Potverdorie, hoeveel keer ben ik in mijn hoofd niet begonnen aan deze tekst?

Ligt het aan mij of zijn die eerste drie maanden van 2025 enorm snel voorbij gegaan? Ze waren dan ook wel goed gevuld, moet ik zeggen. Bon kijk, de zon schijnt, ik heb nog 10 minuten voor ik de kinderen ga oppikken, dus ik ga er gewoon voor. Laat ons eens kijken wat die voorbije maanden gebracht hebben.

Januari

Januari begon met een afscheid. Van een lieve vriendin.

Er waren meer dan 500 mensen op haar begrafenis. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het lang geleden is dat ik zoveel gehuild heb. Vooral de foto’s van haar met haar kinderen hakten er enorm op in. Die jonge mensen die daar de verschrikkelijkste dagen van hun leven beleven, en ik die niks kan doen. Helemaal niks. Behalve misschien een tekst over hun mama schrijven en zeggen dat het allemaal niet zoooo veel pijn gaat blijven doen.

Heftig.

Tegelijk ging ik de volgende dag dan ontbijten met een goeie vriend die ik zelden zie, en de dagen daarop waren gevuld met familie en nieuwjaarsbrieven en knuffels, en zo gaat dat dan he, het leven gaat door. Dat zou ze ook 100% gewild hebben, ben ik zeker van. Ze was de definitie van genieten van het leven.

Werk

Op werkvlak was januari (en februari) heel druk. Ik ben nl een vervanging gedaan van een leerkracht die de verrijkingsklas begeleidt. Dat betekende dat ik acht weken lang op maandag- en op dinsdagochtend een uitdagende taak of project gaf aan de pientere leerlingen van het 5e en 6e leerjaar.

Heel tof, daar niet van, maar ik merkte wel dat dat samen met mijn lesopdracht bij Spring-stof, toch maakte dat de agenda al gauw heel vol ging zitten. Dus fijn geweest, blij dat het voorbij was, zeg maar.

Februari

Februari begint traditiegetrouw (haha) met mijn verjaardag op de 2de en aangezien dat in een weekend viel, moest dat uiteraard gevierd worden met een brunch met vrienden. Wie heeft brunch als concept uitgevonden, ik wil hem of haar graag een bedankkaartje sturen – I LOVE IT.

Al loopt het niet altijd even goed af – ik probeerde ook af te spreken met de groep dames waar ik een paar jaar geleden mijn opleiding rond hoogbegaafdheid heb gevolgd, een hele leuke groep, maar heel verspreid over het land. De eerste jaren na ons examen kwamen we geregeld samen en dat was altijd zo, zo leuk.

Nu was het al lang geleden maar iemand nam het initiatief, en ik ging er graag in mee. Na veel vijven en zessen (waar zou die uitdrukking van komen), zaten we daar uiteindelijk met twee. Ik vond dat echt heel erg jammer, en besloot ook niet meer de moeite te doen iets dergelijks te organiseren (deze keer had ik dat niet gedaan maar heel vaak ben ik wel de ‘opstarter‘ van dat soort bijeenkomsten). Ik snap dat iedereen het druk heeft, maar ja… het was toch jammer.

Februari vloog voorbij, met heel wat lesgeven en Manlief die ook allerlei extra activiteiten van zijn werk had.

Maart

Maart startte hemels, nl. in de sneeuw.

Een van mijn zussen kreeg vorig jaar in september opeens een ‘kleine midlife crisis’ en besliste om een sabattical van 5 maanden te nemen op haar werk. Om wat te gaan doen, you ask? Wel, om in Fins Lapland te gaan wonen en daar als werk toeristen te begeleiden op sneeuwscooters.

Toen we dat hoorden, wisten we meteen dat we een paar daagjes Lapland gingen moeten plannen. Die vielen aan de start van de krokusvakantie. De kindjes bleven thuis, want het kon daar goed -25° zijn en ik wilde me geen zorgen maken over kleine vingers die er bijna afvroren, zeg maar.

Met enorme dank aan oma en opa die dus vier dagen op onze schatten kwamen passen, terwijl wij de 3000 km naar Lapland overbrugden om in de sneeuw te belanden, en te ontdekken hoe mijn zus daar al vier maanden leefde.

Het was fantastisch en ik schrijf er nog wel eens meer over!

Operatie

Een paar dagen later ging het weer een hele andere toer op, want op 6 maart werd ik nog eens geopereerd aan mijn knie. Na mijn kruisbandoperatie van vorig jaar ging het lang goed, tot ik na een paar maanden steeds moeilijker kon strekken.

Bleek over enorm veel littekenweefsel te gaan, dat mij dat dus belette. Omdat je dat niet weg-gestretched krijgt, moest het worden weggehaald.

Man man man, ik heb daar zoveel stress over gehad. NOG EENS een operatie. Pffff….

Maar al bij al viel het goed mee. Ik heb zelfs de week erop overleefd, toen Manlief vijf dagen naar Boston was en ik dus alleen voor de jongens zorgde (ik kon toen gelukkig al mijn krukken achterwege laten).

Ik ben blij te melden dat mijn beweeglijkheid er enorm op vooruit gegaan is, en hoewel ik nog moet slapen met een giga brace aan, merk ik aan alles dat het de goeie kant uit gaat. Gelukkig, want ik moet eerlijk toegeven dat mijn gebrek aan mobiliteit serieus op mijn gemoed begon te werken.

Werk

Maart is traditioneel ook de Week van de Hoogbegaafdheid, en dan geef ik graag mijn webinar ‘Hoe weet je nu of je kind hoogbegaafd is?’. Ik heb nu wel al een aantal webinars gegeven, en dit basis webinar een keer of 4, en meestal krijg ik tussen de 200 en de 250 inschrijvingen, wat natuurlijk heel mooi is.

Deze keer kreeg ik maar liefst 472 inschrijvingen.

Er waren dan ook veel mensen live aanwezig (ik bied altijd een opname aan die ze later kunnen bekijken ook, want niks zo irritant als een interessant webinar dat je net niet kan kijken – plus, ik wil dat mensen mij leren kennen, dat mag gerust op een ander moment zijn).

Enfin, dat loopt dus wel lekker, ik hoop uiteraard dat ik zo nog meer aan bekendheid win.

Voila, en verder is het een klein beetje rustiger nu, wat maakt dat het alweer kriebelt om vanalles te beginnen bedenken, uitwerken, en optimaliseren. En dat mag ook he!

Of zou dat kriebelen te maken hebben met de lente, die nu echt lijkt los te barsten?
Hoeveel energie krijg je van die eerste zonnestralen, de bloesems die ‘opeens’ overal lijken te bloeien zodat de lucht ernaar ruikt, die kleine blaadjes die eraan komen…

‘We hebben het weer gehaald‘ — dat gevoel.

Hoe is het voorjaar al geweest voor jullie?