Het is bijzonder, om jarig te zijn in de grote vakantie.

Dat is iets dat ik vrij recent heb ontdekt. Ik ben zelf jarig in februari, en mijn andere huisgenoten in april. Ook mijn zussen en mijn ouders vieren hun verjaardag niet in de maanden juli of augustus.

Nu onze Kleine Broer zijn opwachting maakte half juli, hebben we dus wel iets te vieren in de zomer. En dat is best bijzonder.

Want uiteraard betekent dat dat zijn verjaardag niet in de klas kan gevierd worden op die dag. En in de instapklas werden alle kindjes die jarig waren in de zomermaanden samen gevierd, met een pick nick. Op zich leuk, maar ook enigszins jammer, want de andere kinderen kregen natuurlijk wél een feestje voor hen alleen. (Al zal onze kleine man daar zelf niet te veel bij stil staan).

Ik merk ook dat zijn verjaardag makkelijker vergeten wordt, zo in de zomer. Mensen zijn in vakantiestemming en daar hoort geen kaartjes sturen bij.

Dit jaar trouwde mijn schoonzus en -broer dan nog de dag ervoor. Dat zal natuurlijk niet elk jaar het geval zijn, haha. Maar dat maakte wel dat onze Kleine Broer het weekend bij zijn meter ging doorbrengen. En toen werd hij ook nog ziek! Het was dus een beetje in mineur, die dag van zijn derde verjaardag.

Hij vond het ook wel wat verwarrend, eerst een feestje op school – in juni al – en hij was er nog geen 3. Dan een feestje voor twee vriendjes begin juli – en hij was er nog geen 3. Mijn schoonbroer vroeg hoe oud hij was, en met een zucht zei hij ‘weet dat je dat ik zelfs nog geen 3 ben?’.

Ik snapte het gevoel helemaal! Wanneer was-ie er nu, die derde verjaardag?

Uiteindelijk werd ie uitgebreid gevierd op vakantie met de schoonfamilie. Ik had samen met mijn oudste nichtje een ‘koeien-taart’ gemaakt voor hem – hij is zo een grote fan van de koetjes hier verder in de straat, dat hij ze elke avond wilt gaan groeten. ‘Kleine Broer groet ’s avonds de koetjes’ – misschien wordt het wel een heel succesvol gedicht…

Maarrrr… toen was-ie dus ECHT WEL DRIE.

Drie jaar

• knuffels en high fives
• de allerschattigste – en ondeugende-lachjes
• dat mijn hart smelt als de twee broertjes samen spelen of in de zetel zitten
• dat mijn hoofd ontploft als de twee broertjes samen herrie maken (man. Zo luid. ZOOOOOO luid)
• lachen om zijn geweldige vragen en uitspraken en babbels
• het gevoel van ‘er te zijn’. Ik kan dat moeilijk uitleggen.

Krullenbol maakte van mij een mama.

Kleine broer ‘maakte’ de mama.

Die was enigszins aan het afbrokkelen na jaren van onheil, ziekte en zwarte wolken. Hij is de lijm die alles weer samenbracht. Gouden lijm, zoals bij Kintsugi. De emotionele scherven zie je nog, maar het geheel is zelfs sterker dan voordien.