WoW. WOWWWW…

Ik weet niet precies hoeveel procent van mijn maandelijkse posts beginnen met ‘wat gaat de tijd toch snel, het is nu al X’ of iets in die aard, maar mijn voorzichtige schatting is 84%.

Nu op dit moment voel ik me niet helemaal zo. Ik zit in een soort vreemde dagen die wel vooruit gaan, maar niet vliegen. Ik kan ze vastgrijpen en ik kan er al eens in bijten, in die dagen, en ze smaken zoet. Oh jee, ik word hier al poëtisch, en dat nog voor mijn tweede koffie van de dag.

Hoe gaat het met jou? Heb je wat vakantie? En was dat in zwempak – omdat de zon scheen, of omdat het zo hard regende dat dit ook een logische optie bleek ipv ondergoed?

Anyway, de maand juli – alweer even achter ons, was goed gevuld en het voelde aan alsof er voor drie maand gebeurtenissen in die maand zaten, maar niet op een slechte manier… allez, als je begrijpt wat ik bedoel (als je niet begrijpt wat ik bedoel, geen nood. Ik zit duidelijk in een rare bui). Dit wordt dan ook een lange post.

Zingen

De maand juli begon meteen met een knaller: ik was deel van het pop up koor van Ozark Henry en we traden op in de Stadsschouwburg.

Toen ik aan vrienden en familie liet weten dat ik zou optreden, en hen uitnodigde deel uit te maken van dat feestje, zeiden heel veel mensen: oh, dat is niet mijn stijl. En dat snap ik, echt. Ik ben wél grote fan, maar het is een beetje speciaal. Mijn schoonbroer noemt hem smalend ‘Prozac Henry’. En mijn schoonvader lacht dat de man nooit verstaanbaar zingt.

Maar ik kan eerlijk zeggen dat het een fantastisch optreden was en de energie SPATTE ervan af. Ja, zelfs van Prozac Henry, haha.

Ik heb nu wel al met een aantal artiesten opgetreden de laatste jaren, en Piet (de echte naam van Ozark Henry) was één van de sympathiekste artiesten die ik ooit heb ontmoet. Amai, zo een rustige, toffe man. Nam tijd om met ons op de foto te gaan, en we kregen zelfs allemaal een CD om ons te bedanken voor de inzet (niemand die nog een CD kan afspelen tegenwoordig, maar toch, maar toch, echt een fijn gebaar).

Een topavond, zal ik niet snel vergeten!

Werk

Ik had vooraf ingeschat dat heel veel van mijn gesprekken zouden wegvallen eens het juli werd. Dat klopte natuurlijk niet: mensen zitten in een traject en die gaan echt niet allemaal plots op vakantie op 1 juli. Ik had dus nog heel wat gesprekken in mijn praktijk, en dat voelde echt super. Ik heb nog zoveel te leren en te doen, maar geloof wel dat ik kan helpen.

Daarnaast gaf ik ook nog vier dagen een legokampje (in opdracht van de Techniek- en Wetenschapacademie van de UCLL). Het was nog geen herfstweer toen, en het was een leuke groep. Ook al vind ik die kampjes leuk, ze zijn ook beestig vermoeiend, maar ik had het gevoel dat ik mijn energie redelijk goed wist te verdelen.

Tot het kampje voorbij was, en ik voelde dat ik wél echt heel moe was. Ik had de vrijdag erna vrijgehouden als ‘maakdag’ (lees: dag om dingen te creëren) maar het enige waar ik energie voor had was het creëren van boodschappenlijstjes en het kijken van Netflix.

En de dagen erna hield mijn stem het voor bekeken- die wilde duidelijk al vroeger op vakantie vertrekken – waardoor ik uiteindelijk twee gesprekken net voor mijn vakantie heb moeten afzeggen, omdat er gewoon niks meer uitkwam.

Feest

Er was ook een groot feest in juli, nl. het huwelijk van mijn schoonzus en -broer. Al heel lang samen, twee prachtige kinderen, en nu toch een huwelijk.

Een half jaar geleden vroeg mijn schoonzus of ik het eventueel zag zitten om de ceremonie te begeleiden.

Nu heb ik al heel veel ‘gewerkt’ op trouwfeesten – ik ben een keer of 12 wedding planner en ceremoniemeester geweest maar dan in de vorm van de persoon die de hele dag zorgt dat alles vlot loopt en iedereen op tijd is waar- ie moet zijn. Ik ben zelfs al eens ‘Toast master’ geweest op een trouw in Denemarken.

Maar écht de ceremonie aan elkaar praten, dat had ik nog nooit gedaan. Wat een eer. Een eer die ik dan ook heel graag aannam.

Ik ben dan een paar keer met hen gaan babbelen, over hun relatie, hun vrienden etc. En ik ben beginnen schrijven.

De dag zelf vroeg iedereen of ik zenuwen had, maar nee, ik had geen zenuwen. Laat mij iets persoonlijk schrijven, op de rand tussen grappig en ontroerend, en ik zit in mijn ‘zone of genius‘. (ja sorry ze noemen dat zo, ik kan er ook niet aandoen als dat stoeferig klinkt).

Ik ben zo, zo blij dat ik dit kon doen voor die twee prachtige mensen. Heerlijk. Echt heerlijk.

(en letterlijk drie uur later vertrok mijn stem op vakantie dus goeie timing wel).

Vakantie

En dan was het tijd om ook met de rest van mijn lijf en leden op vakantie te vertrekken.

We gingen eerst een weekje naar de Ardennen, met het hele gezin van Manlief, zijnde zijn ouders, zijn drie zussen met hun gezin en wij. Het was niet de beste week, maar dankzij het huis dat we huurden (echt een gigantisch en luxueus iets, waar 11 kamers en 11 badkamers en 13 toiletten waren+ een wellness met binnenzwembad, jacuzzi en sauna) werd het echt een topweek. Enfin, natuurlijk ook door het goede gezelschap, maar het feit dat de kinderen twee keer per dag konden gaan zwemmen heeft zeker mee geholpen!

Het volgende plan was om dan nog een week naar centraal Frankrijk te trekken, maar terwijl we aan het zuchten waren dat het in België helemaal herfst leek te worden, zochten we de voorspellingen van onze bestemming op.

Conclusie: een hele week regen en 16°C.

We besloten om de hele boel te annuleren – wat wel als heel spannend aanvoelde, maar nog kon zonder extra kosten.En toen hebben we letterlijk gegoogeld: waar schijnt de zon?

Want serieus, ik werk op zonne-energie. En ik kan wel een paar dagen de glimlach ophouden als het regent en we nog maar eens iets binnen moeten verzinnen voor de kinderen, maar dat gaat ook niet eindeloos. En zo voelde die regen wel op dat moment: eindeloos.

Long story (enfin, niet zo lang) short: we vonden last minute een fijn huis mét zwembad én afgesloten tuin in Zuid-Frankrijk, reden ipv 5uur 12 uur naar onze bestemming, en hadden en heerlijk week mét zon, veel buiten eten, en kindjes die zich ongestoord en veilig konden amuseren.

Nog een feest

Er was nog een feest in juli. En wat voor één: onze Kleine Broer werd drie!

Maar dat verdient een eigen postje.

En hoe loopt jullie vakantie?