November is gecompliceerd.

De voorbije weken voelde ik veel, en veel tegelijk.

Ik heb veel aan mijn moeder gedacht. En aan mijn leven nu. Er vloeiden enkele korte tekstjes uit.

Een gedicht
Woorden op een blad
Slaan de lucht uit mijn longen

Ik vouw dubbel
Scherpe pijn
Ik krijg geen adem
Het voelt alsof er iets wordt losgescheurd

En ik hap, naar lucht die ik niet te pakken krijg

 Het is weer november
En woorden op een blad
Maken dat het gemis
Als een messteek is

***

Ik lees over mild ouderschap
En hoe revolutionair het is
Dat je als ouder je kind serieus neemt
Dat je kind een mening mag hebben

Dat je luistert

Dat je de vraag ‘waarom’ niet beantwoordt met ‘daarom’
Maar met ‘interessant, we zoeken het samen op’.

En hoe meer ik lees, hoe meer ik merk
Dat mijn moeder 40 jaar geleden al revolutionair was

***

Vanochtend zat ik beneden van mijn koffie te genieten
De jongens stonden in de badkamer
Om de beurt in de douche

En papa zette een liedje op
En iedereen brulde mee
Zingend onder de douche

Lachend onder elkaar

En ik drink koffie met tranen en denk
‘Mama, kan je zien wie ik graag zie?’