuesaus die ook BOGO stond. Deze kostte volgens de matchup website 2,19 dollar per flesje. Online was een bon te vinden die 55 cent korting bood. Het beleid van Stop N shop stelt 1) dat deze bonnen verdubbeld worden en dus een korting bieden van 1,10 dollar en 2) dat je ook een bon mag indienen voor het gratis flesje. Met twee bonnen krijg je een korting van 2,20 dollar – MET ANDERE WOORDEN: de twee flesjes zouden gratis zijn.

Dus ik als een kind op kerstochtend naar de barbecuesaus (nét niet huppelend, want dat is behoorlijk zwaar met 7,5 kg baby in een draagzak), waar ik volgende observaties doe:

  1. De barbecuesaus kost hier 2,29 dollar i.p.v. 2,19 dollar. Afzetters!
  2. De printer heeft er bij de tweede bon halverwege de streepjescode de brui aan gegeven en ik had dat niet eerder gezien.

Ik telde uit dat 1,19 dollar voor twee flesjes saus ook nog wel een goeie deal was (74% korting!), en vertrok met de buit naar de kassa.

In films zie je vaak dat alle Amerikaanse jongeren een baantje hebben. Dat komt omdat de school hier elke dag om 14u de deuren sluit. Fijn voor de jongeren die een centje kunnen bijverdienen, jammer voor de persoon die hoopt dat de kassabediende toch minstens 5 minuten uitleg heeft gekregen over hoe de winkel en de kassa werkt. Wanneer het meisje aan de kassa de bonnen inscant, haal ik nog aan dat ik denk dat de kortingen er niet zijn afgegaan. Het meisje kijkt en zegt dat het wel het geval is. Ik vraag het nogmaals na te kijken, ze bevestigt nog eens. Nadien kijk ik op het kassaticket, en ik zal dan wel helderziende zijn, de kortingen zijn er niet allemaal afgegaan. Dus naar de klantendienst, alles uitgelegd en de student die daar de dienst uitmaakte, gaf me 55 cent van de barbecuebon terug. Beleefd uitgelegd dat het beleid van de winkel stelt dat bonnen onder 99 cent worden verdubbeld. Hij hoorde het in Keulen donderen (en da’s vér van hier he). Gelukkig werd ik bijgestaan door een oudere dame die het gesprek volgde en nasaal bevestigde ‘Yeah, it’s the store policy honey’. Op zijn naamplaatje stond ‘Slim shady’, nou meer ‘shady’, dan ‘slim’ vrees ik. Uiteindelijk dan toch de centjes teruggekregen. Victory!

Conclusie poging 2

Normale prijs: 17,04 dollar

Betaald: 6,83 dollar. 60% korting. Niet slecht voor een beginner! Het tijdsaspect laten we even in het midden, al dat zoeken, rekenen en overtuigen heeft me wel even bezig gehouden. Maar we kennen allen het gezegde:

Nothing comes for free, except maybe barbecue sauce.

Extreme couponing: de theorie

Zoals eerder aangehaald in mijn Boston bucket list, heb ik het plan opgevat om mij te verdiepen in de wondere wereld van het verzamelen van kortingsbonnetjes, oftewel couponing. Deze bevlieging is vooral ingegeven vanuit nieuwsgierigheid, maar werd toch ook wat gemotiveerd door het prijskaartje van de dagelijkse boodschappen. Voor wie nog niet van het concept gehoord heeft, en nog nooit is blijven hangen bij het tv programma ‘Extreme Couponing’ (een guilty pleasure moet ik toegeven), in het kort: bij extreme couponing gaat het erom om zoveel mogelijk boodschappen te doen en er zo weinig mogelijk voor te betalen, liefst zelfs niets. Geef toe, wie wilt er nu niet met drie karren vol lekkers staan aanschuiven bij de Delhaize om daarna de hele boel af te rekenen met het muntje dat in de kar zit? Waarom dat in Amerika wel kan, en in ons thuislandje niet? Twee woorden: “niet cumuleerbaar.”

Inderdaad, wat voor een Belg vanzelfsprekend is, staat in Amerika zelden tot nooit in de kleine lettertjes. Toch volstaat het niet om dan maar 20 keer hetzelfde bonnetje uit te knippen of af te drukken, zoals ik leerde in mijn onderzoek. Oh nee, er komt wel wat meer bij kijken. Ik vat het graag even samen.

Anders leren denken

De eerste les die je krijgt bij extreme couponing, is dat je je hele manier van denken en winkelen dient te veranderen, als je écht wilt besparen. Gedaan met een menu opstellen voor de week en daarvoor ingrediënten kopen, vergeet shoppen waar je zin hebt – vanaf nu koop je enkel nog wat in de aanbieding is, en beslis je dan wat er op tafel komt. Bovendien koop je alles wat er in de aanbieding is, als jij (of iemand die je kent) het ooit denkt te gebruiken – en dus niet noodzakelijk op dit moment. Het kan wel zijn dat er nog drie tubes tandpasta in de kast staan, als de tandpasta in reclame is, dan koop je tandpasta. En liefst genoeg om een half dorp een stralende glimlach te bezorgen.

De echte couponista’s stellen hierbij nog een minimumgrens op hoeveel er bespaard moet worden: zij komen pas in actie als er bijvoorbeeld minstens 60% van de prijs afgaat.

Coupon vocabulaire

Er zijn heel wat verschillende soorten kortingsbonnen, maar ze vallen onder drie grote groepen:

  1. De merkbonnen, die uitgegeven worden door de fabricant van het product zelf. Deze zijn online te vinden, maar ook de zondagskrant is nog steeds een belangrijke leverancier.
  2. De winkelbonnen, die verdeeld worden door een winkelketen. Winkels gebruiken verschillende manieren om hun klanten te lokken: gewone kortingen, bonnetjes die bij of aan het product hangen, BOGO (buy one, get one) of catalina’s (een bon die je na aankoop van een bepaald product krijgt – kan je voor eender wat gebruiken daarna). Ook hebben winkels vaak getrouwheidskaarten waar in tegenstelling tot bij ons écht iets mee valt te verdienen, zoals punten die gelijk staan aan geld of korting op benzine.
  3. De systemen om na de aankoop geld terug te krijgen. Dit kan vaak via een App, waarbij je een foto of een scan van je kassaticket doorstuurt, en ze voor een product in de aanbieding dan geld storten op jouw account. Eens je 20 dollar hebt verzameld op die manier, wordt je een cheque opgestuurd.

Bovendien heeft elke winkel zijn eigen beleid rond kortingsbonnen: zo wordt bij onze kruidenier elke merkbon t.e.m. 99 cent verdubbeld. Een bon van 50 cent leidt op die manier tot een korting van 1 dollar. Voor één keer is het absoluut de moeite je door de kleine lettertjes te worstelen.

De drie bovenstaande vormen kunnen allemaal met elkaar gecumuleerd worden (‘stacking coupons’). En dan wordt het natuurlijk interessant.

De perfecte storm

Wanneer de eerste stappen in Couponland gezet zijn – de klantenkaart aangeschaft, het abonnement op de zondagskrant in orde gemaakt, de websites genoteerd –is het tijd om bonnen te verzamelen en als een jachtluipaard geduldig uit te kijken naar de ideale prooi: het product waarbij alle mogelijke kortingen gecombineerd kunnen worden. Jawel, het is perfect mogelijk dat een potje barbecuesaus (kostprijs 3,5 dollar) in de aanbieding staat als ‘één kopen één gratis’, en dat jij vijf weken geleden een bon van 75 cent korting uit de zondagskrant hebt geknipt. Tegelijkertijd heb je gezien dat Ibotta, één van de apps waarover al sprake, je 60 cent terugbetaalt, als je hen een bewijs stuurt dat je het product aankocht.

Rekenen jullie even mee?

  • 1 potje saus + 1 gratis = 3,5 dollar
  • Bon van 75 cent wordt verdubbeld door onze winkel dus – 1,5 dollar. Blijft nog 2 dollar.
  • Een andere regel van onze winkel stelt dat je ook een bon mag indienen voor het gratis product. Gelukkig kopen wij altijd twee zondagskranten, of we pikken die van de buurman die zijn hond in onze voorhof uitlaat, en krijgen ook daarvoor – 1,5 dollar. Blijft nog 50 cent.
  • Daarna fotograferen we ons kasticket en sturen dit naar Ibotta, die 60 cent op onze rekening storten.
  • Resultaat: deze twee potjes saus hebben ons net 10 cent opgebracht, een money maker!

 

Het wordt nog ingewikkelder als je verschillende producten samen moet aankopen om er het maximale uit te halen. Zo zijn er vaak acties als ‘koop voor 20 dollar producten van merk X, Y of Z, en krijg 5 dollar korting aan de kassa’. Dan is het ideaal als je van merk X, Y of Z ook nog bonnen hebt liggen. Of dat je bij aankoop van 2 producten X een catalina krijgt. Let wel, die 20 dollar moet je halen nadàt de bonnen eraf gaan.

Of nog een stapje verder: Koop 12 producten van merk X, Y of Z en krijg 400 gaspoints, die dan weer leiden tot 40 cent korting per liter bij de volgende tankbeurt. Je mag tot 35 liter tanken zo, wat dus een besparing van 14 dollar betekent. Als je een auto hebt natuurlijk, jammer genoeg gaat dat voordeel aan ons verloren dit jaar.

Het is wel duidelijk: extreme couponing is niet voor wussies. Het jachtluipaard in ons wordt tot het uiterste gedreven – waar precies de ideale kortingszebra in de kudde zit, is niet zo eenvoudig vast te stellen. Maar Google is your friend en biedt onderdak aan tientallen mensen (meestal bloggende mama’s, hmmm vreemd) die onder namen zoals ‘coupon mom’, ‘krazy coupon lady’, ‘living well spending less’ en ‘savings chick’ een overzicht geven van de interessantste deals (de matchup’s). Elke week kan je zo in theorie enkele gratis of quasi gratis producten krijgen (freebies). In theorie.

In theorie zijn theorie en praktijk hetzelfde. In de praktijk is dat zelden zo. Ik offer me op en test het uit.