‘Een zeldzame combinatie van liefde voor schrijven en wetenschap’ noemde je me ooit. 
Het is dan ook met veel liefde dat ik een paar woorden aan je schrijf- in de wetenschap dat ze 30 jaar later hadden moeten komen. 

Maar door een of andere absurde kosmische vergissing, is het nu. 

Ik leerde je kennen bij de uitgeverij, waar jij marketeer was en ik uitgever- wat maakte dat we dikwijls samen zaten om de levensloop van nieuwe boeken te bespreken. 

Hoewel alle marketeers van aanpakken wisten, was het voor elke uitgever toch steeds een cadeau als jij de ‘aangewezen’ marketeer was voor een project. Dan wist je zeker dat er originele ideeën zouden geopperd worden, out of the box gedacht zou worden, en tussendoor ook nog eens goed gelachen. 

Ik beken dat het niet alleen voor publicaties was, dat ik al eens aan je bureau stond. Want ik kon met alles bij jou terecht – eens zuchten en klagen, eens lachen, of om te vragen hoe het thuis ging met de studies en de creatieve projecten van je kinderen. 

Jij benoemde het ooit dat we een band hadden, omdat we lid waren van dezelfde club, de club waar niemand lid van wil zijn- de mensen die al een ouder hadden moeten afgeven. Jij je papa, ik mijn mama. 

Ik wens niemand die club toe. 
Maar door die absurde kosmische vergissing, is het nu – dat jouw kinderen ook al tot die club moeten horen.

De uitgeverij en de club bleken niet het enige dat we gemeenschappelijk hadden. Ook toen we er allebei niet meer werkten, bleven we afspreken. In grotere groep, maar ook gewoon gezellig met twee. 

Je zorgzame aard was onmiskenbaar. Je was er altijd, voor anderen en ook voor mij. Was ik een tijd te ziek om buitenshuis af te spreken, dan bracht je de heerlijke soepjes en slaatjes naar bij mij thuis, in zeven bakjes want alles was zoals steeds tot in de puntjes afgewerkt.

‘Ik heb eigenlijk geen tijd dus laten we zeker gaan lunchen’ zei je wel eens. Je eeuwige goeie voornemens om voor 1 persoon extra te zorgen (met name voor jezelf), werden altijd eerlijk en openhartig geëvalueerd.  

Gaan lunchen met jou, Griet, betekende altijd twee dingen 

1. op een bepaald moment zou je karakteristieke en aanstekelijke schaterlach weerklinken, en zou ik niet anders kunnen dan mee doen
2. op een ander moment zou het dan weer over diepgaande zaken gaan, zoals zorgen om de kinderen, het werk, grenzen bewaken en die dunne lijn tussen ‘alles geven’ en ‘uitgegeven’ zijn (taalgrapje, speciaal voor jou). 

Jij wist te genieten van de kleine dingen, kleurige bloemen, een kop koffie op het terras, het hertje in je tuin, een glaasje wijn… je slurpte alles in het leven met veel ‘gusto’ op, want, zoals je geregeld aanhaalde ‘het leven is kort, je moet vieren wat er te vieren valt’. 

Dit neem ik mee en zal ik nooit vergeten, lieve vriendin. Al haat ik het dat je het ons letterlijk bewezen hebt.

Ik las ooit dat elk mens als vuurwerk is. 
Ach Griet, wat was je een sprankelende, kleurrijke vuurpijl. 
Maar je brandde te snel op

En de wereld is een stukje grijzer zonder jou.