Call the midwife – in real life

We zijn met een nieuwe serie begonnen op Netflix. Nu ja, ‘nieuwe’ serie, ze loopt al sinds 2012 dus bepaald nieuw is ze eigenlijk niet te noemen.

‘Call the midwife‘ gaat over een groep vroedvrouwen in de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw. We zijn nog maar één episode ver maar de reviews zijn lovend en ik ben ook wel benieuwd om meer te zien van die tijd.

Waarom? Omdat het me op een bepaalde manier meer vertelt over mijn groottante.

Ik heb hier al eerder geschreven over mijn groottantes, de jongere zussen van mijn grootmoeder (die ik zelf nooit gekend heb). Zij speelden een grote rol in mijn jonge leventje, ik werd geboren op het moment dat mijn oudste groottante 65 werd en na meer dan 40 jaar verpleegster en vroedvrouw te zijn geweest, op pensioen ging. Zij ving mij op, was zo mijn onthaalmoeder.

Ook later ging ik er elke woensdagnamiddag heen en werd ik ontzettend in de watten gelegd. De beste pralines (manons, uiteraard), het mooiste fruit, dat werd voor mij opzij gehouden. We gingen ijsjes eten, knipten druiven bij in de serres en wogen de tomaten om ‘dikste tomaat van het jaar’ uit te roepen eens de oogst voorbij was.

Ze gaven me de kans, als oudste van 3 kinderen (3 kinderen op 2 jaar namelijk), om me even ‘enig kind’ te voelen.

Ik kan me niet voorstellen hoe dat was, geboren worden in 1915, midden in de eerste wereldoorlog (en dus ongetwijfeld door de omstandigheden niet met 100% vreugde onthaald worden). Opgroeien als vierde meisje van een gezin, maar toch voldoende in je mars hebben om te mogen studeren.

Toen waren er twee opties: of je werd lerares, of je werd verpleegster. Zij koos dus voor het tweede, en werd ook nog vroedvrouw.

Ik vond haar diploma, een handgeschreven papier. Afgestudeerd in 1937, ‘avec distinction‘ (parce que dat was allemaal in het Frans te doen, of wat dacht je?).

Ik kan me niet voorstellen hoeveel kinderen zij op de wereld heeft geholpen, en in wat voor omstandigheden.

Ik vond haar verpleegsterkoffertje. De pleisters en verbanden herkende ik wel. Maar de ijzeren toeter met afgevlakt uiteinde niet. Tot mijn schoonvader opperde dat het gebruikt werd om de hartslag van de baby te horen, zo in een zwangere buik.

Ik kan het me niet voorstellen hoe het was, om met de hele familie in een open vrachtwagen op de vlucht te gaan in de tweede wereldoorlog. Ze was toen 25 jaar oud. De familie kreeg een vrij goede behandeling net omdat zij een verpleegster was. Dat konden ze wel gebruiken, in het Franse dorp waar ze terecht kwamen.

Ik vond het dagboek van mijn jongste groottante – toen 18 jaar. Met momenten echt aandoenlijk.

‘Ze noemen ons hier ‘sales Flamands’ terwijl wij veel properder zijn dan zij.’

Uiteindelijk vertrokken ze daar op een nacht, nadat ze de sleutel van de vrachtwagen waren gaan stelen bij de burgemeester die hen liever daar aan het werk zette dan hen naar huis liet keren.

Ik kan me niet voorstellen hoe dat was, zo bij de rijkere mensen die een kind kregen, gaan inwonen, voor een maand ofzo. En dan niet naar huis komen, want die mensen woonden op 50km van thuis, dus dat deed je niet zo even elke dag met de bus.

Ik vond haar brieven, aan haar zussen en haar ouders. Over het wel en wee van de familie (waarbij de ouders die ze hielp steevast – en tot jaren nadien – ‘Mijnheer en Madame’ genoemd werden), over dat ze de familie miste en welke dag ze welke bus zou nemen om weer thuis te geraken.

Ik ben ervan overtuigd dat hun leven mooi had gepast als voer voor scenario’s van ‘Call the midwife‘. Maar ze vertelden er zo weinig over. En telkens we dan probeerden te vissen naar ‘vroeger’ kwamen we van na de oorlog al heel snel uit bij de jaren ’80 want oh ja, toen was ik geboren. Daartussen? Niet echt veel gebeurd. Nee, niets noemenswaardig…

100 jaar na haar, werd onze Krullenbol geboren. Op een vrij ‘klassieke’ manier. 105 jaar na haar, werd onze Babybroer geboren. Op een totaal niet klassieke manier. Maar met een fantastische vroedvrouw aan onze zij.

Ik kan me perfect voorstellen hoe prinselijk ze die gastjes zou behandeld hebben. Ik zou die manons en de mooiste nectarines mooi aan mijn neus voorbij zien gaan, zeker weten.

3 gedachtes over “Call the midwife – in real life

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s