Het is 1 september en de zonen zijn alweer van school opgehaald. Dat ik vanmorgen nog traantjes in mijn ogen had, was snel vergeten: de jongste riep ‘hooeeeee, papa ging ons toch komen halen?’ en de oudste zei ‘waarom ben je hier al zo vroeg’. Okee dan.

Toch heb ik best al heimwee naar die zomer – het was dan ook heel fijn. Een mooie combinatie van werken, uitstapjes en rust.

Juni

Juni gaf nog niet de rust en het zomerse gevoel, want er moest nog heel veel gebeuren. Ik gaf nog steeds drie volle dagen les, naast al mijn coachings, en dat begon echt veel te zijn. Mits heel precieze planning lukt het nog net, maar ken je dat gevoel dat je echt op de tippen loopt en er écht NIKS meer mag gebeuren, of alle ballen vallen op de grond?

Dat gevoel dus.

Niet dat het niet leuk was. Ik nam podcastgesprekken op, werd zelf geïnterviewd, ging naar netwerkevents, volgde twee dagen opleiding (al was dat laatste eerlijk gezegd wel een beetje een teleurstelling).

En daarnaast waren er natuurlijk ook nog allemaal ‘afsluitende’ activiteiten zoals een etentje hier en een drinkje daar, … soms toch wel wat emotioneel, zo die laatste lessen geven, afscheid van de juffen etc (en waarom WAAROM lijk IK het altijd te zijn die weer de ideeën heeft voor het juffencadeau. Please als iemand het weet, tell me).

Ik had ook een eerste repetitiedag om dit najaar met Natalia op de planken te staan!
Oh ja, en ik gaf in de laatste schoolweek ook nog een webinar waar ik superveel werk in gestoken heb. Het was een groot succes, maar ik heb me toch voorgenomen dat NOOIT meer in die week te doen.

en zo voelde juni eivol.

Juli

Heerlijke projecten

Door de grote drukte van juni (maar als we eerlijk zijn: van het laatste trimester), had ik wel heel wat grotere projecten voor me uitgeschoven onder het motto ‘dat is allemaal voor in juli, want dan – dan heb ik tijd’.

Nu op zich was dat ook zo, want die drie lesdagen vielen weg. Maar er kwam ondertussen nog een reusachtig groot project bij: het schrijven van een boek.

Want een aantal weken voordien had een vroegere uitgeef collega mij gevraagd of ik wat casussen uit mijn praktijk kon aandragen voor een boek dat ze met iemand aan het maken was rond hoogbegaafdheid. Long story short: mijn aandeel groeide steeds verder en verder tot ik officieel co-auteur werd.

Als je hier al even mee leest, dan hoef ik je misschien niet te vertellen dat dit bucket list materiaal is. Een eigen boek, met mijn ideeën en inzichten en tips rond hoogbegaafdheid, voor ouders en leerkrachten? Daar wilde ik heel graag voor gaan.

Alleen ja, mijn rol werd steeds groter, maar de plaats in mijn agenda niet. Dus die eerste twee weken van juli werden niet de rust die ik de hele tijd had gedacht, maar wel ik die in 70ste versnelling schreef schreef schreef, tot laat in de avond want ‘in the flow’.

Een rush, da’s zeker, maar ook wel pittig. Toch lukte het om helemaal in een zomerversnelling te gaan, en dan ook nog de dag na onze Kleine Broer zijn verjaardag een webinar te geven waar ik OOK veel opzoekingswerk voor had gedaan (weerom: betere timing nodig volgende keer!).

(Oh, en uiteraard liepen heel veel coachings ook nog door. Love that, maar whoe! Pittig!)

Kleine broer

Halverwege juli is Kleine Broer jarig. Zeggen dat ie er naar uitkeek, is een understatement. Het is natuurlijk ook wel redelijk ingewikkeld: op school was zijn verjaardag al in juni gevierd, ‘dus op school ben ik al 5 he mama’.

Dan was er een feestje voor zijn vriendjes in een binnenspeeltuin, dan was het ECHT zijn verjaardag, en later was er ook nog een feestje voor de familie.

Op zijn verjaardag zelf hadden Manlief en ik vrijaf genomen, en zijn we met ons vieren naar een grote speeltuin + zwembad geweest. We wisten dat zijn beste vriendje (en zijn gezin) daar ook gingen zijn, dus dat maakte het dubbel fun! Mijn schattige vulkaantje heeft een geweldige dag gehad, geloof ik.

Groot feest

Ook in juli: een groot feest met familie en vrienden om ons 25 jarig samenzijn te vieren. Dat was eigenlijk al vorig jaar in december, maar een zomerfeestje leek veel leuker.

We botsten wel op enigszins verschillende visies: door de grote drukte van het voorjaar, wilden we het ‘niet te fancy’ doen. Maar ‘niet te fancy‘ is voor mij wel nog altijd met deftig eten en een mooi versierde zaal, en hier en daar wat foto’s van ons door de jaren heen, en ik die in een mooi kleedje een speech geef….

En voor mijn man leek het alsof worsten serveren in een refter-achtige parochiezaal wel OK was. Allez, het kan ook dat ik overdrijf 🙂 Maar zo voelde het voor mij.

Samenvatting van het hele ding: ik heb meer mijn zin gekregen dan hij, maar de zenuwen speelden met momenten héél grote parten bij de voorbereidingen (ah ja, want er moest een boek af en al!).

Het was een hele mooie dag, een heel fijn samenzijn, super gezellig, kinderen hebben zich geamuseerd…en nadien besef je dat als je dan zelf weer niemand specifiek de opdracht geeft om foto’s te nemen, dat je dan welgeteld 1 foto hebt waar jij en je man deftig opstaan – en géén met je kinderen.

Nu ja… de herinneringen blijven want het was toch echt wel geweldig.

Ik was eerst van plan om hier ook nog augustus aan te plakken, maar t is teveel voor Korneel hahaha!
Dus dit is deel 1 van een mooie zomer!