Daar zitten we dan, samen op het bed.

Ik zit op mijn computer te typen, jij bent ‘iron’ aan het zoeken in Minecraft. Je hebt je skibroek nog aan.

Het is de vooravond van je 9de verjaardag, iets dat me doet fronsen, want die vorige verjaardag is amper 2 maanden geleden. Allez, zo voelt dat toch.

****

Dit schreef ik de laatste dag dat mijn oudste 8 was. Ik wilde het afmaken, maar ik wist nog niet dat het ook de voorlaatste dag was dat ik een werkende kruisband zou hebben aan mijn linkerknie – dit stukje tekst is dus in mijn ‘klad’ versies blijven steken.

Toch herinner ik het me nog heel goed. Sinds een paar jaar heb ik steeds hetzelfde gesprek met mijn Krullenbol, de dag voor zijn verjaardag. Dat gaat ongeveer zo:

Ik: Morgen ben je alweer jarig. Niet te geloven.

Krullenbol: ja dan word ik X jaar! Leuk he!

Ik: ja, maar het gaat zo snel.

Krullenbol lachend: Jij wilt altijd dat ik klein blijf mama.

Ik: voor mij zal je altijd mijn kleine jongen blijven, zelfs als je groter wordt dan ik.

Krullenbol: Zullen we onze foto nemen dan?

Want vlak voor hij gaat slapen, nemen we altijd nog een selfie van ons twee: ‘de laatste foto van mama met een (6, 7, 8 – ) jarige’.

Dan zet ik even mijn ‘routine-bril’ af en kijk ik met andere ogen naar dat kind van mij, 1m45 ondertussen en schoenmaat 37. Zo groot met momenten. Zo een fijne zorgzame grote broer.

En tegelijk soms ook gewoon nog ‘klein‘, wanneer ze elkaar weer eens gigantisch aan het plagen zijn, wanneer ik toch wel zijn boterhammetjes moet smeren of zijn veters moet strikken.

Dit jaar hebben we heel veel ingezet op uitdaging, in de klas en thuis. Piano lessen (‘hem zeker laten verder doen mevrouw, ’t is een natuurtalent‘). Basketbal. Schaak. Een traject bij Spring-Stof. Een reeks van mijn uitdagende workshops op woensdagnamiddag.

Ik zie meer rust komen, en ook al zijn de intense emoties er nog steeds, zowel hij als wij kunnen er beter mee om (ze mogen er ook zijn he.).

Maar hoe heftig dat ook is, ik hoor zo vaak van andere ouders dat ze het fijn vinden als hij er is, want dat hij ‘een rustige invloed heeft’.

Hij is nog steeds mijn maatje, kan me heel goed lezen. Weet perfect wanneer ik een knuffel nodig heb, of een koffietje. En ik zie ook wanneer hij het meent als hij zegt dat het even genoeg is geweest, dat hij rust nodig heeft (met name: zo goed als altijd).

Maar dus, nu is hij 9. ‘Volgend jaar heb je twee kaarsjes nodig‘, zei hij, glunderend. ‘Ik ga eerst nog even wennen aan het feit dat je 9 bent, schat’.

Misschien is dat wel gewoon een ouder zijn – constant proberen wennen aan een eeuwig veranderend kind. Die toch in se nog steeds dezelfde is: een heel mooi mens.