We made it.

Zo voelt het echt. Dat die eindeloze, donkere, natte november voorbij is. Dat werd gisteren al gevierd met de eerste vlokjes sneeuw die naar beneden dwarrelden. Heerlijk.

Ik heb onze gashaard nog eens aangestoken om het te vieren. Die warmte is toch zalig… brengt meteen wat rust.

Maar goed, ga zitten! Ik heb tegenwoordig altijd verse soep staan, zin in een kopje?

Werk

Wat werk betreft kan ik november een beetje opdelen in twee delen. In de eerste weken rondden een heel aantal mensen hun traject bij mij af. Dat betekent dat ze zes keer op gesprek waren gekomen, en dan ‘studeren’ ze af eigenlijk. Ergens heel tof, maar ook soms jammer want ondertussen ken je die mensen natuurlijk wel wat.

En in die eerste helft van de maand had ik niet het gevoel dat er veel nieuwe mensen bij kwamen.

Dat veranderde in de tweede helft van de maand. Toen kreeg ik weer meer aanvragen en mensen die kwamen informeren. Dus dat was wel heel goed, en geeft hoop.

Ondertussen is het nog altijd spannend wat betreft mijn naschoolse workshopreeks die ik ga geven vanaf januari. Ik heb 6 kindjes nodig om er enigszins aan uit te komen en momenteel zijn er drie ingeschreven. Nu heb ik wel net een opleiding rond advertenties op Facebook gevolgd, dus ik hoop dat dat zal helpen om meer bekendheid te krijgen.

Wat ook fijn is, is dat er steeds meer scholen mij beginnen kennen en vragen of ik daar kom spreken of workshops geven. Iets dat ik super fijn vind om te doen.

Vrije tijd

November startte met een drietal vrije dagen en dat deed wel eens deugd. We spraken af met vrienden en die gingen voluit in het verkleden voor Halloween. Die sfeer trok ik nog even door toen ik bij mijn oudste nichtje ging helpen om een breincake te maken voor aan Zombie-verjaardags-feestje. We hadden superveel plezier en de cake zag er walgelijk uit maar was heerlijk (heb ik van horen vertellen, ik ben niet gebleven, met al die zombies brrrr).

Ik probeerde weer wat sport op te pikken maar dat viel niet mee.

Joggen in de regen terwijl het donker is, is iets waar ik me nog niet echt gemotiveerd voor krijg. En ik had drie keer een sessie yoga of krachttraining ingepland, maar het leek wel gedoemd. De ene keer moest ik het afzeggen omdat de kinderen werden uitgenodigd bij oma en opa (en het was een yogasessie met de oudste zoon), de andere keer omdat Manlief een vergadering had ’s avonds en ik geen babysit geregeld kreeg, en dan werd er ook nog een sessie afgezegd omdat ik de enige was die had ingeschreven.

Ik werd er eerlijk gezegd wel wat moedeloos van.

Op de valreep van november is het nog gelukt om naar die krachttraining te gaan, en aan de ene kant ben ik superblij dat dat gelukt is, aan de andere kant was het om te blijten hoe slecht het ging en hoeveel spierpijn ik nu al drie dagen heb. Maar bon, dat was punt 0 en vanaf nu is het vooruitgang.

En natuurlijk, met de kinderen gaan kijken hoe de Sint toekwam, na een lekker ontbijtje bij oma en opa, dat was ook een hele fijne dag.

Manlief werkte heel wat avonden en ook de weekenden werden soms ingenomen. Ik hoop op beterschap, maar kon er toch nog een leuke lunch tussen wringen met een aantal vriendinnen. Oh, en we gingen ook twee keer op restaurant met vrienden, altijd fijn.

Gezondheid

Het is wat geweest de laatste weken, en ik heb me ontzettend moe gevoeld. Nu gaat het langzaam aan beter, en dat is echt alsof er een heel zwaar deken van mij wordt opgetild.

Zoals een lieve vriend het zei: als dit is wat jij allemaal gedaan krijgt terwijl je je zo moe voelt, stel je voor wat er gaat gebeuren wanneer je je weer beter voelt. Dat wordt nogal vlammen!

Oh en nu we het toch over gezondheid hebben: Scotty is alive and kicking, al is hij naar onze bescheiden calculatie nu toch wel aan zijn 18e leven toe.

Hoe ging het met jou in die donkere regenmaand?