Okee, okee, okee.

Het is 21 december, de kortste dag en ik voel het. Het voelt als heel veel donker.

Okee, okee, okee, we hebben niet te klagen, mijn zus zit op dit moment voor vijf maanden in Fins Lapland en daar zien ze de zon letterlijk een maand niet.

Waarom heb ik nu zowat vier maanden koffie klasj in te halen? Ik weet het niet goed.

Het waren goeie maanden, daar niet van. Druk wel. Ik heb veel gecreëerd. Nieuwsbrieven, Instagram posts, workshops, lessen, coachingsessies, en ja, zelfs podcasts.

Misschien was ik dan ’s avonds ‘uit’-gecreëerd en kwam het er niet van om te schrijven.

Anyway, maakt niet uit. Hoe gaat het met jou? Heb je wat vakantie voor de boeg? Hoe was het najaar bij je?

Ik ga beginnen bij het begin van het najaar – september.

September

September kwam rustig op gang, met twee kinderen die best wel graag opnieuw naar school gingen, en mama en papa die die eerste schooldag om een massage gingen.

Ik had eigenlijk best veel ruimte in mijn agenda, en die gebruikte ik vooral om heel veel bij te leren over podcasts: editen, publiceren, etc.

Zo was het dat ik op 20 september mijn eerste podcast episode publiceerde. Het zijn interviews die ik, samen met een kennis, afneem van mensen die met goesting hun werk doen. Hoe zijn ze daar gekomen, wat wilden ze vroeger worden, wat doen ze nu?

Enfin, dat was eigenlijk wel een Bucket list momentje.

De week daarna begonnen de lessen bij Spring-Stof opnieuw, evenals mijn eigen workshopreeks op woensdagnamiddag. Enorm leuk, maar dat kost uiteraard ook de nodige tijd.

Eind september gingen we dan zelf ons innerlijk kind even vrijlaten, door in Genk de Qube Challenge te doen – een reeks van kleine opdrachtenkamertjes waar je allerlei puzzels en fysieke uitdagingen moet doen. Super goed gelachen! Aanrader!

Oh, en nu bedenk ik me dat we ook nog een escape room deden met vrienden, bij de Gouden Kooi in Mechelen. Heel tof, ik word daar altijd blij van – je kan niet piekeren en tegelijk raadsels oplossen!

We eindigden nog met een spannend momentje, toen ons opviel dat Janie behoorlijk was afgevallen. De kinderen waren er meteen het hart van in, want zo was natuurlijk ook alles begonnen bij onze Scotty, waar we zes maanden geleden afscheid van moesten nemen.

Uiteindelijk bleek dat Janie een overactieve schildklier heeft, en dat we dagelijks een siroopje moeten geven. Dat ding smaakt waarschijnlijk naar dode muizen, want ze is er on-ge-loof-lijk zot op. En na twee weken was ze alweer heel wat bijgekomen en stonden haar waarden goed (siroopje is wel voor de rest van haar leven).

Oktober

In oktober stond mijn agenda aardig gevuld, met lessen en workshops, en ik gaf ook nog een webinar – iets dat ik echt heel fijn vind.

Wel wat frustrerend dat er dan iemand was die haar camera niet uit liet staan, maar ook niet meteen keek. Misschien had ze het niet door, maar het was super irritant en aangezien ik ook altijd een opname maak van mijn webinars- zodat de mensen later kunnen kijken – wilde ik echt niet dat die dame haar gezicht (of liever, de onderkant van haar kin, want daar richtte de camera naar), naast mijn gezicht stond.

Haar aanspreken werkte niet, ze lette niet op, dus uiteindelijk moest ik alle camera’s – mijne incluis- afzetten en dat irriteerde me enorm. Enfin, details…

We merkten hoe langer hoe meer hoeveel deugd Krullenbol heeft van zijn nieuwe hobby: voetbal. Ik had het niet gedacht maar hij kijkt er steeds naar uit, en ja, er is soms frustratie als ze verliezen, maar dat is OK. EN- zeker niet onbelangrijk – Manlief neemt de hele organisatie van de hobby op zich, ik zit zelfs niet in de whatsapp groep!

Halverwege de maand was het tijd voor het traditionele familieweekend met de grote familie van Manlief (ca 60 man). Het was heel mooi weer en dat maakte het natuurlijk nóg fijner. En mijn ploeg won de familiequiz, hoera!

De weken nadien vulden zich goed – ik zag een goede vriend een belangrijke prijs in ontvangst nemen, we gingen nog eens ontsnappen uit een escape room (dit keer met andere vrienden), en in de herfstvakantie nam ik een paar dagen vrij, en pikten we nog snel een paar uurtjes sauna mee.

Ik had wel gehoopt deze maand rustig te kunnen starten met joggen, maar dat blijkt helemaal niet mogelijk – ik kan mijn knie nog steeds niet 100% plooien. De chirurg zegt dat het kan komen door littekenweefsel en spoot cortisone in – met een LANGE naald en wow, dat was even minder prettig.

Maar jammer genoeg merkte ik niet meteen een grote vooruitgang…

Voila, twee maanden in een notendop!