De meubels redden

“De meubels redden”. Aan dit gezegde heb ik de laatste dagen vaker gedacht. Om héél verschillende redenen, dat wel.

 

Ten eerste. Onze verhuis komt eraan. Met rasse schreden stappen wij over dagen en weekends, de 21 ste juli nadert. Dat betekent heel wat inpakken. Maar aangezien wij met louter met koffers zijn toegekomen – toegegeven, een berg koffers waar manlief met zijn 192 cm volledig achter verdween – vertrekken wij ook met louter koffers. Wat wil zeggen dat al onze meubels én onze huisraad (denk – alles wat er los zit in je keuken, van vorken over toaster tot de wokpan) verkocht moeten worden.

 

We vroegen wat rond, wij verspreidden het nieuws, en enkele mogelijke geïnteresseerden doken op. De babysit, die met vier anderen gaat samenwonen in een ongemeubeld appartement. Haar ouders, die net een huurhuis hebben gekocht en dat willen uitrusten. De makelaar die korte termijn-appartement moet bemeubelen. Het werd telkens niets, om allerlei redenen (bijvoorbeeld: de makelaar beweert amper budget te hebben en zoekt nu achtergelaten meubels op straat. Het wordt duidelijk waarom haar flats voor korte termijn zijn).

 

Ik postte alles nauwkeurig op Craigslist, de tweedehands site, en beantwoordde alle mails die binnen kwamen. Vaak was al meteen duidelijk dat het niets zou worden (‘Zou je ook 20 dollar aanvaarden voor je sofa’s?’ ‘Zou je me één zitkussen van de grote sofa kunnen verkopen?’.) Ik voélde het haar op mijn hoofd witter worden.

Hoe zouden we onze meubels kunnen redden van de straat?

 

Ten tweede. Donderdagnacht, iets over één. Het brandalarm piept, alsof de batterij weer leeg is. Manlief staat op om er korte metten mee te maken. Hij opent de deur naar de gang en ik hoor klateren. Ik kan het geluid met mijn slaapdronken kop niet thuisbrengen. Klateren? Is er iets mis met de airco? Is er gevaar, is er actie nodig? Ik kruip toch ook het bed uit, meteen klaarwakker bij het zien van een waterval, vanuit de lampen en de scheuren in het plafond in de gang. Ettelijke liters stromen de gang in, door het vast tapijt, door de houten vloeren, naar de onderburen, die nu buiten met manlief staan te praten. Moeten we ons appartement uit? Moeten we de meubels redden?

 

Het bleek een gebarsten leiding bij onze bovenburen en tot drie verdiepingen lager hebben we daarvan mogen mee genieten. De emmers kwamen te laat, het tapijt had zich volgezogen en bleef nog drie dagen zompig. In de badkamer, waar de douche zich voor één keer niet in het bad bevond, heb ik de tandenborstels e.d. maar weggegooid. Geen van onze meubels liepen ook maar enige schade op. En nog beter: ventje is niet wakker geworden.

 

Maar zoals Erik dat zo mooi kan zeggen: ’t is gebeurd!

Met dank aan een Belgische vriendin die op de koffie kwam, en zich plots herinnerde dat een bevriend koppel Denen in augustus naar Brookline zou verhuizen. Een mailtje, een skype sessie en wat info rondsturen later, was het overgrote deel van onze spullen verkocht.

De meubels zijn gered. Alweer een stap dichter bij thuis gezet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s