September… ik zag zijn (haar?) komst met iets als frisse weerzin tegemoet. Dat probeerde ik natuurlijk netjes te verbergen voor het manvolk waar ik een huis mee deel; want wie wil een zuchtende moeder terwijl je zelf uit de zalige ‘er moet zo weinig’-vibe moet stappen en opnieuw naar school gaan.
Maar eerlijk, tegen jou kan ik dit wel vertellen: ik had er geen zin in.

Rustig qua werk

Alsof het universum het begreep, bleef het op werkvlak nog even rustig in september.

Niet dat er niets gebeurde, maar de mensen die al in een traject zaten bij mij, stelden hun afspraak graag een paar weken uit – en ook nieuwe mensen startten graag pas na de ‘grote zotheid van september’ wat gezakt was. Dit maakte dat ik best wel wat tijd had om aan andere dingen te werken, wat echt wel eens deugd kan doen.
En, ik moet daar eerlijk in zijn – om ook eens een paar dagen ‘minder’ te doen.

Uitstapjes

In september waren er een heel aantal leuke dingen en uitstapjes

• Manlief en ik proberen een jaarlijkse neven- en nichtendag op te zetten met zijn familie, en ook dit jaar was dat gelukt. We hingen toerist in eigen land uit en wandelden door Brussel, gingen Manneke én Jeanneke Pis bekijken en eindigden in een klassiek restaurant (waar ik een salade met geitenkaas at, die letterlijk een heel bord sla was met twee stukken geitenkaas, maar dit geheel terzijde).
  
• Ik ging naar de boekvoorstelling van Peter Vandermeersch, die zijn boek Ierland voorstelde. Erg interessant, blij dat ik geweest ben. Spijtig puntje die avond: de dame die ook de PR doet van ons boek, was daar ook voor Peter Vandermeersch. Toen ik haar feliciteerde met haar interview, en mijn hoop uitte dat ons boek nu ook zou beginnen verkopen (het kwam later die week uit), kreeg ik enkel te horen dat we niet zoiets moesten verwachten als ze voor Vandermeersch hadden georganiseerd. Kijk, dát vind ik dan weer echt niet nodig.
  
• Omdat Manlief naar een congres in de buurt moest, ging ik hem in het weekend vergezellen in Londen. Yeeees, zonder kindjes! Oma en opa waren zo lief voor ze te zorgen. Enige issue: vertrekken op de dag dat de luchthaven het slachtoffer wordt van een cyberaanval, is niet het beste plan. Het is natuurlijk jammer als je van je 2 dagen in Londen, eigenlijk al meer dan een halve dag kwijt bent, omdat je moet zitten wachten…. want ja, als ze iedere passagier moeten aanduiden met een fluostiftje op papier… 4u vertraging bij het vertrek; en 2u vertraging bij het terugkomen. 24u in Londen geweest – MAAR, er wel het beste van gemaakt. We gingen naar de musical ‘Oliver’ kijken (bucket list voor Manlief), en ik was nog dagen onder de indruk. Wát een talent, samen op een podium!
  
• De maand eindigde met een zaterdag vol repetitie voor mijn optreden met Natalia, als deel van haar koor. Je kan niet piekeren en zingen tegelijk. Da’s een feit.

Oh ja! We reden met ons viertjes rond op ‘jacht’ naar de bloedmaan en vonden deze uiteindelijk, lang na bedtijd, maar allemaal heel blij dat we deze toch gezien hadden!