30 juni valt dit jaar op een vrijdag, en dat lijkt echt perfect te passen bij het gevoel dat die datum met zich meebrengt, tenminste als je schoolgaande kinderen hebt.

De laatste dag van de week, laatste dag van de maand, laatste dag van het schooljaar.

Hier ook de eerste laatste dag van onze Kleine Broer. Hij startte eind februari in de instapklas, en wow, is me dat even snel gegaan.

Dat er zich nu twee maanden voor hem uitstrekken, heeft weinig betekenis als je over twee weken pas drie wordt. Ik vind het zelf nog steeds moeilijk om te vatten, dat we daar nu alweer aanbeland zijn.

Die laatste schoolmaand is precies ook altijd een drukke. Ik had zelf een drukke maand, Manlief is bedolven onder te verbeteren examens, en er zijn altijd wel speciallekes zoals uitstapjes of themadagen waar dan weer iets voor moet geregeld worden.

Komt daarbij ook het juffen-cadeau. Op één of andere manier landt dat toch wel héél vaak in mijn schoot. Op 1 juni gaat er bij mij een intern alarm af dat we daar eens moeten over nadenken. Maar ik durf dat al niet goed in de whatsapp groep van de ouders te gooien, want even opperen ‘dat we misschien al eens kunnen denken zodat we die laatste week niet moeten stressen‘ lijkt gelijk te staan aan zeggen ‘ik zal anders wel alles regelen, verzamelen, knutselen en blijven jullie gewoon rustig op jullie lui gat zitten‘.

Dus ik stuur niets op 1 juni, en niet op 5 juni en op 15 juni kan ik mij niet meer houden want niemand anders boegeert, en raad eens wie er vanalles aan het kopen en ineen steken was die laatste week? Yours truly. Hey ik WEET dat ik dat ook kan weigeren, maar ik wil ook wel die juffen iets tof bezorgen… zij het al grommelend dat ‘het toch altijd dezelfde zijn’...

Dus die laatste week culmineert hier dan ook in die laatste dag dat alles dan afgegeven wordt.

En op de school van de kindjes hebben ze een paar mooie tradities om het jaar af te sluiten. Ze dansen op de speelplaats, en er wordt een erehaag gevormd door alle kindjes, om de kinderen van het 6e, die afstuderen en dus de school zullen verlaten, erdoor te laten gaan. Iedereen joelt en juicht en klapt, en ook al heb ik nog lang geen kind in het 6e, ik ben altijd ontroerd door dat gemeenschappelijk afscheid.

En nu was er nog een extra afscheid, want de directeur die er al 25 jaar is, gaat op pensioen. Het was dus de laatste keer dat hij met zijn zware bel officieel het schooljaar afsloot. En in september zal iemand anders het openen, maar gaat zij ook die bel gebruiken?

Er hangt ook zoiets in de lucht die middag … afscheid, melancholie… en de geur van gebakken worstjes, want de leerkrachten en directie heeft na het afsluiten van het jaar nog een BBQ op de speelplaats.

Ik heb twee overprikkelde kindjes aan mijn jeans hangen, en tegelijk kom ik allerlei ouders tegen die ik al lang niet meer heb gezien, en ook mama’s van vriendjes van de jongens, en ik wil daar eigenlijk aan zeggen ‘laat ons afspreken in de vakantie‘, ‘zullen we iets plannen‘, maar ik weet ook dat dat altijd zo moeilijk is, er toch niet van komt…

Dus ik verlaat de speelplaats met allerlei tegenstrijdige neigingen en het gevoel van ‘niet genoeg tijd en niet genoeg gezegd hebben‘.

Het zijn niet alleen de kindjes die deze namiddag eventjes moeten ontprikkelen. pfieeeeeeoeeeee….

Het wordt een mooie zomer hoor.

Alleen vandaag is even… raar….